18/2/16

Μια ιστορία #4

Την αγαπούσε πολύ. Τον αγαπούσε κι αυτή.

Ο έρωτας τους όταν πρωτοξεκίνησε ήταν σαρωτικός. Σιγά σιγά, έχανε την αίγλη του και την μαγεία, όπως όλες οι σχέσεις. Στραπατσαρίστηκε και επέζησε, από δυνατά χτυπήματα. 

Όμως την αγαπούσε πολύ. 

Την ήθελε για μια ζωή. Μέχρι να το καταλάβει είχαν περάσει 3 χρόνια. Και τότε ήθελε να βρει το τέλειο δακτυλίδι. Το τέλειο αντικείμενο, για την τέλεια στιγμή, στο τέλειο σημείο, που θα του έλεγε το "ναι".

Του πήρε καιρό να το βρει. Μάλιστα την ρώτησε ποιο ακριβώς δακτυλίδι της αρέσει. Μετά το είχε, το αγόρασε, και το είχε μαζί του για καιρό. Για εκείνη την τέλεια στιγμή. Που θα δημιουργούσαν την τέλεια ανάμνηση. 

Βρέθηκε κοντά, στο να κάνει την πρόταση. 5-6 φορές ήταν έτοιμος να βγάλει το κουτί. Αλλά πάντα κάτι του χαλούσε το ιδανικό, το τέλειο. Και έτσι προτιμούσε να το αναβάλει, και το ανέβαλε, για χρόνια. 

Μέχρι, που σε μια παρόμοια στιγμή, που ήταν σχεδόν τέλεια, και επεξεργαζόταν μέσα στο μυαλό του το πως θα το παρουσιάσει στο τραπέζι τον διάκοψε.
-"Δεν ακούς;"
-"Ακούω"
-"Δεν είμαι χαρούμενη, δεν θέλουμε τα ίδια πράγματα από την σχέση μας, δεν μπορώ συνέχεια να τραβώ μπροστά και εσύ να μουλαρώνεις, δεν γίνεται να θέλω μόνο εγώ"
-"Δεν είναι έτσι"
-"Πώς είναι τότε;"
 Το κουτάκι έκρουζε μέσα στην τσέπη του. 

Αλλά δεν μπόρεσε να την σταματήσει. 
Και έτσι δεν θα μάθουμε αν την έχασε σε αναζήτηση της τέλειας ανάμνησης ή αν απλά έβρισκε δικαιολογίες .

1 σχόλιο:

  1. Τέλεια ποτζεί τέλεια ποδά.. Τα τέλεια υπάρχουν μόνο στα παραμύθκια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή