Μια ιστορία #12

"you and I are gonna live forever" 

τραγουδούσε του την νύχτα πριν να φύγει απο την χώρα χωρίς κανένα σχέδιο. Κατέβασεν την απο την μοτόρα. Ήταν ψόφος. 31/12. Αγκάλιασε τον. Πότε θα τον ξαναθωρούσε; τουτον τον παιδικό της φίλο που της ξεχώριζε φύλλο φύλλο το μυαλό της. Που αναλύσαν κομμάτι κομμάτι θεωρίες, ισορροπίες, φιλοσοφίες, φυσικές και χημείες. Κανένα θέμα δεν ήταν ταμπου. Γιατί; Γιατί; Γιατί; Γιατί; Ήταν νέοι, ειχαν όλη την όρεξη, την ωρα και την διάθεση του κόσμου. Στα 25 τους ούλλα ηταν εύκολα.

Έφυε, χάθηκε, έστελλε μια στο τόσο update. Οι ζωές τους προχωρούσαν. Αυτός τον γύρο του κόσμου. Αυτή τες ρίζες βαθιά στην Κύπρο. 

Και περνούσαν τα χρόνια. Οι συζητήσεις εγίναν πιο δύσκολες, τα θέματα πιο σοβαρά. Πιο ψυχοδιαλυτικά. Πιο ζωής και θανατου. Πιο τραυματικά. Μεσαίας ηλικίας. 

"Θυμάσαι"είπε του "τότε που το πιο μεγάλο μας πρόβλημα ήταν να καταλάβουμε τον τάδε κ τάδε που έφκαλε μια θεωρεία;"

"Που δεν εβαστούσαμεν μία;

Που ερκεσουν σπιτι μου κ καθουμασταν χαμε επειδή εν ειχα επιπλα;

Που τσακωνουμασταν ποιος ηταν το μυαλύτερο σπάσμα; 

Που θέλαμε κ οι δύο το άγημα αλλα εν είχαμε την πειθαρχία να θκιαβάσουμε;

Που έφυες; 

Που έμεινα; 

Που μου μιλούσες τες νύχτες που έκλαια;

Που πλέον βαστούμεν να γυρίζουμεν εγώ με το κόκτεηλ φόρεμα και συ με το πουκάμισο στους αμπελώνες να πίνουμε κρασιά τα ηλιοβασιλέματα;

.

.

Που άρκεψα να περπατω προς τα δεξια;

Και συ συνέχισες προς τα αριστερά; 

Τζιαι βρεθήκαμε πλάτη πλάτη να προχωράμε αντίθετα; 

Που το καταλάβα;

Που το κατάλαβες πολλά αργά; 

Που έπρεπε να σταματήσω να γυρίζω το κεφάλι πίσω να δω ποσο μακρυά είσαι;"

Θυμάται που κατάλαβε οτι αναγκαστικά στην ζωή πρέπει να αφήνουμε άτομα πίσω μας. Όσο και να τα αγαπούμε. 

Που ήταν μιτσιά όταν έφευκε μια φίλη της που την καρέκλα ελάλε της "κράτησε μου την". Έβαλλε το χερι της πάνω κ οποιος έρκετουν κοντά ελάλεν του "ΚΡΑΤΗΜΕΝΗ"

Συναισθηματικές καρέκλες είχε τες κρατημένες σε όλη της την ζωή. Τώρα και να παει, δεν κρατά καρέκλα για κανένα. Όποιος θέλει, κάθεται. 

Άνθρωποι κρεμμύδια-χωρίς το κλάμα οκ

Εισαγωγή 

Η μεταφορική έννοια του κρεμμυδιού στο μυαλό μου εγκαταστάθηκε όταν διάβαζα στα early 20s το βιβλίο "Ξεφλουδίζοντας το κρεμμύδι" Γκύντερ Γκρας που ήταν ένας Ναζί. Εν θα μπω σε λεπτομέρειες για το βιβλίο, εν ωραίο διάβαστο-αλλά χρησιμοποίησε το κρεμμύδι με έναν τρόπο που με εντυπωσίασε. Εβαλε τον εαυτό του και την μνήμη του στην θέση του κρεμμυδιού, ένα πράγμα με πολλα φύλλα και στρώσεις, που χρειάζεται να το ανοίξεις φύλο φύλο. 

"Το κρεμμύδι έχει πολλές φλούδες. Είναι πολυάριθμες. Μόλις ξεφλουδισμένο ανανεώνεται. Ψιλοκομμένο φέρνει δάκρυα. Μόνο πάνω στο ξεφλούδισμα ομολογεί την αλήθεια"

Τέλος εισαγωγής 

Στα πλαίσια της ολικής αναθεώρησης και ξιμπαρρώματος πεποιθήσεων και σταθερών που είχα στην ζωή μου και με οδήγησαν στο να μεν αναγνωρίζω τον εαυτό που είχα πριν 2 χρόνια, με ρώτησε μια μέρα η ψυχολόγος μες την συνεδρία: 

"τι σου αρέσει; ποιοί ανθρώποι; τι χαρακτηριστικά;"

οκ εν το επέταξε η κυρία έτσι στο άσχετον, μεν μου αρκέψετε, ήταν πας την συζήτηση και το θέμα που είχαμε εκείνη τη μέρα ΟΚ;

Και πάντα πετάσσει μου κάποια πράματα τα οποία τα κρατώ στον μυρικαστικό μου εγκέφαλο. Τα μασώ, αναμασώ, τα πέρνω και τα φέρνω μέχρι να είμαι έτοιμη να τα χωνέψω. 

Έχω καταλήξει σε ένα πράμα που μου αρέσει στους ανθρώπους. 

Οι άνθρωποι κρεμμύδια. Που τους ξεφλουδίζεις φλούδα με την φλούδα και σου δείχνουν το μεγαλείο τους. Που είναι διαθέσιμοι να ξεφλουδιστουν αλλά θέλουν και τον χρόνο τους, έχεις χρόνο να ασχοληθείς και να αναλύσεις την κάθε φλούδα. Να ανακαλύψεις το πόσο βάθος έχουν και πόση δουλειά πάνω τους. 

Με εκνευρίζουν οι ανθρώποι που εν φάτσα φόρα, επειδή θεωρώ ενναιν ειλικρινείς ή εν απλά ανώριμοι. Με ενοχλούν τα άτομα που θέλουν να σου δείξουν μιαν εικόνα αμέσως πιεστική. Να προλάβουν την άποψη σου, να μεν σχηματιστεί. 

Με νευριάζει ο άλλος να πετάσσει στο άσχετο το επάγγελμα του, τον πλούτο του, το αυτοκίνητο του. Λες κ εν τα πιο σπουδαία πράματα πάνω του. Τόσο κενό υπάρχει. 

Προσωπικά ξέρω 4 καθηγητές πανεπιστημίου. Οι 2 δεν το ειπαν και δεν το λεν επι τούτου. Γνωρίζεις πρώτα το άτομο, και αν πέσει στην κουβέντα το αναφέρουν με δόξα και τιμή. Οι άλλοι 2 το λένε στην πρώτη δεύτερη φορά, στο άσχετο προσπαθούν να το τρυπώσουν με οποιονδήποτε λόγο στην κουβέντα.

-Θα αργήσω επειδή είμαι καθηγήτρια πνεπτιστημίου και τωρά ετέλιωσε το μάθημα μου

Ασπούμε; Ασπούμε πρέπει να ξέρουμε την λεπτομέρεια αυτή; Ή την λες επδ το πιο ενδιαφέρον πράμα πάνω σου εν το επάγγελμα σου; 

Άι κιτ γιου νοτ γνώρισα τύπο στα Πάτιο που τριγυρνώ και πριν να μας πει το όνομα του, είπε μας ότι εν γιατρός. 

"Τι γιατρός;"

"Ουρολόγος"

Ε φύρνεσαι ή οχι; Πέφτεις σαν ώριμο ροδάκινο στην αγκάλη του; Ή πέφτεις χαμέ που τα γέλια; 

Αυτά λοιπόν, ζήτω οι άνθρωποι κρεμμύδια! 

3ο για την μέρα της γυναίκας

Γιατί με νευριάζει η μέρα της γυναίκας;

ανα διαστήματα έγραψα διάφορα

2018 

2014 

Εν μπορώ να ακούω στερεότυπα

Οι γυναίκες είστε δυνατές, ομορφαίνετε την ζωή, είσαι αγίες μητέρες, και πρέπει να σας σεβόμαστε επειδή είστε τόσα πράματα, η γυναίκα κανει αυτό και κάνει το άλλο και μπορεί τα πάντα και δώστης μαλακίας με τα αυτιά. 

Τίποτε που τούτα ενναιν η γυναίκα. Οι γυναίκες εν κανονικοι άνθρωποι, με τες αδυναμίες τους, με τα πάνω τους με τα κάτω τους, που δεν ομορφαίνουν την ζωή του άντρα με την παρουσία τους-δλδ ενα ωραίο πιμπελο να υπάρχει, και δεν πρέπει να αναμένεται να ομορφαίνει την ζωή του κάθε άντρα. Η γυναίκα και η κάθε γυναίκα εν ένας ανθρωπος κοινός. Ούτε η μητρότητα της φκαίνει με το ένστικτο, ούτε η καθαριότητα ούτε η ομορφιά ούτε η καλοσύνη. Εν όλες άνθρωποι κανονικοί που δεν πρέπει να εξυπηρετούν κάποιο ρόλο στο κοινωνικό περίγυρο πέραν του να ειναι ενεργοί άξιοι πολίτες και καλοπροαίρετοι άνθρωποι.

Έχει κακές γυναίκες, έχει κακές μητέρες, έχει γυναίκες που δεν θέλουν να εν μητέρες. Έχει που δεν τους αρέσκει να καθαρίζουν, έχει που δεν θέλουν να καμνουν τίποτε που τούτα αλλά τα κάμνουν επδ έτσι πρέπει, έχει που μισούν τους αντράδες τους, και όλους τους άνθρωπους γενικά. Έχει που μισούν να βάφουνται, έχει πουμ έχουν μιαν γλώσσα κουττούτζι που σπάζει κόκκαλα. Έχει που εν άνετες να τρων τα λεφτά που φέρνει κ'άποιος και δεν γυρεύκουν να φκάλουν τα δικά τους, έχει που εν επιφανειακές, έχει που εν ναρκισσοι, έχει που εχουν 1000 διαταραχές προσωπικότητας. Δενναιν ούτε η γκόμενα με τον κώλο που ποστάρεις, δένναιν ούτε η υπηρέτρια και η trad wife που τα κάνει ούλλα, δενναιν η εργαζόμενη που της εδωκαν τον ρόλο επδ εν γυναίκα, δενναιν τίποτε που τούτους τους ρολους. Εν κανονικός άνθρωπος.  

Η αγιοποίηση της "γυναίκας" λες κ ειμαστε όλες το ίδιο και το αυτό, και η αγιοποιηση της μητέρας και της σέξυ αρωματικής εργαζόμενης μόνο κακό κάνει. Διαφοροποιεί την γυναίκα σαν ενα διαφορετικό σύνολο τυπου ανθρώπων με διαφορετικά χαρακτηριστικά και άρα διαφορετικής μεταχείρησης. Δεν θα έπρεπε να χρειάζεται διαφορετική μεταχείριση. 

με πιο λιγα λόγια: 

Αυτά άτε κανεί, πάω να πάρω το τραντάφυλο μου-έντερ αιρολ 

4.0

Πάλε δαμε. 

Άλλη, αλλά δαμέ. 

Νομίζω έπρεπε να μπω στο κουκούλι μου, να αναμασήσω τον νου μου. Να δω εμένα ξανά ξανά ξανά. 

Το 2022 είχα γράψει αυτό. Για την πελλή μέσα μου. Μερικούς μήνες τα πάντα γκρεμίστηκαν. Είχα βιώσει τόσα πολλά τα τελευταία χρόνια, τόσα πράματα που δεν εφκάλλαν κανένα νόημα. Εγώ δεν έκαμνα νόημα. Κανένα νόημα. Το τι έκαμνα τα τελευταία 2 χρόνια της ζωής μου ήταν να πιάσω το παζλ της ζωής που έζησα τα τελευταία 10 χρόνια και να το φτιάξω. Να οργανώσω το χάος, την παράνοια, τα σκοτάδια, τα λαμπερά φώτα και τα ουράνια τόξα. Και να ακολουθήσω τα φωτεινότερα αστέρια στην άκρη του τούνελ, τα μόνα αστέρια που φώτισαν τον δρόμο μου όσο προσπαθούσα να φκω από την νύχτα, μια κόρη και ένας γιος. Με ψυχολογικά δεκανίκια, κούτσα, κούτσα, και κωλοσυρτά, με ανθρώπους να με τραβούν και να με ισιώνουν διένυσα τούτον τον δρόμο. Όταν τελειωσα με τουτο τον δρομο είχε ξεκινήσει ένας πιο δύσκολος δρόμος. Ο δρόμος της ανακάλυψης του εαυτού ξανά που την αρχή. 

Είμαι δαμέ. 

Είχα γράψει το 2023 για την καρδιά μου δαμέ. Fortified. Το λάθος μου, το μεγα. Η δυναμη δεν ειναι στα τείχη. Η δύναμη δεν ειναι στην απαξίωση. Η δύναμη δεν ειναι στην άμυνα. Η δύναμη δεν ειναι στον κυνισμό. Η δύναμη ειναι στις ανοιχτές καρδιές, στες πράξεις που εν καθαρές, στο φως, στες ίσιες κουβέντες. Η δύναμη εν στην πανοπλία των ορίων που παλέυκω να βάλω, καθώς δεν χάνω εμένα, το χιούμορ μου και την ανοιχτή μου καρδιά. Η δυναμη ειναι να με τα παίρνουμε όλα τόσο σοβαρά. Η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει λαλεί το φακινγκσπαστικότραγούδιπουμισώ. Αλλά έχει δίκαιο. Η καρδιά πονάει, απίστευτα, απίστευτα πολλά, τόσο πολλά όταν ψηλώνει. Αλλά η νίκη της δοκιμασίας αυτής και του πόνου, είναι η καρδιά να μείνει ανοιχτή. 

Τζιαι παράλληλα καθώς ζω την απόλυτη ματαίωση του εαυτού μου τα τελευταία χρόνια, καθώς ζω την απόλυτη ψυχολογική καταρράκωση καθώς παράλληλα συζητούμε για θέματα ζωής και θανάτου μια φωνή μέσα μου αρκέφκει "πνάσε κόρη μου τζιαι συ έχει πλάσματα που έχουν κανονικά προβλήματα τοσων χρονών γεναίκα και μυξοκλαίεις ατε σήκου κ σκάσε" 

Με τα χέρια ανοιχτά λοιπόν, το κεφάλι ψηλά, με τα μαλλιά πιο κόκκινα που ποτε, σκαζω-ταχα-, περπατώ και χορεύω.

Καλωσήρθατε και πάλι στο τσίρκο μου.