Γυάλινοι Κώδωνες και κάτι αρλούμπες

Οδηγώ, εν πρωί. 

Τα χωράφκια κιτρινίσαν απότομα. Το παράθυρο εν ανοιχτό. Το Carolina in my mind παίζει δυνατά. Θυμάμαι που είχα διαβάσει ένα υπέροχο βιβλίο που με είχε στιγματίσει τόσο πολύ. Στα 20+ το να διαβάζεις Σύλβια Πλαθ, να εισαι προβληματισμένη-κ ολίγον τι προβληματική-, να μεν ταιριάζεις στο αφήγημα, να είσαι πολλά μεγάλη για τα καλούπια επειδή εξέχει το κεφάλι σου, εν πάρα πολλά λυτρωτικό. Ταυτίζεσαι τόσο πολύ με την εμπειρία της πρωταγωνίστριας. Τις μικρές ματαιώσεις, τις συνεχείς πιέσεις της κοινωνίας, τα σύκα που πέφτουν χαμέ καθώς δεν αποφασίζεις, επειδή θέλεις τα ούλλα. Το να ξαπλώνεις, να βλέπεις το ταβάνι και να σκέφτεσαι "είμαι είμαι είμαι". Το να σηκωνεις τον κώδωνα ξανά κ ξανα. Αν δεν ξέρετε τι εν ο γυάλινος κώδωνας ε πρόβλημα σας. Εν συμβολισμός. Γκουγκολ ιτ αν θελετε. Αν δεν θέλετε μεν. 

Όταν το ξανασκέφτομαι, στα 38 όταν έφαα καποια που τα σύκα, όσα μπορούσα, κάποια σκουληκιάρικα που με αρρωστήσαν, αναρωτιέμαι. Πόσες φορές άφηκα τον κωδωνα να με καππακώσει. Πόσες φορές εμίκρανα για να χωρώ, πόσες φορές σιώπησα για να ξεπεραστεί κ αυτό. Αυτές οι μικρές προδοσίες. Να είμαι εργαζόμενη χωρίς να ειμαι μανα, γυναίκα. Να είμαι μάνα χωρίς να ειμαι εργαζόμενη και γυναίκα. Να μεν ειμαι γυναίκα πουθενά. Να είμαι άτομο που με εκτιμούν οι άλλοι πέραν του φύλου μου. Να είμαι φίλη χωρίς να είμαι απειλιτική. Ρόλοι ρόλοι ρόλοι. Και στο κέντρο ένα κυκλοφορικό σύστημα που σιγά σιγά εφώναζε "ειμαι ειμαι ειμαι". Μετά αρκεψε να τσιριλλα "ΕΙΜΑΙ ΕΙΜΑΙ ΕΙΜΑΙ". 

Και σήμερα απλά χτυπά ήρεμα, επειδή "είμαι". Απλά. Χωρίς επανάληψη. 

Η Σύλβια Πλαθ, έγραψε για όλες που πνίγονται από τα καλούπια. Αλλά δεν κατάφερε να βγει εντελώς από τα καλούπια και να είναι. Κι έτσι, κάποιες από μας διαβάζουν και ταυτίζονται, νιώθουν λιγότερο μόνες και πιο δυνατές στο να είμαστε. 

Το πιο καλό το θύμα είμαι εγώ! #not

Γενικά εγώ εν μπορώ να είμαι το θύμα μιας υπόθεσης.
Θα απαντήσω. Θα ξεμπροστιάσω την κατάσταση και την εκτονώσω.  Αυτό όμως ποτέ δεν θεωρείται εντάξει, αμέσως χάνεις το δίκαιο σου. Και αυτότο βρίσκω εντελώς απαράδεκτο.

Να εξηγήσω.

Παράδειγμα 1: ανακαλύπτω συζήτηση φίλων μου γνωστών μου, στο fb να με κατηγορούν. Απαντώ του "χάι παίδες είμαι η Μπεατρίξ και μόλις είδα αυτά τα μηνύματα". Αρκέφκουν να με βομβαρδίζουν με τηλέφωνα τα οποία δεν απαντώ και μηνύματα παρακάλια να μιλήσουμε. Εντωμεταξύ μπλέκονται και άλλοι φίλοι μας στην υπόθεση. Όλοι με το μέρος μου, καημένη Μπεατρίξ και έχεις δίκαιο και πω πωωωωω.  Ένηγουέη μετά που λλίες μέρες, μιλώ στο τηλέφωνο με όλους και οκ, ζητούν μου συγνώμη, εγώ εν το δέχομαι και χαλά το "γλυκό". Γιατί; Γιατί εν υποκρισία να ζητάς συγνώμη για κάτι που είπες, και πιστεύεις για μένα, και να την δεχτώ. Την  μόνη συγνώμη που θα δέχουμουν θα ήταν "συγνώμη που σε έκανα παρέα ενώ δεν σε πάω και έφαα σου τον χρόνο σου πάνω μου, ενω θα μπορούσες όσες φορές φκήκαμε μαζί να έφκαινες με άλλους πιο κατάλληλους ανθρώπους". Και τότε, εν ήμουν πλέον το θύμα, αλλά ήμουν το εμπόδιο στο να είμαστε όλοι μαζί παρέα! Να μου μάχουνται οι υπόλοιποι ότι διαλύω την παρέα, και ότι να το ξανασκεφτώ. Και αυτά τα πράματα ασπούμε να είναι λογικά! Κύριε ελέησων.

Παράδειγμα 2: είσαι φίλος μου, φκαίνουμε έξω. Αρκείς κάθε φορα 15-20 λεπτά. Λαλώ σου το, ότι εν το θεωρώ σωστό να σε καρτερώ κάθε φορά. Ότι ο χρόνος σου εν είναι πιο σημαντικός που τον δικό σου κι θεωρώ το πολύ εγωιστικό. Γελάς και εν το συζητάς. Περνούν 3 χρόνια και συνεχίζεις να αρκείς. Ξεκινώ να σου λαλώ άλλη ώρα που την πραγματική ώρα συνάντησης. Μαθαίνουν το και οι κοινοί μας φίλοι, κάνουν το και κείνοι. Πάεις 2 φορές πιο νωρίς που μας σε ένα τόπο και αγκρίζεσαι! Και μαθαίνεις ότι σου λέμε άλλη ώρα κάθε φορά και φέυκεις που το τραπέζι νευριασμένος. Δηλαδή3χρόνια που σε καρτερώ εγώ εν εντάξει. Επληγώθηκες που σου λαλούμε ψέματα. Που αντιδράσαμε στο χούι σου. Και φυσικα όλοι τρέχουν να απολογηθούν. Εγώ εν το κάνω. Συνειδητά αντέδρασα στο 15-20λεπτο που έπρεπε να περιμένω κάθε φορά. Είμαι σκληρή είπαν μου.

Και σκέφτουμαι, γιατί ο κόσμος αρέσκετε στα θύματα? που θα σκάσουν και να ανεχτούν οποιαδήποτε συμπεριφορά. Και όταν αντιδράσει κάποιος ο οποίος δεν φταίει σε κάτι, σε κείνο που του κάνουν, τότε ο θύτης αποκτά δίκαιο;

Και τούτα εν δύο παραδείγματα που έζησα εγώ πρόσφατα. Μπόρουμε να το δούμε σε πιο σημαντικά θέματα στην κοινωνία. Στον κόσμο, όλοι θέλουν ένα αξιοπρεπές θύμα, να κάτσει να την βιάσουν να με παλέψει πίσω, να τον διασύρουν και  να μεν αντιδράσει. Οι σύροι εν κρίμα όσο  εν στην Συρία, άμα φύουν και ενεργά αντιδρούν  σε αυτό που ζουν ξαφνικά εν είναι θύματα.

Αυτά!

Καλή χρονιά και καλά ξεσκαρταρίσματα!

Περί καφκά και Αγάπη (τι) είναι;

Εσκέφτουμουν να γράψω ένα τέθκοιο άρθρο: τεθκοιο. Αλλά επρολάβαν και εγράψαν το.

Έχει και ένα τραγούδι: τούτο. Που το τραγούδησα δυνατά. Και ετραγουδήσετε το και σεις, ή πολλοί από εσάς.

Γενικά, σκέφτουμαι, εν γίνεται να μεν αλλάξεις φίλε μου. Τάχα εγώ είμαι τούτη κ κάμε καλά. Θα ήταν τέλεια εν αντιλέγω. Απλά πως γίνεται να μείνεις όπως είσαι; Πώς γίνεται να μεν αλλάξεις; Να μείνεις ίδια; Κάμνω κάτι λάθος εγώ; Κάμνω πολλές υποχωρήσεις; Έπρεπε να με θέλει όπως είμαι; Κι αν αυτή που είμαι εν άτομο που εν κάμνει για συμβίωση; Που την άλλη, πόσο αλλάζεις; πόσο υποχωρείς; και αυτό το τόσο που υποχωρείς τι κοστίζει;

Πχ εγώ πάντα έκαμνα κάτι νεύρα τεράστια. Εφάκκουν πράματα, πόρτες, έσπαζα ποτήρκα, έσυρνα πράματα, έτυχε να δώκω κ πάτσο. Ασπούμε άμαν επετάσσετουν η φλέβα μου στο μέτωπο, έπρεπε να φύεις. Και γενικά τα νεύρα μου εν μπορούσα να τα διαχειριστώ. Ακόμα και τωρά που τα "διαχειρίζομαι" απλά σιωνώννω ότι έχω μες το στόμα μου και κάμε καλά. Αλλιώς μεν με νευριάζεις. Ούτε μπορώ να φυλάξω κάτι, ενευρίασες με θα το μάθεις, επιτόπου. Μπαμ κ κάτω. Ούτε χώνεται ούτε συγκρατιέται. Ούτε τπτ του στιλ, α εν θα νευριάσω για να το φυλάξω μετά να του το φατσίσω. Ούτε το μετανιώνω. Θεωρώ ότι για να με φτάσεις σε τούτο το σημείο, κάτι λάθος κάνεις. Και ότι πω εννοώ το. Εχτός κι αν παρουσιάσεις στοιχεία που να αποδεικνύουν το αντίθετο. Οπότε απολογούμαι, και εννοώ το, και καταλάβεις το ότι εννοώ το. Και εν κλείει το θέμα, ώσπου να νιώσω ότι έκλεισε. Αλλιώς εν κοιμούμαι που τα νεύρα, και που τα νεύρα μέρες εν είμαι καλά.
ΚΑι φυσικά στην αρχή της σχέσης μας ο Φιτζ μου έδωσε να καταλάβω ότι τούτο το πράμα εν είναι κάτι που του "αρέσει". Επδ φυσικά ήταν κουλ να κάμνω την μάγκισα και να κάμνω τες εκρήξεις μου και τα νεύρα μου, αλλά ο ίδιος δεν το εύρισκε καθόλου κουλ, μάλλον προσβλητικό και μη ανεκτό.

Οπότε μπήκα σε τρακ να τα ελέξω τα νεύρα κ καλά. Κ εν σπάζω πράματα, ούτε σύρνω, ούτε πατσάκια, ούτε φωνάζω-πολλά. Αλλά ο καφκάς θα γίνει.

Ο Φιτζ, εν της άλλης σχολής. Νευριάζει με κάτι. Αντίδραση: τπτ. Αφήνει πράματα να περνούν, να φεύκουν, εν μπορώ να πω ότι εν τον επηρεάζουν, επηρεάζουν του. Αλλά καρτερά πότε θα καταλάβει ο άλλος από μόνος του και να το διορθώσει. Δλδ αν δεν το καταλάβει ο άλλος που μόνος του, εν θα ασχοληθεί κιόλας επειδή σημαίνει εν αξίζει. Γενικά δεν είναι του διαπληκτισμού και της συζήτησης.

Ε ΚΑΙ ΠΕΤΕ ΜΟΥ ΗΝΤΑΛΩΣ ΠΑΜΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΠΟΥ ΔΑΜΕ. Εν πάμε.


Άρα χρειαζούμαστε εναλλακτική οδό. Άρα, πρέπει να αλλάξουμε, και οι δύο.
Και πιστεύκω τούτο είναι η απόδειξη ότι θέλει ο ένας τον άλλο. Να εξομαλύνονται οι μεταξύ μας διαφορές με προσπάθεια και από τους δύο

Μεταβατικά

Ήταν να σας γράψω μια αστεία ιστορία για έναν άνθρωπο αλλά επέθανε. Σκέφτουμουν, να την γράψω έτσι κι αλλιώς, αφού ηταν απλά μια αστεία ιστορία για το πόσο ευγενικός ήταν, που την άλλη, εν μπορώ πλέον να αστειευτώ για τούτον τον άνθρωπο, εν μου φκαίνει.

Ήταν να σας πω ότι γενικά πορώθηκα στην δουλειά. Εν το μόνο που με σώζει τούτες τες μέρες.

Τι άλλο;

Εν δύσκολο να θωρείς τες αλλαγές της ζωής σου, άμα εν είναι καλές και να μεν πληγώνεσαι. Αλλά τι να κάνουμε; έτσι εν η ζωή, έχει άτομα που χάσαν πατέρα, έχει γυναίκα που έχασε άντρα, που τον μοιρολογούσε και ελάλε ότι άφηκεν την μόνη της. Ότι εν είναι έτσι που έπρεπε να εν τα πράματα και "που επήες ταίρι μου". Τι σπαραγμός. Ήταν μαζί που μικροί, πολλά σκληρό να χάνεις τον άντρα σου, τον σύντροφο σου, το ταίρι σου μετά που το ήβρες.

Είδα ένα άρθρο για ένα ζευγάρι, που ήταν μαζί 70 χρόνια, ερωτευμένοι φουλ, αγαπημένοι, και πεθάναν με 15 ώρες διαφορά. Εννά ήθελα τούτο το πράμα. Τούτη την οικιότητα και εμπιστοσύνη.

Εν ξέρω γιατί εν το βλέπουμε πιο συχνά, εν οι γυναίκες που φταιν εν οι άντρες; εν η ηλικία; που όσο πιο μεγάλος είσαι τόσο πιο δύσκολο είναι; Ασπούμε τι καταλάβεις; Ζεις κουτσουρεμένος ενω μπορούσες να ανθήσεις. Γενικά κάτι μέσα μου σαπίζει. Όσο πιο πολλά πράματα συμβαίνουν στην ζωή σου, τόσο πιο δειλός γίνεσαι, τόσο πιο πολύ νεκρώνεις, εχτός κι αν είσαι δειλός εκ φύσεως. Ήταν εκπληκτικό το ότι κατάφερα να ερωτευτώ πριν δύο χρόνια. Νόμιζα ότι το είχα χάσει. Ένναιν μαγκιά να μεν μπορείς να έρτεις κοντά σε έναν άλλο άνθρωπο, εν είναι μαγκιά να μεν μπορείς να νιώσεις. Πήαιννε έλεξε το. Μαγκιά είναι να αννοίεις τα χέρια σου κ να διάς πας τον τοίχο φουλ σπιτ έρωτας. Να αννοίεις τα σώψυχα σου να σε δει ο άλλος. Κ τα κακά σου και τα καλά σου. Και να συνεχίζεις να το κάμνεις όσο δύσκολο και να γίνεται. Μετά που 2-3 φορες που διάς μες τον γκρεμό, χάνεις την μαγκιά σου, αν την είχες ποττέ. Αλλά οι θαρραλεόι, θα το κάμουν ξανά και ξανά. Γιατί ξέρουν να δίνουν, και να χαίρονται όταν δίνουν, όχι μόνο όταν παίρνουν.

Εν ξέρω αν θα τα ξανακαταφέρω. Εν ξέρω κι αν θα ξαναχρειαστεί. Ούφφου βαρκούμαι να μεν είμαι καλά. Αν και είναι νόρμαλ. Να μεν είσαι καλά. Κανένας εν είναι χάππι όλη την ώρα.

Εν ξέρω πως οι ανθρώποι χάνουν το νόημα της ζωής. Ασπούμε πότε το ήβραν; Εγώ εν το βρίσκω. Αποφάσισα ότι εν υπάρχει. Κάμνω πράματα να για νιώθω καλά, να νιώθω ότι με χρειάζουνται, να κουράζομαι για να μεν σκέφτουμαι, κάμνω πράματα με τα λεφτά μου για να αξίζει να κουράζομαι, και έτσι περνά η ζωή. Αυτό είναι. Αν κάμω κοπελλούθκια ποττέ μπορεί να αποκτήσω άλλη οπτική γωνία. Αλλά ναι, ως τα τωρά αυτό είναι.

Συζητήσαμε το, συζητούμε το. Ξέρω ότι εν και είναι εύκολο, να μιλάς για νερό με τόση δίψα. Ειδικά άμαν κάθεσε και πίνεις και ξύδι. Αλλά φίλη μου, εγώ και εσύ είμαστε οι θαρραλέες, εγώ και εσύ εν θα νεκρώσουμε ποττέ, έστω κι αν εν πιο εύκολο, εγώ και εσύ έχουμεν το φως, και άστους υπόλοιπους να βολεύκουνται με τα λλία και τα τυπικά. 

Έλα πάρε αυτό:

Από το 94 στο 15!

Θυμούμαι παλιά στο σχολείο, που γράφαμε τες ημερομηνίες στα τετράδια μας, στο περιθώριο, πόσο με εντυπωσίαζε η αλλαγή του χρόνου, που έπρεπε να γράφω 1995 αντί 1994. Και ότι ήθελα καιρό να το συνηθίσω.
Τωρά, ούτε που κατάλαβα και πως έγινε η αλλαγή, απλά ξεκίνησα να γράφω 15, σαν αυτόματο.
Ούτε έκαμα κανένα ρεζολούσιον.
Τα ρεζολούσιονς μου κάμνω τα κάθε μέρα.

Έτσι κι αλλιώς ο χρόνος εν και σημαίνει τίποτε.
Το να μετράς τον χρόνο εν χρήσιμο, αλλά εν και σημαίνει κάτι.
Το να αλλάζει ένας χρόνος και να παθαίνεις αμόκ, να πανυγηρίζεις ή λυπάσε, να παθαίνεις κατάθλιψη ή παροξυσμό, εν το το ίδιο με το να πανυγηρίζεις όποτε αλλάζεις χιλιόμετρο όταν ταξιδεύεις!

I will always be a frustrated romantic

Πάντα θα αναζητώ το τέλειο, πάντα θα απογοητεύομαι, από τον κόσμο, τους ανθρώπους, μα κυρίως από εμένα. Στους ανθρώπους μπορώ να είμαι πολύ υπομονετική, να υποχωρήσω, να δεκτώ ιδιαιτερότητες , να βάλω νερό στο κρασί μου, αλλά αυτά γίνονται με προϋποθέσεις, που στην τελική αν με απογοητεύσεις, θα τις λουστείς.

Έχω εξαιρετική ανάγκη για επικοινωνία, το μυαλό μου αμφισβητεί καθημερινά την ανάγκη ύπαρξης μου. θέλω να ηρεμίσω, θέλω να γείρω το κεφάλι μου και να μην αμφισβητώ κάθε γαμημένο δευτερόλεπτο πόσο μαλακία είναι η ζωή μου. κάνω υπομονή, κάθε λεπτό που περνά. Γιατί κάνω υπομονή όμως; Δεν ξέρω. Τι με κρατά; Ποιος ο λόγος; Γιατί κάνω υπομονή; Γιατί δεν γίνομαι σερβιτόρα στην Ρώμη;

Η ζωή εν άδικη, ενώ εγώ μεγάλωσα με όνειρα και ελπίδες. Και καταφέρνω τα, πολλά καλύτερα που άλλους, καταφέρνω τα. Αλλά πάλε πολλά μακριά που κείνο που θέλω να φτάσω. Αλλά τι με κόφτει; Ποιος ο λόγος να τα καταφέρνω; Ποιού ικανοποιώ τις ανάγκες; Κάμνω εμετό την κάθε μου μέρα, την ξερνώ στο πάτωμα, αναρωτιέμαι ποιος ο λόγος; Για να είμαι πιο μεγάλο γρανάζι στην μηχανή σου; Για να ζήσω το μεσοαστό σου όνειρο;

Τουλάχιστον παλιά είχα χάζι, ήμουν fun and funny, ήμουν σέξυ και γυναίκα, και περνούσα ώρες έξω. Πεθύμησα να χορέψω αναίσθητα μέχρι να πονέσω τα πόδια μου, αλλά και αυτό έχασε την ουσία του πλέον. Είδα ένα βίντεο παλιό, 2,5 χρόνια πριν, αυτήν πεθυμώ. Που τρεκλίζει, με την μαλλούρα και το σορτ, που χορεύει με νάζι, πώς μπορούσαν να κρατήσουν τα χέρια τους από πάνω μου θέε μου. έχασα κάθε θηλυκότητα, έχασα την όρεξη μου. ποια είμαι; Σίγουρα πολλά μακρυά που κείνη που λέει ευχαριστώ στο «you are beautiful»

cause I m not anymore. I m ugly. I m a mediocre

ένας άγνωστος μου είπε ότι "αγάπη είναι όταν η ευτυχία του άλλου σε νοιάζει περισσότερο από την δική σου". αυτό κάνω τους τελευταίους μήνες, και μάλλον κάπου έχασα την ισορροπία. στην τελική τι γίνεται όταν η ευτυχία του άλλου είναι επίσης πιο σημαντική για κείνον;

είναι μήνες που είμαι μια άλλη, και με εκπλήσσει πως έχασα τον εαυτό μου πάλι, για να μπω σε μοτίβα και θέλω, και γιατί; γιατί πετσόκοψα τον εαυτό μου; για τα ψέματα σου; στο μυαλό μου πάντα θα χορεύω, στο μυαλό μου πάντα θα καπνίζω, στο μυαλό μου πάντα θα αποζητώ να κάνω ανούσιες συζητήσεις περί ανέμων και υδάτων. για αυτά νιώθεις όπως νιώθω εγώ όταν μπουκώνεσε γλυκά η ώρα 11 το βράδυ, σαν βουλιμικό 10χρονο. αλλά αυτή είμαι, έχω φίλους, έχω ζωή, έχω αίμα στις φλέβες μου και παλμούς 100, θέλω να έχω. είναι καλό αυτό που έγινε. γιατί έτσι βλέπω πόσο άλλη έγινα πάλι. μια αέναη μάχη μέσα μου, ποιά είμαι και ποιά ζω. που με βρίσκω και που με χάνω. και τελικά όχι μόνο δεν ακούς τις κραυγές μου για παρέμβαση, αλλά μου τις ταίζεις κιόλας.

όσο κι αν με τρώει η δουλειά μου είναι ο μόνος χώρος που είμαι ΕΓΩ, αυτούσια, σκληρή και αθυρόστομη. έρχομαι σπίτι για να κάνω την νοικοκυρά και γιατί; είναι καιρός να μπουν τα πράγματα στην θέση τους. ΕΓΩ είμαι ΕΓΩ και τέρμα. So fuck you anyway Μπεατρίξ, you died once again last night!

lego

Κομμάτια Lego διασκορπισμένα σε όλο το πάτωμα. Γύρω από το τραπεζάκι του σαλονιού, και πάνω σε αυτό. Καθισμένη στο χαλί, ο αγκώνας της ακουμπισμένος στο τραπεζάκι. Η παλάμη της να συγκρατεί  το κεφάλι της και τα ανοιχτά δάκτυλά της να περνούν μέσα από τα κόκκινα της μαλλιά. Βαμμένα κόκκινα μαλλιά. Με το δεξί της χέρι χαϊδεύει ένα κομμάτι lego. Το στήνει, το αναποδογυρίζει, το βάζει σε γωνία και περιστρέφει. Το φέρνει κοντά στο πρόσωπο της και το παρατηρεί. Το αφήνει πίσω στην θέση του και βλέπει όλα τα άλλα κομμάτια. Αρπάζει την κούπα με τον καφέ, σηκώνεται και περπατά ξυπόλυτη στο μαλακό χαλί. Προσεκτικά μην πατήσει κάποιο κομμάτι lego πηγαινοέρχεται κοιτώντας το χάος που προκάλεσε η κατάρρευση εκείνου που έχτιζε. Νιώθει μικρή επειδή παίζει με Legos , νιώθει μεγάλη επειδή έχτιζε τόσο καιρό, τόσα χρόνια, και τώρα είναι όλα διασκορπισμένα στο πάτωμα.

«Δεν έχω κουράγιο να ξαναχτίσω» σκέφτεται.

Ο καφές έχει κρυώσει στην κούπα και τον χύνει στον νεροχύτη. Πίσω στο σαλόνι το χάος με τα Legos κυριαρχεί. Να πάει πίσω; Ή να μείνει εδώ στην κουζίνα όπου είναι όλα τακτικά και να αφήσει τα Legos εκεί. Αν δεν τα βλέπει τότε δεν υπάρχουν. Υπάρχουν όμως επειδή τα είδε ήδη. Υπάρχουν σαν ανάμνηση, σημαίνει ότι υπάρχουν και σήμερα? Εάν υπάρχουν σαν ανάμνηση αυτό τους δίνει υπόσταση και τώρα? Εδώ στην τακτική κουζίνα δεν χρειάζεται να θυμάται λεπτομέρειες για τα Legos, μπορεί να συνεχίσει κανονικά την ζωή της χωρίς να χρειαστεί να πάει πίσω στο σαλόνι ποτέ, μπορεί να κλείσει για πάντα την πόρτα και να τα αφήσει όλα πίσω της. Αλλά τι άνθρωπος θα είναι αν το κάνει αυτό? Η κουζίνα είναι τακτική, βγάζει κρασί από το ψυγείο, βάζει ένα ποτήρι, γεμάτο, το πίνει, βάζει ακόμα ένα. Χαμογελά όταν σκέφτεται τα Legos να καταρρέουν, από την γροθιά της. Δεν σκέφτεται να τα χτίσει πλέον, σκέφτεται την δύναμη που ένιωσε όταν τα έριχνε όλα κάτω, όλα αυτά που δούλεψε να χτίσει τόσα χρόνια, μπαμ σε μια στιγμή τα γκρέμισε.

Καθιστή στην καρέκλα, μισομεθυσμένη, χαμογελαστή σκέφτεται

«Σιγά, ηρέμησε, είναι απλά ηλίθια κομμάτια lego»

Περί ευτυχίας

Οι άνθρωποι προσπαθούν να είναι ευτυχισμένοι. Πάντα προσπαθούν να δείξουν στους άλλους ότι εν ευτυχισμένοι, πλέουν σε πελάγη χαράς και ευτυχίας, παντούν πεταλούδες, το δρώμα τους μυρίζει ανθόνερο και κυκλοφορούν πας σε σύννεφο.

1. οι υπερευτυχισμένοι

Γιατί υποκρίνονται τους υπερευτυχισμένους? Νομίζω μόνον οι πελλοί εν ευτυχισμένοι συνέχεια. Γιατί εν δεχούμαστε ότι έχουμε τα πάνω μας και τα κάτω μας? Ότι κάθε ύψος ακολουθεί το βάθος? Και ότι πρέπει να είμαστε ικανοποιημένοι αν ο μέσος όρος του πάνω και του κάτω εν πάνω που το 0. Εν θετικό. Πόση πίεση νιώθει ο μέσος άνθρωπος να είναι ευτυχισμένος, αισιοδοξος, θετικός, χαμογελαστός? Όι εν είμαι συνέχεια ευτυχισμένη. Έχει φορές που νιώθω ένα συναίσθημα να με πλυμμηρίζει, που εκείνη η στιγμή εν τέλεια, όσο τέλεια μπορούσε να είναι, που νιώθω ότι εν μπορώ να το περιγράψω με λόγια κείνο το συναίσθημα του να κατακλύζεσαι που ευτυχία και απλά στέκεσαι και το απολαμβάνεις όσο μπορείς. Έχει στιγμές που ππέφτω χαμέ και εν θέλω τίποτε, μετρώ την ανάσα μου, μέσα έξω, μέσα έξω, μέσα έξω, εν ούλλα μάταια και μηδαμινά. Έχει στιγμές που γελώ μέχρι δακρύων, λαλώ τα πιο πετυχημένα αστεία, τα πιο σαρκαστικά, τα πιο shocking, τα πιο απρόσμενα και γίνουμε το κέντρο της βαρετής παρέας, απολαμβάνω την προσοχή και εν απλά οκ. Είμαι απλά οκ. Και αν με ρωτήσει κανείς μπορεί να υποκριθώ. Γιατί να υποκρίνομαι? Η στιγμιαία διάθεση σου σε χρόνο dt της διάρκειας ζωής σου δεν καθορίζει την γενική ικανοποίηση σου.

2. Αν προσπαθείς να νιώθεις ευτυχισμένος είσαι ευτυχισμένος?

Όλοι είναι παθιασμένοι στο να αποδείξουν την ευτυχία τους, την οικογένεια τους, την δουλειά τους, την ζωή τους, την επιτυχία τους, να έχουν κύκλο, να έχουν φίλους, να έχουν στάτους, να έχουν, να έχουν, να είναι. Να δείχνουν ευτυχισμένοι. Η επιδίωξη της ευτυχίας? Της μέσα σου ευτυχίας, με αυτά που θέλεις? Ανά δεδομένη στιγμή να ζυγίζεις?Αν κάνεις ότι μπορείς όλα θα παν καλά? Όχι, μερικές φορές μπορεί να τα κάνεις όλα σωστά και πάλι να γίνουν όλα σκατά. Με το να πιστεύεις ότι θα παν όλα καλά θα γίνουν όλα καλα. Όχι, μπορεί να μην παν όλα καλά, δεν έχεις την υπέρτατη δύναμη, όχι δεν είσαι θεός, δεν θα γίνουν όλα μαγικά. Σε κάθε σκατο που θα φας δεν σημαίνει ότι το σύμπαν σου χρωστάει κάτι καλύτερο.

3. Οι μίζεροι

Κάποιοι έχουν αποδεκτεί την μιζέρια, επειδή εν επικίνδυνο να αποδεχτείς ότι μπορεί να είσαι ευτυχισμένος σε κάποια φάση. Ότι μπορεί σε τούτη τη ζωή με τα 1 000 000 000 προβλήματα σου μπορεί να βρεθεί κάτι θετικό. Και το θετικό, το καλό, όπως και τα άλλα που μπορεί να εμφανίστηκαν πιο παλιά, τα καταπνίγουν, τα διώχνουν, επειδή μετά δεν έχουν κάτι για να μιζεριάζουν, μετά πρέπει να αποδεκτούν ότι έγινε κάτι καλό, θα πρέπει να ηρεμήσουν, να χαλαρώσουν και να δουν τον εαυτό τους, και αυτό που θα δουν ίσως και να μην είναι αυτό που θέλουν, ή κατι που να μπορούν να αντιμετωπίσουν. Είναι πιο εύκολο να είσαι μονίμως δυστυχισμένος παρά να ελπιζεις στην ευτυχία. Δεν αντέχουν όλοι την ολοκλήρωση,

Χμμμ, εγώ?

Εγώ εν ξέρω

Οιστρογόνα Τώρα

Έχω κάποιους προβληματισμούς τους οποίους θέλω να μοιραστώ μαζί σας.

Εν σας αρέσκουν οι προβληματισμοί? Θέλετε γελοία ποστς να γελάτε, και ματωμένα ποστς να την βρίσκετε-u little blood loving readers. Σιλάνς! Σήμερα θα προβληματιστείτε.

Είσαι στρέητ γυναίκα άνω των 25 και σινγκλ? Θέλεις άντρα? Θέλεις να κάνεις νον-στοπ σεξ και κάποιον να σε κρατά την νύχτα αγκαλιά? 

Version 1: Γιατί είσαι παγοκολόνα? Γιατί στέκεσαι σαν το ξυλάγγουρο και κοιτάς αφ'υψηλού? Γιατί συμπεριφέρεσε σαν την Queen of Sheba την Κλεοπάτρα και την Grace Kelly μαζί? Σταμάτα τες δικαιολογίες και χαμογέλα, μίλα ευγενικά, γέλα, χαλάρωσε λίγο, δεν θα πάθεις τίποτε αν μιλήσεις λίγο με τον άγνωστο. Μεν το ψάχνεις, δεν σημαίνει τίποτε, αλλά μπορεί να σημαίνει και τα πάντα. 

Version 2: Μεν γίνεσαι ο απόλυτος κυνηγός, παίξε λίο με τα μμάθκια τα ευλοημένα αλλά μεν του την ππέφτεις σαν νταλικέρης, καρτέρα το φλερτ, καρτέρα την κίνηση, καρτέρα να σε πολιορκήσει, μεν διάς μέσα με τα μούτρα, κρατήθου λλίο,είπαμε απελευθέρωση της γυναίκας, μεν γίνεσαι και άντρας. 

Σταμάτα να μάσhιεσαι ότι εν υπάρχουν άντρες πια, σταμάτα να λαλείς ότι εν μαμμάκηδες, αφού πετσοκόφκεις τους με το υφάκι. 

"Μα Beatrix οι άντρες εννά νομίσουν ότι είμαι τσούλα/εύκολη/πουτάνα/αγάμητη/οτι εννα τους κάτσω την ίδια ώρα"

Όου μάι γκοτ κοπελιά. Είσαι εντελώς βλαμμένη? Έχεις επηρεαστεί από το Cyprus-status? Άλλο δύσκολη και άλλο αγάμητη με αγγούρι εις τον πισινό και την θέρμη της Ανταρκτικής. Άλλο cool και άλλο πέφτουλας. Οι άντρες θέλουν γυναίκες. Θέλουν γυναίκες να τους βάλλουν στην αγκαλιά τους και να κοιμούντε, να τους φροντίζουν και να τις φροντίζουν ο καθένας με τον τρόπο του, θέλουν μια γυναίκα να την κατακτήσουν, μια κυρία που γίνετε ερωμένη στα χέρια του, Που μυρίζει ωραία και εν απαλή, που την "προστατεύει" και τον στηρίζει.

Ο κόσμος γύρω μας βγήκε από τις μήτρες μας. Φτιάχτηκε με το αίμα μας και την αγάπη μας. Τον θρέψαμε να μεγαλώσει στις αγκάλες μας (...........διάφορα άλλα ποιητικά στα τα οποία υστερώ).

Μετά ήρθε το Cosmopolitan

"Μα Beatrix το Cosmopolitan μου έμαθε 10 τρόπους για να τον κάνω να ζηλέψει, πώς να είμαι δύσκολη αλλά εύκολη, πώς να κάνω σεξ, πώς να τουμπώνω να φαίνουμε σέξυ, να δίνω όλα τα σωστά μηνύματα με το μπόντυ λάνγκουέητζ, πώς να τον ελέγχω, 5 πράγματα που δεν πρέπει να πεις στο πρώτο ραντεβού, πότε πρέπει να κοιμηθείς μαζί του, 4 σημάδια ότι σε απατά, πώς να γίνεις η απόλυτη δούλα και κυρά κλπ κλπ"

Άγια ολάν, αν καρτεράς που το Cosmo να σου πει αν σε θέλει/απατά/να είσα δούλα και κυρά πάεις για στάυρωση/βασανιστήριο/αποκεφαλισμό με αγιομένο σουγιά μπας και ξαναφυτρώσουν δυναμικά τακούνια στις γάμπες σου, μπας και ξαναβρεις την γυναικία σου χάρη. Το αίμα σου να ρέει για τις απανταχού καταδικασμένες που ακολουθούν τέτοιους κανόνες. Που έχουν καταποντίσει κάθε πρωτοτυπία, ερωτισμό και συναίσθημα. Ντροπή του θηλυκού φύλου, ανέραστη, ψιλομούττα μυξοπαρθένα ή αχόρταγη αντρογεναίκα πέφτουλα. Στην πυρά στην πυρά στην πυρά με τις ξενέρωτες. 

Και εδώ αγαπητή γυναίκα αναγνώστη φτάνουμε στην κορύφωση της ανάρτησης. Στο ζουμί της υπόθεσης, Διότι η Beatrix η Kiddo, είναι ματωμένο έργο και όχι λόγια. Σήμερα θα σου παρουσιάσω την υπέρτατη αντιδραση σε οποιαδήποτη ξενέρωτη pick-up ατάκα σου ξεφουρνίσει ένας τύπος. Ο νόμος ο απαράβατος. Αναφώνησε μαζί μου το Αλληλούια και το Ωσσανά. Ιδού.

Είδεν σε? Άρεσεν σου, δε τον νάκκον παραπάνω θελκτικά, εν σου άρεσε? Παίξε πελλό. Έρκετε κοντά σύρνει μιαν τσιόφτα? Χαμογέλα. Είτε σου αρέσκει είτε όι, εν προς τιμήν του που είχε τα αρχίδια να έρτει να σου μιλήσει. Να είσαι ο εαυτός σου, αν σου αρέσκει κουβέντιαστο, ότι τσιόφτα κι αν σύρει στην αρχή, εν μπορείς να κρίνεις με μιαν ατάκα, περίμενε να δεις τι θα σου πει, μίλα ρε γαμώτο, χαμογέλα, να είσαι original, ενναιν ντροπή, εν απλά ένας άνθρωπος. Δε πώς πάει και στο τέλος της νύχτας, αν σου πει-μονο αν σου πει-δώσε το τηλέφωνο σου και μετά ότι προκύψει, εν του χρωστάς τίποτε. Δεν σου αρέσκει, μίλα του πάλε, ο άνθρωπος ήρτε ως δαμέ, μεν του γαμήσεις την ψυχολογία. Να είσαι ευγενική και να τον ποκόψεις ευγενικά, μεν τον αποπάρεις, μπορεί με τούτο το ύφος να του δώκεις το θάρρος να μιλήσει σε μιαν άλλη κάποιαν άλλη φορά στην οποία να βρει αυτό το κάτι. Μεν του την ππέσεις πατόκορφα, επειδή ξέρεις τι θα πάρεις! Μεν τον εμπάιξεις και μεν τον προσβάλεις εχτός κι αν εν κανένας γάρος που εν καταλάβει με ευγένιες-συμβαίνουν και αυτά. Κι αν ακόμα δεν σ αρέσκει, ε το εννά φκάλεις το ποτό της νύχτας και να αναπτερωθεί το ηθικό σου. Το ότι εκέρασε σε ένα ποτό και εκόψετε κουβέντες εν σημαίνει αυτομάτως ότι αννοίουν και τα πόθκια σου so ηρέμησε με το attitude. 

Είπα και ελάλησα. Αφήστε τα αρσενικά να σας βρουν, να σας πολιορκήσουν και ίσως να σας κατακτήσουν.

Who knows?

"Ε Beatrix εσύ γιατί είσαι σίνγκλ είπαμε?"

Ε άστα να πάνε.

Είμαι η Beatrix θα είμαι πίσω στο παιχνίδι του mating σε κάποια φάση στο μέλλον.  

Ps: απάντηση στο ποστ του Joyglow μετά από προτροπή του Dreamer

Νιώθω λλίο Cosmopolitan να διώ συμβουλές αλλά εν εμπόρεσα να αντισταθώ!

"Prove me wrong" ή "Περί κοσμοθεωρίας το ανάγνωσμα πρόσχωμεεεεεεεν"

Σκέψου ότι έχεις απέναντι σου ένα δικό σου άτομο. Μιλάτε, γελάτε, τρώτε, από τις κινήσεις του τον ρωτάς τι έχει, τι συμβαίνει, σου φαίνεται αγχωμένος, παραγγέλνεις κάτι, σου λέει ότι δεν του αρέσει-δεν το ήξερες. Μαθαίνεις τα νέα του, λες τα δικά σου, το σκηνικό γνωστό. Αν σου πω όμως ότι εχτός από αγχωμένος, νιώθει κι άλλα πράγματα, εχτός από αυτά που λέει είναι και αυτά που σκέφτεται, εχτός από αυτά που μοιράζεται είναι και αυτά που κρύβει, εχτός από αυτά που ξέρετε και οι δύο, είναι και αυτά που ξέρει μόνο αυτός, και έτσι διαμορφώνεται η εικόνα στα μάτια του, και η εικόνα στα δικά σου διαφορετική. Πόσο δικός σου είναι πλέον? Να κάθομαι στο τραπέζι να σκέφτομαι αυτά και ξαφνικά το μισό μέτρο που μας χωρίζει να γίνεται άπειρη απόσταση.

Κι αν οι άλλοι είναι απλά προβολές στον κόσμο σου, που ξεκινά η δύναμη τους και που η απαξίωση τους? Από ένα άνθρωπο απέναντι σου βλέπεις ένα ποσοστό από αυτό που πραγματικά είναι. Αυτά που σου προκαλεί. ευχάριστα ή δυσάρεστα, σε ποιό βαθμό είναι ελεγχόμενα? Χωρίς να μιλούμε για ατυχήματα, σε ποιό βαθμό μπορείς να ελέξεις την επίδραση της προβολής κάποιου στον κόσμο σου? Και αν έχει τη δύναμη να σε πληγώσει, που βρήκε τη δύναμη αυτή? Αν εσύ δεν την δώσεις? Αν καταλάβεις ότι δεν είναι όπως τα ξέρεις, αλλά είναι όλα μέσα στο μυαλό σου? Αν σε ενοχλεί κάτι σε κάποιο άτομο στη ζωή σου, ποιάν δύναμη χρειάζεσαι για να το απαξιώσεις? Γιατί του έδωσες τη δύναμη να σε ενοχλεί?

Τι δύναμη συγκεντρώνεται στο μυαλό σου όταν κατανοήσεις ότι εσύ είσαι ο Δημιουργός του "κόσμου"? Το μυαλό σου έχει δημιουργήσει τον κόσμο σου. Το μυαλό τείνει να υπεραπλουστεύει τα γεγονότα:

Το νερό ρέει-η βαρύτητα έλκει το νερό και λόγω υγρής φάσης κινείται με τέτοιο τρόπο στην επιφάνεια.  

 Η ταχύτητα σκοτώνει-η ορμή σκοτώνει λόγω κρούσης όχι η ταχύτητα.

Αν το ίδιο κάνει και με τα μη-χειροπιαστά? Με τα συναισθήματα, με τις αρχές και τις αξίες. Με την δύναμη που έχουμε?

Όταν κλείνω τα μάτια πολλές φορές νιώθω ότι όλα διαστέλλονται απομακρυνόμενα από μένα, μένω στο κέντρο του σύμπαντος και γίνομαι μια τελεία, ενώ όλα τα άλλα απομακρύνονται. Όλοι είμαστε μόνοι.

Prove me wrong, change my mind

The social experiment*

Έχω περιέλθει σε μια κατάσταση όπου προσπαθώ να καταλάβω πόσο αντέχω να βρίσκομαι σε χώρους με κοινούς κύπριους. Το πείραμα περιείχε τις εξής παραμέτρους:
1. σε χώρους όπου δεν έχω τίποτε άλλο να κάνω από το να μιλώ, να τρώω και να καπνίζω
2. σε χώρους μετά μουσικής
3. να συμπεριφέρομαι σαν κοινή κύπρια
4. να χαϊρεντίζομαι

1. Περί τις έξι φορές βγήκα για καφέ/ποτό/γλυκό/wtf situation όπου κάθεσαι σε ένα τραπέζι, μπαρ στουλ etc με άλλους. Αναγκάστηκα να χρησιμοποιήσω πολλές φορές την λέξη "Ατε ρεεεεεεε", "αλήθκειαααααα?". 72 % του χρόνου ακούγα πράγματα και ενώ σκέφτόμουν "like for real dude?" χαζογελούσα και έλεγα "άτε ρεεεεεεεεε, χα χα χαααα!" 13% του χρόνου καπνίζα/επίνα/ετρώα.  9% του χρόνου κάθόμουνα αμίλητη με το μάτι γυαλί και φαντασιώνόμουνα ότι κόβω κεφάλια, χέρια πόδια, αίματα αίματα αίματα. 5% του χρόνου αυτοσυγκεντρώνομουν κάνοντας οοοοοοοοοοοοοομ οοοοοοοοοοοοοοοομ οοοοοοοοοοοοοοομ.

2. Περί τις 7 φορές βρέθηκα σε χώρους μετά μουσικής και παρέα whatever. 50% του χρόνου χόρευα. 45% του χρόνου έχασκα προσπαθώντας να μπλοκάρω εικόνες χαζολογήματος των κοινών κυπρίων "ατε ρεεεεεεεεεεεεεεε". 3% του χρόνου έκαμνα ότι εν άκουα. 2% του χρόνου έκαμνα απανωτά τεκίλα σιότς. 3 φορές εμέθυσα. 1 φορά έκαμα ότι ήμουν άρρωστη και έφυα.

3. Προσπάθησα αγαπητοί μου. Προσπάθησα να χαχανίζω με τες μαλακίες που ξεστομίζουν. Προσπάθησα να καταλάβω τα περίεργα sex jokes.
"θα σε ακολουθώ με το αυτοκίνητο"
"θα με πάρεις που πίσω δλδ"
"ατε ρεεεεεεεεεεε χαχαχααααααα"
no luck
Προσπάθησα να καταλάβω, να παρακολουθώ τις κινήσεις τους, να συμπεριφέρομαι παρόμοια. Να μιλώ για γεγονότα και κουτσομπολιά. Να φιλώ κάποιον άμα τον βλέπω και όχι να του κάνω τόκκα. Να ταίζονται όλοι στο στόμα στο τραπέζι. Να ρωτούν συνέχεια εν καλα αρέσκει σου? Να μεν απαντώ "Οξεία νευρικη ανεπάρκεια" όταν με ρωτούν "μα τι έχειιιιιιιις?" Να μιλώ κοριτσίστικα, να φορώ cute ρούχα, να μεν λέω "βυζιά" "γκόμενα" "πουττόκλαμα", να φορώ φλατ παπούτσια, να μιλώ για το πώς γίνεται το σούσι, να κρατώ μωρά άσχετα και να λαλώ "μα τι χαριτωμένο", να μου λαλούν για πνεύματα, ενέργειες, αύρες και ψυχές και να εν το πρόσωπο μου σοβαρό. Να κάμνω την φωνή μου λεπτή. Να υποκρίνομαι ότι θυμούμε για ίντα μαλακία λαλούν, ή ότι ενδιαφέρομαι.

4. Προσπάθησα να μου λαλούν μαλακίες και να χαχανίζω αγγίζοντας το μπράτσο και σπρώχνοντας ελαφρά. Προσπάθησα να τραβήσω πίσω τον κυνισμό να δω ρε παιδί μου, αν γίνεται τίποτε, αν γίνουμε μέλος, αν αρχίσω να το αντέχω, αν αρχίσω να περνώ καλά. Να μου κάμνουν κομπλιμέντα και να κάμνω ότι εν καταλάβω το υπονοούμενο, να μου την ππέφτουν και να μεν αποκεφαλίζω, να περιορίσω το περίεργο χιούμορ που τους κάμνει ούλλους να με θωρούν με απορία.

Σκατά στα μούτρα μου

Αποτυχία το πείραμα!

Οπότε η καλή, αυτιστική και αγαπητή Beatrix Kiddo is back!

Τικ τοκ τικ τοκ

Πολλές φορές σκέφτουμε ότι εν υπάρχει ο χρόνος. Αρχή και τέλος? Ποιός το καθορίζει? Αλλά άλλες φορές σκέφτουμε ότι ό,τι και να κάμουμε η ζωή μας μετριέται σε χρόνια, θέλοντας και μη, χρόνια, μήνες, μέρες, ώρες και λεπτά, στιγμές. 7 ώρες τη μέρα κοιμάμε, 5 μέρες τη βδομάδα πάω δουλειά περίπου ένα εννιάωρο τη μέρα, θέλω καμιά ώρα κάθε μέρα να ξυπνήσω. 7 ώρες περίπου τη βδομάδα πάω για καφέ. 3 ώρες τη βδομάδα μιλώ στο τηλέφωνο. Μισή ώρα να γράψω ένα ποστ, ατέλιωτες ώρες ακούω μουσική. Συνέχεια σκέφτουμαι, πολλές στιγμές λυπούμαι, πολλές ώρες απομονώνουμαι, αρκετές στιγμές χαίρομαι. Κάποιες στιγμές νιώθω πλήρης. 

Και μετά σκέφτουμε τες άλλες τες στιγμές, λεπτά που περιμένω στην ουρά να πληρώσω στο σούπερμαρκετ, λεπτά που περιμένω για το ραντεβού μου στον γιατρό, λεπτά που με έστησε κάποιος, λεπτά που χάνω στο ίντερνετ, λεπτά που χάνω στον δρόμο, λεπτά που χάνω να ασχολούμε με άσχετους, λεπτά που χάνω να ασχολούμε με πίθηκους, λεπτά που θυμώνω, λεπτά που απλά περνούν, χάνουνται, δικά μου, που εξαφανιζουνται, που δεν θα τα έχω ποτέ. Λεπτά, μέρες, μήνες, χρόνια που χαράμισα πάνω σε άλλους, που έχασα μέχρι να βρω τον εαυτό μου, που δεν θα τα πάρω πίσω ποτέ. Πόσο εύκολα μπορούν να ξεφύγουν τόσα χρόνια, ασήμαντα, άχρωμα, άγευστα. 

Δεν θέλω να χάνω χρόνο, δεν έχω χρόνο.

Και πάλι μερικές φορές ξεχνώ, και απλά περνά

Δεν βρίσκω τίτλο που να ταιριάζει

Κάθομαι εδώ στα σκοτεινά. Σταυροπόδι στο πάτωμα. Δίπλα μου μια λάμπα και με φωτίζει. Γύρω μου, τίποτε, σκοτάδι. Άγνωστο. Είμαι σκυφτή και τα χέρια μου είναι αφημένα στα γόνατα μου. Αρχίζω να κινούμε μπρος πίσω ελαφρά, αναμνήσεις κατακλύζουν το μυαλό μου. Κινούμαι πιο έντονα, μπρος πίσω μπρος πίσω μπρος πίσω και τότε με ορμή τινάζω το κεφάλι πίσω. Τεντώνεται η σπονδυλική μου στήλη αφύσικα και οι ώμοι ορθώνουν. Βάζω το αριστερό μου χέρι στο στόμα και πιέζω την γλώσσα μου κάτω. Σκάβω το στόμα μου και τραβώ από την άκρη του λάρυγγα την κλωστή. Ανοίγει ο οισοφάγος και την τραβώ, μαύρη κλωστή που μπλέκεται στα δάκτυλα μου και σχηματίζει λέξεις. Ηρεμώ.
Και μετά χαμογελώ, σκέφτομαι και γελώ, γελώ δυνατά και δεν υπάρχει αντίλαλος στο σκοτάδι, η λάμπα τρεμοπαίζει. Καθώς γελώ γέρνω πίσω και μπήγω το αριστερό μου χέρι στο στόμα. Ανοίγει ο οισοφάγος και τραβώ την κλωστή η οποία πάλλεται στο σκοτάδι και κινείται απαλά, επιπλέει, την βλέπω να χορεύει στο φως της λάμπας. Ηρεμώ. 
Μετά τα μάτια μου ασπρίζουν, το στόμα μου μισοανοίγει και υπάρχει το φως χωρίς την λάμπα, υπάρχει το επίπεδο που κάθομαι πάνω χωρίς το πάτωμα, υπάρχω? υπάρχω, υπάρχεις, υπάρχει. Περνώ τα δάκτυλα μου στα μαλλιά και τα τραβώ στα μάγουλα και στον λαιμό, σφίγγει το στήθος. Αναπνέω βαθιά, ακανόνιστα. Το κεφάλι μου σαν από μόνο του γέρνει πίσω, το χέρι μου μπαίνει στο στόμα και ψάχνει, γδέρνει τον ουρανίσκο, τα νύχια μου ματώνουν τον λαιμό, ψάχνω, ψαχνω στην αρχή του οισοφάγου, και βρίσκω την άκρη. Τραβώ και νιώθω να τραβώ τους πνεύμονες μου, η ανάσα μου κόβεται και βγάζω άναρθρους ήχους. Τραβώ και ξεριζώνω την κλωστή, βγαίνει ματωμένη. Την πετάω κάτω. Τα μάτια μου γίνονται καστανά. Ηρεμώ.

Ανοίγω το laptop.

Περί πραγματικότητας

Αναλώνομαι. Κάθε μέρα σε ζήματα. Συζητήσεις. Και κάποιες φάσεις τα μάτια μου ανοίγουν-ή κλείνουν-ή μπαίνει ένα πλέγμα μπροστά τους-ή "ασπρίζουν" όπως θέλω να το σκέφτομαι. Ασπρίζουν και αντανακλούν ολες τις "ακτινοβολίες" τις καθημερινές, όλα τα μικρά, μικρά που μου τρώνε τις στιγμές μου, τα λεπτά μου, τις ώρες μου. Και βλέπω καθαρά.
Την πραγματικότητα. Μου.
Που υπάρχει μόνο για μένα. Όπως η δική σου υπάρχει μόνο για σένα. Όλα στην πραγματικότητα μου είναι δικά μου, και στην δική σου δικά σου. Αυτά που ξέρω τα ξέρω εγώ, και αυτά που ξέρεις τα ξέρεις εσύ, και έτσι πλάθουμε εγώ και εσύ μια πραγματικότητα διαφορετική για τον καθένα, ένα κόσμο δικό μας, μέσα στον οποίο ζούμε μόνοι μας. Είναι όλα σχετικά.
Αν εγώ ξέρω 100 πράγματα, ζω βάσει αυτών. Κι αν αγωνιστώ θα μάθω άλλα 100 και άλλα 100 και άλλα 100. Και μια ζωή θα μαθαίνω, και θα διαβάζω και θα σκέφτομαι, αλλά πάλι δεν θα είναι αρκετό να μάθω τον ΚΟΣΜΟ όπως ακριβώς είναι. Κι αν ζούσα πριν 100 χρόνια, θα ήξερα άλλα, κι αν ζούσα σε 100 χρόνια από σήμερα θα ήξερα άλλα. Κι αν ζούσα σε άλλη χώρα θα ήξερα άλλα. Ακόμα και εδώ που ζώ, τώρα, ξέρω άλλα από εσένα. Και αυτό τα κάνει όλα σχετικά.
Η επιστήμη έλεγε πριν χρόνια άλλα, και σήμερα λέει άλλα, και σε κάποια χρόνια θα λέει άλλα. Νιώθω ότι πάντα όλοι μας θα κοιτάμε από μια τρύπα χωρίς να το καταλαβαίνουμε, πάντα θα νιώθουμε ότι κοιτάμε ξάστερα.
Πορευόμαστε και μαζεύουμε εικόνες και εμπειρίες, και αυτά απαρτίζουν τον κόσμου του κάθενος. Που διαφέρουν από άτομο σε άτομο.
Σε ένα "κόσμο" που μπορώ να δω ένα μικρό ποσοστό του σύμπαντος, για ποιά πραγματικότητα μπορώ να μιλήσω? Σε ένα "κόσμο" που εγώ το βλέπω κόκκινο και εσύ πορτοκαλί για ποιά πραγμακότητα μου λες? Την δική σου ή την δική μου?

Μίτωση

Στέκουμε μπροστά από τον καθρέφτη, ισιώνω το φουστάνι μου, συγυρίζω τις πιέτες μου. Τραβώ μια τούφα μαλλιά κόκκινα και την μπήγω μέσα στην πλέξη, την στερεώνω. Κοιτώ τα μάτια μου μέσα, μέσα βαθιά, τραβάω με τις παλάμες μου προς τα έξω το δέρμα γύρω τους. Κοιτώ το πρόσωπο μου έντονα, μέχρι που διπλασιάζεται, και μετά το σώμα, τα χέρια και τα πόδια. Και γίνομαι δύο.

Η μια ξεκινά και χορεύει, στο δωμάτιο πηγαινοέρχετε και χαμογελά, η άλλη κάθεται και την κοιτάζει. Χτυπά το τηλέφωνο τρέχουν να απαντήσουν και οι δύο, τραβούν τα χέρια η μια της άλλης να προλάβουν. Ακούνε και οι δύο, η μια χαίρεται και η άλλη τρέμει, η μια τρέχει να πάει, η άλλη κάθεται στο σπίτι, κοιτάει έξω από το παράθυρο.

Τρέχει, με το φόρεμα της να ανεμίζει, βγαίνει έξω στον αέρα, τα μαλλιά της μπλέκονται, χάνει τα παπούτσια της, χάνεται σε δάση, λαβύρινθους, δρόμους της πόλης, βλέπει κάστρα, βλέπει πύργους και συντρίμια, πηδά από γκρεμούς, τα πόδια της γδέρνονται, κάθεται να ξαποστάσει σε ένα βράχο, την τραβούν μαύρα χέρια, την αρπάζουν από το λαιμό, τα μάτια της πανικόβλητα γεμίζουν αίμα.

Στέκεται, ακίνητη και κοιτάει έξω, τον άνεμο που φυσά, τα δέντρα που λυγίζουν στην δύναμή του, τα λουλούδια που ανθίζουν, τον ήλιο που καίει, τις βροχές, τους ανθρώπους, το δάκτυλο της χαϊδεύει το ύφασμα του φουστανιού, σκέφτετε πώς θα ένιωθε ένα άλλο δέρμα στο δικό της, την αφή. Νιωθει την ζωή στο στήθος της να γερνά, προσπαθεί να κινήσει τα πόδια της, αλλά έχουν γίνει ένα με το πάτωμα, το χέρι της ενωμένο στο περβάζι, πανικοβάλλεται, η καρδιά της χτυπά πιο δυνατά, πονάει αφάνταστα στο στήθος και ακούει ένα βουητό, με το ελέυθερο της χέρι, αγγίζει το αυτί της και νιώθει το αίμα ζεστό. 

Νιώθουν το γουργούρισμα που βγαίνει από τους πνεύμονες και οι δύο γίνονται ένα, ξαπλωμένη σε εμβρυική στάση, στο κενό, κλείνω μάτια και αυτιά.

Κι αν είμαι εγωκεντρική?

"Το χειρουργείο θα πάρει κάτι ώρες" είπε μου ο γιατρός σπρώχνοντας τα γυαλιά του πάνω.

Εγώ νευρική εκάθουμουν στην καρέκλα, έτριβα τα δάκτυλα μου το ένα μέσα στο άλλο, το πόδι μου ανεβοκατέβαινε νευρικά.

"Δεν έχω άλλη επιλογή" είπα με ένα μικρό ερωτηματικό στο τέλος, ανεπαίσθητα.

"Ο διαχωρισμός είναι απαραίτητος, άρχισαν και προσβάλλονται τα ζωτικά σου όργανα, είναι κοντά στους πνεύμονες, θα σταματήσεις να αναπνέεις σε λίγο"

"Ορθά, ναι, τα ξαναείπαμε" έσκυψα το κεφάλι, έγυρα πίσω στην καρέκλα και άκουσα τις λεπτομέρειες, την αποθεραπεία.

Ήρθε η μέρα και ήταν λες και έβλεπα την ζωή κάποιας άλλης, απόσταση από τον εαυτό μου, μπήκα στο χειρουργείο. Ξύπνησα την επόμενη μέρα και όλα ήταν μαύρα, ένιωθα μισή, έχασα τα πόδια, τα χέρια, ανάπνεα με δυσκολία. Ξεκίνησα την αποθεραπεία μολις εμπορούσα να κινηθώ. Ώρες ολόκληρες, μέρες, μήνες, έμαθα να αναπνέω χωρίς να πνίγομαι. Ο διαχωρισμός ήταν επιτυχής, τα όργανα άρχισαν να θρέφουν και να λειτουργούν κανονικά, το μυαλό άρχισε να αναπτύσεται μετά τον καυστηριασμό των νευρώνων του παρασιτικού εξογκώματος. Οι μυες γραμμώθηκαν και μπορούσαν να πάω για χορό.

 Άρχισα να βλέπω γύρω μου, με την νέα μου όραση, ανθρώπους ζευγαρωμένους. Άνθρωπους που απομυζούσαν ο ένας τον άλλο, άνθρωποι που από τον ισχυρό δεσμό έχαναν κομμάτια από τα σώματα τους, άνθρωποι ενωμένοι, κοινά πόδια και χέρια, ενωμένα κεφάλια. Ζευγάρια που ο ένας δυνατός ρουφούσε το αίμα του άλλου, σέρνοντας τον εδώ και εκεί. Ένα στόμα, μια φωνή, ένας χαρακτήρας. Το παρελθόν μου. Και ύστερα είδα και τους μόνους τους, ακρωτηριασμένα σώματα, άλλοι με ναρθηκες, άλλοι με πατερίτσες, κάποιοι στους αναπνευστήρες, να περνάς, και να αρπάζονται από πάνω σου, λες και θέλουν να σωθούν, να σωθούν από τι? Από την ζωή τους. Να τρέχουν να ενωθούν στραβά, με τις πληγές τους να τρέχουν πύον, να τις πιέζουν να σμίξουν, και να μένουν ουλές και αποστήματα από παράτερα ενωμένα σώματα.

Έχω αλλεργεία στα νοσοκομεία, και στους μισούς ανθρώπους. Είμαι ολόκληρη.

ΥΓ. το μισό ποστ προέκυψε μετά από μια εξαντλητική συζήτηση

Πήρα κοκκινα γιαλιά φίλε μου!

Εσκέφτουμουν παλιά την ζωή μου σαν γραμμή. Αρχή-μέση-τέλος, ευθεία γραμμή. Μία πορεία που ότι και να γίνει την ακολουθείς. Μετά αρχίσαν να διαφένονται τα σταυροδρόμια, τα διχάλια και οι εναλλαγές του τοπίου. Οπότε από μονοδιάστατη στον άξονα του χ έγινε δισδιάστη περιλαμβάνοντας και τον άξονα του ψ. Και μετά από την ανακάλυψη της δέυτερης διάστασης αρχίσαν οι καμπύλες και οι εφαπτομένες, οι ελλείψεις (κατόπιν διόρθωσης του φίλου μου του Jack!) και οι υπερβολές. Στη συνέχεια εχτός που δεξιά και αριστερά η γραμμή άρχισε να κινείται πάνω κάτω, πάνω και πιο πάνω, μεγάλη κλίση ή και μικρή, κάτω και άβυσσος! ανακάλυψα και την τρίτη διάσταση-του άξονα z.

Μ`αρέσει να σκέφτομαι την ζωή μου να έχει αρχή και απροδιόριστο τέλος. Επίσης την σκέφτομαι σαν τον δρόμο του roller coaster όπου εγώ με άλματα, και προσεχτικά βήματα ισορροπώ σαν αθλήτρια της ρυθμικής. Την σκέφτομαι σαν το screen saver του υπολογιστή, εκείνο το 3D pipes του Windows. Άμαν βάλεις και την επιλογή multiple βλέπεις και τις ζωές των άλλων που σε περιβάλλουν. Κλείνω τα μάτια και σκέφτουμε τες γραμμές που μπλέκουνται σφιχτά με την δική μου, άλλες που απλά διασταυρώνουνται, κάποιες ξεμπλέκονται και οδηγούνται με κλίση μακριά από την δική μου.

Μετά σκέφτουμε μια γραμμή-μάλλον μπλε, μπορεί και άλλο χρώμα αλλά προτιμώ μπλε-που κάπου βολοδέρνει εκεί έξω, σε κάποια απομακρυσμένα πλέγματα και κάποια μέρα θα διασταυρωθεί με τη δική μου, και μετά θα μπλεχτεί με τη δική μου ως το τέλος. Μπορεί να είναι μπλεγμένη με κάποιαν άλλη γραμμή-λαθεμένα-μπορεί να βιώνει ένα ελάχιστο στην καμπύλη ή ένα εξαιρετικό μέγιστο, μπορεί να είναι απλά στην επόμενη στροφή μου. Μπορεί να έχει ήδη διασταυρωθεί, μπορεί να περιμένει σε παράλληλη διάταξη να κάνω εγώ την στροφή επιτέλους όταν θα είναι η ώρα που πρέπει. Μπορεί σε ένα σπίτι φιλικό, μπορεί σε κάποιο πάρτυ, μπορεί στον χορό, μπορεί όπου να ναι, μπορεί και πιο μετά!

 υγ. Ακούγοντας το τραγούδι αυτό μες το αυτοκίνητο σε έναν αγροτικό δρόμο που βλέπεις από μακρυά την Λεμεσό και φωνάζοντας τα λόγια δυνατά! Κάθε λέξη θα μπορούσε να είναι δική μου!

Μεν μου διάς σημασία

Τι σημασία έχει αν δουλεύω μέρα νύχτα; Τι σημασία έχει αν βγάζει η εταιρεία χρήματα; Τι σημασία έχει αν εφώναξε ο πελάτης; Τι σημασία έχει να τελιώσει η λίστα με τα pending; Τι σημασία έχει αν εφώναξα παραπάνω από ότι έπρεπε; Τι σημασία έχει αν με είδε στραβά ο boss; Τι σημασία έχει η συνάδελφος που χαμογελά ευγενικά και ξέρεις ότι μπορεί να σου την φέρει; Τι σημασία έχει που σου την έφερε; Τι σημασία έχει;
Τι σημασία έχει αν με θέλει; Τι σημασία έχει αν δεν με θέλει; Τι σημασία έχει αν με πιάνει τηλέφωνο; Τι σημασία έχει κάποιος; Τι σημασία έχουν όλοι; Τι σημασία έχει τι θέλουν; Τι σημασία έχει να πάω κάπου; Τι σημασία έχει να εύρω την αγάπη; Τι σημασία έχει η αγάπη; Τι σημασία έχει μια σχέση; Τι σημασία έχει το σεξ; Τι σημασία έχει να αναλώνω την ώρα μου σε τούτα; Τι σημασία έχει να περνά ο καιρός και να τα αναζητώ; Τι σημασία έχει η ώρα μου;
Τι σημασία έχει να συζητάς με κάποιους; Τι σημασία έχει να πας για ποτό; Τι σημασία έχει ένας καφές όπου τα λεγόμενα σε αφήνουν αδιάφορη; Τι σημασία έχει να βλέπεις κάποιον να μιλά και να παρατηρείς τα χείλη του που κινούνται χωρίς να δίνεις σημασία; Τι σημασία έχει αν τον πληγώνεις; Τι σημασία έχει αν είσαι ξεκάθαρη πάντα αφού όλοι κάνουν και πιστεύουν αυτά που θέλουν; Τι σημασία έχει να είσαι ξεκάθαρη; Τι σημασία έχει να μην παίζεις παιχνίδια; Τι σημασία έχει αν όλοι παίζουν παιχνίδια και θεωρούν ότι και εσύ κάνεις το ίδιο;
Τι σημασία έχει ποιά είμαι; Τι σημασία έχει που είμαι; Τι σημασία έχει τι κάμνω; Τι σημασία έχει τι γράφω δαμέ τωρά; Τι σημασία έχει η πραγματικότητα; Τι σημασία έχει τι νιώθω; Τι σημασία έχει να νιώθω; Νιώθω; Τι σημασία έχει που πάω; Τι σημασία έχει τι θέλω; Τι σημασία έχει να θέλω; Θέλω;
Τι σημασία έχει το χρώμα; Τι σημασία έχει η εικόνα; Τι σημασία έχουν οι αριθμοί; Τι σημασία έχουν τα γράμματα; Τι σημασία έχει; Τι; Τι; Τι;
                                                                                                                                     

Εν θέλω να τα μηδενίζω ούλλα αλλά μηδενίζουνται που μόνα τους
Μεν μου διάς σημασία εννά μου περάσει

Κινηματογραφώντας

Έχω τα χέρια μου απλωμένα και οι άκριες των δακτύλων μου περνούν απαλά πάνω από τα φιλμ. Λωρίδες ατέλιωτες χαμέ, πας τους πάγκους, μέσα σε κιβώτια, κομμάθκια παντού, μπλεγμένα, χωρίς αρχή, χωρίς τέλος. Στο δωμάτιο μιαν έχει φως, μιαν έχει σκοτάδι, μιαν κόκκινο, μιαν  ψυχρό μπλε, μιαν μια μίξη που φώτα που κινούνται. Πιάνω μια λωρίδα που την μέση και θωρώ την σκηνή και χαμογελώ, ακολουθώ τες σκηνές όσπου να φτάσω στην άκρη και προσπαθώ να την τυλίξω. Πιάνω την άλλη και εν μπερδεμένη. Νεκατώνω τα κιβώτια, αδειάζω τους πάγκους για να συγυρίσω τούτο το χάος. Η ώρα περνά και οι λωρίδες πολλυνίσκουν, φτάνουν ως τα πόδια μου και εν μαλακές, φρέσκες, προσέχω να μεν μπει φως του ήλιου και κάψει τες, καταστρέψει τες. Κάμνω ατέλιωτα κυλινδράκια από φιλμ και στοιβάζω τα αλλά εν λήφκουν. Πρέπει να δουλέφκω πιο γρήγορα. Όταν καθαρίζει λίγο θωρώ μια μηχανή προβολής στην άκρια να δουλέφκει.
"Πρέπει να έβρω την αληθινή ταινία"
Συγυρίζω συγυρίζω συγυρίζω και μένουν δύο ταινίες. Η μια μες τα πόθκια μου εν κοντή, με κομμένη ζαβά στην άκρια, θωρώ την εξέλιξη και χαμογελώ. Τραβώ την να δω τι γίνεται στην συνέχεια και πάει πάνω πάνω πάνω μες τα μαλλιά μου και σχηματίζεται πίσω στο σβέρκο μου, σταματώ να το σκέφτουμε και σταματά και το φιλμ.
Η άλλη εν τζιείνη που εν ενωμένη με την μηχανή και φκαίνει που τον ομφαλό μου. Κοντέφκω και θωρώ με απέναντι στην προβολή.
Εχει μπροστά ένα βουναλάκι που φιλμ νεκατωμένο.
1 βουναλάκι που το σώμα, εκατομμυρια κυλινδράκια που τον νου.

Ένα κομμάτι "αγκαλιάς"

Ήταν μια νύχτα ζεστή και υγρή. Τα μαλλιά μου εκολλούσαν στο μέτωπο μου. Φώτα γυρώ μου και μουσικές. Κόσμος μπροστά μου να κινείται χωρίς αίσθηση, χωρίς περιορισμούς, χαμόγελα. Όλοι άνθρωποι της ζωής μου. Όλοι άνθρωποι παρέα μου, τέμνονται για λίγες στιγμές οι καμπύλες της ζωής μας, μερικές φορές 2, μερικές φορές 3 ή 4, μερικές φορές 30 γραμμές μαζί, τέμνονται ή εφάπτονται.
Εστέκουμουν πάνω στο σκαλί και όπως πολλές άλλες φορές, μπορώ να αποστασιοποιηθώ από το περιβάλλον μου, από το παρόν μου. Να φκω που την κατάσταση, να σβήσει η μουσική, να γίνω ξένη, να γίνω κάποια που παρατηρεί. Εθώρουν τους που εγελούσαν, που εμιλούσαν, που με θωρούσαν, που εχορέφκαν, που αγκαλιάζουνταν και εφιλιούνταν. Εθώρουν τους που εκινούνταν μες στο χώρο, οι λάμπες εφωτίζαν τους απαλά. Εγυαλλίζαν ούλλοι που την υγρασία και την πυρά. Εθώρουν τους που ελάμπαν, που είχαν ούλλοι μιαν αύρα χρυσή. Εχάρηκα που ήρταν, που εφέραν την διάθεση τους, που εφέραν τούτη την αγάπη(?!) τούτο το συναίσθημα, που εμπήκαν στον κόπο να ρτουν, που εμπήκαν στον κόπο να οργανωθούν, που εμπήκαν στον κόπο να γράψουν 3 γραμμές που σημαίνουν "Μείνε στην ζωή μας". Που έστω κι αν η ζωή μας τέμνεται ή εφάπτεται λίγες στιγμές σε βάθος χρόνου, κείνες οι στιγμές εν αρκετές για να ξεφύγω, για να πνάσει το μυαλό μου και να νιώσω άνθρωπος.
Αφού αποδεκτείς την μοναξιά σου, εν όμορφο να σου δείχνουν ότι έστω και έτσι οι ανθρώποι αγαπούν σε, έστω κι αν είναι όπως ξέρουν. 'Εστω κι αν δεν μπαίνουν μέσα σου, μες τον νου σου, μες το είναι σου, διούν σου ένα κομμάτι "αγκαλιάς".