το στρες

 Το στρες εν εντονο. Άμαν εν έντονο προκαλεί διάφορα, άμαν το αφήκεις να πάει στα ουράνια επδ ξέρω γω ενόμιζες εν άλλα πράματα καταλήγεις με 4 μέρες ασταμάτητο πονοκέφαλο που δεν περνά και νομίζεις οτι εννα πάθεις ξέρω γω εγκεφαλικό-όπως τον καημένο τον Μητσόπουλο που είχε πονοκεφάλους πριν το εγκεφαλικό και διατηρείς αυτή την πληροφορία τόσα χρόνια μες τον νου σου χωρίς λόγο-γιαυτό πάεις στον γιατρό και αρκέφκει κ εξετάζει σε κ τελικά λαλεί σου "έχεις πίεση στην μέρα σου έχεις ένταση;"  

Κι είσαι κάπως κύριε ελέησον ούφφου πραγματικά μεσήλικα πράματα, έχει πιο μεσήλικο πράμα που το να έχεις στρες; Πιο στερεοτυπικό; 

Το πρόβλημα βασικά είναι οτι ξιάννω οτι εν είμαι μηχανή. Τζιαι οτι εν μπορώ να τα κάμω ούλλα. Τζιαι ότι πρέπει να θυμούμαι να κάμνω πράματα και για μένα. Κ όχι πουτούτες τες πελλάρες τες self care. Ασπούμε διάλειμμα που το κάθε μέρα. Τωρά πρέπει να εύρω τρόπο, να στραφώ πίσω να εύρω σε πιο χιλιόμετρο με εξίασα. Πάω και με 200 χιλιόμετρα την ώρα οπότε εννα πρέπει να στραφώ πίσω αργά να με συνάξω, να με φορτώσω πίσω στο αυτοκίνητο με το ζόρι και να αρκέψουμε πάλε αργά και σταθερά να κάμνουμε πράματα για να αναπνεύσουμε. Εγώ και ο εαυτός μου ναι. 

Κ οχι πελλαρες και αναπνοές. Θέλουμε hard core καταστάσεις δαμε. Επίσης θέλουμε να μεν μας λαλούν ιδέες άτομα που δεν μπορούν να καταλάβουν πως ειναι να αναγιώνεις κοπελλούθκια μόνη σου. Επειδή ο χρόνος δεν υπάρχει. Ούτε το καπασιτι. 

Εντωμεταξύ εν πιο εύκολο να είσαι μηχανή. Μπορώ να κάμω τα πάντα να βουρώ, να διαχειριστώ 1000000 πράματα την ίδια ώρα. Να κάνω και αυτό κ εκείνο και έτσι κ γιουβέτσι. Να σβήσω το ά β γ συναίσθημα, just keep calm and carry on. Έτσι έπρεπε να είναι αφου, I keep calm and I carry on. Super calm. Τζιεινο που ανακαλύπτεις μετά που πολλύ keep calm and carry on εεεεεε έχεις 4 μέρες πονοκέφαλο που δεν περνά και ένταση. 

Κύριε ελέησον ασπούμε, πρέπει να είμαι άνθρωπος τωρά τζιαι να έχω όρια που τα έφτασα. 

Μαθήματα φλέρτινγκ

Συνεχίζουμεν την ακατάπαυστη λογοδιάρροια μας αφού έχω περίπου 500 νταφτς στο μπλογκ αυτό και αποφάσισα οτι εννα τα ποστάρω αφού ξέρω γω θέλω να κάμω μπρέηκ φρι που τα αυτοδεσμά μου. Μεν μου μπερδεύεστε, έχει ποστς που τα έγραψα πέρσι, έχει ποστς που τα έγραψα εχτές. Γιαυτό δεν φκάλλω νόημα. Άτε πάμεν στο θέμα μας. 

Ασπούμεν νομίζω όλοι οι 10 αναγνώστες μου που με διαβάζουν σταθερά, μπορούν να υπολογίσουν το πόσο μου γιουτάει το φλερτ. Έχω την κομψότητα μίας αγελάδας. Εν και εν τυχαίο που επέλεξα μεταφορικά να βαστώ την ππάλλα. (Θεωρώ μετά που κάποια μηνύματα που έλαβα οτι πρέπει να διευκρινήσω, εν μεταφορικά που μιλούμε, και δεν ισχύουν τα παραπάνω που περιγράφω δαμε, ούτε σκοτώνω κόσμο. Επίσης δεν ειμαι η Uma Thurman, just saying, ούτε στο κυπριακό της βέρσιον). Η ππάλλα εν ακριβώς προσομοιώση του πως εν ο νους μου. Εν ξέρω να κάμνω τσαχπινιές και δεν ξέρω να έχω feminine energy πως το λαλουσιν. Η φάτσα μου μετά που κάποια χρόνια απέκτησε λίγα φίλτρα, αλλα οι εκφράσεις μου εν πολλοχώνουνται αμα πεις πελλάρα ή άμαν δεν μου αρέσκει κάτι. Άμα βαρκούμαι, που εν αρκετά συχνά, επίσης εννα το καταλάβεις. Είμαι νακκουρούδι άβολη και θέλω χρόνο να βράσω. Και που την άλλη άμαν βράσω-που σημαινει θελω να βράσω αλλιώς εν εχει έτσι πράμα-εννα σου λαλώ αστεία και πελλάρες. Εννά νομίζεις οτι το πέρνουμε φιλικά. Και πας το φλερτ θα κάνω την κίνηση ματ, βάλλω χέρι στο μπράτσο, τραβώ προς τα κάτω. Χα; Χαααα; Είδες; Πόσο μου γιουτάει; 

Πίννουμεν τα ποτά μας, και λαλώ της φίλης μου "εν ξέρω να φλερτάρω εν πρόβλημαν". Λαλεί μου "ε να καμεις πράκτις". Οκ λαλώ πρέπει να κάμω πράκτις ξέρω γω. Άμαν μου μιλούν να προσπαθώ να απαντώ πιο φλιρτέησιους φεριπειν να πουμεν. (Εντωμεταξύ το φεριπειν περιλαμβάνει ήδη την λέξη ειπειν που εν τύπου "ειπα"; Δλδ το φεριπειν να πουμε εν σαννα και λες "να πουμε κ να πουμε"; Απορίες που εν σταθερες μες τον νου μου. οκ οκ πίσω στο θέμα μας.)

Ξεκινούμε να είμαστε πιο approachable παρα το γενικότερο κόλλημα εγκεφάλου. Πιο κάτω θα παραθέσω με παραδείγματα το προγκρες μου:

Αυτός στο αντίο; εεε; πότε εννά σε ξαναδούμε;

Εγώ: ποιοί; 

Αυτός ο άγνωστος ττιπικκαλ κυπραίος που κάθεται διπλα μου πας το μπαρ ενώ ειμαι στα δύο ποτά κ εν λυμένη η γλώσσα μου: έσιεις χάζι α! εν σου φαίνεται οτι χάνεις πατιθκιές. 

Εγώ: νάμπου χάννω; 

Αυτός: ξέρεις τι μ`αρέσκει πάνω σου; πολλά ωραίο χαρακτηριστικό;

Εγώ-ολίγον τι άβολα: Τι; 

Αυτός: το κεφάλι σου που πίσω κάνει ωραία καμπύλη

Εγώ: ..........(θωρώ δεξιά αριστερά για την έξοδο κινδύνου)

Αυτός μετα που γυρεύκει να περπατά δίπλα μου και να με πιάννει κουβέντα: δηλαδή καμνεις που παλιά χάικς ή προσφατα; επειδή εγώ κάμνω χρόνια και εγεμώσε τωρά τελευταία με χωρισμένες.

Εγώ: (εσωτερικός μονόλογος: γιατι θεέ μου γιατί; τι αμαρτίες πλερώνω)

(καλάν εν το είπε ακριβώς με αυτές τες προτάσεις αλλά αυτό εννοούσε. αν πάω περπάτημα επδ εχώρισα ή αν εν επήεννα που πριν)

Νομίζω παίζω σε λάθος κόσμο. Που αλλάσουμε κόσμο; Τι εννοείς ενναιν minecraft που μπορείς να πεθάνεις και να ανοίξεις άλλο κόσμο μετά;