23/12/16

Μια υπέροχη κόρη

Είμαι πολύ χαρούμενη φέτος. Είναι τα πρώτα χριστούγεννα της κόρης. Και ξανανιώθω το πνεύμα των χριστουγέννων. Στολήσαμε κ τυλίξαμε δώρα κ βουρώ να δούμε φώτα κ εκδηλώσεις. Που γενικά εν ξενέρωτα πράματα κ ασυνάρτητα. Εν το έχουμε μάνα μου να κάνουμε χριστούγεννα του χαϊρκού στην Κύπρο. Ακόμα κ η γερμανικη αγορά που την κάνουν γερμανοί, κυπριακή βέρσιον κ μια πίττα. Γραμμή να φάεις γραμμή να γοράσεις το α, β, γ.

Επίσης όλοι οι νέοι γονείς με τα αμαξούες. Να είναι πατάς με πατώ σε στο ιβεντ κ να έρκετε η άλλη με ένα όμορφο αμάξι με δυο άλογα. Βάστα το κοπελλούι σου 1 ώρα σιγά τα ωά. Εγώ έχω ένα σλινγκ, δίννω την μιτσιά κ πάμε παντού. Εχτός του ότι θωρεί καλύτερα, εν πιο προστατευμένη άμα εν διμμένη πανω μου αντιδρά καλύτερα στον κόσμο επδ νιώθει ασφάλεια κ επίσης βράζει. Ειδικά τωρά που εν κρύο. Τι πιο εύκολο? Παρά το κάρο, να το κουντάς παντού, πάνω κάτω να τσιλλάς τον κόσμο. Έλεος.

Κ τα βίτεο που την Συρία. Εν αντέχεται η κατάσταση. Νιώθω ανήμπορη. Ειδικά κάτι μωρά σαν την κόρη με τες φάτσες τους γιεματωμένες, εν μπορώ να το αντιμετωπίσω πλέον.

Αλλά είμαι χαρούμενη για την κόρη μου. Ειδικά όταν διαμαρτύρεται που χρειάζομαι 2-3 δευτερόλεπτα να ξαπολύσω το βυζί για να φάει, κάμνει ένα παράπονο με μια φωνή του τύπου: εεεε κουμπάρε τέλειωνε δαμέ έπεσε λιμός. Φύρνουμαι που τον έρωτα. Ή το κορμούι της ζεστό μες το κρεβάτι. Να ξυπνά κ να θωρεί τον παπα της κ να χαμογελά. Μια υπέροχη κόρη. 

16/12/16

Σπίτι με το μωρό

Αυτό ήταν στα ντράφτς!



Μιαν που τούτες τες μέρες θα κάνω τραχανά, θα σείρω λλίο πουρκούρι μες το σουτιέ μου και σε μισή ώρα θα είναι έτοιμος.

Χαχα γκρος

15/12/16

Άτομα τα οποία ο κόσμος θα ήταν καλύτερος διά της απουσίας τους

34. Άτομα που αφήνουν το τηλέφωνο να χτυπά να χτυπά να χτυπά να χτυπά ώσπου να κλείσει η γραμμή που μόνη της.

Ασπούμε εν σου απάντησε στα πρώτα τρία χτυπήματα, λογικά εν θα σου απαντήσει.

Τι θα γίνει αν το αφήκεις να χτυπά;

Να ήμασταν στο 1995 που έπρεπε να βουρήσεις που το άλλο άκρο του σπιθκιού να προλάβεις το σταθερό να πω στα ανάθεμα.

Το 2016 εν ισχύει κάτι τέθκοιο.

Έπαιξεν 3 φορές εν το απάντησε;

ΒΑΩΣΤΟ

12/12/16

Η βραζιλιάνα κ το βραζιλιανούι

Η αλήθκεια, εν θέλω να γράφω για το μωρό. Εν πολλά δύσκολο. Εν μου αρέσει η έκθεση της. Επειδή κάποτε θα μεγαλώσει, κ εν θέλω να της στερήσω την κυριαρχία της ζωής της.
Αλλά εν πολλά δύσκολο.
1. επδ βασικά μόνο αυτή υπάρχει, ακόμα κ όταν είμαι δουλειά κυριαρχεί στις σκέψεις μου
2. εν τόσο υπέροχη χαριτωμένη καταπληκτική έξυπνη δυναμική που θέλω να το τρίψω στην μούρη όλων. "Δέτε την κόρη μου, το θαύμα επί γης".

Άρα μόλις με πιάννει η ακατάσχετη ανάγκη να χουμιστώ θυμούμαι που μου έσπαζε τα νεύρα μου η μάνα μου που κοκορευόταν τα κατορθώματα μου, και μετά το πόσο εχτός πραγματικότητας είναι κάποιοι γονιοί όταν χουμίζουνται, επομένως δεν θέλω να δουν ότι η κόρη μου έχει σαφή υπεροχή έναντι των δικών τους. Άρα επειδή τους λυπούμαι, δεν τους το τρίβω στην μούρη, τους αφήνω στην άγνοια τους. Μακάριοι.

Ας σας πω τότε για τον Φιτζ. Που εν τον κόφτει κιόλας, αλλά δεν θα μπει να διαβάσει κιόλας κ επίσης ήξερε που έμπλεκε τον καιρό που με σύνιαρε.
Η κατάσταση με τον Φιτζ με ανησυχεί.
1. με ανησυχεί το ότι εν έχουμε πλέον ιδιαίτερη σχέση. Δεν φκήκαμε έξω οι δυο μας ακόμα. Δεν βρεθούμαστε ιδιαίτερα, κ τες νύχτες εγώ είμαι απασχολημένη με το μωρό ενώ εκείνος πρέπει να κοιμηθεί για να είναι ξεκούραστος το πρωί.
2. με ανησυχεί ότι περιμένει από το μωρό το άλλο του μισό. Το μόνο άτομο που θα τον καταλαβαίνει. Βλέπεις Αντιχριστε, δεν είναι μόνο οι γιούδες, εν γενικά οι απόγονοι. Νιώθω ότι εν πολλύ το βάρος για το μωρό, κ θα είναι κ μεγάλη η απογοήτευση του, επειδή το μωρό θα έχει άλλες έννοιες.
3. γενικά σπάζουμε τα νεύρα ο ένας του άλλου

Αυτά που λέτε.
 


27/11/16

Σπίτι με το μωρό 1

(To πιο κάτω ήταν στα ντραφτς!)


Μιλούμε εν έχει πιο παλλουκοφάση.

Οκ, ίσως εχτός από την δευτερη νύχτα στην κλινική που η μιτσιά έκλαιε νον στοπ, εγώ γάλα εν είχα ακόμα, επονούσα παντού και εσκέφτουμουν "ο λορτ τι εκάμαμεν, τι εκάμαμεεεεεεν" έντερ φοιτσιαρικη μουσική

Είσαι μόνη σου σπίτι, θέλεις να δεις κόσμο, αλλά δεν μπορείς επειδή απαγορεύεται. Επίσης τους μόνους που δικαιούσε να δεις εν τους πρώτου βαθμού συγγενείς, τι καλά, τι ευτυχία! Μανάδες και πατεράδες, κατάλαβες. Εν προλαβαίνεις να κάμεις τίποτε. Βρωμείς πολλά πράματα:
1. δρώματα επειδή ο οργανισμός σου δρώνει για να χάσει όλα τα υγρά της εγκυμοσύνης
2. γάλατα, φρέσκα ή ξινισμενα-δεν χρειάζεται να αναπτύξω
3. εμετούς-επίσης αυτονόητο
4. τα μαλλιά σου λαδώνουν σε 1 μέρα, όπως και το πρόσωπο σου
5. έχεις περίοδο

Βάλε και ένα μωρό που δεν ξέρεις τι πρέπει να το κάνεις που κλαίει, πεινά, πονεί, χέζει, άκνει πιτιτούς εμετούς και θέλει να το βαστάς.

Βάλε και όλους που σε πρήζουν να με το βαστάς επειδή θα το κακομάθεις.

Εξαιρετικά!

Μόλις έρκεται ο Φιτζ σπίτι του παραδίδω την κόρη του και κάνω ένα μπάνιο, το πιο απολαυστικό πράμα του κόσμου.


24/11/16

Σήμερα

Έτσι καιρό πέρσι ήταν η δεύτερη μέρα που ήξερα ότι ήμουν έγκυος κ περίμενα να πάω γιατρό για επιβεβαίωση

σας σερβίρω δλδ περσινά ξινά σταφύλια εδώ κ καιρό.

κ γράφω στα ντραφτς εδώ κ καιρό.

η αλήθεια είναι ότι είμαι μια άλλη εδώ κ καιρό.

Μετά την γέννα, η ζωή είναι η ίδια αλλά διαφορετική. Είμαι η ίδια, αλλά δεν με αναγνωρίζω. Γενικά πέρασα πολλές φάσεις ψυχολογικές. Κλάματα απελπισίες ανασφάλεια, κ αγωνία άγχος. Αλλά μετά τον πρώτο καιρό βρίσκεις τι πρέπει να κάνεις. Κ μαθαίνεις κ το μωρό. Επικοινωνείτε.

Γενικά είμαι πολύ ενθουσιασμένη με το μωρό. Δεν ένιωσα αυτό το στιγμιαίο που περιμένουν όλες οι μαμάδες. Ένιωσα ότι είναι δικό μου το μωρό, ότι πρέπει να το προστατεύσω κ να το φροντίσω, αλλά δεν ένιωσα αυτά τα κύματα αγάπης. Δεν συνειδητοποίησα αμέσως τι έγινε. Αλλά μέρα με την μέρα την αγαπώ όλο κ περισσότερο. Κάθε μέρα την αγαπώ στο μαξ που μπορώ κ κάθε επόμενη μέρα την αγαπώ παραπάνω από ότι νόμιζα ότι μπορούσα. Ότι κάνει είναι υπέροχο, είναι μια κούκλα, κ δεν πιστεύω ότι εγώ κ ο Φιτζ εκάμαμε τούτο το τέλειο μωρό. Εν μου αρέσκουν τα μωρά αλλά η κοράκλα μου, εν παίζεται. Κ εν το λαλώ επδ εν δική μου :Ρ

Αλλά δυσκολεύομαι με εμένα. Δεν αγόρασα ακόμα ρούχα καινούρια. Μες τον νου μου θα ήμουν ήδη φιτ ξανά. Αλλά δεν είμαι. Πάω κ γυμναστήριο ασπούμε. Αλλά δεν πέφτουν τα κιλά, δεν επανέρχεται η κοιλιά κ σπάζω που τα νεύρα, κάθε φορά που πρέπει να εύρω τι να φορήσω. Να καλύπτει, να μου κάμνει, να εν οκ για να βαστώ μωρό, να μπορώ να πετάξω τα βυζιά έξω για τάιζα. Τα νεύρα μου. Τωρά που θα πάω πίσω στην δουλειά αποφάσισα να πάω να γοράσω στολή. 7 φορεσιές ίδιες. Να μεν χάνω χρόνο κ διάθεση κάθε πρωί.

Αυτά, η μετάβαση από Μπεατρίξ σε μάνα μπεατρίξ εν εύκολη κ δύσκολη. Μερικές φορές-τες παραπάνω βρίσκω τα, μερικές φορές απλά αναπνέω βαθιά κ προσπαθώ να καταλάβω τι έγινε κ πόθεν ήρτε τούτο το μωρό να τα ισιωσει ούλλα. Όπως τον παπά της, με το τράκτο.

21/11/16

ο τοκετός

ο τοκετός, τα γράφω τώρα που θυμάμαι.

ο τοκετός είναι από τα πιο δύσκολα πράματα που έκαμα. δεν θα σας το καλύψω με ζάχαρη-ελεύθερη μετάφραση από τα αγγλικά.

δεν είναι εύκολο πράμα, είναι πολύ πολύ δύσκολο.

Για τεχνικούς λόγους που δεν θα συζητήσουμε το πρώτο στάδιο του τοκετού μου διήρκησε περίπου 2 βδομάδες. Με συσπάσεις που έρχονταν και φεύγαν, και πόνους μάλλον ασθενείς, που αυτό μεταφράζεται σε δυνατούς πόνους περιόδου. 2 βδομάδες που κάναμε συνέχεια μόνιτορ το μωρό. η ημερομηνία που περιμεναμε την μικρή ήρθε και πέρασε, και εγώ γεμάτη στρες μετρούσα συσπάσεις στο κινιτό, περπατησα το ΙΚΕΑ και το μολ λόγω του ότι εν τόσο πυρά που φκάλλεις σπάσμα, σκέφτου να είσαι και έγκυος+, δεν έκανα σχέδια, και ήμασταν έτοιμοι, 24 ώρες την μέρα να αρπάξουμε τες βαλίτσες και να πάμε. Τι σεξ κάναμε, τι ασκήσεις στην μπάλα του γιόγκα, τι δεν έκανα για να σπάσουν τα νερά, να τονώσω τις συσπάσεις, οτιδήποτε. Τίποτε, αγύριστο κεφάλι το μωρό. 41 βδομάδες γκαστρωμένη.

Έτσι, κανονίσαμε μια μέρα, να πάμε να γεννήσουμε.

Κάναμε διάφορα τελετουργικά με Φιτζ, φάγαμε έξω το προηγούμενο βράδυ, αγοράσαμε εφημερίδες το πρωί καθώς πηγαίναμε κλινική. Φτάσαμε, έβαλα το νυχτικούδι και ξεκινήσαμε. Τζελούι για να ξεκινήσει ο τοκετός αν είμαστε τυχεροί και εν χρειαστούμε πιο βαρετά. 2 ώρες ξάπλα να πιάσει το τζελλούι, και μετά 2 ώρες περπάτημα και ασκήσεις. Το τζελλούι εν έπιασε.

2 εκ. διαστολή.

Η γιατρός είπε να μoυ βάλουν και ένα μπουστ κάτι ορμόνες εν αθυμούμε ονόματα. Εσπάσαν μου και τα νερά, το οποίο είναι εντελώς χωρίς πόνο. Ο Φιτζ έφκαλε βίντεο. Ως τα τωρά καλά. Όλα διαχειρίσιμα, όλα ανεχτά. Σε μισή ώρα οι πόνοι εγίναν αρκετά έντονοι, του στυλ έλα γιε μου αρκέψαμε. Αλλά ακόμα, διαχειρίσιμο. Σε μισή ώρα παραδόθηκα και είπα "κανεί μαλακίες βάρτε μου επισκληρήδιο."Ήρτε η γιατρός, εν εδέχετουν να μου βάλουν επισκληρίδιο, πολλά νωρίς είπε. Βάλλει χέρι μετρά.

3 εκ. διαστολή

"Κινούμαστε" λέει τελικά η γιατρός και διά το οκ για επισκληρίδιο. Περπατητή με διαλείμματα την ώρα που επιάνναν οι συσπάσεις πήγαμε στο μαιευτήριο για να μου βάλουν την επισκληρήδιο. Αλλά οι πόνοι ήταν πολύ συχνοί και δεν προλάβαινε η αναισθησιολόγος να τελειώσει την διαδικασία μέχρι να αρχίσει η επόμενη σύσπαση. Τα είδα όλα γιε μου. Οργανωθήκαν όλοι γυρώ μου. Σε ετοιμότητα. Μόλις τέλειωσε η σύσπαση, η αναισθησιολόγος ξεκίνησε και η γιατρός με την μαία ετσυλούσαν με χαμέ να μεν ταράσσω καθώς με έπιαννε ακόμα μία σύσπαση. Παίζει να τους έσπασα τα κόκκαλα τους. Βάλλει χέρι η γιατρός, μετρά.

4 εκ. διαστολή.

"Γεννούμε" λαλεί μου και εγώ παραδίνομαι στην επισκληρήδιο. Θεικό πράμα. Οι συσπάσεις γίνονταν όλο και πιο δυνατές, εγώ μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, να μεν καταλάβω θεό. Πολλά ωραίο πράμα η επισκληρήδιος.
Ρωτούσαν με συνέχεια αν νιωθω βάρος στην λεκάνη. Από την εμπειρία μου, αν δεν ξερεις αν το νιώθεις σημαίνει εν το νιώθεις. Γιατί όταν το νιώσεις θα το ξέρεις. Βασικά εν όπως θέλεις να κάμεις κακκά, και είναι η πρώτη μέρα της περιόδου, και νιώθεις ότι με κάθε κένωση φκάινουν τα όργανα σου στην τουαλέτα. ΈτσιΧ100. ή Χ1000. Και όταν το ένιωσα κατάλαβα ότι ήρτε η ώρα. Περπατούσαμε με την μαία μέχρι να ανοίξω εντελως και ύστερα ξάπλωσα, ήρθε η ώρα του σπρωξίματος. Το σώμα απλά το κάνει.

Ποιος ξέρει πόσα εκ. διαστολη.

Η γιατρός με εμψύχωνε, φώναζε και συμμετείχε, ήταν θετική και με βοηθούσε. Το μωρό ερχόταν, Ο Φιτζ ήταμ διπλα και με βοηθούσε. Η μαία μου μετρούσε τις αναπνοές. Δεν θυμάμαι πολλά. Θυμάμαι που μου είπε "βλέπω το κεφάλι". Ρώτησα τον Φιτζ και το είδε κι αυτός. Και μετά από 3 σπρωξίματα ένα μελιντζανί ανθρωπάκι προσγιεώθηκε στο στήθος μου, από το πουθενά, ολογιάιματο. Μια αίσθηση ανακούφισης και έκπληξης λες και είσαι αλλού, είσαι άλλη. Ο Φιτζ έκοψε τον λώρο, το μωρό έκλαψε. Την πήραν από πάνω μου να την δει ο παιδίατρος. Μετά όλα είναι θωλά. Κοιμήθηκα, ξύπνησα, ο Φιτζ κρατούσε το μωρό. Η γιατρός και οι υπόλοιποι βγάζαν φωτογραφίες μαζί μας. Έκλαια, εφέραν μου το μωρό. Φκάλαν με έξω, ήταν η οικογένεια μου εκεί, πάλε έκλαια, εν ξέρω πολλά νεκατωμένα πράματα.

Γενικά ο τοκετός είναι ένα πράμα χτιτζιόν

Ύστερα εφέραν μου την. Ντυμένη όπως την κουκλα, ένα πραματούι μιτσή, χριστέ μου. Τι εννά την κάνουμε τωρά. Τάισα την ότι μπορούσα. Μετά ξανά, μετά ξανά. Μια παράνοια κείνη η μέρα και γενικά οι 3 μας, σε κείνο το δωμάτιο. Το καλύτερο πράμα, οι 3 μας να δενόμαστε σαν οικογένεια στο δωμάτιο της κλινικής την πρώτη μας μερα. 

Στο βίτεο της γέννας είδα πολλύ κόσμο στο μαιευτήριο την ώρα που γεννουσα ακα ήμουν
σε άγρια φάση με τα ποθκια ορθάνικτα, αλλά εγώ θυμούμαι μόνο τους τρεις που ανάφερα πιο πάνω, περίεργο; Ναι τραβήσαμε τα πάντα σε βίτεο. Ναι εν οκ να το βλέπω, είναι σχεδον συγκηνητικό

12/11/16

36 βδομάδες και η αντίδραση του κόσμου

Να περπατώ στην Λήδρας και να με θωρούν όλοι.

Να πηγαίνω πισίνα και να με θωρούν όλοι.

Γενικά, παντού να με θωρούν όλοι.

Και όχι διακριτικά, ούτε να πεις ότι προσπαθούν να το περιορίσουν, κανονικά ποθκιάντραπα, να θωρούν την κοιλιά μου, τα βυζιά μου, και γενικά την ύπαρξη μου. Κύριε ελέησων, τόσο μπούλινγκ εν ξαναένιωσα.

Μέχρι και που άκουσα να με σχολιάζουν καθώς επερνούσα που μπροστά τους "εννά γεννήσει δαμέ τούτη", απάντησα φυσικά αλλά γαμώτο πιο σπαστικο πράμα.

ΜΕΝ ΜΕ ΘΩΡΕΙΤΕΕΕΕ.

Τι πρέπει να κάμω να μείνω σπίτι για να μεν ενοχλώ τον κόσμο, είμαι 9 μηνών το πρόβλημα πιο είναι;


Ππι. Εσς. Τζιαι τζιείνος που είπε ότι η μουττωτή κοιλιά σημαίνει γιος, εν βλάκας. Εμένα εν κόρη. Και αν πρέπει να κάμω την εξής συζήτηση:

Άσχετος: εν γιος ένναιν;
Εγώ: οι, εν κόρη
Ασχετος: μα εν μουτωτή η κοιλιά σου
Εγώ:.....
Άσχετος: άμαν εν μουτωτή εν γιος, άμα εν στρογγυλή εν κόρη, έπρεπε να εν στρογγυλη, είσαι σίουρη ότι εν κόρη; κάμνουν λάθη οι γιατροί
Εγώ: @#$%^##

Αν πρέπει να ξανακάμω έτσι συζήτηση, θα γεννήσω μπροστά σου να μαθουμε, φουλ φυσικη φίλε μου γιαίματα υγρά ομφάλιους λώρους και πλακούντα, και θα τον φάω ύστερα-τον πλακούντα-μπροστά σου, και επειδή δεν θα έχω υπόθετο παίζει να σιέσω και μπροστά σου καθώς θα σπρώχνω. Οκ νομίζω επαράκαμα το

Ε οκ

11/11/16

35 βδομάδες

Η κοιλιά μου είναι τεράστια. Το καράτε κιτ φακκά γυρούς. Διά μου κάτι κλωτσιές και φκερώνουν οι πνεύμονες μου. Το να ανεβώ μια σκάλα μου προκαλεί εξαιρετική δυσφορία.

 Εχτές έπιασεν την και ο λούτσικας. Εξαιρετικά χαριτωμένο.

Γενικά δύσκολα κάνω τα πάντα. Δύσκολο να φορέσω παπούτσια, δύσκολο να φορώ ρούχα, δύσκολο να οδηγώ. Να κάθουμε. Να πέφτω, να κοιμούμαι!

Πονώ την κοιλιά μου.

28/10/16

34 βδομάδα

Ασπούμε γιατί με ρωτούν αν πάω δουλειά κόμα;;;

Η νομοθεσία της Κύπρου, η απόλυτα ευρωπαϊκή και προοδευτική,  δίνει στις μαμάδες δικαίωμα να μείνουν σπίτι τους 15 μέρες πριν γεννήσουν. (Εν ξέρω αν κυοφορήσετε ποττέ, αλλά μετά τες 30 κάτι βδομάδες η κατάσταση αρκέφκει να δυσκολέφκει.)

Οπότε αφού γεννάς στις 40 βδομάδες, σημαίνει ότι πηγαίνεις δουλειά ως τες 38 βδομάδες, (αυτό που λέμε με την κοιλιά στο στόμα).

Άρα εγώ έχω ακόμα ένα μήνα.

Άρα ήντα με ρωτάτε ούλλοι αν πάω δουλειά ακόμα; Ειδικά γυναίκες που εγεννήσαν, κοπέλλες που ασχολούνται με την εγκυμοσύνη ή την γέννα, άλλες έγκυες, ήντα με ρωτάτε;

Εν ξέρω ρε φίλε σε ήντα χώρα ζιουν τούτοι, εγώ σε τούτη τη χώρα είμαι αναγκασμένη να έρκουμαι δουλειά ως τες 38 βδομάδες, με τους πόνους και τες συσπάσεις. Επειδή έτσι εν η νομοθεσία. Γιατί  με ρωτάτε, ξέρετε κάτι που δεν ξέρω;

Ασπούμε έπρεπε να παρετηθώ και να μείνω έσσω; Εν ούλλες πλούσιες σε τούτη τη χώρα και φεύκουν που την δουλειά όταν εγκυμονούν; Εννά σπάσω γιατί με ρωτούν!

Εχτός του ότι έχω ανάγκη τη δουλειά, εδούλεψα πολλά σκληρά για να έρτω δαμέ για να τα παρετήσω όλα. Για να μείνω σπίτι με το μωρό. Εν καταλάβω τι γίνεται.

Σο μεν με ξαναρωτήσετε. Ναι δουλεύκω ακόμα και θα δουλεύκω ώσπου μπόρω.




27/10/16

28 βδομάδες υπέρηχος

Όλη μέρα περιμένω να πάμε στην γιατρό να σε δούμε.

Ξαπλώνω, φκάλλω την κοιλιά έξω, βάλλει η γιατρός το τζελ και ξεκινούμε.

Και πάλε χώνεσαι μικρούλι.

Αλλά θωρούμε σε, που τρώεις τα χέρια σου, το πόδι σου, που βαστάς τον λώρο. Που μοιάζεις του παπά σου. 5 δακτυλάκια μακριά λεπτά.

Και στο τέλος που μας γυρίζεις την πλάτη σου.

Και θέλω απλά να κάθουμαι τζιαμέ να σε θωρώ.

Εν πειράζει που δεν μας δείχνεις το πρόσωπο σου. Παίζε το ντίβα ρε σκατούι, εννά φκεις και θα σε δούμε.

Είμαστε σε σοκ.

Παιδάκι μου μικρό!


24/10/16

28 βδομάδες

Το καράτε κιτ τελικά ήταν τόσο σπαστικό την προηγούμενη βδομάδα επειδή είχε δουλειές, έπρεπε να βρεθει με το κεφάλι κάτω.

Ή τουλάχιστον έτσι υπολογίζω, επειδή πλέον το καράτε κιτ κλωστά με κάτω από το στήθος.

Και αλλάξαν και οι κινήσεις της!
Από το ίδιο κούντημα που μου έκανε μέχρι τώρα, έχουμε διαφόρων ειδών! Κλωτσιές, μπουνιές, δυνατά, ελαφριά, συνεχόμενα, κυματιστά, αντινάγματα! Όλως των ειδών τις προετοιμασίες.


16/10/16

27 βδομάδες

Είναι Πέμπτη.

Έχω να κοιμηθώ από Δευτέρα.

Το καράτε κιτ κανει προπόνηση όλη νύχτα.

Αν μου ξαναπεί κάποιος να φροντίσω να κοιμηθώ τωρά επειδή μετά που θα γεννήσω γιοκ, θα τον αποκεφαλίσω

14/10/16

25 βδομαδες

Να θωρώ κοπελούθκια γνωστών στο φβ, με λεζάντες ο πουρεκκος ο ομοφφος κλπ και να ειμαι κάπως: σε παρακαλώ σύμπαν, εγώ να μεν είμαι έτσι στραβή με το κορί μου, να έχω αντίληψη της πραγματικότητας.

2/10/16

24 βδομάδες

Στις 5 το πρωί, να νεκατώνεσαι μες τον ύπνο σου, να βάλλεις το κεφάλι σου στον κόρφο μου, τα χέρια σου να αγκαλιάζουν την κοιλιά μου, τα γόνατα μου διπλωμένα στην κοιλιά σου, και απο κάτω διπλωμένα τα δικά σου. Να κοιμόμαστε έτσι, με τον νέο κόσμο που φτιάχνουμε μαζί να αναδεύεται στην κοιλιά μου. Πατέρα του παιδιού μου.

25/9/16

22 βδομάδες

Με έπιασε μια φίλη μου τηλέφωνο. Με κάλεσε σε πάρτι με φαί και ζωντανή μουσική. Θα είναι εκεί κ άλλες αγκαστρωμένες και πρώην αγκαστρωμένες. Θα είναι εκεί και μια μαμμού-στο μοντέρνο της, και μια σύμβουλος θηλασμού.

Εν θα πάω, τι να πάω να κάμω? Το μόνο που με ενώνει με αυτές τις γκόμενες είναι ότι κάποτε κάναμε σεξ. Καποτε το ωάριο μας γονιμοποιήθηκε από ένα σούπερ τρούπερ σπερματοζωάριο. Αυτό. Δεν πάω.

Είμαι έτοιμη να κάνω έκρηξη. Όπως άμα είσαι κάπου και η κοιλιά σου είναι γεμάτη πόρτους και κακά. Αλλά δεν έχω ούτε πόρτους ούτε κακά. Έχω μωρό, και δεν μπορώ να το βγάλω να ανακουφιστώ. Θα κάνω έκρηξη.

Κατά τα άλλα είμαι και άρρωστη. Τι πιο ωραίο να προστεθεί στο σύνολο της ευχάριστης διαδικασίας του ύπνου, εχτός από αϋπνίες, στριφογύρισμα και κατούρημα, ας προστεθεί ο πυρετός, η δύσπνοια, οι μύξες. Κοιμήθηκα 2 ώρες.

Αν ακόμα μια φίλη μου που δεν έχει γεννήσει  μου πει να μεν παραπονιούμε, ότι εν το πιο όμορφο πράγμα και λοιπά, θα τους πω να παν να γαμηθούν και να γονιμοποιηθούν.

20/9/16

20η Βδομάδα

Γενικά λένε ότι το έμβρυο το νιώθεις κάπου στις 16-20 βδομάδες.

Εχτός που μια παλαβή στα μαθήματα του Μακάρειου που μας είπε ότι το ένιωσε στις 2,5 βδομάδες και ήθελα να είμαι ο Χιτλερ να της απαγορεύσω την γονιμοποίηση και κυοφορία διαπαντώς.

Εγώ εν ξέρω τι γίνετουν. Τάχα ένιωσα, τάχα εν ένιωσα, λίγο μπερδεμένα πράματα. Επίσης έχεις και τις διαταραχές του πεπτικού σωλήνα, και με το ότι τα έντερα σου εν ξέρεις πλέον ακριβώς που επιάσαν μετάθεση, κάθε τσίμπημα φτερούγισμα νεκάτωμα νομίζεις ότι εν το μωρό, αν και μπορεί να είναι και κακά. Μια άλλη παλαβή επίσης μου είπε, ότι νιώθω στην κοιλιά μου μετά την 16η βδομάδα είναι το μωρό. Είμαι σίουρη ότι τούτη είναι καλή υποψήφια για αίρεση, ή καλή χριστιανή. Πολλα το παίζει το "πίστευε και μη ερεύνα".

Και προχτές σαν οδηγούσα στο highway και έπαιζε αυτό:



Ένιωσα την! Ξεκάθαρα, και έντονα, και δεν ήταν σαν κάτι άλλο. Ούτε φτερουγίσματα ούτε κλωτσιές, ούτε τπτ από ότι χρησιμοποιούν για να το περιγράψουν. Είναι ακριβώς όπως άμα έχεις ένα ανθρωπάκι μες την κοιλιά σου.

Φυρμός




14/9/16

εν γιος οξά εν κόρη;

Λόγω των επιπέδων των ορμονών που δεν ήταν και τα καλύτερα, μου συνέστησε ο γιατρός, για να μεν έχουμε έννοιαν να κάμουμε ένα τεστ, το Veracity. Το οποίο αναλύει το dna του μπεμπε από το αίμα σου και βλέπει εχτός από διάφορα γενετικά και ιατρικά, και φυσικά το πιο σημαντικό: το φύλο.

Ιμμίσh, λαλούν μου να μεν μάθω τι είναι να εν έκπληξη στην γέννα. Μα χάνετε;

Ασπούμε πρέπει να ξέρω, αν δεν ξέρω παίζει να φυρτώ.

Εκάμαμεν το τεστ, πίεση στην πίεση να φκουν τα αποτελέσματα, 10 μέρες αναμονή.
Στο μεταξυ έκαμα σελίδα  στο ίντερνετ κ δεχουμουν στοιχήματα από φίλους και συγγενείς. Ένα 90% έλεγε γιος.
Και όσοι με βλέπαν, ποντάραν σε γιο.
Εγώ είδα όνειρο, ροζ κουβέρτες και μιαν κόρη, είδα και το όνομα της.
Η αγωνία στο ζενίθ.
.
.
.
.
.
.
 Πιάννει με η γιατρός, όλα καλά είπε με το τεστ.
-"Ξέρω και το φύλο", έσυρεν μου
-"Μεν μου πεις μεν μου πεις" είπα αλαλάζοντας, "θέλουμε να το μάθουμε μαζί με τον Φιτζ"

Μετά επαίχτηκε μίσσιον ππόσιπολ γιατί σιγά μεν καρτερώ να μάθω μετά που μέρες

Ηταν να πάει ο γαμπρός μου-που ήταν ντάουν τάουν κοντά στην γιατρό-να πιάσει κλειστό σφραγιστό φάκελο που την γιατρό να βρεθεί με την αδερφή μου κάπου στο δρόμο, να της  τον δώσει, να πάει η αδερφή μου σπίτι μου να βάλει τον φάκελο κάτω από την πόρτα μας. Να συντονιστούμε εγώ κ Φιτζ, να επιστρέψουμε σπίτι από τες επαρχίες την ίδια ώρα και να ανοίξουμε τον φάκελο. Τελικά ο γαμπρός μου δεν μπορούσε να πάει, κ σηκώστηκε το αδέρφιν μου που την άλλη άκρη της Λευκωσίας, να πάει στο κέντρο Λευκωσίας να πιάσει τον φάκελο, να έρτει στην ποδά άκρη της Λευκωσίας να φέρει το μυστικό φάκελο.

Στο χάι γουέη εγώ προσπαθούσα να μεν υπερβώ το όριο.

Φτάσαμε σπίτι. Σταθήκαμε ο ένας απέναντι από τον άλλο.

Ανοίξαμε τον φάκελο. Και λουλούδια και μελωδίες και χρώματα και ένα μελλον, ένας καινούριος κόσμος, που βάλαμε τα δομικά υλικά βγήκε από αυτόν. Επιτέλους, το μπεμπε έγινε πιο αλήθεια. Έγινε πρόσωπο, απέκτησε όνομα-το ίδιο με το όνειρο που είδα.

Ο Φιτζ έμεινε λίγο χάσκοντας, να κοιτά τον φάκελο.

Εγώ έκατσα στον καναπέ και έκλαιγα από σιοκ κ χαρά. Έβαλα αυτό:



13/9/16

Το κόμκουατ

Κόμκουατ, ένα υπέροχο φρούτο. Εγώ στα πλαίσια της αγροτικής διαπαιδαγώγησης μου από πατέρα και γιαγιά ξέρω ότι μαλακία σκεφτείς, όπως μούττες της τριμυθκιάς, διάφορους τύπους μανιταρκών, χόρτα όπως μολόχες, στρουθούθκια, χοστές, λουβάνα (χόρτο), διάφορα φρούτα όπως ζίζιφα και κόνναρα, να μασουλλω τρεμίθκια φρέσκα όπως και να τρώω τον νούρο της αγκινάρας. Πέραν αυτών, ότι μαλακία φρούτο κ ζαρζαβατικο βρίσκει ο πατέρας μου που δεν ξαναείδαμε, φέρνει το να δοκιμάσουμε.

'Ετσι πριν χρόνια είχε φέρει κομκουάτς, και μας αρέσαν τόσο πολύ ώστε να φυτέψει και δέντρο. Και κάθε χρόνο φορτώνεται κόμκουατς τα οποία τρώγονται σε μια μπουκιά!

Τόσο καιρό δεν το ξέρουν οι δικοί μας για την εγκυμοσύνη, και γενικά ένα στρες ότι θα τους το πούμε το έχουμε. Και χρησιμοποιώντας το μικρό αυτό φρουτάκι, ετοιμάζω μια ανακοίνωση που δεν θα χρειαστεί να μιλήσουμε ιδιαίτερα, απλά θα το καταλάβουν.

10 βδομάδες και εγώ κουβαλώ ένα κομκουάτ.

Και την ώρα που το καταλαβαίνουν, φαίνεται στο πρόσωπό τους.

Κλάματα κ οδυρμοί και αγκαλιές!

ευτυχώς νο κόμεντ για το ότι δεν είμαστε παντρεμένοι.

Μπόνους ματίριαλ: η μάνα μου να μου ζητά συγνώμη που με έπρηξε να παντρευτώ και να κάμω κοπελλούι, φαντάζομαι τωρά που είμαστε προ-κοπελλουθκιού κατάσταση εν τους κόφτει για το γάμο.

Μπόνους ματίριαλ 2: ο Φιτζ γενικά δεν είναι άτομο εκφραστικό, ή άτομο που του αρέσει να του τζιήζουν. Ο παπάς μου το άλλο άκρο, κλαμούρης και συναισθηματικός. Τοπ σκηνή: ο Φιτζ, στην αγκαλιά του παπά μου, ο οποίος κλαίει με αναφιλητά. Ριπλέη, ριπλέη, ριπλέη χαχαχαχαχα

30/8/16

Παραπέω

Γενικά η εγκυμοσύνη είναι μυστήριο πράγμα.

Ανακαλύπτεις ότι έχεις μέσα σου ένα πράγμα που θα μεγαλώσει και θα γίνει ένας νέος κόσμος. Το σοκ είναι καθημερινό. Αλλά φυσικά η ζωή σου είναι ίδια, ειδικά όταν δεν το ξέρουν όλοι οι άλλοι. Μερικές φορες το ξεχνάς, και το θυμάσε όταν πρέπει να πας τουαλέτα 4 φορές την νύχτα, ή όταν σουστουν τα βυζιά σου καταλάθος και δακρύζεις από τον πόνο. Ή όταν ξαφνικά λόγω ορμονών ή γουοτέβερ κουτσαίνεις από το ένα πόδι και πονάς κάθε φορά που θα ταράξεις.

Ντάξει υπάρχει μια τρομοκρατία στο τι πρέπει να τρώω, τι πρέπει να πίννω, τι πρέπει να κάνω, μια συγχυση. Αν πίννω σωστά το φολικό, αν πίννω σωστά τες βιταμίνες, αν τρώω όση πρωτεϊνη χρειάζεται. Ιστορία ο πόνος. Έχει γίνει πραξικόπημα, το σώμα μου τελεί υπό κατάληψη. Ας  μην μιλήσουμε για τες κινήσεις του εντέρου, ή μάλλον την έλλειψη τους,  μια πονεμένη, κυριολεκτικά και μεταφορικά, ιστορία. Ή την ακατάσχετη δίψα.


...Και ακόμα ασπούμε το μπεμπέ έχει νούρον.

Σκέφτου όταν θα είναι α-νουρο τι θα μας κάμνει.

Ο.M.ΓΚ.ελπίζω να είναι άνουρο και να μεν μας μείνει ο νούρος.

24/8/16

Ψυχολογικά και ο πατέρας του

Είναι ακόμα μυστικό. Το ότι εγκυμονώ.

Ο πατέρας του έχει τα δικά του και μια ψυχρότητα ώρες ώρες μας καταλαμβάνει. Εγώ τα δικά μου.
Ψυχολογικά μια τεράστια ανασφάλεια με έχει πιάσει. Αν κάνω για μάνα, αν κάνω καμιά μαλακία, αν το σώμα μου εν οκ, αν εν κατάλληλος να γίνει πατέρας, αν μπορώ να στηρικτώ πάνω του, αν θα τα καταφέρουμε, αν θα τα καταφέρω, αν κάναμε καλά που είμαστε σε αυτή την κατάσταση τώρα, αν τέλειωσε η ζωή μου. Άσε, πολλή αναζήτηση και πάλη εσωτερική.

Ο πατέρας του, μετά από μια επίσκεψη σε ένα φίλο του που εγινε πρόσφατα πατέρας, μου ανακοίνωσε  ότι ο φίλος του δεν νιώθει άνετα να κρατά το νεογνό τους, και ότι η μητέρα του νεογνού ασχολείτουν συνέχεια με το νεογνό χωρίς να τον αναγκάζει-τον πατέρα του νεογνού-να ασχοληθεί ή να ξεπεράσει το σοκ. Και αυτή η δήλωση φυσικά με έκανε ακόμα πιο ανασφαλή ως προς τον πατέρα-του δικού μου.

Άντε τώρα εξήγα ότι "ναι αγάπη μου, είμαστε και οι δύο τρακαρισμένοι αλλα αυτή τη στιγμή εγώ έχω τον σπόρο σου μες την κοιλιά και όλη μου η ζωή πλέον θα ελέγχεται από αυτόν τον σπόρο, εσύ μπορείς άνετα σε κάποια φάση να την σκαπουλάρεις και να κάνεις μια νέα ζωή-το οποίο το στηρίζεις με το να θαυμάζεις το ότι ο φίλος σου κρατά απόσταση από το νεογέννητο του ασπούμε, εγώ τέλειωσα για πάντα, θα είμαι η μάνα αυτού του σπόρου και κρίνοντας από τον εαυτό μου, όταν έρθει η ώρα δεν θα κρατήσω κανένα όριο, θα είμαι εκεί για αυτό τον σπόρο 101% γι αυτό μην με σκας, έλα μαζί να γλείψουμε τα ψυχολογικά μας πριν γεννηθεί το μπεμπε και ασε τες μαλακιες του φίλου σου."

Ο σπόρος μεγαλώνει ασφαλής.

18/8/16

10 μέρες

10 μέρες που πέρασαν πολύ πολύ περίεργα.

Όλοι ήξεραν ότι είχα γαστρεντερίτιδα.

10 μέρες που ξάπλωνα, έβλεπα τηλεόραση (3 πρώτα seasons Gilmore girls) και έτρωγα. 10 μέρες που δεν μπορούσα να πω τίποτε σε κανένα.

10 μέρες περίεργων ονείρων, ανασφάλειας, αγωνίας και υποθετων προγεστερόνης.

Και μετά πήγα στην γιατρό.

Και άκουσα τους χτύπους της καρδιάς του.

Τα καταφέραμε!

12/8/16

ΣΟΣ ΣΟΣ ΣΟΣ

Περνούν οι μέρες και εμείς είμαστε πάνω κάτω σε σοκ. Έχω κατεβάσει 6 αππλικέητιονς για να ξέρω τι γίνεται. Έχω διαβάσει άπειρα άρθρα, σε άπειρα ιστολόγια για την εγκυμοσύνη.

Είναι γενικά μια περίοδος ανασφάλειας που νιώθω εντελώς παντελώς απροετοίμαστη. Λόγω του ότι δεν περίμενα να μείνω έγκυος μόλις πούμε οτι προσπαθούμε, και επειδή είναι κάτι που κρατούμε για τους δυο μας έτσι δεν έχω μαζέψει την απαραίτητη πληροφόρηση και επίσης δεν μπορώ να ζητήσω γνώμες και συμβουλές.

Και έτσι ένα βράδυ που αποκοιμήθηκα στον καναπέ, ένιωθα πολύ βρεγμένη όταν σηκώθηκα για να ξαπλώσω στο κρεβάτι. Όταν κοίταξα την πυζάμα μου, είχε κόκκινους λεκέδες. Ξαφνικά κοπήκαν τα πόδια μου και κάθισα κάτω, φώναξα τον Φιτζ. Άλλαξα, ξαπλωσα και αμφιταλαντεύομουνα μεταξύ του "οτι είναι να γίνει θα γίνει" και του "κρατήθουυυυυυυυυ τζιαμέ μάζα από κύτταρα".

Την άλλη μέρα πήρα την γιατρό τηλέφωνο και πήγαμε.

Μέχρι να μου πει το "όλα εντάξει" δεν ξέρω πως κρατήθηκα.

Μου έδωσε άδεια 10 μερών για ξεκούραση και ξάπλα, συνταγή για ένεση προγεστερόνης και υπόθετα προγεστερόνης. Η άδεια έγραφε πάνω "επαπειλούμενη αποβολή". Ξεροκατάπια.
Πήγα μόνη μου για την ένεση. Εκεί που περίμενα, βγήκε ένας πατέρας από το μαιευτήριο, μόλις είχε γεννήσει η γυναίκα του, γιο. Έδειχνε φωτογραφίες στις γιαγιάδες που κλαίγανε. Αγκαλιάζονταν. Ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Τους ευχήθηκα.

Και τώρα, περιμένουμε. 10 μέρες. Για να δούμε τι θα γίνει.


5/8/16

Στην γιατρό

Πάμε σαν τους σhεσμένους στην γιατρό.
Καρτερούμε εκεί έξω. Εγώ φυρμένη, έχει 3 μέρες που περιμένω τούτη τη στιγμή. Που εν ξέρω τι μου γίνεται.

Εν ξέρω πόσα πράματα έπρεπε να διαβάσω που το άγχος μου. Τι να τρώω τι να μεν τρώω, τι να κάμνω τι να μεν κάμνω, και αν κείνη την μέρα που επήα και εκρέμμουμουν που τα σχοινιά θα έχει ως αποτέλεσματα να φκει το κοπελλούι γκαβό. Όπως και κείνο το κόκτεηλ που ήπια επειδή ήμουν σίουρη ότι τα συμπτώματα που είχα ήταν της περιόδου. Τάχα που έπρεπε να ξέρω ότι τα συμπτώματα της εγκυμοσύνης ΕΝ ΤΑ ΙΔΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ; Ασπούμε θενκς Μητέρα Φύση για το heads up. Και τα πανατόλ. Όου μάι γκοτ. Και τα κουτσhιά που έφαα προχτές με τα τσαρτελλούθκια.

Βάλλει μας η γιατρός μέσα.

Ξιβρακώνουμαι, βάλλει κείνη το προφυλακτικό στο εξάρτημα του υπέρηχου και μπαξιώνει το. Ο Φιτζ σε κατάσταση σοκ στην ιδέα της γυναικολογικής εξέταςης αποτραβιέται στην άκρη.

Και ξαφνικά η γιατρός δείχνει μας κάτι ότι εν το μωρό μας.

Μια τάτσα.

Το πιο;

Πόσο Ρέητσελ ένιωσα.

Αλλά ήταν απλά μια τάτσα.

Σοκ.

Σοκ.

Σοκ.

Μα σκέφτου να το κάμναμε και καταλάθος τι ήταν να πάθω.

Εν κάμνω μάνα μου εγώ για μάνα, εν κάμνω. Τόσες φίλες μου γεννούν, οι υπόλοιπες σhιουμαλίζουνταν τα βρεφούθκια, εγώ εν μπορώ να τα αντιμετωπίσω σαν όντα αν δεν στέκεται η κκελέ τους πας τους ώμους τους ενώ κάθουνται.

Και τωρά;

Η τάτσα μας σόκαρε

3/8/16

Οι πρώτες μέρες

Φυσικά και δεν το είπαμε σε κανένα.

Είναι το μυστικό μας.

Το ξέρουμε εγώ και ο Φιτζ.
Εγώ σε κατάσταση πανικού του στυλ: ΕΓΩ ΑΚΟΜΑ ΜΕΛΕΤΩ ΤΟ ΠΩΣ ΝΑ ΜΕΙΝΩ ΕΓΚΥΟΣ ΤΙ ΕΝΝΟΕΙΣ ΕΙΜΑΙ;
Και δεν έχω πιει αρκετό φολικό οξύ, μόλις το ξεκίνησα.
Και τι κάνουμε τώρα;
Τι πρέπει να τρώω; Τι πρέπει να κάνω; Ααααα, για αυτό λες να κοιμάμαι σαν αρκούδα τις τελευταίες μέρες; Γυρεύκω στο ίντερνετ τι πρέπει να τρώω. Και τι δεν πρέπει να τρώω. Πρέπει να πάω σούπερμαρκετ. Τις επόμενες μέρες εμφανίζομαι στην δουλειά με ένα τάπερ με σέλινα καρρότα, γιαoύρτι αιγοπρόβειο, φαγητό μαγειρευτό.
"Ξεκινώ διατροφή" ανακοινώνω.
Στέλνω απανωτά μηνύματα στον Φιτζ με όλες τις σκέψεις μου.
Που είναι τάχα μου απασχολημένος με την εργασία του και δεν μπορεί να μιλήσει.
Αλλά εγώ δεν έχω πουθενά αλλού να τα πω.

Τηλεφωνώ στην γιατρό. Κλείνω ραντεβού. Δεν  μπορεί να με δει πιο νωρίς από 3 μέρες.

Ενδέχεται να σπάσω που την αγωνία.

ΛΟΡΤ δώσμου δύναμη! 

26/7/16

Η επιβεβαίωση

Ήταν 5 το πρωί.
Κουντώ τον.

-Εν αντέχω άλλο, εννά πάω τωρά.
-Μμμμ, καλά.

Πάω μες το μπάνιο. Ανοίω το κουτούι, διαβάζω τες οδηγίες. Ανοίω την συσκευασία, αννοίω το καπάκι, τσουλλώνω και κατουρώ πάνω με προσοχή, μεν σου φύει πολλύ μεν σου φύει λλίο, μεν τα πιτήσεις πας τα χέρια σου. Κλείω το. Αφήνω το σε οριζόντια θέση.

Πάω βουρητή πίσω στο κρεβάτι. Πέφτω στην αγκαλιά του. Βάλλω χρονόμετρο.
-Εν μπορώ, αγχώθηκα, λαλώ του
-Μεν αγχώνεσαι, εν θετικό, λέει και ακομα εν άνοιξε τα μάθκια του.

Περνούν τα 2 λεπτά.
Πάω, θωρώ το. 2 γραμμούες, θετικό.
2 γραμμούες, θετικό.
2 γραμμούες, θετικό.
2 γραμμούες, θετικό.
2 γραμμούες, θετικό.
2 γραμμούες, θετικό.

Αννοίω την πόρτα.

-Εν θετικό, ανακοινώνω
-Ξέρω το, λέει ανασηκώνεται.
 Παίρνω το μαζί μου στο κρεβάτι.
Θωρούμεν το
-Είσαι οκ, ρωτώ τον
-Ναι, εσύ;
-Εν ξέρω, αγχώθηκα
-Εν ήταν τούτο το πόιντ; Να φκει θετικό; Ήντα αγχώθηκες

Ξαπωλώ το στο κομοδίνο. Τραβά με πίσω στα σκεπάσματα. Αγκαλιάζει με. Εγώ θωρώ το ταβάνι.

ΑΠΑΝΑΪΑ ΜΟΥ



14/6/16

O σκύλος

Μεγάλωσα με ένα σκύλο.
15 χρόνια.
Και πέθανε εχτές. Τα τελευταία χρόνια άλλαξε ο χαρακτήρας του και έγινε πιο δύστροπος και δύσκολος από πριν. Αλλά ήταν πάντα ο σκύλος μας.

Άλλαξε την ζωή μας και την καθημερινότητα μας με διάφορους τρόπους. Είχε μια καλή ζωή. Ήταν ένας πασάς, φωνακλάς και πανέξυπνος. Αν δεν κέρδιζε την αγάπη σου, απαιτούσε τον σεβασμό ή τον φόβο σου.

Δεν μπορώ καθόλου να το πιστέψω. Είναι ένας πόνος πρωτόγνωρος. Που δεν υπάρχει νόρμα, δεν υπάρχει τρόπος αντιμετώπισης. Δεν έχει κηδεία. Ο κόσμος δεν το μαθαίνει. Δεν υπάρχει αναγνώριση του κενού που αφήνει πίσω του, μια κηδεία, μια διαδικασία κάθαρσης.

Υπάρχει η καθημερινότητα και τα μικρά μικρά που σου θυμίζουν αυτό το κενό. Και μια αγάπη που λάμβανες η οποία δεν θα υπάρξει ξανά.

Ο σκύλος μας έζησε μια καλή ζωή. Πήρε και έδωσε πολλή αγάπη. Οι στιγμές που θα θυμάμαι, οι αγκαλιές, τα παιχνίδια. Και η ενοχή που μας διακατέχει όλους. Αν υπέφερε πολύ τώρα τελευταία και δεν το καταλάβαμε. Αν έπρεπε να του κάνουμε ευθανασία. Αν κάναμε καλά που επιτρέψαμε του γιατρού να δοκιμάσει να κάνει εγχείρηση αφού ήταν χαμένη υπόθεση.

Και το ότι έφυγε μόνος, χωρίς να πούμε ένα γεια, στο ιατρείο, και όχι στο σπίτι του, το σπίτι που μπήκε 2 μηνών και το έκανε δικό του. Το σπίτι που υπερασπίστηκε απέναντι σε εχθρούς-υπαρκτούς ή μη.

Εχτές ετέλιωσε ένας κόσμος. Ένας κοσμος που είχε μέσα τον σκύλο μας. Τώρα δεν υπάρχει πια.

25/5/16

Βασικά καλησπέρα σας

Βασικά πλέον δεν φκάλλω το σπαθί σε κάποιες περιστάσεις, κρατώ το μόνιμα κ κόφκω κελλέ. Τουλάχιστον η γλώσσα μου. Έχω αναισθητοποιηθεί πλήρως.

Εν απίστευτος ο κόσμος, αν ήμουν πλούσια δεν θα δούλεφκα. Όχι επειδή εν μου αρέσκει η δουλειά/ή η δουλειά μου. Απλά ο κόσμος, εν μπορώ, εν πολλοί οισυμβιβασμοί, η διπλοματία.

Έχω φτάσει σε ένα σημείο που εν θωρώ κόσμο-εχτός της δουλειάς-με τον οποίο να κουράζουμαι ή να πρέπει να υποκρίνουμε. Ο Φιτζ ακόμα, τα επίπεδα του εν πολλά πιο χαμηλά, με αποτέλεσμα, τζιαμέ που καθούμαστε με κόσμο απλά να σβήνει.

Χαίρομαι που βρεθήκαμε με τον Φιτζ μες τούτη την ματαιότητα, εν το μόνο πράμα που με βαστά λογική. Η κοινή μας ζωή και ο προγραμματισμός της.

Είμαι 31 χρονών και νιώθω ότι η ζωή μου μπαίνει σε μια κανονικότητα. Μετά που έφαα πολλά πράματα με το κουταλούι, τωρά αρκεί μου κάτι απλό, μια γατίσια αγκαλιά, μια απόφαση για τες κουρτίνες, το τραπέζι της τραπεζαρίας-το γιοφύρι της άρτας.

Νιώθω πολλά μεγάλη όταν θωρώ 20 σαμθινγκς να μάχουνται να ανακαλύψουν τα αυτονόητα για μένα πλέον. Και ύστερα να πρέπει να τα ξεπεράσουν όλα και να κάμουν τους συμβιβασμούς τους.

Νιώθω ακόμα πιο μεγάλη, που θωρώ κάτι κορούες με τα σορτ, να ανακαλύπτουν την σεξουαλικότητα τους. Κάτι πιο μεγάλες με κοκκινάδι και στενά ρούχα γραφείου να φκαίνουν έξω και να προσπαθούν να το παίξουν μοιραίες. Τι σου είναι η γυναίκα. Επέρασα τα και γω εν λέω. Σκεφτουμαι τι θα πω της κόρης μου μια μέρα που θα τα περνά.

Είμαι πολλά ευχαριστημενη, με μενα. Που είμαι ακόμα λογική, που εν επέλλανα. Λαλείς να  είμαι απλά μπιζι και εννά πελλάνω μια μέρα; ποιά εν η επόμενη κρίση;

19/5/16

Ύμνος

Στον Φιτζ! :)

Που με τις πολλές ατέλειες μας, κάναμε την τέλεια σχέση, που δεν είναι αυτό που θέλουν άλλοι αλλά εμείς. Που η τέλεια σχέση έχει τις ατέλειες της και τις προκλήσεις της. Αλλά θέλω και θέλεις να τις αντιμετωπίζουμε. Η τέλεια σχέση που πέρασε από τις συμπληγάδες 2-3 φορές και βγήκε στραπατσαρισμένη και πιο δυνατή. Μια σχέση σίγουρη, και η σιγουριά προκύπτει μόνο από τον σεβασμό του ενός για τον άλλο. 

Που έμαθα να σε σέβομαι και να σε ακούω, να σε εκτιμώ και να μαντεύω το γιατί γόρασες και πάλι ένα μπλε σκούρο καρώ πουκάμισο. 

Στον γάμο μας είχε 16 άτομα και ύστερα  πήγαμε για καφέ, τι πιο ταιριαστό για σένα και για μένα. 


Ππι Εσς: Ευχαριστώ προκαταβολικά και μεν μου γράψετε να ζήσουμε

12/5/16

Ελληνικές ταινίες

Ήταν κάτι σαββατόβραδα στην Αθήνα που εν είχα λεφτά να γοράσω τίποτε. Δηλαδή ούτε λεφτά να φκω έξω. Φάσεις που ενέρωνα το γάλα. Φάσεις που εκάπνιζα το μισό τσιγάρο, και φύλαγα το επόμενο για πιο μετά. Φάσεις που αναγκάζουμουν να φάω μακαρόνια του φούρνου που την κατάψυξη. "Έξω φτώχια και καλή καρδιά"! Ντάξει παραπάνω κακοδιαχείριση των χρημάτων μου αλλά οκ εζήσαμεν κ εμάθαμεν. Ασπούμεν εστέλλαν μου 900ευρώ, με το νοίκι, τους λογαριασμούς και να περνώ, και ήταν οκ, ήμουν που τες πλούσιες, είχα δυάρι χωρίς συγκάτοικο!

Και κείνα τα σαββατόβραδα, συνήθως το τελευταίο του μήνα έφκαλλα την με τηλεόραση που έδειχνε το ΣΤΑΡ παλιές ελληνικές ταινίες. Κάθε Σάββατο βράδυ. Ηντα κρίμα που δεν δείχνει δαμέ ούτε και μία. Να δώκεις πάνω σε μια Βουγιουκλάκη στο άσχετο και να κάτσεις να την δεις στο άσχετο. Έρωτες και χαππι έντιγκς. Μια Καρέζη, έναν Χορν-που ήταν και ο απόλυτος άντρας, κατα πολύ ανώτερος του Παπαμιχαήλ. Ax!

Μεγαλώσαμε, πκιον σπάνια καταφέρνω να δω ταινία ως το τέλος.





9/5/16

Άτομα τα οποία ο κόσμος θα ήταν καλύτερος διά της απουσίας τους

35. Άτομα που λεν πράματα όπως:

"πρέπει να αντιληφθείτε ότι είναι γριά, και θα πεθάνει κάποτε", όταν έρχεται η ωρα να συζητήσουμε την μοιρασιά των εξόδων του γιατρού για πρώτη φορά.






"Εσύ θα πεθάνεις τωρά bitch" είπα και της εκοψα την κκελλέ της.

22/4/16

Το ερείπιιο της μέρας

Νομίζω από την υπερβολική κούραση και αυπνία απέχτησα νέα αίσθηση του χιούμορ.

Τρελλό γέλιο με την τελετή της αφής της φλόγας. Τζιαμέ μασκαρεμένες καμπόσες γκόμενες να μιλούν αρχαία και να αποπνέουν λυγερότητα και κύρος και γενικά να εμπνεούμαστε και να μας κυριαρχεί το δέος και το μεγαλείο και γω να φύρνουμε. Πότε να ρτετε να βάλουμε σεντόνια να παίξουμε αφή της φλόγας;;;

Επίσης τρελό γέλιο με το τραγούδι Kiss του Prince. Παιθκιά, πες εν το ξανάκουσες αυτό το τραγούδι, εν το ξέρεις πόξω κ ανακατωτά. Ακούεις το πρώτη φορά σήμερα. Ήντα διαφορά έχει με τον Ταμπάκη; Ήνταααααα? Και τούτου εκάθουνταν του και οι γυναίκες τάχα;

Αυτά!

13/4/16

Άτομα τα οποία ο κόσμος θα ήταν καλύτερος διά της απουσίας τους

34. Εταιρείες που βάλλουν αγγελίες: θέλεις να γίνεις μέλος της οικογένειας μας;

ΟΙ ΡΕ ΕΝ ΘΕΛΩ

έχω οικογένεια, έχω τα ανίψια μου για πισώπλατα, εν χρειάζομαι και άλλους

Θέλω δουλειά, να γοράζεις την ώρα μου να πουλώ τα προσόντα μου.

Παρέτα με


11/4/16

Απορώωωωωωωωωω, απορώωωωωωωω

Λέτε να σοκαριστούν για την ανθρώπινη σάρκα στην σκόνη της Κύπρου και κείνοι που εναντιώνονται στην αποτέφρωση?

7/4/16

Time Out #31 Θα τα πούμε στα δικαστήρια

Επήαμε με τον Φιτζ στο δικαστήριο. Έβαλα άδεια, και ο Φιτζ κανόνισε τες δουλειές του να πάμε να ορκιστούμε ότι είμαστε φανταστικοί σινγκλς.

Μερικές φορές χτιτζιάζω ρε κουμπάρε, που φεφκω που την πόλη και πάω στου θκιαόλου την μάνα κάθε πρωί, για να βαωθώ με άλλους στη δουλειά χωρίς παράθυρα. Και το απόγευμα επιστρέφω. Τουλάχιστον τωρά μπαίνω σπίτι με το φως.

Πήγαμε στο δικαστήριο. Παρκάραμε. Κατεβήκαμε και αρχισε η αναζήτηση του που έπρεπε να πάμε. Μια φίλη μου μελετημένη μου είπε την  προηγούμενη μέρα να γυρέψουμε το πρωτοκολλητείο. Εν ξέρω τι εν τούτο, αλλά εγυρέψαμε το. Εν το ήβραμε, ή μάλλον ήβραμε κάποιο άλλο πρωτοκολλητείο. Μπήκαμε μέσα, και φυσικά μυριστήκαμε τα νύχια μας που έπρεπε να πάμε. Στην είσοδο εκουλιάσαν ένα ζευγάρι ηλικιωμενων με έναν μαλλιά 40άρη. Και ήταν της φάσης "ποιού είσαι" και "ο αντρίκκος ο αρφός της κουμέρας του γιώρκου του αρφού του στελλή που την βατυλή που παντρέφτηκε στο δάλι εν καλαερφός του τζιυρού σου". Γίνουνται ακόμα τούτα τα πράματα; Εμένα γιατί εν μου συμβαίνουν; Οξά είμαι γνωστή τις πάσις και δεν χρειάζεται κανένας να με ρωτήσει ποιού είμαι;
Προχωρήσαμε στο βάθος, ούτε σειρά είχε ούτε προτεραιτότητα απλά μιλούσαν όλοι μαζί. Είχε ένα γραφείο πρώτα και μέσα στο βάθος είχε και άλλα. Εμείς περιμέναμε ποιος να μας δώσει σημασία. Σε κάποια φάση νέφκει μου μια γυναίκα που κάθετουν στο γραφείο τέλεια στο βάθος. Εν εκαταλαβα τι έπρεπε να κάμω. Τρόπο να πάω κοντά της εν έβλεπα. Εκνευρίστηκε η γυναίκα. Φωνάζει μου:
"Τι θέλετε παρακαλώ;"
Και απαντώ της. Φωνάζοντας η μια στην μιαν ακρη κ η άλλη στην άλλη εσυνεννοηθήκαμε. Πέτε μου ότι εν νόρμαλ τούτο το πράμα, να λαλείς τι θέλεις  σε ένα δημόσιο λειτουργό, με το να φωνάζεις μπροστά σε άλλα ~15 άτομα. Και να σου φωνάζει πίσω. Και τι μου φώναξε; Ότι έπρεπε να με βοηθήσει η άλλη η λειτουργός που ήταν μπροστά μου. Χαίρω πολύ, Μπεατρίξ. Η δημόσια λειτουργός ομπρός μου αποφάνθηκε ότι αν και μπορούσε να με βοηθήσει θα μας επάσαρεν αλλού. Ένηγουέη έπρεπε να πάμε να πιάμε χαρτόσημα. Για να πιάσεις χαρτόσημα πρέπει να πας στην καττίνα. Η "καττίνα"  είναι μια λέξη που μισώ. Στην Ελλάδα το λέγαμε κυλικείο, και ήταν πολύ πιο όμορφο. Τουλάχιστον καντίνα; Καττίνα, θυμίζει μου η Κάττα η Καττίνα. Ζωάκι. Περπατούμε που την άλλη μερκά. Θαυμάζοντας το αποικιακό όμορφο ομολογουμένως κτίριο, να πάμε στην καττίνα, όπως είναι όλες οι καττίνες, με στύλλους και πλαστικές τέντες, ξιμαρισιές. Να πιάννεις κείνο το κτίριο και να στήνεις παναϋρκότικες τέντες πάνω του, θεωρείται ιεροσυλία. Κάθουνταν και εκεί, διάφοροι και διαφορες δήθεν, 25άρηδες με κάτι μακκωμένα κουστούμια και ευθυγραμμισμένα μούσια, και 25άρες με μαλλί του κομμωτηρίου και τακούνι του στιλ "δεν περπατάς κυρά μαρία περπατώωωω περπατώωωω". Και πούρρου πούρρου κυπραίος δικηγόρος στάιλ. Χάρηκα λίο που το ντρες κκόουτ στην δουλειά μου εν τζιν, και καμιά εν φορεί τακούνια.

Μπαίνουμεν σε ένα τόπο δίπλα που την καττίνα, προχωρούμε ένα διαδρομάκι, με οδηγό τα νύσια μας και πάλι. Φτάνουμε σε δυο γραμμες, που είναι πρόοδος που το τελευταίο δωμάτιο που ήμασταν. Μαντέψαμε και πάλι που έπρεπε να σταθούμε εσταθήκαμε. Και η δημόσια λειτουργός δεν μας είπε με μούλλου με ξούλλου. Είπα της θέλω το τάδε, έδωκε μου το, εσφύρισε μας το ποσο, εδώκαμεν της το κ πάππαλα. Σχεδόν ένιωσα άβολα που την ενόχλησα.

Και τότε καθώς βγαίναμε έξω, είδαμεν μια ταπέλα. Μπορεί να ήταν βοηθητική αφού που τα συμφραζόμενα καταλάβαμε ότι επρεπε να μπούμε σε εκείνο το κτίριο για το πρωτοκολλητείο.

Μπήκαμε εκεί, πάλε η ίδια κατάσταση, άλλα ποτζιει άλλοι ποδά, κουλιασμένοι στες γωνιές να κουβεντιάζουν, δεξιά αριστερά διάφοροι, εν εξέραμε που να παμεν. Του κουτουρού κ πάλι, εμίλησεν μας ένας τύπος, εφώναξε μιας άλλης γκόμενας που μέσα από το πουκαμισούδιν της εβλεπαμε το μπούστο.  Η γκόμενα χαχαχα και χιχιχι θκυο παλιές ετύπωσεν μας τα χαρτιά ορκιστήκαμεν, εγω στο ευαγγέλιον (χαχα) ο Φιτζ στο κοράνι και ποσπαστήκαμεν. Βουρητοί πήγαμε στο αυτοκίνητο, πάλε, δεξιά αριστερά διάφοροι, κάτι φωνές ακούγονταν, τσιάρα και καμπόσοι μαυροφορεμένοι, πιο γρήγορα περπατούσαμε. Αστυνομικοί να τραβολοούν έναν με χειροπέδες, ένας τύπος δικηγόρος με γυαλί posh κουστουμούδιν να στέκεται αδιάφορα, εμείς να προχωρούμε προς το πάρκινγκ κρατώντας την ανάσα μας. Αγοραφοβία.



29/3/16

Χωρίζω

Θα χωρίσω

Δεν την σηκώνω αυτή την προσβολή.

Ο άλλος έκαμε ολόκληρη ΑΕΡΟΠΕΙΡΑΤΕΙΑ για την Μαρίνα.

Εμένα; ΤΙΠΟΤΕ!

Πηλέ μου μια τρομοκρατική επίθεση?

Μια ληστεία;

Μιαν απαγωγή;

ΤΙΠΟΤΕ!

Γιατί; Είμαι παρακατινή;

Έσhιεις με σίουρη Φιτζ, ΔΕΔΟΜΕΝΗ...

28/3/16

Αρρώστησα

Προχτές ήμουν άρρωστη και έμεινα σπίτι. 24.3. Άρρωστη. Και 25.3 άρρωστη. Και 26.3 βαφτίσια στα τριβίλλουρα.

Ένηγούεη. Ήβρα την ευκαιρεία να δω τηλεόραση λυμένη πας τον καναπέ.

Είδα 5 λεπτά Τατιάνα. Αυτό άντεξα. Είχαν ένα ανταποκριτή από Βρυξέλλες, και έλεγε ότι είναι όλα ανοιχτά, και προσπαθούσε να εξηγήσει ότι ο κόσμος δεν θα πτοηθεί από την τρομοκρατία και αυτό είναι το μήνυμα και πούτσες μπλε. Εκεί η Τατιανα διαφώνησε και θεωρεί ότι το κράτος κάνει λάθος και θα έπρεπε να κλείσουν τα πάντα. Και εκεί άλλαξα κανάλι επειδή η άποψη της Τατιάνας με αναγούλιασε. Το ίδιο το γεγονός ότι η Τατιάνα έχει άποψη αν κάνει λάθος το βελγικό κράτος. Του στυλ πρέπει να έχουμε άποψη για τα πάντα.

Και ξεκίνησα να παρακολουθώ την Χριστιάνα. Ήταν με ένα Περικλή. Εκάμναν μια σαλάτα. Είπεν μας ο Περικλής, ότι η σαλάτα είναι νηστίσιμη έχει μόνο αναρή. Μετά εδιόρθωσεν τον η Χριστιάνα κι είπεν του ότι η αναρή δεν είναι νηστίσιμη, αναρωτηθήκαν λίγο για την νηστισιμότητα της αναρής, καταλήξαν ότι δεν είναι.Ο Περικλής πήγε να δικαιολογηθεί για την ματσουκιά που είπε, μας ανακοίνωσε ότι είναι συγχησμένος επειδή άκουσε κάτι κουτσομπολιά (?). Ασπούμε γιε μου είσαι σε κουτσομπολίστικη απογευματινή εκπομπή (?). Και οκ, εγώ μαθαίνω ότι εχώρισε ο Α, Β, Γγνωστός/διάσημος και ξεχάνω πράματα όπως αναρή=γάλα=ζωικό προιόν=μυλλωμένο. Ένηγουέη. Μετά μας εξήγησε ότι από την σάλτσα που ετοίμασε για την σαλάτα, θα πρέπει να αναμίξουμε τα 2/3 με τα χόρτα και να βάλουμε ίση ποσότητα αναρής. Κενό, άκρατουτάφουσιωπή.
-Εν εκατάλαβα, πετάσσετε η Χριστιάνα. Προσπαθούσε να της εξηγήσει πόσα εν τα 2/3 και πόση η αναρή.

Λορτ χαβ μέρσι?!?!?

Έπιασα το κοντρόλ, έβαλα το hdmi, και απόλαυσα το "crazy ex girlfriend" που είναι μια μαλακία αμερικανιά με εύκολο χιουμοράκι και παρανοικά τραγούδια.Σαν αυτό! 

18/3/16

Άτομα τα οποία ο κόσμος θα ήταν καλύτερος διά της απουσίας τους

33. Όσα και τα χρόνια του χριστού. Άτομα που βαφτίζουν.

Άτομα που βαφτίζουν Σάββατο.

Άτομα που βαφτίζουν Σάββατο, νύχτα.

Άτομα που βαφτίζουν Σάββατο, νύχτα, 26/3/2016.

Άτομα που βαφτίζουν Σάββατο, νύχτα, 26/3/2016, σε ένα χωρκό τύπου Πάνω Τριβίλλουρα που θέλεις 5 ώρες καντουνόδρομο να πας.

Άτομα που βαφτίζουν Σάββατο, νύχτα, 26/3/2016, σε ένα χωρκό τύπου Πάνω Τριβίλλουρα που θέλεις 5 ώρες καντουνόδρομο να πας, στο ξωκλήσι.

11/3/16

Βιαστικό πουλί...της νιότης

Προχτές βγήκαμε έξω με τον Φιτζ για φαγητό. Εγώ δεν είχα προλάβει να πάω σπίτι και έτσι ήμουν με τα κουλλουφορούχα της δουλειάς στο εστιατόριο. Και αναπόλησα την φάση που είχα πάντα μες στο αυτοκίνητο τακούνια και συμπράκαλα για να σαστώ όταν έβγαινα απευθείας μετά την δουλειά. Όταν το να βγω μετά τη δουλειά για ποτά και φαγιά γίνετουν 2-3 φορές την βδομάδα.

Πήγαμε και σινεμά στις 7:30 μια άλλη μέρα.

Σήμερα, μπήκα σε αυτοκίνητο με άλλους 3 25άρηδες. Και επιμέναν να κάτσω μπροστά, ξέρεις που σεβας ασπούμε.





1/3/16

Άκρως Κυπριακόν #6

Να πρέπει να συνεργαστούμε, επειδή και εσύ όπως και εγώ είμαστε συνεργάτες σε μια επιχείρηση και η δουλειά τους πρέπει να γίνει.

Να με πιάννεις τηλέφωνο και να μου μάσιεσαι κούκλα μου και αγάπη μου και να τα παίρνω.Να καταλάβεις ότι τα  πήρα και να μπαίνεις φουλ επίθεση και να σχίζεσαι ότι αν νομίζω ότι εννα διατάσσω και εσύ να εκτελείς είμαι γελασμένη. Κλείω σου το.

Πιάνω τον επιχειρηματία λαλώ του το κ το. Πιάννεις με πίσω και ζητάς συνάντηση.

Βρεθούμαστε και είσαι μες τα μέλια.

Και  μετά τελειώνει η συνάντηση. Ρωτάς με πόθεν είmαι. Ρωτώ σε και εγώ.

Και εκεί αρχίζει η απαγγελία της ζωής σου από το δημοτικό μέχρι σήμερα, είσαι πάνω που 60. Μισή ώρα. Διακόπτω σε αλλά εν καταλάβεις θεό. Φορώ το σακκάκι μου και έρκεσε μαζί μου και στέκεσαι πόξω που το αυτοκίνητο μου και συνεχίζεις.

Θέλω καριέρα ιμμισh

25/2/16

Σκορδεύω σκορδεύεις σκορδεύει

Ήθελα να γράψω ένα μεγάλο ποστ.

Αλλά βαρκούμαι.

Και έτσι θα το πω απλά!

Αν πεθάνει τώρα η Σκορδά πχ. τι θα λένε αύριο όλοι αυτοί που "σκορδεύουν" την Φαίη;

18/2/16

Μια ιστορία #4

Την αγαπούσε πολύ. Τον αγαπούσε κι αυτή.

Ο έρωτας τους όταν πρωτοξεκίνησε ήταν σαρωτικός. Σιγά σιγά, έχανε την αίγλη του και την μαγεία, όπως όλες οι σχέσεις. Στραπατσαρίστηκε και επέζησε, από δυνατά χτυπήματα. 

Όμως την αγαπούσε πολύ. 

Την ήθελε για μια ζωή. Μέχρι να το καταλάβει είχαν περάσει 3 χρόνια. Και τότε ήθελε να βρει το τέλειο δακτυλίδι. Το τέλειο αντικείμενο, για την τέλεια στιγμή, στο τέλειο σημείο, που θα του έλεγε το "ναι".

Του πήρε καιρό να το βρει. Μάλιστα την ρώτησε ποιο ακριβώς δακτυλίδι της αρέσει. Μετά το είχε, το αγόρασε, και το είχε μαζί του για καιρό. Για εκείνη την τέλεια στιγμή. Που θα δημιουργούσαν την τέλεια ανάμνηση. 

Βρέθηκε κοντά, στο να κάνει την πρόταση. 5-6 φορές ήταν έτοιμος να βγάλει το κουτί. Αλλά πάντα κάτι του χαλούσε το ιδανικό, το τέλειο. Και έτσι προτιμούσε να το αναβάλει, και το ανέβαλε, για χρόνια. 

Μέχρι, που σε μια παρόμοια στιγμή, που ήταν σχεδόν τέλεια, και επεξεργαζόταν μέσα στο μυαλό του το πως θα το παρουσιάσει στο τραπέζι τον διάκοψε.
-"Δεν ακούς;"
-"Ακούω"
-"Δεν είμαι χαρούμενη, δεν θέλουμε τα ίδια πράγματα από την σχέση μας, δεν μπορώ συνέχεια να τραβώ μπροστά και εσύ να μουλαρώνεις, δεν γίνεται να θέλω μόνο εγώ"
-"Δεν είναι έτσι"
-"Πώς είναι τότε;"
 Το κουτάκι έκρουζε μέσα στην τσέπη του. 

Αλλά δεν μπόρεσε να την σταματήσει. 
Και έτσι δεν θα μάθουμε αν την έχασε σε αναζήτηση της τέλειας ανάμνησης ή αν απλά έβρισκε δικαιολογίες .

12/2/16

Νερόβραστα

Είμαι σε μια φάση που εν όλα νερόβραστα.

Όλα στο περίμενε.

Η δουλειά μου νεροβραστη.

Οι φίλοι μου νερόβραστοι.

Σπίτι νερόβραστα.

Όλα νερόβραστα.

Εν κάμνω τίποτε.

Και ενώ βλέπω ένα τσουνάμι να έρχεται, εγώ απλά στέκομαι και το περιμένω.

Εν θέλω να δουλεύκω, Μπρέντα ήβρες λύση οξά κόμα;

Εν θέλω να κάμνω τίποτε.

Λείπει μου μια Πέγκυ πάρα πολλά, που ήρτε και εν την είδα καθόλου.

Έβαλα και ένα νεκρικό σταυρό πάνω σε μια σημαντική σχέση που είχα. Εν ήθελα, αλλά κάποια πράματα τελικά άμα τελειώνουν, ότι και να κάμεις η νεκρανάσταση ισοδυναμεί με ζόμπι.
Γι`αυτό και εν παλεύω για φίλους για σχέσεις ούτε για ανθρώπους πλέον. Κάνω αυτά που νιώθω. Αν εν να κρατήσει θα κρατήσει. Αλλιώς...!

Ειμαι πολύ κουρασμένη που την καθημερινότητα. Εν υπάρχει κάτι αυθόρμητο ή ευχάριστο.  Ακόμα ένας καφές, ακόμα ένα φαί με παρέα.

Εν υπάρχουν καπνισμένα βράδια με μπύρες, ούτε χορός μέχρι εξάντλησης. Ούτε θυμάμαι πότε εφόρησα τακούνια.

άστα βράστα.

 

4/2/16

Φόρος εισοδήματος

Κάθε φορά που πιάννω τον μισθό μου και βλέπω το ποσοστό που πιάννει ο φόρος

Βάλλω το τούτο:



Για να μεν κλαίω το μηνιό που χάνω για να σε πκιερώνω

Πισκαλιάτε μου πλις

2/2/16

Μια ιστορία #3

Κάθεται στον καναπέ. Δίπλα από την τζαμόπορτα, βλέπει τον ουρανό γκρίζο. Είναι απόγευμα. Τα πόδια της διπλωμένα στο στήθος της, το πιγούνι στα γόνατα της.
Ακούει μικροθορύβους από το υπνοδωμάτιο. Νιώθει εξαντλημένη πλέον, δεν μπορεί να αντιδράσει σε κάτι. Τον ακούει να κινειται μέσα στο σπίτι, να μαζεύει, τα μάτια της υγραίνονται, και ένα δάκρυ τρέχει στο μάγουλο της. Το σκουπίζει με τα δάκτυλα, αναπνέει βαθιά για να συγκροτηθεί.
Ακούει τα βαριά του βήματα καθώς έρχεται στο σαλόνι. Δεν γυρνάει να τον αντικρύσει. Αυτός αναστενάζει σιγά. Αφήνει κάτω την βαλίτσα που κρατά, το ξέρει από τον ήχο που κάνει όταν αγγίζει το πάτωμα.
-"Θα σε πιάσω πότε να έρθω για τα υπόλοιπα" της λέει, η φωνή του εξαντλημένη.
Καταπίννει πριν απαντήσει
-"Οκ" απαντά πνιχτά.

Για ένα λεπτό που φαίνεται σαν ώρα, αυτός στέκεται εκεί, απλά στέκεται.
Αυτή συνεχίζει να κοιτά έξω, τα πόδια της διπλωμένα στο στήθος, το πιγούνι στα γόνατα.

Σηκώνει την βαλίτσα του. Ανοίγει την πόρτα, ακούγεται ο μεταλλικός ήχος του κλειδιού στο γυαλί όταν το αφήνει στο επιπλάκι της εισόδου.

Η πόρτα κλείνει.

Το μυαλό της ουρλιάζει "συγνώμη, μην φύγεις"
Ανάβει τσιγάρο, συνεχίζει να κάθετε στον καναπέ.

29/1/16

Άτομα τα οποία ο κόσμος θα ήταν καλύτερος διά της απουσίας τους

32. Άτομα που φέρνουν που σπίτι τους μαχαιροπίρουνα αν και έχει πλήρες σετ στην κουζίνα του γραφείου

Τάχα παίρνεις τα δικά σου και στα εστιατόρια;

Τάχα άμα πάεις διακοπές εν κατουράς ούτε λούνεσαι;

Τάχα έχουμε λέπρα και νεκατσιάς να φάεις που το ίδιο πιρούνι; Έστψ κι αν μπορείς να το πλύνεις η ίδια πριν το χρησιμοποιήσεις;


26/1/16

Time Out #30 Cypriot brats τα αιώνια ΜΩΡΑ

Έτυχε και βρέθηκα σε τόπο που πρέπει να καρτεράς ενώ κάθεσαι πάνω σε μια μεταλλική καρέκλα ενωμένη με άλλες 5 στην σειρά. Έφκαλα το κινητό μου και άρκεψα το τσιατ. Όλα ωραία και καλά. Δίπλα μου μια άλλη γυναίκα έτσι 50άρα. Μια χαρά, εδιάβαζε εφημερίδα στο κινητό. Δίπλα της ένας νεαρός 25άρης έχασκε. Και δίπλα του ένας μιτσής 7-8 χρονών με τον παπά του 40 χρονών.

Εμείς οι 5 μοιραζόμασταν ένα κοινό κάθισμα.

Καθώς καθόμασταν άρκεψε ο μιτσής να σούζει τα πόθκια του και να τα φακκά χαμέ. Με κάθε σούσμα και φάτσhιμα και μεις μαζί.
Αρκέψαν και ανάφκαν τα λαμπάκια μου. Μα 3 ενήλικες να κάθουνται να τους σούζει ένας μιτσής; Αν δεν μπορείς παιδάκι  μου και έχεις ενέργεια πιάστο βούρος, κάμε τούμπες χαμέ, εν ξέρω, ποσκολίστου αλλιώς. Να με σούζεις πέρα δώθε ε όι, εν έχω την όρεξη σου.

Έτσι ευγενικά στο πεντάλεπτο σκύβω μπροστά λέω του:
"γειά σου αγοράκι, μπορείς να σταματήσεις να σούζεσαι; μας σούζεις όλους και εν μπορώ"
Το αγοράκι εν απάντησε.
Αλλά στο δευτερόλεπτο γύρισε από την άλλη και συνέχισε να σούζεται.
Χαμογέλασα στον παπά του.
"Είναι ενοχλητικό να μας σουζει όλους, τουλάχιστον εμένα"
"Ε εν μωρό τι θέλεις να κάνω" απαντά

Κόψε του τα πόθκια του, δώστου ένα γαουρόπατσο.
ΜΩΡΟ! 8 χρονών ΜΩΡΟ αν δεν μπορείς να του πεις να μεν σούζει άλλους 3 ενήλικες απλά επδ θέλει να σούζει τα πόθκια του ε πέταξε τον που το φαράγγι της κακκαρίστρας.

Τούτο το ΜΩΡΟ εν θα μάθει ποττέ να υπακούει, να σέβεται τους άλλους και θα γίνει άλλος ένας χώρκατος σκατοκυπραίος που θα νευριάζει το δικό μου το κοπελλούι που εν θα είναι τέλειο, αλλά σίουρα θα ξέρει ότι εν είναι μόνο του σε τούτη τη κοινωνία.

-ΤΙ ΕΝΝΟΕΙΣ ΕΝ ΜΩΡΟ ΡΕ ΣΚΑΤΟΧΩΡΚΑΤΕ, λαλώ όπως σηκώνουμε πάνω και τραβω το σπαθί μου.8 ΧΡΟΝΩΝ ΕΝΝΑΙΝ ΜΩΡΟ! ΠΕΡΚΕΙ ΝΑ ΤΡΙΦΚΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΥΛΛΟΥ ΤΟΥ ΑΜΑ ΘΩΡΕΙ ΒΥΖΙΑ ΝΑ ΣΟΥΖΟΥΝΤΑΙ ΤΟ ΜΩΡΟ ΚΑΙ ΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΕΝ ΜΕ ΕΝΟΧΛΕΙ ΣΕ 20 ΛΕΠΤΑ ΠΟΥ ΜΟΙΡΑΖΟΥΜΑΣΤΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΘΙΣΜΑ. ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΑΤΩ ΚΑΤΩ ΣΤΑ ΑΡΧΙΔΙΑ ΜΟΥ Ο ΣΚΑΤΟΚΟΤΣΙΡΟΣ ΣΟΥ.

εσφαξα τον, και εμεινε και του μωρό ψυχολογικό. 

22/1/16

Μια ιστορία #2

Επερίμενε τον, στο πάρκο. Είδεν την που μακρυά και ελάφρυνε η διάθεση του. Λες και πιον εν ήταν 60 χρονών, λες και ήταν 40, όπως την πρώτη φορά που την είδε.
Είδε τον που την πλησίαζε, και του χαμογέλασε. Κάθισε δίπλα της. Φιληθήκαν. Έπιασε της το χέρι της. Εμιλήσαν για πολλά και διάφορα. Σταμάτησε να του ζητά τα ίδια και τα ίδια. Αποδέκτηκε αυτή ότι αυτή θα ήταν η σχέση τους. Συνέχισε να ελπίζει ότι θα γεράσουν μαζί, αν και εκείνος ήταν ήδη στην αρχή του γήρατος. Συνέχισε να ελπίζει ότι θα της δώσει την θέση στην ζωή του που της αξίζει. Εχτός από την θέση της "γκόμενας".

Ήταν γνωστό σε όλους. Εχτός από τα παιδιά της, ίσως. Ήταν μαζί 20 χρόνια. Εκείνος ήταν 40 όταν γνωριστήκαν, με μεγάλα παιδιά στο λύκειο,  εκείνη 25, με δύο παιδιά νηπιαγωγείου. Αυτός πρόσεξε το αδιόρατο παιχνίδι στα μάτια της. Και δεν μπορούσε απλά να το προσπεράσει. Όπως και δεν προσπέρασε και πολλές άλλες. Μόνο που σε αυτή την έπαθε. Και δεν μπόρεσε να προχωρήσει ποτέ. Όλες τις άλλες τις δέκτηκε η γυναίκα του. Όλες τις περιπέτειες του ενός μήνα. Αλλά αυτήν, που ο μήνας έγινε μήνες, και ο χρόνος χρόνια, την μίσησε, και όσο περνούσε ο καιρός την μισούσε όλο και περισσότερο.

 Πηγαίναν μαζί διακοπές, 1 ή 2 φορές τον χρόνο, αυτή αποξένωσε τον άντρα της και ήταν έτοιμη, να τον αφήσει, μόλις μεγάλωναν τα παιδιά. Αυτός συνέχιζε να είναι σύζυγος στην σύζυγο του, και δεν το συζητούσε καν να χωρίσει. Να βγουν και οι δύο από σχέσεις που δεν ήταν αρκετές και να είναι μαζί.

20 χρόνια. Της κράτησε το χέρι. Εκείνος υπερβολικά αδύναμος για να είναι αποκλειστικά δικός της, εκείνη υπερβολικά αδύναμη για να βγει από αυτή την σχέση. Περπάτησαν στο πάρκο χέρι χέρι. Την φίλησε. Αποχαιρετιστήκαν.

Το έμαθε από την εφημερίδα το άλλο πρωί. Δεν θορυβήθηκε όταν δεν του απάντησε στο μήνυμα το βράδυ. Μερικές φορές δεν απαντούσε, είτε δεν μπορούσε, είτε του κρατούσε μούτρα που ήταν ακόμα παράνομοι. Είδε το όνομα της στην εφημερίδα, το αυτοκίνητο της διαλυμένο. Θανατηφόρο έγραφε. Άρπαξε το τηλέφωνο. Αλλά το άφησε. Δεν είχε κάποιον που θα μπορεί να ρωτήσει. Να μάθει.

Πέρασε τις επόμενες μέρες να τριγυρνά έξω από το σπίτι της. Χωρίς να σταματά. Έμαθε για την κηδεία στην εφημερίδα. Κάθησε έξω από την εκκλησία. Μετά περπάτησε στο νεκροταφείο, στάθηκε στην είσοδο. Μη τολμώντας να μπει μέσα.

Ζούσε ένα πένθος που δεν μπορούσε να ζει.   

18/1/16

Άγνωστη Χ ΙΙI

Beatrix is exiting...

X: τι με κόφτει για την ανωνυμία πλέον;

λλίο εχάσα το νόημα. Γιατί εν σας βάλλω την φάτσα μου δαμέ να την θωρείται;  Μια χαρά φάτσα, αν και είμαι καλλύτερη που κοντά.

Η αλήθκεια είναι ότι πλέον λογοκρίνεται και το μπλογκ. Δυστυχώς. Επειδή κάποια πράματα εν λιγοτερο σημαντικό να τα πεις και σημαντικότερο να μην πληγώσεις κάποια άτομα.

Να σας βάλω και το αγόρι μου δαμέ.

Να μιλώ για ότι θέλω.

Ξέρω, μπορεί να καταλάβετε ότι είμαι απλά ακόμα ένα άλλο άτομο, σαν όλα τα άλλα;

Η αλήθκεια είναι ότι άρκεψα και χάνω φίλους. Εν λέω ότι είμαι απόλυτα σωστή σε όλα, αλλά κάποια πράματα εγώ, για μένα θεωρώ τα τραγικά.

Εν μπορώ ο άλλος να είναι σίγκλ και να το αντιμετωπίζει σαν αναπηρία.
Εν μπορώ ο άλλος να θέλει να τον λυπηθώ. 
Εν μπορώ ο άλλος να λέει ξεκάθαρα ότι θα σιωπήσει για το καλό της παρέας.
Εν μπορώ να έχω φίλους που να είναι θύματα.
Εν μπορώ να μιλά κάποιος με υπονοούμενα και ασάφειες
Και εν μπορώ τα δράματα.

Εν μπορώ να είμαστε φίλοι και:
1. να είμαι η "μάμα" σου
2. να μεν σε εκτιμώ
3. να παίζεις άμυνα

 Το θέμα είναι ότι εχω κενά, είμαι σεδιαδικασία εξεύρεσης νέων φίλων. Οι υφιστάμενοι ή αποκαθηλωθήκαν, ή έχουν κοπελλούθκια!

Εν ξέρω ήντα σχέση έχουν τα πιο πάνω με την ανωνυμία. Απλά εσκέφτουμουν τα που εξάπλωνα εχτές με το μπουρνούζι στο κρεβατάκι, πίνοντας νερό με λεμόνι, μπροστά στην πισίνα με οξυγόνο και άλατα ενώ ο Φιτζ έκαμνε σάουνα. Το μαγιό μου εμίτσιανε, θέλω πιο μεγάλο σάιζ-τράτζικ?

Απλά θεωρώ πλέον ότι εν έχει νόημα αν ξέρετε ποιά είμαι ή όχι.
Που την άλλη κιόλας, σιγά την έννοια που έχετε, κοιμηθείτε με τες κλάτσες πόψε!

Είμαι η Χ, με δόξα και τιμή, έχω καστανά μαλλιά πκιον!
 

14/1/16

καμία τομή στα γεγονότα

Η σχέση μου με τα νέα. Είναι ανύπαρκτη.

Το να παρακολουθήσω ειδήσεις σπίτι είναι εχτός εαυτού. Δηλ.ποτέ από τότε που μένω σπίτι μόνη μου, πάνω που 3 χρόνια, δεν άναψα την τηλεόραση και να βάλω επίτηδες να δω ειδήσεις. Ψέματα, γιατί έπρεπε να γνωρίσω τον Φιτζ, να ερωτευτούμε, να συγκατοικήσουμε, να χορτάσουμε σεξ, να βαρεθεί να θωρούμε σειρές μες το κρεβάτι που το λάπτοπ για να πάει να φέρει μια τηλεόραση που περίσσευκε της μάμας του. Πριν εν είχα/ειχαμε.

Παλιά ήμουν πολλά ενημερωμένη.

Στην Ελλάδα εν μου έφευκε τπτ. Έβλεπα ειδήσεις, έκανα και ζαππινγκ. Πολλές φορές έβλεπα και το πρωί. Τα πρωινά-ενημερωτικά. Εγοραζα εφημερίδες, ειδικά τις Κυριακής που ήταν πλούσιες, που φτάνναν στα περίπτερα γύρω στις 10 την νύχτα του Σαββάτου. Να πιάννω εφημερίδα που το περίπτερο μεσάνυχτα Σαββάτου, είτε με πυζάμες, είτε με ψηλοτάκκουνα και να την βάλλω πας το τραπεζάκι, και το πρωί της Κυριακής να την διαβάζω πας τον καναπέ με τον καφέ

Μετά στην Αγγλία, εν είχα ττέλλη αλλά το browser μου άμα το άννοιες έφκαλλε σου αμέσως τες τελευταίες ειδήσεις, και έτσι έκαμνα το πρωί με τον καφέ. Τζιαμέ έμαθα για το πτωμα του Παπαδόπουλου που το κλέψαν, ήταν μες τα top news.

Μετά τι έγινε;

Εν οκ να μεν ξέρεις τπτ για την χώρα που ζεις, να μεν θέλεις να ανοιξεις μια εφημερίδα; Ή την τηλεόραση; 

Ηρταν τούτες ολες οι απογοητεύσεις, το μαρί, η κρίση, το περιπαίξιμο, κατάλαβα ότι σωτηρία δεν έχουμε, ότι εν πάνω κάτω όλα άκαρπα. Ασπούμε εν ξέρω τι γίνεται. Μαθαίνω τον απόηχο από το fb. Και ότι πει ο Τάσος το πρωί. who cares ασπούμε. Αφού αν μαθαίνω το τι γίνεται το πιο πιθανό να μεν θέλω να ζιω δαμέ πκιον. Εν καλός τούτος ο συμβιβασμός; Εν πιθανό να αντέξω πολλύ καιρό έτσι; Who knoooooows!

Αλλά εν ανησυχητικό νομίζω

12/1/16

Πέρι Μπάουι ή Μπόουι

Ντάξει, εν μπορώ παίζει να φυρτώ που εγέμωσε το fb μου με tributes και ριπς στον Bowie.

Ασπούμε, εν ήξερα ότι εν ούλλοι τόσο φανς πλέον.

Εγώ έτσι ανοιχτά, εν τον ξέρω τον άνθρωπο. Την φάτσα του είδα την πολλές φορές αλλά, το ούτε-άντρας-ούτε-γυναίκα-μέρος-φιδίσιο-πυκνή-φύτρωση-μαλλιών πρόσωπο του εν με ενέπνευσε ποτέ να μπω να ακούσω μουσική του.

Και εν είμαι κ άτομο που απλά ακούω ράδιο. Εγύρεψα πολλούς, ειδικά άμαν εντυπωσιάζουμε που την φάτσα, το προφίλ, την απήχηση.

Αλλά εν με ενέπνευσε ο Μποαουι. 

Και οκ, σίουρα κάποιοι εκάτσαν ακούσαν τον, αλλά ΠΝΑΣΤΕ! εν δυνατόν όλοι; Οξά ξέρετε ένα τραγούδι και εγίνετε και φαν. Ενα τραγούδι εν σας κάμνει φαν. Φαν είσαι άμα ξέρεις 90% των τραγουδιών. Πόσους δίσκους έφκαλε. Λεπτομέρειες της ζωής και της προσωπικότητας. Είδες ένα ντοκυμαντέρ της ζωής του, αν ζει βουράς να τον δεις λάιβ. Άμα άκουσες 5-6 τραγούθκια κ αρέσαν σου απλά αρέσκει σου. Σοου πνάσε.

ααααααααααααααααααααααα εν μπορώ. Και η κουτσή μαρία επόσταρε μου ριπ μπάουι

7/1/16

Απορώωωωωωωωωω, απορώωωωωωωω

Γιατί μαθαίνουν τα αρσενικά να κατουρούν στέκοντα;

Για δεν μαθαίνουν να κατουρούν κάθοντα που:
1. είναι πιο εύκολο, απλά κάθεσαι
2. πιο υγιεινονομικό αφου δεν την πιάννεις
3. ΠΙΟ ΥΓΙΕΙΝΟΜΙΚΟ ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΟΥΡΑΣ ΕΝΤΟΣ ΕΧΤΟΣ Κ ΕΠΙ ΤΑ ΑΥΤΑ

4/1/16

Το πιο καλό το θύμα είμαι εγώ! #not

Γενικά εγώ εν μπορώ να είμαι το θύμα μιας υπόθεσης.
Θα απαντήσω. Θα ξεμπροστιάσω την κατάσταση και την εκτονώσω.  Αυτό όμως ποτέ δεν θεωρείται εντάξει, αμέσως χάνεις το δίκαιο σου. Και αυτότο βρίσκω εντελώς απαράδεκτο.

Να εξηγήσω.

Παράδειγμα 1: ανακαλύπτω συζήτηση φίλων μου γνωστών μου, στο fb να με κατηγορούν. Απαντώ του "χάι παίδες είμαι η Μπεατρίξ και μόλις είδα αυτά τα μηνύματα". Αρκέφκουν να με βομβαρδίζουν με τηλέφωνα τα οποία δεν απαντώ και μηνύματα παρακάλια να μιλήσουμε. Εντωμεταξύ μπλέκονται και άλλοι φίλοι μας στην υπόθεση. Όλοι με το μέρος μου, καημένη Μπεατρίξ και έχεις δίκαιο και πω πωωωωω.  Ένηγουέη μετά που λλίες μέρες, μιλώ στο τηλέφωνο με όλους και οκ, ζητούν μου συγνώμη, εγώ εν το δέχομαι και χαλά το "γλυκό". Γιατί; Γιατί εν υποκρισία να ζητάς συγνώμη για κάτι που είπες, και πιστεύεις για μένα, και να την δεχτώ. Την  μόνη συγνώμη που θα δέχουμουν θα ήταν "συγνώμη που σε έκανα παρέα ενώ δεν σε πάω και έφαα σου τον χρόνο σου πάνω μου, ενω θα μπορούσες όσες φορές φκήκαμε μαζί να έφκαινες με άλλους πιο κατάλληλους ανθρώπους". Και τότε, εν ήμουν πλέον το θύμα, αλλά ήμουν το εμπόδιο στο να είμαστε όλοι μαζί παρέα! Να μου μάχουνται οι υπόλοιποι ότι διαλύω την παρέα, και ότι να το ξανασκεφτώ. Και αυτά τα πράματα ασπούμε να είναι λογικά! Κύριε ελέησων.

Παράδειγμα 2: είσαι φίλος μου, φκαίνουμε έξω. Αρκείς κάθε φορα 15-20 λεπτά. Λαλώ σου το, ότι εν το θεωρώ σωστό να σε καρτερώ κάθε φορά. Ότι ο χρόνος σου εν είναι πιο σημαντικός που τον δικό σου κι θεωρώ το πολύ εγωιστικό. Γελάς και εν το συζητάς. Περνούν 3 χρόνια και συνεχίζεις να αρκείς. Ξεκινώ να σου λαλώ άλλη ώρα που την πραγματική ώρα συνάντησης. Μαθαίνουν το και οι κοινοί μας φίλοι, κάνουν το και κείνοι. Πάεις 2 φορές πιο νωρίς που μας σε ένα τόπο και αγκρίζεσαι! Και μαθαίνεις ότι σου λέμε άλλη ώρα κάθε φορά και φέυκεις που το τραπέζι νευριασμένος. Δηλαδή3χρόνια που σε καρτερώ εγώ εν εντάξει. Επληγώθηκες που σου λαλούμε ψέματα. Που αντιδράσαμε στο χούι σου. Και φυσικα όλοι τρέχουν να απολογηθούν. Εγώ εν το κάνω. Συνειδητά αντέδρασα στο 15-20λεπτο που έπρεπε να περιμένω κάθε φορά. Είμαι σκληρή είπαν μου.

Και σκέφτουμαι, γιατί ο κόσμος αρέσκετε στα θύματα? που θα σκάσουν και να ανεχτούν οποιαδήποτε συμπεριφορά. Και όταν αντιδράσει κάποιος ο οποίος δεν φταίει σε κάτι, σε κείνο που του κάνουν, τότε ο θύτης αποκτά δίκαιο;

Και τούτα εν δύο παραδείγματα που έζησα εγώ πρόσφατα. Μπόρουμε να το δούμε σε πιο σημαντικά θέματα στην κοινωνία. Στον κόσμο, όλοι θέλουν ένα αξιοπρεπές θύμα, να κάτσει να την βιάσουν να με παλέψει πίσω, να τον διασύρουν και  να μεν αντιδράσει. Οι σύροι εν κρίμα όσο  εν στην Συρία, άμα φύουν και ενεργά αντιδρούν  σε αυτό που ζουν ξαφνικά εν είναι θύματα.

Αυτά!

Καλή χρονιά και καλά ξεσκαρταρίσματα!