Sweet 16

Όσοι μπλόγκερς εμείναμεν γράφουμε ότι μας έρκετε, ο Πανίκος απολαμβάνει τους έρωτες του, αναπολώ τις ένδοξες εποχές του secret santa που πελλανίσκε το blog roll που επετάσσετουν το ένα ποστ μετά το άλλο.

Το τέλος  του 2015.
Εν και έχω τπτ πρωτότυπο να πω γιαυτό εν θα σχολιάσω πως περνά ο καιρός γρήγορα κ εν το παίρνουμεν είδηση.

Το τέλος του 2015 θα μας εύρει σε μεταβατική περίοδο. Το τέλος του 2013 ήμασταν μες τους έρωτες, το τέλος του 2014 μες τους καφκάες και το τέλος 2015 απέναντι και σε αυτή τη μεταβατική περίοδο. Το μόνο σίουρο είναι ότι εν τον βαρκούμαι, ότι προσπαθεί κ προσπαθώ. Αλλάσσω και αλλάσει, και μόνο ενθουσιασμούς και χαρές μαζί με λύπες θα έχουμε, στο κοινό μας μέλλον. Βλέπω μας πάντα σαν ζευγάρι.

Το τέλος του 2015 επαγγελματικά με βρίσκει δαμέ που ήθελα να είμαι. Όλα καλά και όλα κατ`ευχήν. Αλλά γιατί βαρκούμαι; Πάλε. Εν ξέρω πως θα πάει η κουβέντα με τα επαγγελματικά. Ως τα τωρά πίστευα ότι ήμουν ανικανοποίητη λόγω λεφτών. Έπιασα και τα λεφτά που μου επιτρέπουν να διώ 600ευρώ σέρβις αυτοκινήτου και να μεν αγχώνουμε, και πάλε βαρκούμαι. Πάλε δυσπυρκώ. Άρα εν άλλο το πρόβλημα. Εγώ είμαι το πρόβλημα. Σκάζω επειδή οκ, καλά λεφτά, καλή δουλειά, με λίγη προσπάθεια φκαίνω ασπροπρόσωπη και καταφέρνω τα. Ξέρω; Που εννά κάμω κανένα κοπελλούι μπορεί να αλλάξω ιδέες και να παρετήσω να σκέφτουμαι Αμερικές και μεταναστεύσεις. Εχτός κι αν μεταναστεύσουμε, με το κοπελλούι μαζί.

Το τέλος του 2015 με βρίσκει πιο γεμάτη και πιο άδεια από ποτέ. Στα 30,5 μου, μηδενίζω πράματα, εξυμνώ άλλα. Κάποια πράματα δεν θα είναι ποτέ αρκετά, και κάποια άλλα δεν θα τελειώσουν ποτέ-μέχρι να πεθάνω.

Το 2016 ίσως να είναι από τις πιο γλυκές μου χρονιές.

Περί καφκά και Αγάπη (τι) είναι;

Εσκέφτουμουν να γράψω ένα τέθκοιο άρθρο: τεθκοιο. Αλλά επρολάβαν και εγράψαν το.

Έχει και ένα τραγούδι: τούτο. Που το τραγούδησα δυνατά. Και ετραγουδήσετε το και σεις, ή πολλοί από εσάς.

Γενικά, σκέφτουμαι, εν γίνεται να μεν αλλάξεις φίλε μου. Τάχα εγώ είμαι τούτη κ κάμε καλά. Θα ήταν τέλεια εν αντιλέγω. Απλά πως γίνεται να μείνεις όπως είσαι; Πώς γίνεται να μεν αλλάξεις; Να μείνεις ίδια; Κάμνω κάτι λάθος εγώ; Κάμνω πολλές υποχωρήσεις; Έπρεπε να με θέλει όπως είμαι; Κι αν αυτή που είμαι εν άτομο που εν κάμνει για συμβίωση; Που την άλλη, πόσο αλλάζεις; πόσο υποχωρείς; και αυτό το τόσο που υποχωρείς τι κοστίζει;

Πχ εγώ πάντα έκαμνα κάτι νεύρα τεράστια. Εφάκκουν πράματα, πόρτες, έσπαζα ποτήρκα, έσυρνα πράματα, έτυχε να δώκω κ πάτσο. Ασπούμε άμαν επετάσσετουν η φλέβα μου στο μέτωπο, έπρεπε να φύεις. Και γενικά τα νεύρα μου εν μπορούσα να τα διαχειριστώ. Ακόμα και τωρά που τα "διαχειρίζομαι" απλά σιωνώννω ότι έχω μες το στόμα μου και κάμε καλά. Αλλιώς μεν με νευριάζεις. Ούτε μπορώ να φυλάξω κάτι, ενευρίασες με θα το μάθεις, επιτόπου. Μπαμ κ κάτω. Ούτε χώνεται ούτε συγκρατιέται. Ούτε τπτ του στιλ, α εν θα νευριάσω για να το φυλάξω μετά να του το φατσίσω. Ούτε το μετανιώνω. Θεωρώ ότι για να με φτάσεις σε τούτο το σημείο, κάτι λάθος κάνεις. Και ότι πω εννοώ το. Εχτός κι αν παρουσιάσεις στοιχεία που να αποδεικνύουν το αντίθετο. Οπότε απολογούμαι, και εννοώ το, και καταλάβεις το ότι εννοώ το. Και εν κλείει το θέμα, ώσπου να νιώσω ότι έκλεισε. Αλλιώς εν κοιμούμαι που τα νεύρα, και που τα νεύρα μέρες εν είμαι καλά.
ΚΑι φυσικά στην αρχή της σχέσης μας ο Φιτζ μου έδωσε να καταλάβω ότι τούτο το πράμα εν είναι κάτι που του "αρέσει". Επδ φυσικά ήταν κουλ να κάμνω την μάγκισα και να κάμνω τες εκρήξεις μου και τα νεύρα μου, αλλά ο ίδιος δεν το εύρισκε καθόλου κουλ, μάλλον προσβλητικό και μη ανεκτό.

Οπότε μπήκα σε τρακ να τα ελέξω τα νεύρα κ καλά. Κ εν σπάζω πράματα, ούτε σύρνω, ούτε πατσάκια, ούτε φωνάζω-πολλά. Αλλά ο καφκάς θα γίνει.

Ο Φιτζ, εν της άλλης σχολής. Νευριάζει με κάτι. Αντίδραση: τπτ. Αφήνει πράματα να περνούν, να φεύκουν, εν μπορώ να πω ότι εν τον επηρεάζουν, επηρεάζουν του. Αλλά καρτερά πότε θα καταλάβει ο άλλος από μόνος του και να το διορθώσει. Δλδ αν δεν το καταλάβει ο άλλος που μόνος του, εν θα ασχοληθεί κιόλας επειδή σημαίνει εν αξίζει. Γενικά δεν είναι του διαπληκτισμού και της συζήτησης.

Ε ΚΑΙ ΠΕΤΕ ΜΟΥ ΗΝΤΑΛΩΣ ΠΑΜΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΠΟΥ ΔΑΜΕ. Εν πάμε.


Άρα χρειαζούμαστε εναλλακτική οδό. Άρα, πρέπει να αλλάξουμε, και οι δύο.
Και πιστεύκω τούτο είναι η απόδειξη ότι θέλει ο ένας τον άλλο. Να εξομαλύνονται οι μεταξύ μας διαφορές με προσπάθεια και από τους δύο

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ (ΓΙΑ ΑΓΡΙΟΥΣ) #8: μαύρα θα φορέσω ρούχα γιορτινά

Γενικά, τον τελευταίο καιρό εν έχω όρεξη να έρκουμαι δουλειά. Επέρασε το εξάμηνο και άρκεψα να βαρκούμαι. Οκ, άμα βαρκούμαι, αμα βαρύνω και χάνω τον ενθουσιασμό μου αυτό φαίνεται και πάνω μου. Βαρκούμαι να ντυθώ, να βαφτώ, να σαστώ. Έτσι απλά βάλλω ότι βρίσκω μπροστά μου, χωρίς να σκέφτουμε λεπτομέρειες. Επίσης το καλοκαίρι φορώ χρώματα, αλλά τομ χειμώνα την βρίσκωμε τα μαύρα, έτσι, έτσι θέλω ρε κουμπάρε, τα παραπάνω μου ρούχα τον χειμώνα εν μαύρα. Εν μου αρέσκει ούτε το καφέ, ούτε το μπορντό ούτε το μωβ βαζανί. Θέλω μαύρο.

Σοου κάπως έτσι καταλήγω να φορώ μαύρα ή ολόμαυρα κάθε μέρα.

Στο γραφείο η συνάδελφος:
Σ: συνάδελφος
Β:Μουά

1η μέρα που πρόσεξε τα μαύρα:

Σ: μα Μπεατρίξ μου τι έγινε; Φορείς ολόμαυρα εν τίποτε σοβαρό;
Β: όχι όχι τίποτε, τούτο είχα σήμερα τούτα φόρησα.

2η μέρα:
Σ: παναγία μου ρε Μπεατρίξ μα φορείς μαύρα, τι έγινε;
Β: τίποτε, εν μου παν;
Σ:μα τα μαύρα;
Β: ε ναι!
Σ: τα μαύρα ρούχα ένναιν καλα να τα φορούμε, αλλιώς έρκεται το κακό και βρίσκει μας
Β:....

3η μέρα:
Σ: Μα γιατί φορείς μαύρα Μπεατρίξ μου;
Β:(υποψιαζόμενη ότι τούτην την ατάκα λέει την σε όσους φορούν μαύρα)
Σ: Έγινε κάτι;
Β: όχι τίποτε, έχω μαύρα ρούχα, φορώ τα

4η μέρα:
Σ: Ένναιν καλά να φορείς μαύρα Μπεατρίξ μου, εξαναείπα σου το
Β:.....

5η μέρα:
Σ: Μπεατρίξ μου μα φορείς μαύρα;
Β: Ναι κόρη, φορώ μαύρα, αρέσκει μου, έχω ρούχα μαύρα, το πρόβλημα σου ποιό ένει;
Τραβώ το σπαθί μου.
Β: Φορώ μαύρα και θα φορώ  μαύρα, κάθε γαμημένη μέρα.
Βάλλω το πανω στο στέρνο της
Β: Ίσως να αποκτήσω και έναν λόγο απο δω και πέρα!
Έμπηξα το και πητολοήσαν τα γιαίματα σαν την σπασμένη της σωλήνα μες τον δρόμο
Β: Κκιάορκαν σου είχες δίκαιο, άμα φορούμε μαύρα έρκεται το κακό και βρίσκει μας

με απογοήτευσες πολύ αλλιώς το είχα φανταστεί

γενικά είμαι σε αναβρασμό και πάλι. Εν πνάζω με τίποτε.

σκέφτουμαι σκέφτουμαι

βασικά άκου. Εν ξέρω ήνταλως τα καταφέρνω και είμαι με τον Φιτζ. Και ήνταλως τα καταφέρνει και κείνος βασικά.

Ή ασπούμε στη δουλειά. Πάλε είμαι στα ντάουν μου. Ενώ ήμουν σούπερ ενθουσιασμένη.

Ή με μια φίλη μου πολλά καλή, που μιλούμε κάθε μέρα, ήταν εκεί σε πολλές δυσκολίες.

Γιατί;

throw back: σε ένα σεμινάριο για τιμ μποντινγκ και λιτερσηιπ είπαν μου οι τρέηνερς ότι απογοητεύκουμαι εύκολα και τούτο έχει μεγάλο εφφέκτ πάνω μου.
Δηλ. διώ διώ προσπαθώ, και όταν γίνει κάτι άσχημο απογοητεύομαι και παρετώ.

Που ασπούμε ότι εν αλήθκεια, αλλά όχι 100%. Επειδή τα άσχημα τα δύσκολα αντέχω τα, φτάνει να πιστεύω στον σκοπό. Ή να νιώθω ότι πιστεύουν σε μένα, ή ότι υπάρχει αμοιβαία κατανόηση και ομαδικότητα.

Αν ο άλλος κάμει ένα φάουλ, τότε χάνω όλο το μοτιβέησιον. Πχ με τον μπος έγινε ακριβώς αυτό. Άμα με αφήκεις μόνη μου, μπορώ να κινήσω βουνά-και καλά. Αλλάπου τα καλά που λέω τα δύσκολα, τα περίπλοκα, εν η δουλειά μου, εννα γίνει, 1 μήνας, 2 μήνες, 1 χρόνος, κείνο που θέλω, εννά γίνει. Μπορεί να βρίσκω αντίσταση, μπορεί να μεν είναι ευχάριστη διαδικασία αλλά θα το κάνω, θα με πιστέψει ο κόσμος, θα έρθει με το μέρος μου, θα προχωρήσουμε μαζί. Μόνο μεν κάμεις ματσαράγκα. Ε, ο μπος έκαμεν ματσαράγκα. Ασπούμε ένιωσα απόλυτη απογοήτευση, πήγα στο γραφείο του και του έκαμα έντονη παρατήρηση και απολογήθηκε ο άνθρωπος. Αλλά εν έχει σημασία, επειδή ήξερε ότι κείνο που έκαμε ήταν λάθος. Και δεν το έκαμε για να κερδίσει κάτι, επειδή δεν είχε τίποτε να κερδίσει που το λάθος του. Απολογήθηκε 3-4 φορές. Αλλά γαμώτο, 2 βδομάδες ε εν ήθελα να πηγαίνω δουλειά.

Το ίδιο με τον Φιτζ. Έκαμε την ματσαράγκα. Έκαμε ματσαράγκες, και κάπου τζιαμέ, χάνω κάποια πράματα, βρίσκω το πολλά δύσκολο να συγχωρήσω κάποια πράματα, που τα έκαμε ενώ ήξερε ότι θα με πληγώσουν. Βρίσκω το εγωιστικό. Που την άλλη εγωιστικό είναι πάλε ο άλλος να ζητά συγχώρεση ή να θέλει να τα εύρετε και συ να μεν μπόρεις.

Άρα ναι απογοητεύομαι εύκολα. Και κάποια πράματα εν θα τα κάνω ποτέ, λόγω αυτής της απογοήτευσης, κάποια πράματα εν λλίο τατσομένα, εχάσαν την λάμψη τους και εν μπορώ να κάμνω πράματα με μισή καρδιά. Άρα έρκουμαι και βάλλω τούτους τους περιορισμούς.

Ο φιτζ έκαμε έτσι->έχασε την λάμψη του τούτο το πράμα που θα κάναμε μαζι->δεν μπορώ να καμω με τον Φιτζ τούτο το πράμα->άρα δεν θέλω τούτο το πράμα->αναδιοργάνωση->τι θέλω που τον Φιτζ->ποια είμαι εγώ.

Άρα πολλή δουλειά για ένα λάθος του οποιουδήποτε να αναθεωρώ εμενα. Που την άλλη, αν δεν μπορώ να το κάνω το συγκεκριμενο με τον Φιτζ, σημαίνει ότι εν θα το έκανα με κάποιον άλλο? Δλδ αξίζει τούτο το χάσιμο, η καταρράκωση κάποιον πραγμάτων που χάνουν την "λάμψη" τους απλά για το να είμαι με έναν συγκεκριμένο άνθρωπο? που την παράλλη, έχει άνθρωπο που εν θα σου καταστρέψει κάποια κομμάτια σου? Και στην τελική, πώς απογοητεύομαστε; Απογοητεύομαστε που το ιδεατό, ότι οι άνθρωποι ένναιν εγωιστές, εν θα κάνουν ποτέ τίποτε να σε πληγώσουν, θα σκέφτουνται πάντα πως να σε προστεύσουν, όλα τα θέλω σου και τες ανάγκες σου, εν τέλειοι, όπως και συ ή οι γονείς σου;

Οπότε που εν η γραμμή; μεταξύ του αφήνω κάποια πράματα να παιρνούν και να συγχωρεθούν και που εν το ότι υπερσυμβιβάστηκα και έχασα τον εαυτό μου; Που βρίσκεις το μοτιβέησιον μετά την απογοήτευση; Ειδικά αν εν μπορείς τα νερόβραστα; Ειδικά αν ο τρόπος που είσαι στην σχέση σου είναι απόλυτος, ειδικά αν στην δουλειά σου και στις φιλίες σου είσαι παρούσα και ενεργή.

Εν ξέρω.

Που την άλλη εν μεγάλο λάθος να βλέπεις τον εαυτό σου σαν κάτι σταθερό. Εν είσαι, που κάθετι μαθαίνεις. Και αλλάσσεις και εξελίσσεσαι και μαθαίνεις

Τέλοσπαντων αυτά.

Τϊποτε δεν άλλαξε, απλά σκεφτουμαι :)