24/12/15

Sweet 16

Όσοι μπλόγκερς εμείναμεν γράφουμε ότι μας έρκετε, ο Πανίκος απολαμβάνει τους έρωτες του, αναπολώ τις ένδοξες εποχές του secret santa που πελλανίσκε το blog roll που επετάσσετουν το ένα ποστ μετά το άλλο.

Το τέλος  του 2015.
Εν και έχω τπτ πρωτότυπο να πω γιαυτό εν θα σχολιάσω πως περνά ο καιρός γρήγορα κ εν το παίρνουμεν είδηση.

Το τέλος του 2015 θα μας εύρει σε μεταβατική περίοδο. Το τέλος του 2013 ήμασταν μες τους έρωτες, το τέλος του 2014 μες τους καφκάες και το τέλος 2015 απέναντι και σε αυτή τη μεταβατική περίοδο. Το μόνο σίουρο είναι ότι εν τον βαρκούμαι, ότι προσπαθεί κ προσπαθώ. Αλλάσσω και αλλάσει, και μόνο ενθουσιασμούς και χαρές μαζί με λύπες θα έχουμε, στο κοινό μας μέλλον. Βλέπω μας πάντα σαν ζευγάρι.

Το τέλος του 2015 επαγγελματικά με βρίσκει δαμέ που ήθελα να είμαι. Όλα καλά και όλα κατ`ευχήν. Αλλά γιατί βαρκούμαι; Πάλε. Εν ξέρω πως θα πάει η κουβέντα με τα επαγγελματικά. Ως τα τωρά πίστευα ότι ήμουν ανικανοποίητη λόγω λεφτών. Έπιασα και τα λεφτά που μου επιτρέπουν να διώ 600ευρώ σέρβις αυτοκινήτου και να μεν αγχώνουμε, και πάλε βαρκούμαι. Πάλε δυσπυρκώ. Άρα εν άλλο το πρόβλημα. Εγώ είμαι το πρόβλημα. Σκάζω επειδή οκ, καλά λεφτά, καλή δουλειά, με λίγη προσπάθεια φκαίνω ασπροπρόσωπη και καταφέρνω τα. Ξέρω; Που εννά κάμω κανένα κοπελλούι μπορεί να αλλάξω ιδέες και να παρετήσω να σκέφτουμαι Αμερικές και μεταναστεύσεις. Εχτός κι αν μεταναστεύσουμε, με το κοπελλούι μαζί.

Το τέλος του 2015 με βρίσκει πιο γεμάτη και πιο άδεια από ποτέ. Στα 30,5 μου, μηδενίζω πράματα, εξυμνώ άλλα. Κάποια πράματα δεν θα είναι ποτέ αρκετά, και κάποια άλλα δεν θα τελειώσουν ποτέ-μέχρι να πεθάνω.

Το 2016 ίσως να είναι από τις πιο γλυκές μου χρονιές.






22/12/15

Περί καφκά και Αγάπη (τι) είναι;

Εσκέφτουμουν να γράψω ένα τέθκοιο άρθρο: τεθκοιο. Αλλά επρολάβαν και εγράψαν το.

Έχει και ένα τραγούδι: τούτο. Που το τραγούδησα δυνατά. Και ετραγουδήσετε το και σεις, ή πολλοί από εσάς.

Γενικά, σκέφτουμαι, εν γίνεται να μεν αλλάξεις φίλε μου. Τάχα εγώ είμαι τούτη κ κάμε καλά. Θα ήταν τέλεια εν αντιλέγω. Απλά πως γίνεται να μείνεις όπως είσαι; Πώς γίνεται να μεν αλλάξεις; Να μείνεις ίδια; Κάμνω κάτι λάθος εγώ; Κάμνω πολλές υποχωρήσεις; Έπρεπε να με θέλει όπως είμαι; Κι αν αυτή που είμαι εν άτομο που εν κάμνει για συμβίωση; Που την άλλη, πόσο αλλάζεις; πόσο υποχωρείς; και αυτό το τόσο που υποχωρείς τι κοστίζει;

Πχ εγώ πάντα έκαμνα κάτι νεύρα τεράστια. Εφάκκουν πράματα, πόρτες, έσπαζα ποτήρκα, έσυρνα πράματα, έτυχε να δώκω κ πάτσο. Ασπούμε άμαν επετάσσετουν η φλέβα μου στο μέτωπο, έπρεπε να φύεις. Και γενικά τα νεύρα μου εν μπορούσα να τα διαχειριστώ. Ακόμα και τωρά που τα "διαχειρίζομαι" απλά σιωνώννω ότι έχω μες το στόμα μου και κάμε καλά. Αλλιώς μεν με νευριάζεις. Ούτε μπορώ να φυλάξω κάτι, ενευρίασες με θα το μάθεις, επιτόπου. Μπαμ κ κάτω. Ούτε χώνεται ούτε συγκρατιέται. Ούτε τπτ του στιλ, α εν θα νευριάσω για να το φυλάξω μετά να του το φατσίσω. Ούτε το μετανιώνω. Θεωρώ ότι για να με φτάσεις σε τούτο το σημείο, κάτι λάθος κάνεις. Και ότι πω εννοώ το. Εχτός κι αν παρουσιάσεις στοιχεία που να αποδεικνύουν το αντίθετο. Οπότε απολογούμαι, και εννοώ το, και καταλάβεις το ότι εννοώ το. Και εν κλείει το θέμα, ώσπου να νιώσω ότι έκλεισε. Αλλιώς εν κοιμούμαι που τα νεύρα, και που τα νεύρα μέρες εν είμαι καλά.
ΚΑι φυσικά στην αρχή της σχέσης μας ο Φιτζ μου έδωσε να καταλάβω ότι τούτο το πράμα εν είναι κάτι που του "αρέσει". Επδ φυσικά ήταν κουλ να κάμνω την μάγκισα και να κάμνω τες εκρήξεις μου και τα νεύρα μου, αλλά ο ίδιος δεν το εύρισκε καθόλου κουλ, μάλλον προσβλητικό και μη ανεκτό.

Οπότε μπήκα σε τρακ να τα ελέξω τα νεύρα κ καλά. Κ εν σπάζω πράματα, ούτε σύρνω, ούτε πατσάκια, ούτε φωνάζω-πολλά. Αλλά ο καφκάς θα γίνει.

Ο Φιτζ, εν της άλλης σχολής. Νευριάζει με κάτι. Αντίδραση: τπτ. Αφήνει πράματα να περνούν, να φεύκουν, εν μπορώ να πω ότι εν τον επηρεάζουν, επηρεάζουν του. Αλλά καρτερά πότε θα καταλάβει ο άλλος από μόνος του και να το διορθώσει. Δλδ αν δεν το καταλάβει ο άλλος που μόνος του, εν θα ασχοληθεί κιόλας επειδή σημαίνει εν αξίζει. Γενικά δεν είναι του διαπληκτισμού και της συζήτησης.

Ε ΚΑΙ ΠΕΤΕ ΜΟΥ ΗΝΤΑΛΩΣ ΠΑΜΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΠΟΥ ΔΑΜΕ. Εν πάμε.


Άρα χρειαζούμαστε εναλλακτική οδό. Άρα, πρέπει να αλλάξουμε, και οι δύο.
Και πιστεύκω τούτο είναι η απόδειξη ότι θέλει ο ένας τον άλλο. Να εξομαλύνονται οι μεταξύ μας διαφορές με προσπάθεια και από τους δύο

16/12/15

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ (ΓΙΑ ΑΓΡΙΟΥΣ) #8: μαύρα θα φορέσω ρούχα γιορτινά

Γενικά, τον τελευταίο καιρό εν έχω όρεξη να έρκουμαι δουλειά. Επέρασε το εξάμηνο και άρκεψα να βαρκούμαι. Οκ, άμα βαρκούμαι, αμα βαρύνω και χάνω τον ενθουσιασμό μου αυτό φαίνεται και πάνω μου. Βαρκούμαι να ντυθώ, να βαφτώ, να σαστώ. Έτσι απλά βάλλω ότι βρίσκω μπροστά μου, χωρίς να σκέφτουμε λεπτομέρειες. Επίσης το καλοκαίρι φορώ χρώματα, αλλά τομ χειμώνα την βρίσκωμε τα μαύρα, έτσι, έτσι θέλω ρε κουμπάρε, τα παραπάνω μου ρούχα τον χειμώνα εν μαύρα. Εν μου αρέσκει ούτε το καφέ, ούτε το μπορντό ούτε το μωβ βαζανί. Θέλω μαύρο.

Σοου κάπως έτσι καταλήγω να φορώ μαύρα ή ολόμαυρα κάθε μέρα.

Στο γραφείο η συνάδελφος:
Σ: συνάδελφος
Β:Μουά

1η μέρα που πρόσεξε τα μαύρα:

Σ: μα Μπεατρίξ μου τι έγινε; Φορείς ολόμαυρα εν τίποτε σοβαρό;
Β: όχι όχι τίποτε, τούτο είχα σήμερα τούτα φόρησα.

2η μέρα:
Σ: παναγία μου ρε Μπεατρίξ μα φορείς μαύρα, τι έγινε;
Β: τίποτε, εν μου παν;
Σ:μα τα μαύρα;
Β: ε ναι!
Σ: τα μαύρα ρούχα ένναιν καλα να τα φορούμε, αλλιώς έρκεται το κακό και βρίσκει μας
Β:....

3η μέρα:
Σ: Μα γιατί φορείς μαύρα Μπεατρίξ μου;
Β:(υποψιαζόμενη ότι τούτην την ατάκα λέει την σε όσους φορούν μαύρα)
Σ: Έγινε κάτι;
Β: όχι τίποτε, έχω μαύρα ρούχα, φορώ τα

4η μέρα:
Σ: Ένναιν καλά να φορείς μαύρα Μπεατρίξ μου, εξαναείπα σου το
Β:.....

5η μέρα:
Σ: Μπεατρίξ μου μα φορείς μαύρα;
Β: Ναι κόρη, φορώ μαύρα, αρέσκει μου, έχω ρούχα μαύρα, το πρόβλημα σου ποιό ένει;
Τραβώ το σπαθί μου.
Β: Φορώ μαύρα και θα φορώ  μαύρα, κάθε γαμημένη μέρα.
Βάλλω το πανω στο στέρνο της
Β: Ίσως να αποκτήσω και έναν λόγο απο δω και πέρα!
Έμπηξα το και πητολοήσαν τα γιαίματα σαν την σπασμένη της σωλήνα μες τον δρόμο
Β: Κκιάορκαν σου είχες δίκαιο, άμα φορούμε μαύρα έρκεται το κακό και βρίσκει μας


7/12/15

με απογοήτευσες πολύ αλλιώς το είχα φανταστεί


γενικά είμαι σε αναβρασμό και πάλι. Εν πνάζω με τίποτε.

σκέφτουμαι σκέφτουμαι

βασικά άκου. Εν ξέρω ήνταλως τα καταφέρνω και είμαι με τον Φιτζ. Και ήνταλως τα καταφέρνει και κείνος βασικά.

Ή ασπούμε στη δουλειά. Πάλε είμαι στα ντάουν μου. Ενώ ήμουν σούπερ ενθουσιασμένη.

Ή με μια φίλη μου πολλά καλή, που μιλούμε κάθε μέρα, ήταν εκεί σε πολλές δυσκολίες.

Γιατί;

throw back: σε ένα σεμινάριο για τιμ μποντινγκ και λιτερσηιπ είπαν μου οι τρέηνερς ότι απογοητεύκουμαι εύκολα και τούτο έχει μεγάλο εφφέκτ πάνω μου.
Δηλ. διώ διώ προσπαθώ, και όταν γίνει κάτι άσχημο απογοητεύομαι και παρετώ.

Που ασπούμε ότι εν αλήθκεια, αλλά όχι 100%. Επειδή τα άσχημα τα δύσκολα αντέχω τα, φτάνει να πιστεύω στον σκοπό. Ή να νιώθω ότι πιστεύουν σε μένα, ή ότι υπάρχει αμοιβαία κατανόηση και ομαδικότητα.

Αν ο άλλος κάμει ένα φάουλ, τότε χάνω όλο το μοτιβέησιον. Πχ με τον μπος έγινε ακριβώς αυτό. Άμα με αφήκεις μόνη μου, μπορώ να κινήσω βουνά-και καλά. Αλλάπου τα καλά που λέω τα δύσκολα, τα περίπλοκα, εν η δουλειά μου, εννα γίνει, 1 μήνας, 2 μήνες, 1 χρόνος, κείνο που θέλω, εννά γίνει. Μπορεί να βρίσκω αντίσταση, μπορεί να μεν είναι ευχάριστη διαδικασία αλλά θα το κάνω, θα με πιστέψει ο κόσμος, θα έρθει με το μέρος μου, θα προχωρήσουμε μαζί. Μόνο μεν κάμεις ματσαράγκα. Ε, ο μπος έκαμεν ματσαράγκα. Ασπούμε ένιωσα απόλυτη απογοήτευση, πήγα στο γραφείο του και του έκαμα έντονη παρατήρηση και απολογήθηκε ο άνθρωπος. Αλλά εν έχει σημασία, επειδή ήξερε ότι κείνο που έκαμε ήταν λάθος. Και δεν το έκαμε για να κερδίσει κάτι, επειδή δεν είχε τίποτε να κερδίσει που το λάθος του. Απολογήθηκε 3-4 φορές. Αλλά γαμώτο, 2 βδομάδες ε εν ήθελα να πηγαίνω δουλειά.

Το ίδιο με τον Φιτζ. Έκαμε την ματσαράγκα. Έκαμε ματσαράγκες, και κάπου τζιαμέ, χάνω κάποια πράματα, βρίσκω το πολλά δύσκολο να συγχωρήσω κάποια πράματα, που τα έκαμε ενώ ήξερε ότι θα με πληγώσουν. Βρίσκω το εγωιστικό. Που την άλλη εγωιστικό είναι πάλε ο άλλος να ζητά συγχώρεση ή να θέλει να τα εύρετε και συ να μεν μπόρεις.

Άρα ναι απογοητεύομαι εύκολα. Και κάποια πράματα εν θα τα κάνω ποτέ, λόγω αυτής της απογοήτευσης, κάποια πράματα εν λλίο τατσομένα, εχάσαν την λάμψη τους και εν μπορώ να κάμνω πράματα με μισή καρδιά. Άρα έρκουμαι και βάλλω τούτους τους περιορισμούς.

Ο φιτζ έκαμε έτσι->έχασε την λάμψη του τούτο το πράμα που θα κάναμε μαζι->δεν μπορώ να καμω με τον Φιτζ τούτο το πράμα->άρα δεν θέλω τούτο το πράμα->αναδιοργάνωση->τι θέλω που τον Φιτζ->ποια είμαι εγώ.

Άρα πολλή δουλειά για ένα λάθος του οποιουδήποτε να αναθεωρώ εμενα. Που την άλλη, αν δεν μπορώ να το κάνω το συγκεκριμενο με τον Φιτζ, σημαίνει ότι εν θα το έκανα με κάποιον άλλο? Δλδ αξίζει τούτο το χάσιμο, η καταρράκωση κάποιον πραγμάτων που χάνουν την "λάμψη" τους απλά για το να είμαι με έναν συγκεκριμένο άνθρωπο? που την παράλλη, έχει άνθρωπο που εν θα σου καταστρέψει κάποια κομμάτια σου? Και στην τελική, πώς απογοητεύομαστε; Απογοητεύομαστε που το ιδεατό, ότι οι άνθρωποι ένναιν εγωιστές, εν θα κάνουν ποτέ τίποτε να σε πληγώσουν, θα σκέφτουνται πάντα πως να σε προστεύσουν, όλα τα θέλω σου και τες ανάγκες σου, εν τέλειοι, όπως και συ ή οι γονείς σου;

Οπότε που εν η γραμμή; μεταξύ του αφήνω κάποια πράματα να παιρνούν και να συγχωρεθούν και που εν το ότι υπερσυμβιβάστηκα και έχασα τον εαυτό μου; Που βρίσκεις το μοτιβέησιον μετά την απογοήτευση; Ειδικά αν εν μπορείς τα νερόβραστα; Ειδικά αν ο τρόπος που είσαι στην σχέση σου είναι απόλυτος, ειδικά αν στην δουλειά σου και στις φιλίες σου είσαι παρούσα και ενεργή.

Εν ξέρω.

Που την άλλη εν μεγάλο λάθος να βλέπεις τον εαυτό σου σαν κάτι σταθερό. Εν είσαι, που κάθετι μαθαίνεις. Και αλλάσσεις και εξελίσσεσαι και μαθαίνεις

Τέλοσπαντων αυτά.

Τϊποτε δεν άλλαξε, απλά σκεφτουμαι :)

25/11/15

Περί καφέ

Ξυπνώ, σκέφτουμαι ότι και πάλι σήμερα δεν θα πιω καφέ

καφέ

καφέ

ούτε στην δουλειά θα πιω καφέ

ούτε μετά το φαί θα πιω καφέ

ούτε το απόγευμα θα πιω καφέ

ιμμίσh να αποτοξινωθούμεν και να απεξαρτηθούμεν, και να παστίνουμεν και να μοντελοποιηθούμεν και να  ζήσουμε 300 χρόνια τούρκικα ή ρώσσικα εν ξέρω όποιος κερδίσει.

εν πιννω καφέ




Και έπιννα και το φραπέ και το νέσκαφε και το εσπρέσσο, και τον κυπριακό και του φίλτρου, και κρυό και βραστόν και καφές να είναι ότι να ναι, παγωτό καφέ και κουφέτες καφέ και σοκολατάκια που έχουν μέσα κοκκο καφέ.


4 καφέδες την ημέρα και εκοιμούμουν και μια χαρά, δώστου τσάι και βαλεριάνα και ξυπνώ η ώρα 4 και θωρώ τα ταβάνια.
 

Αυτά.


10/11/15

Του πόθου τ`αγρίμι;

Άκου τωρά κατάσταση.

Που την μιαν, πόμπα πράμαν, ήβραμεν τον Φιτζ, το αγόρι που εν τέλειος, προσωποποίηση του ρομαντισμού και του έρωτα, νιώθω πολύ ποθητή δίπλα του και καλύπτει όλες τις γυναικείες μου ανάγκες καλός ταιρκάζουμε και έχει ένα καλό επίπεδο και ανέχουμαστε ο ένας τον άλλο για να είμαστε μαζί επειδή ταιρκάζουμε περνούμε αρκετά καλά όταν είμαστε ξεκούραστοι και έχουμε ωρα και γενικά είμαστε καλό ζευγάρι αν εξαιρέσεις ότι πριν ένα μήνα επέρασα 10 λεπτά να δέρνω την φάτσα μου-ναι πραγματικά να δέρνω την φάτσα μου-με τα μάθκια μου πρησμένα σαν όλα τα κλασσικά δραματικά κορίτσια 30 χρονών μετά από έναν αδιάκοπο καφκά 30 ημερών ώσπου να καταλήξουμε να φύει που το σπίτι, εγώ να καπνίζω 10 10 τα τσιγάρα, και να μεν δέχουμαι να στραφέι πίσω, και ύστερα που στράφηκε να κάμω αλλό καμιά βδομάδα για να νιώσω άνετα και ότι εν θέλω να ξεριζώσω τα νύσhια μου ώστε να μεν χτάρω την φάτσα μου που απελπισία-τjιαι μετά λαλείτε μου ότι είμαι καλά.

Που την άλλη εφκήκαμεν προχτές, κορούδες, και έγινε της πουτάνας φίλε μου. Έβαλα το φουστάνι που εφόρησα με τον Φιτζ ακριβώς μια μέρα πριν. ο Φιτζ εν έκαμε κκόμμεντ. Ο κάθε κυπραίος που με είδε, μάθκια πόξω ο πιο ήλαρος, σεξουαλικές παρενοχλήσεις ο πιο χώρκατος. Και εν θέλω να γυρίζει να μου μιλά ο κάθε καθυστερημένος, ούτε να νιώθω έτοιμη προς βιασμό όταν κυκλοφορώ μόνη μου.

Αλλά πως μπορώ να έχω το ίδιο αποτέλεσμα με τον Φιτζ? Πώς γίνεται να με θωρεί έτσι ξανά ο Φιτζ;

Που βρίσκω του πόθου τ`αγρίμι ξανά;

5/11/15

Άκρως Κυπριακόν #5

Να φκαίνει επίσημη ανακοίνωση:

"για να σας σταλούν ηλεκτρονικά παρακαλώ επικοινωνήστε με τον Άχρηστο Άχρηστου στο 2245γαμωτοκερατομουγιαδημόσιουςλειτουργους"

Χτυπώ το:
ΑΑ:άχρηστος άχρηστου
ΒΚ-μουά

ΑΑ:Ναι
ΒΚ: ναι μπορώ να μιλήσω με τον κ. Άχρηστου.
ΑΑ:Ναι μιλάτε
ΒΚ: κ. Άχρηστου χαίρεται, είμαι η Μπεατρίξ Κίντο, εκ μέρους της εταιρείας Γαμούμενκαιδέρνουμεν και θα θέλαμε να λάβουμε τα τάδε και τάδε έντυπα σχετικά με το τάδε κ τάδε θέμα ηλεκτρονικά
ΑΑ: ναι, πρέπει να περάσετε που δαμέ να τα πιάσετε.
ΒΚ: κ Άχρηστου μα η επίσημη δημοσιέυση του τμήματος σας λέει ότι μπορούμε να τα λάβουμε ηλεκτρονικά αν επικοινωνήσουμε μαζί σας
ΑΑ: ναι αλλά πρέπει να συμπληρώσετε μιαν αίτηση
ΒΚ: να σας την συμπληρώσουμε, να σαςπω την ηλεκτρονική μου διεύθυνση να μου την στείλετε να σας την συμπληρώσουμε
ΑΑ: δυσκολεύκουμε
ΒΚ: μα τι εννοείται κ. Άχρηστε
ΑΑ: ε δυσκολεύκουμε, να έρτετε που δαμέ να τα πιάσετε να συμπληρώσετε και την αίτηση
ΒΚ: μα κ. Άχρηστε εν είμαστε Λευκωσία, και αφού λέει ξεκάθαρα ότι εσείς είστε ο υπεύθυνος για να τα στείλετε ηλεκτρονικά
ΑΑ: ε δυσκολεύκουμε, πρέπει να περάσετε που δαμέ να τα πιάσετε.
ΒΚ: κ. Άχρηστε περιπαίζετε με?
ΑΑ: κυρία μου, τούτο που σας είπα, πρέπει να έρτετε που δαμέ
ΒΚ: .....κύριε ελέησων πκιον μες τούντην χώρα
ΑΑ:....τουυυυ τουυυυ τουυυυυ

έκλεισεν μου το

Ππι.Εσς: έτσι ενημερωτικά μόνο ένα που τα άκρως κυπριακά ένναιν για δημόσιο υπάλληλο

και γράφω μόνο κείνα που καταλήγουν σε μένα να φωνάζω: ΜΑ ΠΟΙΟΣ ΕΝ Ο ΜΑΣΤΡΟΣ ΤΟΥ, ΠΕΤΕ ΜΟΥ ΠΟΥ ΝΑ ΚΑΜΩ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

ύστερα περνά μου επειδή εν μπορείς να τους κάμεις τπτ

Time Out #29 Στην παράσταση η κλανιάρα

Άκου τωρά κουβέντα. Έκλεισα να πάμε ένα θέατρο, ποκείνο που εν πάγκοι και όχι καρέκλες. Ούτε αριθμούς θέσεων είχε, ούτε καρέκλες, όποιος κάτσει όπου κάτσει ότι ώρα έρτει.

Σόου επήγαμε νωρίς, κι όταν λέω νωρίς εννοώ δεύτεροι, είχε ακόμα1 ζευγάρι πριν που μας. Και οκ κάτσαμε τέλεια μπροστά. Του στυλ μιλά ο ηθοποιός και τα φτύμματα του ππέφτουν  μες τα μμάθκια μας. Κάτσαμε και περιμέναμε την ώρα να περάσει.Θωρούσαμε βίντεο στο κινητό και τάχα αγκάλιαζα τον Φιτζ. Οκ, που τρυφερότητα ο Φιτζ, κρατά τράκτο και εν ολογιαίματος, άρα αντιλαμβάνεστε.

Ήταν θέμα χρόνου να κάτσει κάποιος δίπλα μου. Και τσουκ ήρτε μια μεγάλη γυναίκα, >65 με τον άντρα της. Κουρεμένη σαν αγοράκι. Με τα μαλλιά της άσπρα σαν κατουρημένο χιόνι. Και με μια μεγάλη κωλούριση (η λέξη ευγενική χορηγία της αμαδρυάς). Ένηγουέη. Εγώ όταν θα κάτσω κάπου, προσέχω να μεν ενοχλώ με τα προσωπικά μου αντικείμενα και να σέβουμαι τον προσωπικό χώρο του κόσμου γυρώ μου. Είχα το σακκάκι μου στο πλάι και την τσάντα μου. Μόλις ήρτε η γεναίκα, εσήκωσα τα, έβαλα την τσάντα μεταξύ του Φιτζ και εμένα και το σακκάκι πάνω μου. Για να μεν την ενοχλούν.

Δεξιά αριστερά προσπαθούσε να συσταριστεί, τα πλαϊνά της ετζίζαν μου. Οκ μεν το παρακάμουμε, άφηστην γεναίκα να συσταριστεί ολάν. Στα 3 λεπτά γυρίζει προς το μέρος μου, και χαμογελά μου:
"Να βάλω την τσάντα μου δαμέ" λαλεί μου.

Η τσάντα της ήταν σε στυλ μπαουλούι, σκληρή και ορθογώνια. Μες τον νου μου έγινε έκρηξη, τι εννοείς μωρή ξεμωραμένη σκατοκοτζιάκαρη, εγώ εσήκωσα την δική μου και το σακκάκι μου για να έρτεις να μπήξεις εσύ την αμπούσταν σου μες τα πλευρά μου. Εν επρόλαβα να της πω. Έφυεν την που μόνη της. Εν εξαναγύρισεν πάνω μου. Φαντάζομαι το βλέμμα μου τα έλεγε όλα:






Μπεατρίξ: φόβος και τρόμος των μπαμπόγριων, μου έδωσα συγχαρητήρια.

Πάντως επλέρωσε με καλά η κοτζιάκαρη, έκλαννεν καθόλη την διάρκεια της παράστασης. Μάλλον επίεζεν τα άντερα της η τσέντα που εβάσταν πάνω της.

30/10/15

Time Out #28 Τα πειραγμένα

Έκαμα την κράτηση.

Ηθελα να φκούμε μόνοι μας. Ήταν η πρώτη φορά που θα φκαίναμε μόνοι μας. Που τότε που επέστρεψε σπίτι. Που τότε που εν τον ήθελα να βρίσκεται κοντά μου, και όταν ήταν μακρυά μου έλειπε μου.

Έβαλα το φουστάνι μου το στενό και το κοντό. Και το κόκκινο το κοκκινάδι. Και κείνος έβαλε το πουκάμισο και το σακκάκι, και το μούσι του χτενισμένο, και τα μαλλιά του σασμένα.

Μπήκαμε στο εστιατόριο και εκάτσαμε.
Και παραγγείλαμε και κρασί. Που είχε καιρό να παραγγείλουμε κρασί.

Ξεκινήσαν τα φαγητά να έρκουνται. Εν έφκαλα το κινητό πας  το τραπέζι, ούτε και κείνος.

Μιλούσαμε.

Και σιγά σιγά εφαίνετουν να χάνεται τούτος ο κατζιάρης. Που άμυνα του εν η επίθεση. Και εν σκέφτεται ότι κείνα που λαλεί πας τα νεύρα, εννοεί τα εν τα εννοεί, μινήσκουν. Σιγά σιγά, φκαίνει ξανά κείνος ο άντρας ο ολογιαίματος που εμπήκε με το τράκτο να διαλύσει όλες τες άμυνες μου. Και ξαναχαμογελά, και θωρώ το κείνο το χαμόγελο που μου έκαμε το κλικ όταν είχαμε γνωριστεί. 
Και μιλά, μιλώ, μιλούμε.


Ενναιν τέλεια, αλλά εν ωραία.

Θέλω τον πάλε.

Πάντως το φαί ήταν έξελεντ

Τα πειραγμένα εν ήμασταν εμείς. Ήταν τα φαγιά

27/10/15

ultimate personality tests

1. όταν σου προσφέρει ο άλλος το μεγάλο κομμάτι
2. όταν σου προσφέρει ο άλλος το καλο κομματι
3. όταν προσφέρεις κάτι στον άλλο και πιάννει το μεγάλο κομμάτι
4. όταν προσφέρεις κάτι στον άλλο και πιάννει το καλό κομμάτι
5. όταν σου αφήνει ο άλλος το τελευταίο κομμάτι
6. όταν ο άλλος αρπάζει το τελευταίο κομμάτι
7. όταν ο άλλος ρωτά αν θέλεις το τελευταίο κομμάτι

22/10/15

Προβλήματα της ηλικίας #3

Βρέχει δόξασΟΙ
δοξασΟΙ
δοξασΟΙ

Ενεκάτσιασα πόσο καιρόν πυρά και σκόνη, χτιτζιόν!
Έβαλα το τρικό μου και τα (μ)ποτάκια, έκαμα το τσάι μου, έφερα και ένα κουτί πισκόττα (άνοιξα και το παράθυρο να μεν δρώσω που την πυρά). Πάτησα και μες τα νερά όπως έρκουμουν. ΤΕΛΕΙΑ!

Σχετικά με τα προβλήματα της ηλικίας:

Να ακούεις διαφήμιση για τα βραβεία του ΜΑΤ στο ΛΑΒΕΦΕΜ. Και να λένε ότι θα έρτουν και οι "Boyz and noise" και να είσαι "οι πκιοι?"

Σιριουσλι, οι πκιοι?

Google it:

https://www.facebook.com/BoysAndNoise
http://www.tralala.gr/boys-and-noise-gnoriste-to-proto-teen-boy-band-tis-elladas/
http://www.protothema.gr/Stories/article/376315/koritsia-oi-boys-and-noise/

ΓΟΥΟΤΕΒΑ

12/10/15

Ακόμα μια θλιβερή Δευτέρα χαχα

Ακόμα μια θλιβερή Δευτέρα-χαχα ήντα μουννόπαννο έγινα (σεξισμός στην πρώτη γραμμή ενάντια στο φύλο μου, ξεκινούμεν καλά)

Εν εχω όρεξη για τίποτε ειδικά. Έχει μια ώρα προσπαθώ να μπω σε mode "δουλέυκουμεν στην πιο υπέροχη δουλειά και φακκούν τα  πόθκια μας στους κώλους μας" εν τα καταφέρνω, έστω κι αν εν ωραία η δουλειά μου.

Προσπάθησες ποτέ να εξηγήσεις σε άντρα τον καθημερινό σεξισμό στην κοινωνία; Και πως μπορεί το στάτους μιας γυναίκας να επιμολύνει τα πάντα που κάνει. Να χρησιμοποιείται εναντίον της για να την μειώσουν; Εκατάφερες τα; Κατάλαβεν τπτ ή? Νομίζω εχτός που τον παπά μου που έχει κόρες, εν κατάφερα να εξηγήσω τούτο το πράμα σε άντρα. Ή πόσο διαφορετικά συμπεριφέρονται οι άντρες που έχουν κόρη.

Όταν ήρθα εδώ δουλειά έπιασε με ένας συνάδελφος, 45άρης κάτι. Και είπε μου, "εν και θέλω να σε προσβάλω, αλλά ξέρω τι κυκλοφορεί δαμέσα, κι αν κανένας σου πει τπτ και θέλεις βοήθεια είμαι δίπλα σου, έχω και γω κόρη και ξέρω". Εκτίμησα το. Και μεν  μου πείτε, "κανονικά εν επρεπε και το ότι σου πρόσεφερε βοήθεια μειώνει σε, και τάχα εσύ είναι το γυναικάκι και αυτός ο άντρακλας" γιατί εννα φκώ που την οθόνη και να μπήξω το "enter" μες το μάτι σας.

Εν με κόφτει, ας πουν ότι θελουν, ας κάμουν ότι θέλουν, εγώ ξέρω ποια είμαι. Και οι γύρω μου ξέρουν, λλίο λυπούμε για τους γονείς μου, που ξέρουν ποια είμαι, αλλά μαραζώνουν, για την κακία του κόσμου, που στρέφεται ενάντια στο παιδί τους. Εν εκείνη η θέση που κάποιος κάνει κάτι κακό σε κάποιον που αγαπάς και εσύ εν μπορείς να κάμεις κάτι γι αυτό. Είσαι αδύναμος. Ένας γονιός που βλέπει την κοινωνία να τρώει το παιδί του. Έτσι δραματικά το γράφω δαμέ και φυρμός.

Ούλλοι σας πρέπει να κάμετε μια κόρη, ίσως κάποιοι να συμπεριφέρεστουν διαφορετικά. Χωρίς να εν κανόνας, κάποιοι εν γάροι 100% και τίποτε δεν μπορεί να γίνει. Οι παραπάνω. Παναγία μου παθαίνω αλλεργία στους άντρες πάλε.

Το άλλο, έτυχε σου να χάσεις 1000 ευρώ; Να μεν ξέρεις που τα έβαλες; Πόσο μάλλον 1000 ευρώ που ένναιν δικά σου. Είμαι να ανοίξει η γη να με καταπιεί.

Έγραψε δαμέ η Παξ, νομιζω συντονιστήκαμε και είμαστε σε  παρόμοιο μουντ. Ότι και να γίνει εννα ζήσουμεν. Με τα καλά και τα κακά. Είπε μου μια φίλη μου, που έφαε παρανοϊκό τράυμα που καλαμαρά-σαχλαμαρά. "Ότι και να γίνει, εγώ που τούτο φκαίνω άλλη, δυνατή και τυχερή-που γλίτωσα"

Λέει και ο Μάλαμας "χωρίς αυτή τη σκοτεινιά τα χρόνια μένουν άδεια".

Οχχο μάνα μου και έρκετε πίσω τούτη η Μπεατρίξ, όσο λιγότερο ιδεατές οι καταστάσεις, έρκετε ο κυνισμός της. Κάτι που είναι λογικό και αναμενόμενο. 

Και ας "πέσω" όσο σώννω, πιο ψηλά θα ανέβω μετά (πάρε και το αισιόδοξο μήνυμα στο τέλος, ούτε εφηβική σειρά να ήμουν)

6/10/15

κάθε φορά που σε βλέπω

κάθε φορά που σε βλέπω, βλέπω ένα κουβάρι, ενα κουτί, με 5 δισεκατομύρια κορδέλες και σχοινιά και σπάγγους και νήματα, όλα μπλεγμένα και διμένα, το οποίο αργά ή γρήγορα θα πρέπει να λύσω ή να κόψω αφού η ζωή μου εξαρτάται από αυτό.

κάθε φορά που σε βλέπω, είναι μια υπενθύμιση αυτού του κουτιού.

κάθε φορά που σε βλέπω, είναι μια υπενθύμιση, ότι το τέλος του δρόμου κρύβει αυτό το κουτί, που θα πρέπει να λύσω ή να κόψω, για να προχωρήσω, είτε στην πόρτα είτε στον ίδιο δρόμο.

κάθε φορά που σε βλέπω, είναι μια υπενθύμιση, ότι τα χειρότερα ακόμα να ρθούν.

κάθε φορά που σε βλέπω, είναι μια υπενθύμιση, όλου του θρήνου, για ότι άλλαξε, μεταξύ μας, ότι χάθηκε. Ότι όνειρο έκανα.

κάθε φορά που σε βλέπω, είναι πίεση και αγχος, πνίξιμο και θλίψη. Μια υπενθύμιση, του τι έχω να ζήσω.

 κάθε φορά που σε βλέπω, προετοιμάζομαι, για κείνη  την στιγμή. που θα πρέπει να ανοίξω την πόρτα. 

30/9/15

Μεταβατικά

Ήταν να σας γράψω μια αστεία ιστορία για έναν άνθρωπο αλλά επέθανε. Σκέφτουμουν, να την γράψω έτσι κι αλλιώς, αφού ηταν απλά μια αστεία ιστορία για το πόσο ευγενικός ήταν, που την άλλη, εν μπορώ πλέον να αστειευτώ για τούτον τον άνθρωπο, εν μου φκαίνει.

Ήταν να σας πω ότι γενικά πορώθηκα στην δουλειά. Εν το μόνο που με σώζει τούτες τες μέρες.

Τι άλλο;

Εν δύσκολο να θωρείς τες αλλαγές της ζωής σου, άμα εν είναι καλές και να μεν πληγώνεσαι. Αλλά τι να κάνουμε; έτσι εν η ζωή, έχει άτομα που χάσαν πατέρα, έχει γυναίκα που έχασε άντρα, που τον μοιρολογούσε και ελάλε ότι άφηκεν την μόνη της. Ότι εν είναι έτσι που έπρεπε να εν τα πράματα και "που επήες ταίρι μου". Τι σπαραγμός. Ήταν μαζί που μικροί, πολλά σκληρό να χάνεις τον άντρα σου, τον σύντροφο σου, το ταίρι σου μετά που το ήβρες.

Είδα ένα άρθρο για ένα ζευγάρι, που ήταν μαζί 70 χρόνια, ερωτευμένοι φουλ, αγαπημένοι, και πεθάναν με 15 ώρες διαφορά. Εννά ήθελα τούτο το πράμα. Τούτη την οικιότητα και εμπιστοσύνη.

Εν ξέρω γιατί εν το βλέπουμε πιο συχνά, εν οι γυναίκες που φταιν εν οι άντρες; εν η ηλικία; που όσο πιο μεγάλος είσαι τόσο πιο δύσκολο είναι; Ασπούμε τι καταλάβεις; Ζεις κουτσουρεμένος ενω μπορούσες να ανθήσεις. Γενικά κάτι μέσα μου σαπίζει. Όσο πιο πολλά πράματα συμβαίνουν στην ζωή σου, τόσο πιο δειλός γίνεσαι, τόσο πιο πολύ νεκρώνεις, εχτός κι αν είσαι δειλός εκ φύσεως. Ήταν εκπληκτικό το ότι κατάφερα να ερωτευτώ πριν δύο χρόνια. Νόμιζα ότι το είχα χάσει. Ένναιν μαγκιά να μεν μπορείς να έρτεις κοντά σε έναν άλλο άνθρωπο, εν είναι μαγκιά να μεν μπορείς να νιώσεις. Πήαιννε έλεξε το. Μαγκιά είναι να αννοίεις τα χέρια σου κ να διάς πας τον τοίχο φουλ σπιτ έρωτας. Να αννοίεις τα σώψυχα σου να σε δει ο άλλος. Κ τα κακά σου και τα καλά σου. Και να συνεχίζεις να το κάμνεις όσο δύσκολο και να γίνεται. Μετά που 2-3 φορες που διάς μες τον γκρεμό, χάνεις την μαγκιά σου, αν την είχες ποττέ. Αλλά οι θαρραλεόι, θα το κάμουν ξανά και ξανά. Γιατί ξέρουν να δίνουν, και να χαίρονται όταν δίνουν, όχι μόνο όταν παίρνουν.

Εν ξέρω αν θα τα ξανακαταφέρω. Εν ξέρω κι αν θα ξαναχρειαστεί. Ούφφου βαρκούμαι να μεν είμαι καλά. Αν και είναι νόρμαλ. Να μεν είσαι καλά. Κανένας εν είναι χάππι όλη την ώρα.

Εν ξέρω πως οι ανθρώποι χάνουν το νόημα της ζωής. Ασπούμε πότε το ήβραν; Εγώ εν το βρίσκω. Αποφάσισα ότι εν υπάρχει. Κάμνω πράματα να για νιώθω καλά, να νιώθω ότι με χρειάζουνται, να κουράζομαι για να μεν σκέφτουμαι, κάμνω πράματα με τα λεφτά μου για να αξίζει να κουράζομαι, και έτσι περνά η ζωή. Αυτό είναι. Αν κάμω κοπελλούθκια ποττέ μπορεί να αποκτήσω άλλη οπτική γωνία. Αλλά ναι, ως τα τωρά αυτό είναι.

Συζητήσαμε το, συζητούμε το. Ξέρω ότι εν και είναι εύκολο, να μιλάς για νερό με τόση δίψα. Ειδικά άμαν κάθεσε και πίνεις και ξύδι. Αλλά φίλη μου, εγώ και εσύ είμαστε οι θαρραλέες, εγώ και εσύ εν θα νεκρώσουμε ποττέ, έστω κι αν εν πιο εύκολο, εγώ και εσύ έχουμεν το φως, και άστους υπόλοιπους να βολεύκουνται με τα λλία και τα τυπικά. 

Έλα πάρε αυτό:



21/9/15

Μάντεη μπλουζς

Δύσκολες οι ανθρώπινες σχέσεις.

Την ώρα που σου πατά ούλλα τα κουμπιά σου, την ώρα που δέρνεις την φάτσα σου.

Ηντα πράμα;

Fight or flight?

Τελικά ξεπερνούμε ποττέ καταστάσεις; Ή απλά μαθαίνουμε να ζούμε με κάποια πράματα;
Και όταν ξαναβρεθούμε στην ίδια θέση;
Τι συμβαίνει;
Ξαναβρεθηκα στην ίδια θέση.
Άλλες καταστάσεις, αλλά,  ίδια συναισθήματα.
Αυπνίες, παύση, παύση. Και τρόμος.
Μπορώ να περάσω τα ίδια;

Είμαι δύσκολη εγώ ή δύσκολες οι ανθρώπινες σχέσεις;

Τέλοσπαντων.
Όλοι έχουμε τα ασήμαντα προβλήματα μας και τα συναισθήματα μας, μακάρι να τα ξερίζωνα. Να έφτανα σε ένα υπερανθρώπινο επίπεδο να μεν μου τζίζει κανένας. Η απόλυτη δειλία και άμυνα.

Ένα κλαψομούννικο ποστ που βαρκούμε, αλλά άνοιξες το και διάβασες το, τι να κάνουμε?


Έλα πάρε και ένα που σκεφτηκα εχτές:

"Άτομα τα οποία ο κόσμος..μπλα μπλα" κατάλαβες που τα χτηνά που βαρκούμε να θωρώ μες την κοινωνία:

Εκείνοι που στέκουνται και κόφκουν κουβέντες μπροστά στην είσοδο/έξοδο των κυλιόμενων.
Γαμώ τον καπηλέ σου τόσο τόπο εν ανάγκη να στέκεσαι τζιαμέ; Είσαι μόνος σου μες τον κόσμο; αγνοείς παντελώς το ότι στέκεσαι μες την μέση? που ανεβαίνει/κατεβαίνει κόσμος;

Κατά τα άλλα καλά, 600ευρώ λάστιχα


14/9/15

Μετανάστευση τώρα

Εν κανεί που στραφήκαμε, εν κανεί η ζέστη, εν κανεί η ΕΔΕΚ, εν κανεί η δουλειά, εν κανεί η ΣΚΟΝΗ, εν κανούν οι πρόσφυγες, και τα αδέσποτα, και γενικά η Κύπρος, εν κανούν οι γάμοι κάθε σαββατοκυρίακο και τα φακελλάκια, έχουμε κ τον ρατσισμό του πανσυφί αποελ.

Ήντα σχέση έχει η ομάδα σου με τα ασπούμε "πιστεύω" σου. Ήντα σχέση έχει η μάππα που κλωτσούν οι παίχτες, με τον ανθρώπινο πόνο και τους πρόσφυγες. Κύριε ελέησων πκιον. Κουλλουφιλλίκκια. Εν καταλάβω. Οκ είσαστεν ρατσιστές, στα αρχίδια μας. Σε κάθε κοινωνία ισχύει η γκαουσιανή κατανομή. Ώσπου οι αριθμοί των καθυστερημένων μένει σε χαμηλά επίπεδα εν νόρμαλ.

Αλλά γιατί ρε φίλε μου πας στην μάππα για να πεις τες απόψεις σου, εξήγααααααα μου.

Και φκήκε και το πανσυφίφιρφιρι αποέλ να διαχωρίσει την θέση του με αυτή τη δήλωση:

" ΕΠΙΣΗΜΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Ο Παν Συ Φι ΑΠΟΕΛ Πάφου είναι οπαδικός σύνδεσμος και οι απόψεις μας δεν έχουν να κάνουν με απόψεις και θέσεις του επίσημου ΑΠΟΕΛ.
Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα με νόμιμους μετανάστες οι οποίοι ζουν και εργάζονται Κύπρο ,πληρώνουν φόρους και έχουν ίδιες υποχρεώσεις και δικαιώματα μαζί μας.
Είμαστε ενάντια σε κάθε είδος λαθρομετανάστευσης , στο κάθε παράνομο που κατακλύζει την Κύπρο και στερεί από τους συμπατριώτες μας θέσεις εργασίας και λεφτά για να ζήσουν αξιοπρεπώς.
Θα θέλαμε πολύ να ξέραμε πόσοι από αυτούς που περιβάλουν με τόση ευαισθησία τους λαθρομετανάστες αν έχουν πάει ένα μπουκαλάκι γάλα ή ένα πακέτο αλεύρι στα κοινοτικά παντοπωλεία που κάνουν ουρές οι συμπατριώτες μας στη προσπάθεια τους απλά να επιβιώσουν !!!!!"

ανακοίνωση του στυλ θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει.
Φυσικά στην πάφο νομίζω εν έχει πολλούς λαθρομετανάστες από το 74 οπότε και γι αυτό νομίζω υπάρχει αυτό το πρόβλημα στην έλλειψη εμπάθειας, ή κοινής ανθρωπιάς. Το ττοπ τζιαμέ που λαλεί "Θα θέλαμε πολύ..". Σαν να λέμε:

Πανσυφί αποέλ πάφου: Επειδή η δική μας γαουροσύνη είναι λιγότερο γαουροσύνη αν είστε και σεις ζώα!

Προφανώς το θέμα είναι μάινορ αφού το Πανσυφιρφιρί αποέλ εν είπεν τπτ στο οφισιαλ γουεπσάιτ
Όπως ούτε και η ομάδα του αποέλ, που έκανε ένα ποστ του στυλ "νιπτω τα χείρας μου":


"Η ανάρτηση πανό στη κερκίδα του ΑΠΟΕΛ από μεμονωμένα άτομα, σε σχέση με τους πρόσφυγες, ουδεμία σχέση έχει με τις αξίες και τα ιδανικά της πλειοψηφίας του κόσμου μας."

Αν εκάμαν κάτι παραπάνω που τούτο το ποστ παρακαλώ ενημερώστε με. Αν ασπούμε τους διαγράψαν από το πανσυφί, αν εφκάλαν ανακοίνωση, και αν εκάμαν έρανο οι ίδιοι, για συγκέντρωση αγαθών ή λεφτών για τους πρόσφυγες εις ένδειξης απολογίας για τα καφριλλίκια μεταξύ των οπαδών. Προς το παρόν η αντίδραση ήταν του στυλ "εγω εν τζιαιν". Περήφανοι έλληνες του κώλου.

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΤΩΡΑ.

ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΥΩ


update: Δήλωση του πανσυφιρφιρί αποέλ


TI KANOYN OΙ ΠΡΑΜΑΤΙΚΕΣ Κ ΑΞΙΕΣ ΟΜΑΔΕΣ:

ROMA
ΑΕΚ 1
ΑΕΚ 2
Atletico/Barcelona  
Bayern
Aston Villa
Celtic
Real  
Europe top teams support refugees 

Δυστυχώς φίλοι μου, είστε εκ φύσεως ανώτεροι κατώτεροι

7/9/15

Ο ενοχικός καφές της Δευτέρας

Κάθουμουν στο nissi beach, απλωμένη στην ξαπλώστρα το σαββατοκυρίακο. Σκέφτουμουν ανα διαστήματα, το νερό που με δροσίζει έπνιξε κάποιους άλλους. Σκέφτουμουν το μωρό με τα μούτρα του κάτω, μες την άμμο, πνιμενο. Κείνο το μωρό και άλλα πόσα.

Χρειάστηκε μια εικόνα να με κάμει να θέλω να κάμω εμετό. Που την ώρα που την είδα, τάραξε ο νους μου. Νιώθω ότι εν είναι οκ πλέον, να μεν με κόφτει, να μεν θέλω να θωρώ. Πολλοί που μου το είπαν, ότι εν θέλουν να θωρούν, εν πολλά σκληρό, να θωρείς τον πόνο του άλλου. Εγώ σκέφτουμαι ότι πλέον, είτε θωρώ είτε εν θωρώ, εν έχω την ικανότητα να αγνοώ. Έχασα το, την ικανότητα να ξεχνώ και να συνεχίζω την ζωή μου.

Εν ξέρω ποια εν η λύση.  Βασικά εν με κόφτει, αν θα χαλάσει ο δημογραφικός χαρακτήρας της Ευρώπης, αν θα γίνουν ούλλοι μουσουλμάνοι, εν με κόφτει, εξεπέρασα προ πολλού τούτη τη φοβία. Του να νιώθω ασφάλεια κ ικανοποίηση με τους "δικούς" μου. Καταρχήν φακκάτε μου ούλλοι κατά 95% οι κυπραίοι φακκούν μου, όπως και οι υπόλοιποι ανθρώποι γενικά. Εν έχω το αίσθημα του "cypriot and proud". Είμαι αυτή που είμαι, και εν με κόφτει ήντα ράτσα είσαι φτάννει να μου ταιρκάζεις.  Έχω 10-15 πλάσματα που απολαμβάνω να μιλώ, να βλέπω, οι υπόλοιποι κυρίως φακκάτε μου ανεξαρτήτως ράτσας. Αλλά εν θα σας έκανα κακό. Έμαθα να καταπίννω την αηδία μου, τα νεύρα που μου προκαλείτε, το πόσο σπαστικοί είστε. Ούλλοι οι γαμημένοι οι ανθρώποι εν οι ίδιοι, σπαστικοί, ηλίθιοι, αδιάφοροι για την ζωή και την παρουσία του άλλου.

Εγώ πλέον εν μπορώ να είμαι αδιάφορη, για την ζωή και την παρουσία του άλλου. Ίσως με την αγάπη και την βοήθεια που θα δείξω κάπου, ίσως να αλλάξει η ζωή ενός πλάσματος. Ποια είμαι εγώ που θα αποφασίσω ποια ζωή εν πιο σημαντική. Θα ήθελα, όταν εγώ βρεθώ σε μια δύσκολη θέση, να βρεθεί κάποιος να με βοηθήσει. Να μου δωκει ένα ρούχο να φορήσω, ενα νερό να πιω, λίγο φαγητό και την ευχή του. Αλλά ακόμα κι αν δεν χρειαστεί, έζησα το να αλλάξω την ζωή κάποιου, μικρή προσπάθεια για μένα, τεράστια η επίδραση πάνω στην ζωή του. Το πόσο με ηρεμεί και με ευχαριστεί να σκέφτομαι εκείνο το άτομο. Θέλω τούτο το θέμα να γίνει προσωπικό, θέλω να ηρεμίσω τούτο το συναίσθημα μέσα μου ότι είμαι αναίσθητη. Αλλά θέλω να το κάνω κ επειδή απλά πρέπει να γίνεται. Εχτός που το προσωπικό μου όφελος, του να σταματησω να σκέφτουμαι ότι κανένας εν εβρέθηκε να βοηθήσει κείνο το μωρό, πόσο μάλλον εγώ, θέλω να το κάνω και για μη εγωιστικούς λόγους, επειδή έτσι πρέπει, έτσι είναι, έτσι πρέπει να είναι. Πρέπει ο καθένας να έχει την δυνατότητα να έρτει σε τούτο το κόσμο για να με νευριάσει.

Περνώ μεγάλες κρίσεις συνεχώς. Εν μπορώ να είμαι αδιάφορη, εν μπορώ να θωρώ τι γίνεται και να μεν ανακατώνουμε, εν μπορώ να θωρώ τούτους τους γονείς να βαστούν τα κοπελλούθκια τους κ να βουρούν, και να μεν νιώθω την απόγνωση τους. Ασπούμε εγώ σκοτώνω σε για τον κάττο μου, έτσι άνετα, τζιστου κάττου μου κ δε. Τούτα τα παιδικά μουτρούθκια τα ξιμαρισμένα, ίδια με κείνα τα κυπριακά, ίδια μουτρούθκια ξιμαρισμενα σε ούλλους τους πολέμους.

Πίννω τον καφέ μου τον γαλλικό, τούτο το πρωί, στην δερμάτινη μου την καρέκλα, στο γραφείο μου το καινούριο. Βλέπω στο φβ πρόσφυγες, να τους δέρνουν, να τους έχουν μες τον ήλιο, να τους σύρνουν μολότοφ. Νιώθω απίστευτη ενοχή. 

31/8/15

Άτομα τα οποία ο κόσμος θα ήταν καλύτερος διά της απουσίας τους

30. μαμάδες που κάμνουν το ντους του μωρού

αλλιώς baby shower.

εν κανούν τα έξοδα που θα μου κάτσουν μόλις γεννήσεις (το δώρο που σου φέρνω στο νοσοκομείο, το δώρο στα βαφτίσια και το δώρο στα πρώτα γενέθλια), πρέπει να ξοθκιάζω πας το κοπελλούι σου προτού καν γεννηθεί!

και φυσικά πρέπει να γοράσω που την λίστα που ετοίμασες στα μαγαζιά, δλδ εν την γλιτώνουμεν με κανένα φτηνόπραμα!

γαμώτηνξενολατρείασαςγαμώ

26/8/15

REMEDIES

ΡΕΜΕΝΤΙΣ κατά του P.V.D. ποστ βακέησιον ντιπρεσιον και I.U.D. ιμμιγκράσιον έρτζενσι ντισόρτερ
1. αποφυγή διενέργειας έρευνας για κοστ οφ λίβινγκ/ευκαιρείες εργοδότησης/χάουσινγκ σε επιθυμητή χώρα μετανάστευσης.
2. αποφυγή κυπριακών μέσως μαζικής ενημέρωσης τηλεόρασης/ραδίου/φβ/εφημερίδας/περιοδικών για 15 μέρες
3. επέκταση των παραθαλάσσιων σαββατοκυρίακων μέχρι τον οκτώβρη
4. κατανάλωση πίττας με σουβλάκια Χ2φορές την βδομάδα
5. προτροπή της μάνας σου να κάνει μουσακά, γεμιστά,ψητά κλπ μέρα παρά μέρα
6. προτροπή του παπά σου να κάνει οτιδήποτε στα κάρβουνα μέρα παρά μέρα
7. οργανωση 3μερου με φίλη
8. αποφυγή οδήγησης όσο μπορείς
9. αποφυγή ανοίγματος φακέλων από το κράτος/δημαρχείο πρόκειται για το πακέτο φόρων σκατα/σκουπίθκια/περιουσίας
10. αποφυγή μισισμένων φίλων που θα παν διακοπές τέλος του αυγούστου ή σεπτέμβρη
τέρμα το διάλειμμα,τα κεφάλια μέσα
θέλω να γίνω μετανάστρια

7/8/15

Μια ιστορία #1

Τα μάτια της εκρούζαν, το δωμάτιο εγύριζε, ένιωθε  ένα κενό στην κοιλιά, στο στομάχι, να την τραβά προς τα κάτω, οι κινήσεις της φαντάζαν σαν σε αργή κίνηση. Έκαμε περίεργο συνδυασμό ουσιών και εν της έβγαινε σε καλό.
Εκαταλάβαν το και οι δύο, ένας συμφοιτητής της που ήρταν μαζί σε τούτο το πάρτι, και το τελευταίο έντονο της φλερτ.
Της μιλούσαν και οι δύο.
-Εν είσαι καλά, είπεν της ο συμφοιτητής της.
-Να σε πάρω στο δωμάτιο σου; είπε καπάκι το φλερτ.
-Αν θέλεις παίρνω σε εγώ, είπε ο συμφοιτητής
Φυσικά υπερίσχυσε το φλερτ. Την άρπαξε που την μέση και κόλλησε την πάνω του, είπε του συμφοιτητή γεια.
Το φλερτ της φόρεσε το σακκάκι του, και κρατώντας την που την μέση περπάτησαν το 20λεπτο να παν στην εστία. Περνώντας από το πάρκο, έσφιξε την κι άλλο. Σταμάτησε να περπατά, την γύρισε προς το μέρος του. Χαϊδεψε το πρόσωπο της, κράτησε το στα χέρια του, έφερε το δικό του κοντά, απαλά εφιλησεν την. Απαλά, και ύστερα πιο έντονα, ύστερα που τον λαιμό και την πλάτη, της εγκλώβισε πάνω του, φιλώντας της όλο και πιο έντονα. Μες την παραζάλη η καρδιά της πήγαινε να σπάσει. Ώσπου και άκουσε το όνομα της.
Αποτραβήχτηκε από πάνω της, έτσι είδε τον συμφοιτητή.
-Έφυγες και συ τελικά; του είπε.
-Ναι ναι, σόρρυ που σας διέκοψα, είπε καθώς συνέχισε να περπατά.
Το φλερτ προσπάθησε να την ξανατραβήξει πάνω του, αλλά μια αναγούλα τους διέκοψε.
Συνέχισαν τον δρόμο, της κράτησε τα μαλλιά καθώς έκανε εμετό. Την έβαλε να ξαπλώσει, της κράτησε το χέρι, και την φίλησε ξανά. Του τράβηξε το χέρι καθώς πήγε να φύγει. Ξάπλωσε μαζί της, κοιμήθηκαν μαζί. Την αγκάλιαζε την νύχτα.
Το φλερτ έγινε γκόμενος.
Η σχολική χρονιά τέλειωσε. Τελείωσε και το πρόγραμμα τους, πήραν τα μάστερς τους. Στο αποχαιρετιστήριο πάρτι, ο συμφοιτητής της μιλούσε για πολλά. Της είπε ευχαριστώ και ότι χάρηκε πολύ που την γνώρισε. Την αγκάλιασε για να την αποχαιρετήσει. Συνέχισε να της μιλά, την ξαναγκάλιασε. Της ζήτησε το ήμεηλ της, για να διατηρούν επαφή.
Της έστειλε ήμεηλ την ίδια μέρα.

"Ήθελα να σου πω κάτι σήμερα, αλλά δεν μπορούσα, συγνώμη που σε καθυστερούσα. Άκουσε το τραγούδι, αυτό ήθελα να σου πω, να προσέχεις φίλη"


Το άκουσε. Δεν απάντησε ποτέ. Τον σκέφτεται καμιά φορά, τι να κάνει, πως να είναι.
 

6/8/15

Συνταγή

Συνταγή για να κατακτήσεις τις γυναίκες σε ένα γραφείο (όχι ερωτικά,  αν είσαι νέα στον χώρο εργασίας σου, και θέλεις να φιτ ιτ, αυτή η συνταγή είναι για σένα)

Υλικά:

"μα τι ωραία η μπλούζα σου! πόθεν την έπιασες;"

"πολλά ωραίο το μαύρισμα σου, σοκολατούδα!"

"ρε! φέρε δα να δω! όου μάι γκοντ, μα τι νύχια τέλεια εν τούτα? μα πολλά ωραίο το κίτρινο φωσφοριζέ"

"καλά ρε εσύ κάμνεις δίαιτα; πόθεν εννά χάσεις ασπούμε?"

"μα τι μαλλούι, πολλά ωραίο το βρουλλόυι σου, είσαι κιουτ"

....-εντερ γέλιο έντονο-...."παναγια μου ήντα ατάκες πετάσσεις"....έντερ δύο τρία χάχανα για το τέλος.....

"μα είσαι 30? νο τσιανς, εν σε έβαλλα πάνω που 25!"

"μεν με παρεξηγήσεις, αλλά είσαι πιο ωραία του" όταν σου δείχνει φωτογραφία με τον άντρα της

"χαχα μα τι κιουτ τα μωρά σου"

"παπούτσι θεικό! θεικό!"

"μα τι ποδάρες!"

"σιγά ρε που πρέπει να χάσεις, επειδή έχεις 1-2 κιλά? εν νόρμαλ"


Εκτέλεση:

Χρησιμοποία ένα ή δύο σε κάθε συνάδελφο (αναλόγως της δύναμης της γυναίκας στο σόσιαλ γκρουπ και όχι της θέσης στην εταιρεία, πολλές φορές μια γραμματέας έχει παραπάνω δύναμη από μια διευθύντρια)

 

3/8/15

Facebooking #7

Να ποστάρουν στο φβ εικόνες με βαθύ νόημα, με λεζάντα "αυτό".


Αυτό:














Αυτό:



















Αυτό:














Θέλω να ποστάρω από κάτω:

"Αυτό;

 

29/7/15

Περί λύσεως του κυπριακού


Είναι αυτές οι μέρες που έχουν επίδραση πάνω μου που νεκατώνουν τον νου μου.

Είμαστε πιο κοντά στην λύση του κυπριακού.

Δεν είμαι πρόσφυγας. Αλλα και μένα οι γονείς μου όταν ήταν μικροί εγκατάλειψαν τα σπίτια τους για να προστευτούν, όπως οι περισσότεροι.

Δεν έχασα περιουσία. Μάλλον έχασα, χάσαν οι δικοί μου εκτάσεις, που απαλλοτριώθηκαν όπως όπως για να κτιστούν οι συνοικισμοί. Αλλά ποιος το μετρά αυτό; Δεν έχει σημασία. Μεγάλωσα σε μέρος που λόγο θέσης δέκτηκε μεγάλο αριθμό. Και μεγάλωσα με αυτό.

Η μάνα σε ένα ποστ της αναφέρει, κάτι που το έχω συζητήσει πολύ. Την μεταφορά των ψυχικών τραυμάτων στο γενετικό υλικό.  Εγώ που καμία σχέση δεν έχω, με τα κατεχόμενα, να θλίβομαι, να ενοχλούμε τόσο πολύ. Από την μια η μεταφορά αυτή, που γενικά άρχισε να ψιλοαποδεικνύετε με στατιστικά δεδομένα. Από την άλλη το πλύσιμο εγκεφάλου που γίνεται. Από μικρή ηλικία.

Πρώτη φορά που πήγα στα κατεχόμενα έμεινε στον νου μου. Ήταν μια πολύ συναισθηματική και έντονη εμπειρία. Δεν μπορώ να σας περιγράψω τα συναισθήματα μου. Μόνο ότι κλαίγαμε πάρα πολύ. Κοιτάζαμε έξω το παράθυρο και ρουφούσαμε χρώματα κ εικόνες. Βλέπαμε τον κόσμο κ νιώθαμε απέχθεια για αυτούς. Τους μισούσα. Δεν μίλησα σε κανένα. Μόνο βλέπαμε. Πήγαμε απόστολο Ανδρέα με μιαν εκδρομή της αρχιεπισκοπής. Φτάσαμε εκεί. Κ ήταν τόσο περίεργο. Βλέπεις το μοναστήρι, την εικόνα που ξέρεις. Που είναι σε όλα τα τετράδια σου τόσα χρόνια. Αλλά βλέπεις κ τα υπόλοιπα γύρω. Τον περιβάλλοντα χώρο. Κ ξαφνικά, είναι πραγματικό. Είσαι εκεί. 1,5 ώρα από το σπίτι σου. Αυτό το εξωτικό μέρος που είναι τόσο «μακριά». Γέμωσα θυμό.

Όταν ανοίξαν τα οδοφράγματα ήμασταν από τους πρώτους. Ήταν μεγάλο Σάββατο κ έβρεχε. Τα συναισθήματα μου ήταν φόβος, ενθουσιασμός και μια τεράστια λύπη. Ήβρεν μας ένας ταξιτζής και μας πήρε Κερύνεια. Πάλε το ίδιο. Οι εικόνες, να αποκτούν ουσία, κ να μπαίνουν στην θέση τους. Το λιμανάκι, το κάστρο. Άλλαζεν ο νους μου. Αποκτούσα την γεωγραφία του νησιού που υποτίθεται ότι ήξερα. Εσκύλιασα.

Ξαναπήαμε. Στο σπίτι ενός θείου μου. Είχε άλλους μέσα. Κάτι κούλλουφους που εκάθουνταν χαμέ. Η γυναίκα μόλις είδε τον θείο μου κ κατάλαβε ποιος ήταν  άρκεψε κ έκλαιε, ελάλεν του σόρυ σόρυ κ κράτούσε το στήθος της. Εφκηκαν που το σπίτι κ αφήκαν τον μόνο του λλίη ώρα. Ύστερα κείνη έκαμε μας καφέ. Κ απλά εθωρούσαμε ο ένας τον άλλο. Σίουρα τούτη η γυναίκα ήξερε ότι ήταν λάθος που έμενε σε εκείνο το σπίτι.

Η μάνα μου έπαιρνε μας συχνά. Πέρασε πολλά όμορφα σε κείνα τα μέρη. Έκανε πολλές διακοπές κ εκδρομές κ βόλτες  όταν ήταν μικρή, κ ήθελε να τα δούμε όλα. Κάστρα, κ τοπία κ πόλεις κ χωριά. Κ όντως στην Μόρφου μυρίζει ο αέρας φκιόρα κ φρούτα.

Όταν πήγα στο μάστερ, είχε ένα τουρκοκύπριο. Εν μας εξεχωρίζαν οι εγγλέζοι. Όλοι ήμασταν από την Κύπρο. Κανένας εν είχε ακουστά ήντα πρόβλημα έχουμε κ γιατί ήταν μπορεί να ήταν επικίνδυνο το ότι μου προτείναν να κάνω παρέα μαζί του. Ήμουν αρνητική. Ήρτε κείνος κ μου μίλησε πρώτος. Είπε μου ότι “you dont look like the monster I thought u d be”. Κάπως το χιούμορ του κ η φύση του χαρακτήρα του εκάμαν με να μαλακώσω απέναντι του. Ένας σκαλιώτης. Το σπίτι του πας την θάλασσα. Ο παπάς του έκαμε ελληνικές σπουδές. Κ ήξερε 5 πράματα να μου πει ελληνικά. Το πώς μεγαλώσαν τούτοι οι ανθρώποι, να νομίζουν ότι εμείς θέλαμε να τους σκοτώσουμε. Ότι εμείς ήμασταν τα τέρατα. Κ ότι η Τουρκία ήρθε τελικά να τους σώσει. Μετά αντιληφθήκαν ότι η Τουρκία χρησιμοποίησε την κατάσταση για να σιωνώσει κούλλουφους μες την χώρα. Τους οποίους εν θέλουν. Καταστράφηκε ο χαρακτήρας την χώρας «τους». Έμαθα πολλά. Για τον τρόπο που εβλέπαν εκείνοι την κατάσταση. Πολλά διαφορετικά από ότι εμείς. Κάτι έτριξε μες τον νου μου. Εν ξέρω.  Μήπως τα πράματα εν ήταν όπως τα ήξερα; Μήπως υπάρχει και άλλη ιστορία πίσω που κείνην που ήξερα;

Μετά που ήρτα Κύπρο άρκεψα να πιαίννω ποτζιεί. Πολλά παραπάνω λόγω δουλειάς. Περνούσα το οδόφραγμα περπατητή, έρκετουν ο Τουρκοκύπριος κ επιαννε με, πηγαίναμε σε διάφορους τόπους. Γερόλακκο, Ομορφίτα, προς Καρπασία, προς Λευκόνοικο, ελάλε μου τους τόπους στα ελληνικά. Ήβρε κ ένα χάρτη, που έδειχνε τες ονομασίες και στα τούρκικα και στα ελληνικά. Ήταν σουρεάλ κατάσταση. Έτυχε να πάω σε ένα εργοστάσιο, κ να έρτει ένας γέρος, να μου μιλά, κυπριακά, άπταιστα. Ελάλε με «κόρη μου». Εμίλαν μου για το πόσο του λείπει ο τόπος του. Εν αθυμούμε πόθεν ήταν. Όπου επήεννα, εδέχουνταν με, με περιέργεια αλλά με θετικότητα. Ο κόσμος, εμίλαν μου, ζητούσε να μάθει πράματα για την μερκά μας. Γνώρισα και νέους. Ειδικά ένας, 1-2 χρόνια πιο μεγάλος μου, εκάμναμε λλίη παρέα, πηγαίναμε για φαί. Λεμεσιανός, τουλάχιστον οι γονείς του. Ήθελε να μετακομίσει που την μερκά μας. Έτσι κι αλλιώς κάθε μέρα εδιάσχιζε το οδόφραγμα για να θκιανεφτεί με φίλους του.

Άρκεψα να είμαι περίεργη. Ήθελα να μάθω τούτο το μέρος, που εν τόσο κοντά αλλά τόσο μακριά. Αρκέψαν οι εκδρομές. Στην Αμμόχωστο, την παλιά την πόλη, εν επήες, εν ξέρεις, αλλά εν υπέροχη, όχι όπως την φαντάζεσαι, εν υπάρχει σε τετράδιο τούτη η εικόνα. Ο πύργος του Οθέλλου, τα τείχη της, οι εκκλησίες, τα αρχαία, όλα Αμμόχωστος, που εν ήταν ποτέ ελληνική, εν τόσο έντονος ο χαρακτήρας, ο πολυπολιτισμικός εκεί, η μίξη των πολιτισμών. Τα κάστρα, το Πέλαπαις, η Λευκωσία, τα περίχωρα. Το Βαρώσι…κείνη την μέρα που πήγα στο Βαρώσι, ήμουν όπως το ζόμπι, πολλά τραυματική εμπειρία. Εν κοιμήθηκα την νύχτα. Ήμουν στο youtube, έβλεπα ότι έβρισκα για το Βαρώσι. Ήξερες ότι τα δάκτυλα του Πενταδακτύλου, δεν είναι πανω στο βουνό; Εν πουπίσω, μάθε το. Ήταν τόσο τραγικό, το πόσο κοντά εν η Κερύνεια και εν μπορεί να πάεις, απλά να πάεις, να ρέξεις το βουνό και να πάεις. Μπήκαμε στο αυτοκίνητο, περάσαμε στο Κάρμι, χαθήκαμε στον Πενταδάκτυλο, περπατήσαμεν τον. Εγνώρισα, και θέλω να γνωρίσω κι άλλο κι άλλο κι άλλο το μέρος κείνο. Το σπίτι μου εν 15 λεπτά μακριά που το βουνό. 15 λεπτά που τον Πενταδάκτυλο. Απίστευτη αδικία, ένιωσα, απίστευτη αδικία, γιατί να μεν μπορώ να πάω, όποτε θέλω. Εν δικό μου. Όσο μπορεί ένας τόπος να ανήκει στον λαό, όσο μπορεί η γη να ανήκει σε μια παροδική φυλή που ζει πάνω του, τόσο μου ανήκει όλη η Κύπρος.

Βρέθηκα σε τραπέζια, παρέες, εξόδους, με Τουρκοκύπριους. Έκανα συζητήσεις και παρέες, αστεία, εν ανθρώποι σαν εμάς, το ίδιο χώρκατοι, το ίδιο περιπαίχτες, το ίδιο χιούμορ. Ήβρα ότι μπορούσα να αστειευτώ παραπάνω με τους τουρκοκύπριους παρά με άλλους, με τους καλαμαράες ασπούμε. 
 
Γιατί σας τα λέω ούλλα τούτα. Γιατί γίνεται. Γίνεται. Να λυθεί, γίνεται. Που μένα, που τον κόσμο που ξέρω γίνεται, να λυθεί, να τελειώνουμε. Έκαμα το κομμάτι μου. Έζησα τες εμπειρίες μου, αποφάσισα ότι θέλω να τελειώνει, ετοιμάστηκα, ψυχολογικα, συναισθηματικά. Ετοιμάστηκα.

Πρέπει να έρτει το τέλος. Να τελειώνει, να λυθεί, να ζήσουμε στον τόπο μας όπως μας αξιζει. Σκέφτουμε ότι τούτοι που φωνάζουν ενάντια, ή φοούνται ή εν βλάκες. Αν είσαι βλάκας εν μπορώ να ασχοληθώ. Αν φοάσε, σταμάτα. Πάλεψε το. Αξίζει, να θεραπευτείς. Σταμάτα να κρύβεσαι πίσω που πληγές του παρελθόντος. Να κοπεί τούτη η μεταφορά στο γενετικό υλικό. Άνοιξε τες πληγές, φκάλε το πύο, βάλε μπετατίν, γάζες, άφησε να τρέξει ότι μολυσμένο υπάρχει, και μάθε. Μάθε που το λάθος σου, μάθε ότι εν τούτος ο φόβος, τούτο το μίσος, που μας έκαμε την ζημιά. Μάθε την ιστορία του τόπου σου. Αν δεν εσκοτώνουνταν ούλλοι με ούλλους, εν θα έρκετουν η Τουρκία να μας σφάξει. Η εισβολή ήταν μίσος, το πραξικόπημα ήταν μίσος, όλα ήταν μίσος και φόβος. Τέλος, τούτο το πράμα πρέπει να τελειώνει. Εμίλησα με τουρκοκύπριους, αναγνωρίζουν το τι έγινε. Την δική μας ιστορία. Την αναγνωρίζουν, έχει καιρό. Πρέπει να αναγνωρίσουμε και μεις κάποια πράματα. Έχει τόσα χρόνια ζούμε με τούτες τες πληγές, πρέπει να κλείσουν, «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ» λεμε, δεν ξεχνώ ΑΚΡΙΒΩΣ, όχι «ΔΕΝ ΞΕΠΕΡΝΩ», όχι «ΚΑΘΟΥΜΑΙ Κ ΘΡΕΦΩ ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΤΡΑΥΜΑ», όχι  «ΔΙΑΙΩΝΙΖΩ ΤΟ ΜΙΣΟΣ», όχι «ΚΑΜΝΩ ΤΑ ΙΔΙΑ ΛΑΘΗ». Εν θα τους διώξεις ποτέ. Γιατί να τους διώξεις; Την προηγούμενη φορά που ήθελες να τους διώξεις, όι μόνος επληρώσαν την αθώα άτομα, οι ίδιοι επολλαπλασιαστήκαν, εφέραν κ άλλους. Αποδέχτου το λάθος σου, αποδέχτου ότι τούτη η στάση, ότι πρέπει να ζιούμε μόνοι μας σε τούτο το νησί, που δεν εζούσαμε ποττέ μόνοι μας βάσει της ιστορίας της Κύπρου που δεν διδάσκεσαι, επολλαπλασιασε όλους τους άλλους εχτός που τους κυπραίους. Αν είναι αδύνατο να ζήσεις μαζί τους, τότε σκάσε. Αν το πιο σημαντικό για σένα, είναι να ζεις χωρίς εκείνους, τότε να πανηγυρίζεις την εισβολή. Να χαίρεσαι στις 20/7. Επειδή ο σκοπός σου επέτυχε. Ζεις χωρίς εκείνους. Αν η χώρα ολόκληρη δεν είναι το πιο σημαντικό, αλλά πιο σημαντικό χωρίς του τουρκοκύπριους τότε μεν μου λαλείς τα σύνορα σου είναι στην Κερύνεια, να σκάσεις κ να αποδεκτείς, ότι τούτο θέλεις, κ να μεν μου κάμνεις τον πατριώτη.

Τούτη η λύση, εν θα είμαστε μαζί. Θα είμαστε στο περίπου. Θα δώσουν πίσω μέρη. Θα μπορούμε να κινούμαστε ελεύθερα. Τούτη η λύση, εν είναι τέλεια, αλλά ώσπου θέλουμε το τέλειο, μένουμε με το χείριστο. Χάσαμε όλοι, ας σώσουμε ότι μπορούμε. Εν είμαι ούτε γω ειδήμονας, αλλά νιώθω ότι εν καιρός. Επειδή εν  βλέπω σοβαρά επιχειρήματα, γιατί όχι;

Θέλω να λυθεί. Και μεν με εύρεις μπροστά σου, επειδή εβαρέθηκα τούτους ούλλους τους πατριώτες, κ γω με την ελληνική σημαία αναγιώθηκα ασπούμε. Πνάστε. Το να έχεις εθνική περηφάνια, εν μεταφράζεται σε μίσος σε άλλους.
 

13/7/15

Time Out #27 φακ γιορ ρέης

Γενικά εν μπορώ να παραπονεθώ για τους γειτόνους μας. Εν είναι χειρότεροι από κείνους των γονιών μου που όταν τους ανοίξαν το σπίτι, και η μάνα μου τσιριλλούσε κ ο παπάς μου φώναζε μες τους δρόμους  εν εφκήκε ούτε κ ένας να βοηθήσει, εχτός κι αν επάθαν όλοι μαλάκυνση του τυμπάνου κ εν ακούσαν. Εν παραπονιούμε, όλοι έχουν σκύλους, κλαίουν αλλά οκ, εν ζώα. Οι παραπάνω φροντίζουν τα, που σημαίνει ότι παν πολλές βολτες οι σκύλλοι αρα κ τα πεζοδρόμια εν ολόσκατα, αλλά οκ shit happens. Στην πολυκατοικία συμπαθώ τους όλους, πάμε κ για καφέ. Μια χαρά χαρούλα. Ακόμα και το δίπλα σπίτι, που έχουν 3 γιούες-κ κανένας μαντράχαλος εν θα τους κτυπήσει την πόρτα να γυρεύκει πριγκηπέσσα-κ παίζουν όλη μέρα μπάσκετ κάτω που το μπαλκόνι του υπνοδωματίου, ακόμα κ οι πίσω που έχουν 3 γιούες-έχει το η γειτονιά-που κάνουν ολονύκτιες συνάξεις με φίλους τους στην αυλή τους, κάτω από το παράθυρο του υπνοδωματίου, κ ο ένας παίζει κ ντραμς. Εν πειράζει.

Εχτός που μιαν. Μιαν. Δαιμονισμένη.
Ήταν ποκείνες που καταλάβεις ότι το σπίτι κατοικείται που το αυτοκίνητο που κάποτε είναι εκεί κάποτε δεν είναι. Τα παράθυρα πάντα κλειστά. Σφραγιστά. Εν τους ακούεις εν τους ξέρεις. Μόνο τον αντρα της είδαμε κάποιες φορές να παίρνει βόλτα 2 σκύλους που δεν ξεραμε ότι υπάρχουν. Αθόρυβοι κ αυτοί.

Τούτη επάθενε κάτι κρίσεις, όταν αργά την νύχτα είχε η γειτονιά φασαρία άννοιεν τα παράθυρα κ εξιτίμαζεν, αλλά ξιτιμασιές πολλά αισχρές, πολλά έντονες κουβέντες.

Ύστερα εμάθαμεν ότι ήταν έγκυος, εγέννησε, ττουκ ξανά έγκυος, εγέννησε. Τωρά τα μωρά εν 2-3 χρονών.
Κάτι όμορφα παιδάκια!

Και τωρά, ξέρουμε κ ότι μένουν δαμέ, κ ήνταλως εν οι φωνες τους. Γιατί ούλλη την γαμημένη μέρα παουρίζει.

"Κώστααααα κάτσε φρόνιμα"
"Ελεάναααα όχι, βρωμιες, όχι θα λερωθέις"
"Κώστα, θα χτυπήσεις γιε μου θα χτυπήσεις έλα μέσα"
"Ελεάνα το γατάκι, όχι το γατάκι, είναι βρώμικο, είναι άρρωστο, θα του πιτίσω νερό να φύει αν δεν το αφήκεις"
"Κώστα, σταμάτα γιε μου, σταμάτα, είσαι άτακτος κακό παιδάκι"

νον στοπ πελλέ μου νον στοπ

κάθεσε μιαν ώρα να πνάσεις δώστου η φωνή της η μπάσα που διαπερνά τα πάντα, καλύτερα το μπάσκετ καλύτερα τα ντραμς παρά τούτη η πελλή που φωνάζει σε 2-3 χρονών μωρά, κ αναμένει να συμπεριφέρουνται σε 23 με το σις κ με το σας.

Αφηστα ματάμ να ξιμαρίσουν να πέσουν να χτυήσουν να παίξουν με το καττούι.

Σήμερα στην πολλή την ώρα ακούω πάλε
"Ελεάνα αν δεν αφήκεις το καττούι θα το πιάσω να το πάρω μακριά να μεν το ξαναδείς"

Πιάσαν με οι δαιμόνοι, ε όι κ να μετακομίσει το καττούι επειδή εσύ είσαι καθυστερημένη.

Κατεβαίνω κάτω, σκεκουμε απέναντι που το σπίτι της, φωνάζω στο καττούι.

Το καττούι μόλις με θωρεί βουρά πάνω μου. Το χαϊδεύω κ του βάζω κολανούι στον λαιμό. Θωρώ την
Λαλώ της τηλεπαθητικά: τζιείσε πας το καττούι κ θα γίνει της πουτάνας δαμέσα

Γυρίζει που την άλλη κ φεφκει.

Αν γίνει κάτι με το καττούι, θα με δείτε στες ειδήσεις α!

9/7/15

Άκρως Κυπριακόν #4

Να κανονίζουμεν επαγγελματικό ραντεβού 6 πλάσματα. Εγώ και ένας άλλος να θέλουμε 1,5 ώρα να φτάσουμε. Να είμαστεν εκεί 5 λεπτά νωρίτερα. Ν φτάνουν κ οι άλλοι. Να έρχονται οι καφέδες, να έρχονται τα αλμυρά. Να τρώω μια τυροπιττούα. Να περνά το 20λεπτο. Να αναρωθκιούμαστε που στον γαμόσhιστο είσαι. Να σε πιάνουν τηλέφωνο στο μισάωρο. Να λαλείς "ναι ναι έρκουμαι τώρά".

Να έρκεσαι σε 15 λεπτά. Δηλαδή ως τα τωρά εγώ έφαα σχεδόν 2 ώρες για τούτο το μίττινγκ. Να μετακινώ το επόμενο ραντεβού. Να μπαίνεις μέσα κ να μας λαλείς "είχα δουλειά" . Να είμαι στο τσακ να σου πω, ναι φυσικά εμείς είμαστεν δαμέ αθκιασεροί ρε γάρε, εμείς εν έχουμε δουλειά. Κ φυσικά σιγά που θα έκοφκε ο νους σου να μας ειδοποιήσεις ασπούμε.

Κάθεσαι φκάλλεις τα χαρτιά σου. Ξεκινούμε. Παίζει το τηλέφωνο σου. ΑΠΑΝΤΑΣ. Μιλάς 20 λεπτά για άλλο πελάτη κ για στοιχεία κ καταστάσεις που δεν πρέπει να ξέρει ο κόσμος ούλλος, μπροστά σε 5 άλλα άτομα που άλλες 3 διαφορετικές εταιρείες. Βλάκα.

Κλείεις το τηλέφωνο, συνεχίζει το μίττινγκ. Λαλείς μαλακίες. Βάλλουμε ντενλάιν.

Πιάννεις την κουβέντα κ το κουτσομπολιό.

Λέω σου "σόρρυ αλλά λόγω των προηγούμενων καθυστερήσεων τώρα πρέπει να παλάρω ούλλη την μέρα, κ δεν μπορώ να μείνω για κουβέντα"

Βλάκα.

 

6/7/15

Μετά

τι σε κρατά μαζί μετά;

μετά που ξέρεις τες ιστορίες του. τες εμπειρίες του, τες γκόμενες του τες παλιές, τες ιδιοτροπίες του, μετά που ξερεις γιατί εν κοιματε την νύχτα, μαντεύεις ενίοτε σωστά την σιωπή του, που ξέρεις ότι εν θα το ακουσεις ποτέ το συγνώμη αλλά θα κάμει κάτι στην θέση του. Μετά που καταλαβαίνεις ότι εν κάμνει κάτι που κακία, απλά που αναισθησία. μετά που σταματάς να ζηλεύεις παράλογα, που θωρεί γκόμενες στο δρόμο κ εν το κάνεις θέμα, που φκάλλεις τα εσσώρουχα μπροστά του κ εν αντρέπεσαι, κ εν σε θωρεί λαίμαργα, έφαεν σε τόσες φορές. που ξέρεις τες μυρωδιές του, άμα εν καθαρός, άμα στραφεί που την δουλειά, άμα βρωμά ούλλα, τα ωραία κ τα άσχημα, κείνα που σου αρέσκουν κ κείνα που σου φακκούν.

μετά που τούτα ούλλα

που εν μεινίσκει τίποτε καινούριο να πείτε

ή να ανακαλύψετε

πώς καλύφκεται τούτο το κενό;

τι σε κρατά μαζί μετά;

26/6/15

Άτομα τα οποία ο κόσμος θα ήταν καλύτερος διά της απουσίας τους

29. Κάτι τύποι που έχουν περίεργο αστείο επίθετο κ κάμνουν το κ φίρμα.

Ρε φίλε μου ντάξει λαλούν σε Χαζηπουτσίδη, Παπακωλοτρύπα ή Στισhιολακκού, εν ανάγκη να το χτυπάς τατού στο μέτωπο, να μας το ταίζεις σε κάθε ευκαιρεία κ να είσαι περήφανος, κανεί ολάν ένα επίθετο ένει εν κ εν κανένα κατόρθωμα σου!

Κ όι ένναιν οκ να φκάλλεις το κατάστημα σου:

Οπτικά "Χαζηπουτσίδη"

Κέητερινγκ  "Παπακωλοτρύπα"

Αισθητικός "Στισhιολακκού"

 

24/6/15

Κόρη χάννεις

Άκου τωρά κατάσταση, ότι κι αν γίνεται με την διάθεση μου τωρά τελευταία εν ξέρω τι στο καλό γίνεται νομίζω άρκεψα κ χάννω. Χάννω τον.

Επήαμε στον Αλκίνοο φυσικά, κ να κάθουμαι να θωρώ το πλάσμα του θεού να τραγουδά-ίσως ο πιο έντονος κ συναισθηματικός καλλιτέχνης σήμερα, κ δώστου κλάμα. Να τρέχουν τα μάθκια μου βύρρα μες τον κόσμο, κ παράλληλα να σκέφτουμαι, "κόρη χάννεις".

Να θωρώ την ηθοποιό στο θέατρο να ππέφτει χαμέ να κλαίει κ καλά, κ δώστου δάκρυα.

Να θωρώ τα σhυλλούθκια στο Γιούλιν που τα εφάαν κ δώστου κλάμα

Να θωρώ το βίτεο με τα καττούθκια της φίλης μου που τωρά εχαθήκαν (Ρε φιλόζωοι γαμώ τον καπηλέ σας, μεν αρπάσσετε τα καττούθκια μόλις τα δείτε επδ εν "εγκαταλελειμμένα", πολλές φορές η μάμμα τους αφήνει τα να παει να φάει κ να στραφεί, πολλά λλίες γάτες τα εγκαταλείπουν. Κ σίουρα εν θα στραφεί αν στέκεστε που πάνω κ πειράζετε τα)

Ποστ με καττούθκια εγκαταλελειμμένα στο ΦΒ που γυρέφκουν σπίτι

Το τέλος της σειράς που θωρώ

Η κακία που είπεν η μάνα μου

Το πάρτι μιας μιτσιάς κ το μπούλινγκ που της εκάνα οι καλεσμένες επειδή εν ρουμάνα

Η πρώην συνάδελφος που σε φιλά κ λέει σου "άι λαβ γιου"

To ποστ της Ερυκίνης

Δώστου κλάμα κ καημό

Χάννω
 

17/6/15

Online #3

Sun, 02 Jun 2013 09:03:46 +0100
Man- I just got home :) how about you? Still dancing?
Sun, 02 Jun 2013 09:10:06 +0100
Woman- you were working all night? im getting ready for the beach
Sun, 02 Jun 2013 09:14:26 +0100
Man- Yes, was up all night again. Is not always like this. Beach will be fun! I stopped yesterday for 1 hour! Need some color
Sun, 02 Jun 2013 09:22:20 +0100
Woman- i can give u some :p
Sun, 02 Jun 2013 09:24:58 +0100
Man-You should have offered to take me with you!!
Sun, 02 Jun 2013 09:27:51 +0100
Woman i dont know u :p
Sun, 02 Jun 2013 09:28:15 +0100
Woman- i should stop using this: :p
Sun, 02 Jun 2013 09:29:49 +0100
Man-Why is your tongue getting sore? Do you do it in person?
Sun, 02 Jun 2013 09:30:21 +0100
Woman-i do it in person yes
Sun, 02 Jun 2013 09:31:08 +0100
Man-Awesome!
Sun, 02 Jun 2013 09:31:32 +0100
Man-I should stop using this: !
Sun, 02 Jun 2013 09:32:06 +0100
Woman- hahaah do u do it in person as well? :D
Sun, 02 Jun 2013 09:33:02 +0100
Man- If you get my attention yes
Sun, 02 Jun 2013 09:34:01 +0100
Woman- that s something i should see, so ur face gets the shape of : ! ????
Sun, 02 Jun 2013 09:34:46 +0100
Man- Who said I was talking about my face? .......... !
Sun, 02 Jun 2013 09:35:08 +0100
Woman- :D
Sun, 02 Jun 2013 09:35:40 +0100
Man- Are you missing some teeth ? :D your smile is funny
Sun, 02 Jun 2013 09:37:20 +0100
Woman- yes...it s a rare disease
Sun, 02 Jun 2013 09:39:18 +0100
Man- Actually periodontal disease is not very rare. Is the number one cause of tooth loss in people over 35.

15/6/15

λάιφ ις γκουντ εντ άι αμ κέττινγκ μπορτ



διάβασα ένα άρθρο στην γκάρτιαν για κάποιους που αλλάξαν όλη τους την ζωή. Ο ένας επήεν αγόρασε ένα νησί στον Παναμά φορ φακς σέηκ! Χωρίς τίποτε πάνω.

Εν ξέρω, νιώθω ότι σε λλίο καιρό θα πρέπει να διαλύσω ότι χτίζω. Οι αντοχές μου στο να δουλεύκω μειώνουνται με τρομερούς ρυθμούς. Πρέπει να βρω τρόπο να φκάλλω λεφτά χωρίς να κάνω τίπικαλ δουλειά.

Ή να ζούμε λλίους μήνες τους χρόνου σε άλλο τόπο.

Μια γυναίκα που σιγά σιγά απέκτησε 3 εξοχικά σπίτια και τα ενοικιάζει το καλοκαίρι. Αυτή είναι η δουλειά της.

Πρέπει να εύρω κάτι τέτοιο να κάμνω.

 

10/6/15

Πέρι πέρι σος

Όσο μεγαλώνω ανακαλύπτω την σκληρότητα του κόσμου. Διαβάζω και γενικά σοκάρουμε το πόσο άγριος εν ο κόσμος. Τι άλλα είδη ανθρώπων υπάρχουν, τι αγριότητες κάνουμε για να ζήσουμε. Ο ένας στον άλλο, στον κόσμο, στα ζώα, βία αναγκαία, βία ψυχολογική, βία κοινωνική, βία στις επιχειρήσεις, στα κράτη.
Η αθωότητα μου πεθαίνει κάθε μέρα.

Έχει ανθρώπους που βασανίζουν ζώα για την περιέργεια τους. Τι σου προσφέρει να σκοτώσεις ένα γάτο;
Έχει ανθρώπους που δηλητηριάζουν ζώα, τα πετς των άλλων, επειδή λάσσει, επειδή γαβγίζει, επειδή κατουρά.
Έχει ανθρώπους που λόγω θρησκευτικών πεποιθήσεων επιλέγουν να τρων μόνο ζώα τα οποία βασανίστηκαν ή τρομοκρατήθηκαν πριν τα σφάξουν.
Και τούτα εν συμβαίνουν μόνο με τα ζώα.
Ασπούμε έχει γονείς που δέρνουν τα κουπελλούθκια τους δημοσίως, είμαι παράλογη που το θεωρώ απάνθρωπο;
Που τα βάλλουν με τους αδύναμους, που χαίρονται ότι εκοπήκαν οι κοινωνικές παροχές, που θέλουν να πεθάνουν οι μετανάστες, που κάνουν bullying. Ο δημόσιος εξευτελισμός μέσω των κοινωνικών δικτύων σήμερα χρησιμοποιείται ευρέως σε όλα τα επίπεδα. Πόσο σοκαρίστηκα, όταν είδα μια ομιλία, της ασχημότερης γυναίκας στον κόσμο σύμφωνα με ένα ήμεηλ που έκανε τον γύρο του κόσμου πριν κάποια χρόνια. Το έλαβα και γω, το προώθησα και γω. Ξεχνούμε πίσω από τις εικόνες ότι είναι άτομα, ανθρώποι, με προσωπικότητα και συναισθήματα.
Εν είμαι αθώα, έκαμα και γω διάφορα.
Εν έχω πολλές ενοχές για τον τρόπο που συμπεριφέρομαι. Αλλά αν νιώθω για κάτι άσχημα μου μένει. Όπως μια φορά που έκαμα φουλ επίθεση σε μια κοπέλα στο τούιτερ, που ναι την θεωρώ πέλα σέλα σπαστική και δήθεν αλλά δεν έχω το δικαίωμα να την προσβάλλω δημοσίως απλά επειδή μου φακκά.
Αλλά μεγαλώνοντας πιστεύω ότι η ενσυναίσθηση-όπως λέει η φίλη-η ελληνική λέξη για το πιο διαδεδομένο ορισμό "empathy" πρέπει να αυξάνεται. Και όχι μόνο να αυξάνεται αλλά και να δυναμώνω απέναντι στο τι θεωρώ λάθος.

Σίουρα κανένας μας εν μπορεί να σώσει τον κόσμο. Οι ψυχοπαθείς, οι εγωκεντρικοί, που με λάβαρο την αγάπη ή το μίσος επιβάλλουν τα θέλω τους και τες ιδέες τους στους υπόλοιπους θα υπάρχουν.
Απλά εν μπορώ πλέον να κάθουμαι απαθής.

Εν γίνεται το σούπερμαρκετ να εν φουλ, η μαλακισμένη να δέρνει το κοπελλούι της και να μεν παρεμβαίνει κανένας. Εν γίνεται.

Εν γίνεται η γειτονιά να εν γεμάτη και να θωρώ τον πουστομαλάκα να σύρνει πέτρες σε μια γάτα και να βάλλει τον σκύλο του να της επιτεθεί και να μεν τον σταματά κανένας.

Εν γίνεται ένας άνθρωπος να ζητά βοήθεια και να μεν την λαμβάνει.

Εν γίνεται να κάθεσαι να πίννεις καφέ, ποτό, να τρώεις, και σε 5 μέτρα ένας εξαθλιωμένος άνθρωπος να στρώνει χαμέ, σε μια γωνιά, στην είσοδο της εκκλησιάς και να κοιμάτε.

Εν γίνεται ρε φίλε μου να κάνει η εφημερίδα ρεπορτάζ ότι εχαλάσαν οι διακοπές των ανθρώπων λόγω των μεταναστών που κατακλύζουν το νησί. Απλά εν γίνεται.

Και  μετά ερκούμαστε κ σε άλλα θέματα. Πχ είμαι σίουρη ότι κείνος που εθώρεν το 2χρονο στο σούπερμαρκετ να τρώει ξύλο που την μάνα του, 10 πατσαρκές στα μούτρα και στα χέρια ΚΑΙ ΕΝ ΕΙΠΕ ΤΙΠΟΤΕ ΟΥΤΕ ΑΝΤΕΔΡΑΣΕ, έχει σίουρα άποψη, ότι οι ομοφυλόφιλοι απαγορεύεται να υιοθετούν μωρά, εν κατά των αρχών του, πόση υποκρισία!

Ή ο πουστόγερος που επιτίθεται σε ένα καττούι, επειδή εν ξέρω γιατί, κάποιες δικαιολογίες είναι ότι εν ξιμαρισμενο (μεν του κοντέφκεις), εν επιθετικό (μεν του κοντέφκεις κ εν ψέματα), σχίζει τα σκουπίθκια (γόρασε κάλαθο 20 ευρώ βάλλε τα μέσα).

Εν ξέρω πως νιώθω για τα ζώα που χρησιμοποιούνται στην βιομηχανία τροφίμων. Δυσκολεύκουμαι. Ζιουν πολλά χειρότερα που άλλα ζώα.
Εν ξέρω πως νιώθω για τους μετανάστες. Αν εν οκ να εν καταδικασμένοι για πάντα επειδή εγεννηθήκαν σε λάθος χώρες, Ξέρω πως εν σώννει  μια χώρα να αναλάβει τόσο κόσμο. Αλλά νομίζω υπάρχει καλύτερη λύση που το να τους αφήνουν να πνιούν ή να εξαθλιώνονται.

Σίουρα ξέρω πως οι κοινωνικές παροχές εν αναγκαίες, ασπούμε θα ήθελα ένα γραφείο ευημερίας που κάμνει κάτι, ψυχολογική υποστήριξη για τον κόσμο, να συνάξουν τους επικίνδυνους, να βοηθούν τους αρρώστους. Και επειδή κάποιοι εφάαν και εκράξαν να τα κόφκουμε όλα. Πατεράδες σκοτώνουν τα παιδιά τους.

Σε παγκόσμιο επίπεδο οι χώρες τρων η μια την άλλη. Τούτο που γίνεται με την Ελλάδα, το θεωρώ τραγικό, είτε αν το αξιζε η χώρα είτε όχι. Η φίλη μου είπε, "είμαστε 5 χρόνια στον αέρα. Ας μας πουν επιτέλους, Ευρώπη ή όχι, πτώχευση ή όχι, ας φτάσουμε στον πάτο τελικά, να δούμε πως θα βγούμε". Τον κόσμο δεν τον νοιάζουν οι δυσκολίες, έχουν προσαρμοστεί, σε νέο τρόπο ζωής, απλά θέλουν ένα τέλος, μια λύση. Να τελειώσει αυτή η βαρβαρότητα.

Διάβασα μια έρευνα που έγινε, πως το "τραύμα" μιας γενεάς, μπορεί να περάσει στην επόμενη που δεν το βίωσε. Όπως εγώ πχ. που δεν βίωσα το 74, δεν είμαι πρόσφυγας και δεν έχω καμία σχέση με πρόσφυγες συγκινούμε με τα κατεχόμενα, νιώθω αυτή την αδικία. Αυτό γίνεται και με προπαγάνδα και πλύση εγκέφαλου όσο είσαι σε μικρή ηλικία. Αλλά πλέον αποδείχτηκε ότι γίνεται κ με αλλαγές στο DNA. Το πιο απλό, μελέτησαν ανθρώπους που ήταν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και τους απογόνους, οι πρώτοι είχαν μειωμένα επίπεδα ενός ενζύμου που διασπά την κορτιζόλη (που σε αυξημενη συγκέντρωση βοηθά στο να ξεπεράσεις ένα τραύμα). Αυτό πέρασε και στους απογόνους.

Οπότε βγάζω το απλοϊκό συμπέρασμα, εν γι αυτό; εν απόηχος του παγκοσμίου πολέμου, αναισθητοποιηθήκαμε; ξεπερνούμε τα τραύματα και τες κακουχίες εύκολα  λόγω του ότι οι προγόνοι εσφαχτήκαν μεταξύ τους και αυτό άλλαξε το DNA παγκοσμίως;

Και παλιά φυσικά τα ίδια σκατά ήταν ο κόσμος. Αν κρίνω από ιστορία που διαβάζω.

Και αυτές τις απλοικές σκέψεις κάνω δαμέ πίνω το chai latte μου ενώ μπορεί στο διπλανό οικόπεδο να βιάζεται μια γυναίκα, να δέρνουν ένα παιδί, να βασανίζουν ένα ζώο, ενώ σφάζεται μια αγελάδα να γίνει μπέρκερ, μετανάστες πνίγονται, και γενικά δύσκολα θέματα που αν τα σκέφτεσαι εν μπορείς να συνεχίσεις την μέρα σου

4/6/15

Online #2

Thu, 30 May 2013 10:41:20 +0100
Man-What does a blonde do when she gets her period?
 Thu, 30 May 2013 12:42:51 +0100
Woman-which blonde?
 Thu, 30 May 2013 13:21:28 +0100
Man-Only a true blonde would answer my question like that!! Missing the point of the question again. You are good!!! #respect

3/6/15

Online

 Tue, 28 May 2013 21:09:31 +0100
Man-You are very interesting. I am very intrigued with you.
 Tue, 28 May 2013 21:10:15 +0100
Woman-hmmmm i know, that s my power :p
 Tue, 28 May 2013 21:11:35 +0100
Man-That must be a great power because I am usually not impressed by anyone (present company excluded)
 Tue, 28 May 2013 21:12:23 +0100
Woman-it s a shame that u have an interesting company there and u r wasting time on twitter ;)