και πάλι παιδί

άκουα το και έστειλα σου το. 

"θυμούμαι σε πάντα άμαν το ακούω"

άμαν ξέρεις κάποιον που τον καιρό που τσακώνεστουν ποιός εν το πιο μεγάλο σπάσμα για να φκει στον πίνακα, εσύ είχες μουστάκι και δεν το ήθελες και κείνος δεν είχε μουστάκι κ ακόμα δεν εξόρτωσε να έχει, κάθε συνάντηση έχει μια απίστευτη παιδικότητα και διαλείμματα ελαφρότητας. Ή τουλάχιστον έτσι νιώθω.

Προψές εμιλούσαμε ως αργά, ήμουν κουρασμένη και σκέφτουμουν, πόσο αλλάξαμε. Πόσους έρωτες εζήσαμε ο ένας δίπλα στον άλλο. Πόσες συζητήσεις, αναθεωρήσεις, πόσους καφκάες, και πόσα συγνώμη, πόσα δράματα και σίκουελ, πόσα γέλια και πόσα χάχανα, πόσες κόντρες, και ατέλειωτες συζητήσεις και πληγωτικά μηνύματα και απόσταση και ξανασυνάντηση και όλα με αποδοχή. "Εν οκ. Εν οκ να είσαι έτσι". Πόσες συμβουλές και πόση στήριξη και πόση σιωπή στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου την ώρα που πέφταν τα δάκρυα. 

Πόσα αναθεωρήσαμε ρε Π. 

Πόσα αλλάξαμε γνώμη; 

Εγώ στες ρίζες, εσύ στα φτερά. Εγώ δαμέ, εσύ παντού. 

Αποφάσεις και λάθη, και πορείες και αδιέξοδα και νέες πορείες και νέα όνειρα και στόχοι, και πάλε τέλματα και πάθη και προκλήσεις. 

25 χρονια με τα διαλείμματα. 

Ελπίζω να ζιουν τα παμπάτζια σου, εμένα δεν...

Το τσίρκο ποτέ δεν χάθηκε

Κάποτε ήταν το κορίτσι του τσίρκου και το μισούσε. 

Ο αναβάτης την έσωσε, ή έτσι θεωρούσε. Αλλά αυτά που της έταξε ο αναβάτης ήταν λαγοί με πετραχήλια ή φύκια και μεταξωτές κορδέλες. 

Το τσίρκο δεν έφυγε ποτέ. 

Και η ασφάλεια που ένιωσε όταν έφυγε από αυτό εξανεμίστηκε. 

Ίσως το τσίρκο δεν ήταν το πρόβλημα. Ίσως το πρόβλημα ήταν ο τρόπος που έβλεπε τον εαυτό της. Ίσως αν μπορούσε να καταλάβει πώς να είναι το κορίτσι του τσίρκου και να το απολαμβάνει, τότε να μην ήταν εύκολη λεία για υποσχέσεις και σανίδες σωτηρίας. 

Επειδή από το τσίρκο και τον εαυτό της δεν χρειαζόταν σωτηρία, χρειαζόταν απλά αποδοχή. 

Τώρα το σώμα της είναι παντοδύναμο, στέκεται σφιχτά στα τακούνια της, φοράει γυαλιά με κοκκινους φακούς και το καπέλο του ταχυδακτυλουργού στραβά. Οι ουλές της ειναι εμφανείς και παράσημα που τα περιφέρει με χάρη. Χαμογελά και με το φράκο που φορεί χωρίς παντελόνι νιώθει πιο δυνατή και θελκτική από ποτέ. 

Το κοινό σείεται, η σκηνή είναι φωτισμένη, η μουσική είναι δυνατή, τα ζώα ανάστατα. Ρουφά τελευταία φορά το τσιγάρο της και το πετάει κάτω, το σβήνει με την μυτη του παπουτσιού της. 

Τραβά την κουρτίνα και περπατά στην σκηνή. Ο κόσμος χειροκροτεί και ανοίγει διάπλατα τα χέρια της με τις παλάμες ανοιχτές προς τα πάνω. Χαμογελά. Δεν υπάρχει τίποτα τρομακτικό στο τσίρκο πια. Δεν γαμιούνται και οι τρόμοι και οι σωτηρίες. Η ζωή είναι μία. Φωνάζει:

"Καλως ήρθατε στο τσίρκο μας κυρίες και κύριοι, βγάρτε τις ηλίθιες μάσκες σας γιατί υποδηλώνουν αδυναμίες."

Το τσίρκο πλέον όχι μονο δεν την τρομάζει, αλλά της ανήκει. Και αυτή καθορίζει το σόου.