Time (out) in #34: Γαμήσια σας

Καθούμασταν με τον σύζυγο, στο σαλόνι. Ήταν Σάββατο νύχτα, ήμασταν διαλυμένοι που το χωρκοϊρκό της ημέρας και τα βούριστρα της βδομάδας. Εκοιμήσαμε την κόρη-με 1000 ζόρια, εφυρτήκαμε πας τους καναπέδες να δούμε ταινία. Έτσι καθώς καθούμασταν, μπαμ μπουμ στα ξαφνικά. Ντάξει, δεν ειναι και η πρώτη φορά. Πυροτεχνήματα. Οι κάττοι ξιππαστήκαν, η μια εχώστηκεν, ο σκύλος χαβά. Εγώ πήγα ως το δωμάτιο της κόρης να ελέξω ότι όλα καλά.

Επέρασε το κακό, ξαναφυρνούμαστε πας τον καναπέ. Ξανά την ταινία.

Στο μισάωρο όσο και ριλαξάραμε, ξανά μανά.  Μπαμ,μπουμ. Άλλα πυροτεχνήματα άλλου γάμου. Ίδια ιστορία, οι κάττοι να σπουρτούν δεξιά και αριστερά εγώ να βουρώ στο  δωμάτιο της κόρης.

Και πάλι ηρεμούμε ξαναπαίρνουμε τις θεσεις μας, η μια η γάτα έπαιξε το εκ του ασφαλούς και δεν ξαναξεπρόβαλε. Και ήξερε τι έκαμνε, επειδή πάλε στο 45λεπτο, ΜΠΑΜ ΜΠΟΥΜ. Ξιτίμαζα μέσα που τα δόντια μου, Εννά μου πεις σιγά κόρη και συ. Εν πολλά σπαστικό όμως, να αγχώνεσαι αν θα ξυπνήσει το κοπελλούι σου, ειδικά αν ξυπνά 2-3 φορές την νύχτα.

Ετέλειωσε και η ταινία, μια μετριότητα. Πάμε να κοιμηθούμε. Ξαπλώνουμε και εν εκείνη η γλυκιά στιγμή, που είσαι ένα στάδιο πριν κοιμηθείς. Και φυσά το αερούι, και σηκώνει σου την τρίχα.

ΜΠΑΜ ΜΠΟΥΜ ΘΚΙΑΟΛΕ ΜΑΥΡΕ ΠΙΑΣΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΜΠΑΜ ΜΠΟΥΜ ΕΝ 12 Η ΩΡΑ ΓΑΜΩ ΤΟΝ ΚΑΠΗΛΕ ΣΑΣ, ΜΠΑΜ ΜΠΟΥΜ.

Μπαίνω στο αυτοκίνητο. Φτάνω στο κέντρο. Τα πυροτεχνήματα ακόμα μάχουνται. Ο κόσμος ποθαυμάζει. Ούτε πως εν μεσάνυχτα. Κατεβαίνω, πιάννω και το σπαθί μου.Μπαίνω μες το κέντρο. Ο γαμπρός με την νύφη αγκαλιάζουνται και θωρούν τα πυροτεχνήματα. Περπατώ αποφασιστικά. Φκάλλω το σπαθί που την θήκη. Σηκώνω το πάνω και με μια κίνηση αποκεφαλίζω τους. Πητούν τα γιαίματα.

"Εξυπνήσετε μου το μωρό χωρκατοκούλλουφοι, εννα μου βάλετε κ πυροτεχνήματα."

Τους φίλους τους διαλέγουμε γιαυτό δεν τους παιδεύουμε

Αυτό το θέμα το σκέφτομαι καιρό. Έχω την ικανότητα να κάνω φίλους και να τους διατηρώ. Έχω φίλους που έκαμα σε παρέα της κάθε φάσης της ζωής μου και τους διατηρώ μέχρι σήμερα. Από το νηπιαγωγείο μέχρι τελευταίως την μητρότητα. Σε κάθε φάση έχουμε νέες προσθήκες. Ντάξει από μια παρέα 10 ατόμων ασπούμε θα μου μείνουν το πολύ 3, αλλά πάλε μένουν.

Το σοβαρό θέμα που έχω τωρά είναι ότι οι φίλοι μου οι παραπάνω έχουν μωρά, αλλοι αρκέψαν τα δεύτερα (άλλοι εν άτεκνοι). Έχουν μωρά και είναι η πλήρης απομυθοποίηση. Γιατι μερικοί κάνουν πράματα που εν αντέχω, εν με βρίσκουν σύμφωνη. Και πώς το χειρίζεσαι τούτο το πράμα.

Δηλαδή, εν θέλω να κρίνω. Πόσην ώρα θωρεί τηλεόραση το μωρό σου. Έδωκες του αλεσμένα, κλπ. Ο καθένας άμα μεγαλώνει το μωρό του με αγάπη εν νομίζω οι διάφορες παραμέτροι να παίζουν ΤΟΣΟ πολλύ ρόλο. Άτε κ έφαε αλεσμένα ε οκ, το πολύ πολύ να βασανίζεσαι παραπάνω ώσπου να φάει κανονικά. Εν ξέρω κανένα να πάει δημοτικό ασπούμε κ να μεν ξέρει να φάει. Άτε και κοιμάται μαζί με τους γονείς του. Οκ ξεπερνιέται. Εύκολα.

Αλλά έχει πράματα που εν μπορώ ΠΑΡΑ να κρίνω. Δηλαδή να διάς των μωρών ζάχαρη αβέρτα. Να διάς ρυζάλευρα. Να αφήνεις το μωρό  να κλαίει με τες ώρες για να μάθει. Να του μιλάς υποτιμητικά. Πράματα που προφανώς κάνουν κακό. Να μεν μαθαίνεις την ευθύνη και τον σεβασμό του παιδιού σου. Να συμπεριφέρεται σαν καραγκιόζης και μαλάκας από 2 χρονών. Αφού διαφαίνεται η προσωπικότητα από τον καιρό που γεννιούνται. Τιθάσευσε την με σεβασμό στο παιδί σου και στους γύρω σου. (εννά μου πεις λαλείς τα δίχρονα μαλάκες; πιστέψετε με έχει)

Και στην τελική δεν ξέρω τι να κάνω με τους φίλους μου που οι μεθοδοι που χρησιμοποιούν στην διαπαιδαγώγηση και στο ανάθρεμμα των παιδιών τους με βρίσκουν κάθετα εναντίον. Πόσο μπορώ να έχω φίλους που οι αξίες τους εν διαφορετικές απότις δικές μου και μεγαλώνουν τα παιδιά τους με τρόπο που θεωρώ ίσως κακό;

Περί γκέυ γονιών

Πολλά πολλά στο μυαλό μου.

Συνέχεια σκέφτομαι διάφορα και αναθεωρώ.
Πριν χρόνια είχα γράψει ένα ποστ και κάπου κάπως αναφέρουμουν ότι εν θεωρώ ότι έχω εχώ το δικαίωμα να πω σε κάποιον γκέυ ότι απαγορεύεται να παντρευτεί και να κάμει οικογένεια. Και κάποιος μου σχολίασε απο κάτω ότι μετά που έγινε γονιός άλλαξε τούτη η άποψη του και ότι τα μωρά χρειάζονται μάμμα.

Οπότε ήθελα να δω αν θα άλλαζε αυτό το πιστεύω μου.

Εν άλλαξε, το ανάποδο. Το θεωρώ παράλογο πλέον, σκληρό και τουλάχιστον τραγικό. Να στερείς που ένα μωρό την πιθανότητα της οικογένειας-σε οποιανδήποτε μορφή. Να του στερείς την αγάπη, την στέγη, την ασφάλεια και την πιθανότητα ενός αξιοπρεπούς μέλλοντος που μπορεί να του παρέχει ένας άλλος άνθρωπος που εν απλά ομοφυλόφιλος.

Δεδομένων και όλων αυτων που φκαίνουν στην φορά και τα κάνω hide από το  newsfeed μου. Εχτός που ένα που ήταν στον τίτλο και το διάβασα, ότι ο αδερφός στην Ζάκυνθο σκότωσε τον πατέρα του επειδή του παραπονέθηκε η 9χρονη αδερφή του ότι πονούσε τα γεννητικά της όργανα.

Να προστατεύσουμε τα παιδιά από τους γκέυ, επειδή το παιδί θα γίνει γκέυ διά παραδείγματος, και όχι εκ φύσεως. Όπως μια συνάδελφο μου που δεν θέλει να τραγουδά στον γιο της Βουγιουκλάκη επειδή εν αγόρι. Και του θύμωσε επειδή έβαλε το κοκκινάδι της. Επειδή ο μη γένοιτο κολλήσει ομοφυλοφιλία που τούτα.

Άκουα ένα ποτκαστ, για parenting, και μιλούσε ένας γκέυ γονιός, για το πώς κατέληξαν να υιοθετήσουν τα παιδιά της αδερφής του, η οποία ήταν ναρκομανής. Τα παιδιά της 3 και 1 χρονών επιβιώσαν από εγκυμοσύνες υπό την επίρροια οπιοειδών και το να μεγαλώνουν με εμπόρους ναρκωτικών, την μητέρα τους να δουλεύει σαν πόρνη και ξυλοδαρμούς. Το 3χρονο δεν μιλούσε. Επίσης δεν είχε την δύναμη να πει όχι, επειδή είχε συνέπειες αν έλεγε όχι. Και όταν αναστατωνόταν έκλαιγε για ώρες ασταμάτητα. Ο γονέας περίγραφε πώς παρενέβηκαν και πήραν τα παιδιά της αδερφής του, πώς τα βοήθησαν, πώς τα πήραν σε παιδοψυχολόγους, και πόσο δυσκολεύτηκαν να γίνει νόμιμη η υιοθεσία επειδή για την πολιτεία ήταν προτιμότερο να επιστρέψουν τα παιδιά στην μάνα τους παρά με τους γκέυ θείους.

Είδα επίσης μια άλλη ιστορία, για ένα γκέυ ζευγάρι, που υιοθέτησε 5 παιδιά. Και πόσο δουλέψαν να τα συνεφέρουν που την ζημιά που τους κάναν οι στρέητ  γονιοί τους, με επιμονή και αγάπη, με στήριξη και ασφάλεια. Τι θέλουν τα παιδιά; Αγάπη και ασφάλεια! Αποδοχή.

Εν ξέρω τι εν προτιμότερο, να περνούν τα παιδιά μια σκατοζωή με εν ξέρω κ γω πόσα ψυχολογικά ή με δύο γονείς γκέυ, που θα τα περιπαίζουν στο σχολείο ασπούμε αλλά θα έχουν σθένος να το αντέξουν και επίσης θα έχουν την στήριξη ατόμων που επέζησαν από κάτι τέτοιο. Και τέλοσπάντων το σχολείο τελειώνει και εν έχει  και τόση σημασία.

Οπότε εν αλλαξε η άποψη μου.