Ήρτεν η ώρα να γυρίσουν τα μάτια μου. Να γίνουν άσπρα και να δω ψυχρά από ψηλά.
Θωρώ την ζωή μου. Σπίτι μου; Καλωσήρθατε στο χάος μας. Τα μάτια μου σε στόχο, στον πανικό, στα ρολόγια που χτυπούν λεπτό με λεπτό, θυμάσαι που εν είχε τίποτε σημασία; Θυμάσαι που ο χρόνος ήταν απλά μέσο μέτρησης; Θυμάσαι τότε που 1 χρόνος ήταν απλά ένας γυρός γύρω που τον ήλιο και μοίραζα τα λεπτά μου και τες ώρες μου τζιαμέ που ήθελα. Έτσι μιλάς αμα έχεις όλον τον χρόνο του κόσμου. Τωρά ψάχνω ένα λεπτό να αναπνεύσω. Δεν έχει. Λεπτά πανικού λεπτά βιασύνης λεπτά άτε άτε άτε πάμε πάμε πάμε πάμε, αρκησα στο σχολειο αρκησα στην δουλεια αρκησα να φυω αρκησα να ερτω αρκησα να πεσω και τα λεπτά που σφίγγουν την καρδιά μου όσπου να κάμω έκρηξη. Όσπου να σπάσει. Μπάινω σπίτι και κατεβαίνει η λίστα μες το μυαλό μου, τι πρέπει να γίνει σήμερα, τι πρέπει να γίνει την βδομάδα, τι πρέπει να γίνει τον μήνα, αυτή την εποχή φέτος. 10 πράματα, 100, 10000 πράματα. Μπαίνουν φκαίνουν, κάποια μένουν 1 βδομάδα, 1 μήνα. Και όσο παραμένουν στην λίστα γίνονται βαριά σαν το κουττούτζι πάνω στα κόκκαλα μου να με διαλύσουν, νιώθω τα κόκκαλα μου να λιώνουν μέρα με την μέρα στο μέλλον του πόνου των κοκκάλων που με περιμένει σε μερικά χρόνια. Ανοίγω την πόρτα του σπιτιού μου και θέλω να τη κλείσω επδ εν όλα τα πράματα που πρέπει να κάνω μονη μου να χειριστώ μονη μου να ρυθμίσω μόνη μου καθώς χτυπά το ρολόι τικ τικ τικ τα δευτερόλεπτα καθώς σφίγγουν την καρδιά μου όσο περνούν και ξεφυλλίζουν τα κόκκαλα μου. Θέλω να κλείσω την πόρτα και να φύω. Να εξαφανιστώ.
Θωρώ το ημερολόγιο. 2022, 2023 τι εννα είναι δαμέ που τούτα που ξέρω. 6 μήνες να ξέρω; 2024? Λογικα το 2024 θα ξέρω σίγουρα τι που την ζωή μου θα μείνει κ τι θα φύγει. Πάντα έλεγα ότι το παρελθόν έιναι αυτό που είναι και δεν αλλάζει. Αλλά αρκεί 1 μικρή λεπτομέρεια, 1 πράγμα που δεν ήξερες να σου αλλάξει τον άξονα, να απλώσει τα μαύρα πλοκάμια της στο 2021, στο 2020 στο 2019, στο 2018. Στο 2017? Δεν ξέρω. Οι αναμνήσεις μου όλες επιμολύνθηκαν. Δεν μπορώ να δω φωτογραφία χωρίς να αναρωτιέμαι.
Τα μάτια μου γυρίζουν και θωρώ την φάτσα μου. Είμαι τούτη; Καθώς σφίγγεται η καρδιά μου όλα αυτά τα χρόνια, καθώς ξεφυλλίζουν τα κόκκαλα μου μέρα με την μέρα, καθώς αλλάζουν οι αναμνήσεις μου, το παρόν μου και το μέλλον μου, έγινα μια άλλη που δεν ξέρω ποια είναι. Άλλαξε το δέρμα μου το σώμα μου τα μαλλιά μου. 10 χρόνια και 40 παρά. Άλλαξε η ισορροπία μου.
Έρχομαι δουλειά. Τα κατάφερα. Είμαι στην καλύτερη θέση που μπορώ να έχω. Και μόνο πάνω μπορώ να πάω. Και το μόνο που θέλω να κάνω είναι να τσιριλλώ αφήστε με ρε. Αφήστε με να τρωω τα λεπτά μου, να χανω τα χρόνια μου στο γαμημένο τίποτε.
Στο ανικανοποίητο, στο αβεβαιο, στο γαμησε τα.
Τι γίνεται κατά τα άλλα καλα; Παντρεύκεται ο κόσμος ακόμα.
Σιώπα αγάπη μου, σιώπα. Εγώ να σε φροντίσω. Εν έχει κανέναν άλλο.
