άμαν έχει καινούριο μπλόγκερ

Άμαν έχει καινούριο μπλογκερ, κι επειδή έχει χρόνια να έχει καινούριο μπλόγκερ, κάθεσαι και ρουφάς τα ποστς του. 

Βρίσκεις μιαν ώρα που μπορείς να συγκεντρωθείς. 

Χωρίς παρεμβολές.

Και διαβάζεις τα ένα ένα. 

Πάντα με εντυπωσίαζε το γιατί γράφουμε τούτες τες μαλακίες δαμέ κάποιοι. Γιατί όχι σε ημερολόγιο; Όπως τα τετράδια που φυλάω των ετών πριν να γράφω δαμέ. Η μεγάλη, τεράστια, διαφορά, εν η ανάγκη για μοιρασμα. Δαμέ μοιράζεσαι. Εκτίθεσαι. Αλλά συνδέεσαι. Και το πόσο εκτίθεσαι έχέι να κάνει με το πόσο ειλικρινής θέλεις να είσαι. Που δεν έχει λόγο να είσαι μπλόγκερ ανώνυμος, αν δεν εισαι 100% ειλικρινής. Να πεις τες μαλακίες που κωλώνεις ή βαρκέσαι να πεις επώνυμα. Εν σαννα και ούλλη η ζωή εν μια βαβούρα που τες υπερβολικά πολλές και διαφορετικές απόψεις των άλλων. Που-κυρίως-βαρκέσαι ή εν επικίνδυνο ή ενναιν η ώρα να τες κοντράρεις, αλλά εσύ μέσα σου ξέρεις την αλήθκεια σου, ξέρεις την. Κ θέλεις μέσα που τούτο να κάνεις μια νοητή ασημένια γραμμή, να εύρεις 2-3 πλάσματα να μοιράζουνται την αλήθκεια την ίδια, την αξία την ίδια.

Εκτίθεσαι, ναι. Εγώ εκτέθηκα και το πλήρωσα. Επειδή τα σερβίρω όλα εδώ στο πιάτο. Εν ξέρεις ποιός τα διαβάζει και γιατί. Πες το αφέλεια, πες το ρομαντισμό, πάντα αδυνατώ να μπω στο άλλο μυαλό. Ναι, εν σκέφτουνται ούλλοι με τον ίδιο γνωμωνα, ούτε με την ίδια αξία. Έπαθα, έμαθα. Αλλά επίσης εκέρδισα, εκείνα τα λίγα άτομα, που σκέφτουνται κάποια πράματα ίδια με μένα, κ μπορώ να συζητήσω και να αναλύσω και να χαρώ. Να μεν περιοριστώ, στα ίδια αστεία, και στο "τι εκάμετε το σαββατοκυρίακο ρε" "που εννα πάτε διακοπές", ποιος έχει χειρότερη δουλειά, δυσκολότερα μωρά, δάνεια, προβλήματα, μουρμουρκό και γενικά την γενική κόντρα στην μιζέρια που επικρατεί επι το πλείστον στις κοινωνικές σχέσεις. 

Επίσης αγαπημένε μου, ένα πράμα που το ήβρα πολλά δύσκολο, ειδικά διαβάζοντας τα λεγόμενα μου των τελευταίων 12 ετών, είναι το πόσο σκληρό ειναι, να διαβάζεις τα ποστς σου ξέροντας το τι έρχεται. Καμία διευκολυνση στην ιστορια που θες να πεις του εαυτού σου, καμία έξοδος κινδύνου. Κανένας τρόπος να ελαφρύνεις τις ευθύνες σου. Οι άνθρωποι το χρειαζόμαστε αυτό, να πούμε μια πιο εύκολη ιστορία του εαυτόυ μας, για να μεν αναλάβουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν. Αλλά, εγώ δαμέ, όσο πιο σκληρό και να είναι, ναμπορώ να πάω πίσω και να δω ποια ήμουν, είναι 100% πιο ειλικρινές και αληθινό, να ζω την πραγματικότητα μου χωρίς παρωπίδες. 

Άρα, περιμένω, τα ποστς σου 

Γιώργος ή Ανδρέας

 Ήμασταν μες το ανσανσέρ. 

Μουρμουρούσε και κάτι που έγινε. Έκοψα την. 

"Γιώργος ή Αντρέας;" ρωτώ την

Σιωπά, δείχνει κατανοητικό βλέμα

"Τωρά είμαι Αντρέας, αλλά θέλω να ειμαι Γιώργος"

Με αγκάλιασε την αγκάλιασα χαμογελώντας. 

Εντελώς αντίθετα συναισθήματα από το άλλο ζευγάρι που ήταν μαζι μας στο ανσανσέρ και μπορεί να καλέσουν το γραφείο ευημερίας. 

Πριν που τούτη την στιχομυθία, κανένα δίμηνο πριν, επαίζαμε ένα παιχνίδι με τα μωρά που το παίζουμε συχνά. Να λέμε ιστορίες με την σειρά. Παίζουμε το όταν έχουμε καμπόση ώρα στην διάθεση μας, πχ αυτοκίνητο. 

Ήταν η σειρά μου και είπα τους για δύο κύριους, τον Αντρέα και τον Γιώργο. 

Ο Αντρέας αν είχε κάποια αναποδιά στην δουλειά άρκεψε και φώναζε "ούφφου και ούφφου, και παντα έτσι γίνεται",  απελπίζετουν και νευρίαζε και έλεγε "εγώ φταίω που καθε φορά παθαίνω έτσι" και "βαρέθηκα" και κανει ολάν και χαλούσε η διάθεση του για μέρες. Σε κάθε αναποδιά και σε κάθε εμπόδιο στην ζωή έλεγε πάντα οτι εν παλιοζωή και δεν αξίζε. 

Ο Γιώργος αν είχε κάποια αναποδιά στην δουλειά σκεφτόταν οκ έτσι ειναι ζωή, πολλές αναποδιές και πολλές καλές στιγμές μαζί. Προσπαθούσε να καταλάβει αν έκανε κάποιο λάθος, ή αν δεν εκανε κάποιο λάθος απλά προσπαθούσε να σκεφτεί πως να μην ξανασυμβεί. Σε κάθε περίπτωση ο Γιώργος προσπαθούσε να μην νιώθει οτι εν όλα εναντίον του, και οτι έτσι ειναι η ζωή λίγα πάνω λίγα κάτω. 

Μια φορά ο Αντρέας περπατούσε στο δρόμο και τον σταμάτησε στον δρόμο ένας κύριος. Του ζήτησε την ώρα και σαν έβγαλε το τηλέφωνο του να του την πει ο άλλος του άρπαξε το τηλέφωνο και του το έκλεψε. Ο Αντρέας δεν τα κατάφερε να τον βρει. Ο Αντρέας μετά τες πρώτες μέρες που ήταν πολύ νευριασμενος και λυπημένος είπε "ετσι ειναι οι ανθρώποι. Αν τους εμπιστευτείς θα σου κανουν κακο καποια φάση. κι εγώ φταίω που έκατσα να του πω την ώρα, ποιος ανθρωπος εν ξερει την ώρα την σήμερονημέρα;". Κλείστηκε από όλους τους ανθρωπους αφού δεν εμπιστευόταν κανένα. Μια μέρα μια ξένη κυρία, προσπάθησε να τον σταματήσει να του ζητήσει οδηγίες αλλά της έγνεψε να τον αφήσει ήσυχο. Την προσπέρασε χαμένος μες τες σκέψεις του. 

Μια φορά ο Γιώργος περπατούσε στο δρόμο και τον σταμάτησε στον δρόμο ένας κύριος. Του ζήτησε την ώρα και σαν έβγαλε το τηλέφωνο του να του την πει ο άλλος του άρπαξε το τηλέφωνο και του το έκλεψε. Ο Γίωργος δεν τα κατάφερε να τον βρει. Ο Γίωργος μετά τες πρώτες μέρες που ήταν πολύ νευριασμενος και λυπημένος είπε "ετσι ειναι οι ανθρώποι. καποιοι σου κανουν κακό. πρέπει να προσέχουμε από αυτούς. αλλά δεν φταίμε εμείς αν μας ξεγελούν. συμβαίνει να βρεθούν στην ζωή σου αυτά τα άτομα. πρέπει να μάθουμε να προστατευουμε τον εαυτό μας". Μια μέρα μια ξένη κυρία, προσπάθησε να τον σταματήσει να του ζητήσει οδηγίες. Ο Γίωργος στάθηκε σε απόσταση από αυτήν και προσπαθούσε να καταλάβει εάν ήταν περίεργη ή εντάξει. Ήθελε να πάει στον ίδιο τοπο που πήγαινε κ ο Γίωργος. Της έδειξε τον δρόμο και άρχισαν να μιλούν. Τελικά η κοπέλα ήταν τουρίστρια και έκανε διακοπές στην κύπρο με τα παιδιά της. Ο Γιώργος την επόμενη μέρα πήγε με την δική του οικογένεια  και την βρήκαν στην θάλασσα και περάσαν μια ωραία μέρα μαζί. Κι έτσι η οικογένεια του Γιώργου κέρδισε μια καινούρια φίλη. 

Τέλος 

Απόγευμα στο δέντρο

 Η πόλη των διακοπών εν καθαρή, ήρεμη, δεν έχει φασαρία. 

Τα μωρά μου εν συνεργάσιμα. Χωρίς να έχω φαντασιώσεις, και χωρίς να σας το παίζω τέλεια μάμα, δέρνουνται, αγκρίζουνται και κοντράρουνται. Ειδικά για μια σινγκλ μαμα σε διακοπές, που έχει για τα μωρά πολλούς συμβιβασμούς για τα παιδιά (πχ το πιο απλό θέλει ο ένας τουαλέτα ενώ τρώτε σε εστιατόριο, άτε πείσε το άλλο το παιδί που θέλει να φάει ότι πρεπει να τα αφήσει να σηκωθεί να έρτει τουαλέτα για το αδερφάκι του. μαζεψε τσάντα κινητά πράματα να πάτε για ένα κατούρημα)

Τα μωρά μου. Δεδομένων των συνθηκων και των ηλικιών τους εν συνεργάσιμα. Ξυπνουμε, ντυνούμαστε σιγά σιγά και γυρίζουμε στην πολη. Μπαινοβγαινουμε στα τραμ, βουτούν σε συντριβάνια, παίζουν με νερά, στεγνώνουν τα βρεμένα ρούχα πάνω τους, θκιανεφκούμαστε μες τα μουσεία. Τρώμε ότι ξένο και παράξενο εύρουμε μπροστά μας για να δοκιμάσουμε, πέφτουμε χαμέ στα γρασίθκια για να ξεκουραστούμε.

Ένα μεσημεροαπόγευμα, φορούσα ένα άσπρο φόρεμα κοκτεηλ με καφέ βούλες-επδ έχουν άλλη χάρη οι βόλτες στες Ευρώπες άμα νιώθεις like a million bucks-κάθομουν πας το γρασίδι κ έγερνα πάνω σε ένα κορμο ενός τεράστιου δέντρου. Η κόρη εκάθετουν δίπλα μου κ έπαιζε με ένα παιχνίδι με μαγνήτες. Ο γιος λίγο πιο μπροστά έπαιζε ήσυχα με τον πτεροδάκτυλο του και χαχάνιζε με τες πάπιες που βουτούσαν στην λίμνη μπροστά μας. Κόσμος ήρεμος γυρώ μας σε πετσέτες, άλλοι τρώγαν, άλλοι διαβάζαν βιβλία. Κ μια σκέψη έκατσε μες τον νου μου. Εν καλή τούτη η ζωή. Εν καλή τούτη η μικρή ζωή μου. Εν καλή η ηρεμία. Εν καλοί οι ανθρώποι που μείναν δίπλα μου. Εν υπέροχα τα μωρά μου. Νιώθω ότι και να πεθάνω κ τίποτε να μεν αλλάξει που την υφιστάμενη κατάσταση, ίσως να μεν ειναι θέμα. Ξέρω οτι έχω να κάνω πολλά ακόμα. Εχτός που 2-3 απωθημένα, εν εχω κάτι να με τρώει. Κ ακόμα και τα απωθημένα, εν με πειράζει να μεινουν απωθημένα. Είμαι περήφανη για όσα έζησα, και όσα έκανα, και ως δαμέ που ήρτα, έκανα πάντα το καλύτερο που μπορούσα. Για όσα λαθη έκανα που αδυναμία χαρακτήρα, προσπάθησα να επανορθώσω, ή να απολογηθώ. 

Κ έτσι μπορώ να κάθουμαι δαμέ στο γρασίδι, με το κεφάλι μου όφκερο που τύψεις ή ενοχές. Να καμαρώνω τα κοπελλούθκια μου, να τεντώνουμε απολαυστικά και να ισιώνω το φόρεμα μου που λατρεύω να φορώ, και να νιώθω ηρεμία. 

Ηρεμία 

Απόγευμα στο δέντρο λέει ο Αλκίνοος, με την μόνη διαφορά ότι η ζωή μου δεν ειναι αδεια.