Είδαμε φαντάζομαι
πολλοί την εκδήλωση που θα κάμναν οι αβκορήτες για να σφάξουν ένα χοίρο που
ετρέφαν τόσο καιρό.
Καταρχήν!
Προτείνω στον
φιλελεύθερο και στα άλλα σάιτς αντί φωτογραφίες από μικρά και χαριτωμένα γουρουνάκια
τύπου Μπέηπ, να βάλλουν και την εξής φωτογραφία:
Λλίο τρέχουν τα
σάλια μου πάντως άμα θωρώ κείντο ψαρονεφρούδιν αριστερά και τες μπριζολούδες
και τα μεντάλιονς παναία μου, μισοψημένα να τα βάλλεις μες το στόμα και να
γεμώνει ζουμί.
Άκουσα διάφορα,
του στυλ μα να κάμουν έτσι πράμα?
Μα να το δουν
μωρά τούτο το πράμα?
Μα τέτοιες
μακαβριότητες
Εν αντιλέγω ρε
παιδί μου, εν σκληρό να δεις ένα ζώο να σφάζεται, αλλά εν νομίζω να το θεωρείς
σκληρό όταν ξεκοκαλίζεις κρέας, παιδάκια στα κάρβουνα, συκωτάκι, σούβλα,
μπιφτέκια λαχταριστά σόζουμα, χάμπουργκερ που το limoncello, στιφάδο και μπριζολάκια, μπούτια
κοτοπούλου με την πετσούδα τους.
Ξέρω ότι είστε
όλοι φιλόζωοι και φιλεύσπλαχνοι και παντελεήμωνες, προφανώς δότες μυελού των
οστών και περιβαλλοντιστές που δίνουντε πας τα δέντρα και έχετε στο email signature σας ένα «think before you print» να βρέθετε.
Αλλά…!
Το να σφάξεις ένα
ζώο, εν κάτι που συμβαίνει κάθε μέρα, πολλές φορές, συνεχώς, ονομάζονται
σφαγεία και εκεί τα ζώα σφάζονται, καθαρίζονται, κόβονται και συσκευάζονται για
να φτάσουν σε εσένα σε μια user friendly μορφή, μην νιώθεις και ενοχές ότι εσκότωσες ένα ζώο για να τραφείς.
Το ότι δεν το
βλέπεις δεν σημαίνει ότι δεν γίνεται! Ναι αυτό το χαριτωμένο γουρουνάκι που
βλέπεις στο σάιτ του φιλευθερου αναγιώνεται για να σφαχτεί. Ταίζεται, μένει στο
χοιροστάσιο και κάποια μέρα θα γίνει τρυφερά μπριζολάκια που θα βρεθούν στο
πιάτο σου. Ξέρω ότι μπορεί να νιώθεις πιο καλά να γοράζεις απλά ένα κομμάτι
κρέας αλλά:
=
Τωρά….!
Το αν θα πάρεις
τα παιδιά σου να το δουν ή όχι εν άλλου παπά ευαγγέλιο. Εγώ ξέρω πολλούς που
είδαν σφαγές και εν επάθαν τίποτε, ξέρω και άλλους που είδαν και εν εξαναφάν
κρέας στη ζωή τους. Το πώς το αντιμετωπίζει ο κάθε ένας εν διαφορετικό. Εγώ
είδα, είμαι οκ. Εν οκ, έτσι είναι ο κύκλος της ζωής. Πρέπει να πεθάνει για να
το φάω. Το ότι πλέον εν χρειάζεται να το σφάξω να το καθαρίσω και να κινδυνεύω
επειδή εν θα το κάμω σωστά ή σε υγιεινό περιβάλλον εν πλεονέκτημα. Το ότι
πρέπει να ξέρουμε όμως πόθεν φκαίνει το κρέας και πώς εν απαραίτητο. Μεν
καταλήξουμε να μεν ξέρουν τα παιδιά ότι το μπεργκερ εν που αγελάδα και στην
τελική να μεν έχουμε κανένα σεβασμό ως προς το πόθεν και πως έρκετε το φαί στο
πιάτο μας.
Και μεν μου
αρκέψετε για χορτοφάγους και ιστορίες, αν σέβεσαι τον εαυτό σου τρώεις κρεας,
επειδή το κρέας έχει κείνα τα συστατικά που εν τα βρίσκεις αλλού! Και αν είσαι
τόσο χαρτκορ που θες να σέβεσαι τα ζώα τότε εν πίνεις γάλα, εν τρώεις τυρια. Η
διαδικασία που φκάλλουν το γάλα να δεις πόσο άσχημη είναι. Και αφού είσαι
χαρτκορ εν τρώεις ούτε συμπληρώματα διατροφής για να είσαι κάπως υγιής επειδή
είτε κάποθεν τα εφκάλαν-δηλαδή κάποιον οργανισμό-είτε εκάμαν τα, άρα έμμεσα
σκοτώνεις κάποιο ζώο για να γίνει συμπλήρωμα να το φάεις, είτε τρώεις
μεταλλαγμένα συμπληρώματα διατροφής. Ναι
ξέρω έχει πολλά κενά, και η εξηγηση είναι απλοική αλλά κάπως έτσι πάει.
Το άλλο
σκέλος.....!
Ναι εν παράδοση.
Το να μεγαλώνεις γουρούνι στην αυλή εν παράδοση! Εκάμναν το όλοι, όχι μονο οι
παππούδες αλλά και πολλοί γονιοί. Ρε εγώ ξέρω χωριά που ακόμα κάμνουν το.
Σίουρα εν μεγαλώσετε όλοι μες τα σαλόνια μη μου άπτου και τα συναφή. Καποιοι
λίγοι μπορεί, κάποιοι πολλοί όχι. Και ναι εν παράδοση. Όπως όλοι οι άλλοι λαοί
σφάζουν και σκοτώνουν ζώα ως μέρος της παράδοσης τους, έτσι και εμείς έχουμε
τούτο, σφάζουμεν ένα σhιοίρο 2 φορές τον χρόνο, σιγά το πράμα. Σε
όλες τις χώρες υπαρχουν τέτοιες παραδόσεις, και οι περισσότεροι λαοί τις τιμούν
με περηφάνια, είτε σκοτώνουν φώκιες είτε λούνουνται γιαίματα, είτε ταύρους να
μάχονται. Κάποια εν μακάβρια, κάποια εν
τραγικά, κάποια ναι πρέπει να απαγορευτούν. Αλλά το να σφάξεις έναν ευλοημένο σhιοιρο εν νομίζω να εν τόσο τραγικό.
Σοου πνάστε λλίο
και αφήστε τα πλάσματα να χαρούν νάκκον με την παράδοση τους.
