Ριξηκέλευθη συνέντευξη με τον Διδάκτορα και ειδικό ορμονολόγο

Γενικά τι εν τούτο το πράμα; Γιατί οι Κυπραίοι εν secondhand drama queens; 

Ερώτησα τον chat για τον σχετικό όρο και είπε μου ειναι δευτερογενείς drama queens, ή πιο ωραίο drama queens εξ αντανακλάσεως. Γινεται κάτι και βιώνουν το χειρότερα οι άσχετοι, οι εκτός του θέματος που τους εντός του θέματος. Αυτό το παράξενο βίωμα το παρατηρούμε πολύ έντονα σε σημαντικές κρίσεις, όπου όλοι οι κυπραίοι καθίμενοι ομπρός που οθόνες, διαρρυγνίουν τα ιμάτια τους με επιχειρήματα, παλιά ήταν εις τους καφενέδες, τώρα στα σόσιαλ τα μέδια. Το παρατηρούμε και σε προσωπικές κρίσεις. Δλδ αν κάτι τύχει σε κάποιον, ακόμα και αν αυτός ο κάποιος δεν μπαίνει στην φάση να ζήσει δράμα, και αντιλαμβάνεται ότι έτσι ειναι η ζωή, μπαίνουν οι άλλοι σε φάση δράμα εκ μέρους του, ώστε να τον λυπηθούν και να ζήσουν δραμα εν αντανακλάσεως.

Η δημοσιογραφική μας ομάδα με ζήλο και με πάθος και με τακουνούδιν και γιακκαδάκι όρμηξε να διερευνήσει αυτό το κρισιμο για την κοινωνία και την οικονομία θέμα. Η έρευνα ήταν σκληρή, πολλές φορές δεν μπορείς να βρεις την αλήθεια ή δεν θέλεις τζιολας επδ εν θα πωλήσει σαν το secondhand drama. Ένηγούεης, σε μια πρωτοποριακή έρευνα για την Κύπρο στο Ινστιτούτο Νευρολογίας, με θέμα "Νεύρα του Κυπραίου, λόγοι κ αιτίες γιατί οι Κυπραίοι εν μούττες του θκυόσμυ και νευριάζουν και εκρήγνυνται με το παραμικρό και πότε εννα χορτάσουν και να σταματήσουν να κάμνουν σαννα και πιάννεις τους τον βουκκο που το στόμα", (σχετικές δημοσιεύσεις θα βρείτε στο επιστημονικό περιοδικό "Journal of the slow but always furious", "Reasoning of why Cypriots are slow to act but fast to react, A literature review by Karaolos A. et al. 2024" (εντωμεταξύ άσχετο αλλα εν εγίνετουν να είσαστε μούττες της τριμυθκιας που γίνουνται και σαλατα μέλιν κ εχει 3 χρόνια να πάω να κοψω να φάω;) σολλεπτο εχαθηκα. 

(βαλε ήχο rewind) (άτε μάνα μου που σας κάνω και μουσική επιμέλεια των κειμενων μου μούχτιν)

...σε μια πρωτοποριακή έρευνα για την Κύπρο στο Ινστιτούτο Νευρολογίας, με θέμα "Νεύρα του Κυπραίου, λόγοι κ αιτίες γιατί οι Κυπραίοι εν μούττες του θκυόσμυ και νευριάζουν και εκρήγνυνται με το παραμικρό και πότε εννα χορτάσουν και να σταματήσουν να κάμνουν σαννα και πιάννεις τους τον βουκκο που το στόμα", μέρος της έρευνας εξελίχθηκε σε ολόκληρο ξεχωριστό κεφάλαιο κάτω απο την αιγίδα του φιλτατου Δημήτρη Δράμα. Ο Δημήτρης Δράμας μας παραχώρησε μιαν μοναδική συνέντευξη. Μονο για την δημοσιογραφική μας ομάδα-ακα μιαν 25χρονη μιτσιάν που βάλλομεν να βουρά δεξιά αριστερά να ρωτά εκείνα που της είπαμε στο μιττινγκ. 

Δημοσιογραφική Ομάδα: Κ. Δράμα, σας ευχαριστούμε για την ώρα σας. Τι ειναι η έρευνα σας;

Δημήτρης Δράμας: Η ερευνα μου κ. Ομάδα, προέκυψε απο την στενή μου συνεργασία με τον κύριο Καράολο. Κατά την στατιστική ανάλυση των νεύρων των Κυπραίων, που βασιστηκε σε ανάλυση δειγμάτων αίματος και των νευροδιαβιβαστών, δηλαδή των ορμονών που εκκρίνονται που νεύρα που κ'αμνουμεν όταν διαδιβαζόμαστε, δλδ όταν ειμαστε μες τον δρόμο, φάνηκε να υπάρχει έντονα μια μεταβολική μορφή της νοραδρεναλίνης, η οποία ανιχνέυφθηκε για πρώτη φορά στο κυπριακό γιαίμα. Την ονομάσαμε Χωραίτικη Μελοδραμίνη (Choraitic Melodramine, CMD-1) και έχριζε περαιτέρω έρευνας. Έτσι προέκυψε. 

Δ.Ο: Και τι κάνατε κ. Δράμα; 

Δ.Δ.: Έρευνα κ. Ομάδα

Δ.Ο.: Απαντάτε την ερώτηση κ. Δράμα, τι μας κρύβετε;

Δ.Δ.: τιποτε δεν σας κρύβω αφήστε με να σας πω

Δ.Ο.: πείτε μας κύριε Δράμα περιμένουμε να ακούσουμε τι μας κρύβετε, εμας και το κοινό, τον φορολογούμενο πολίτη αυτού του τόπου. 

Δ.Δ.: Ναι....να σας απαντήσω. Βρήκαμε την Χωραίτικη Μελοδραμίνη (Choraitic Melodramine, CMD-1) και αρχίσαμε τις έρευνες. Φαινεται η CMD-1 ειναι εξαιρετικά ενεργή μορφή της ορμόνης, τόσο πολλά που οι Κυπραίοι μπαίνουν σε μια λανθάνουσα κατάσταση δράματος εξ αντανακλάσεως. Δηλαδή δεν το παίζουν ότι βιώνουν το δράμα του άλλου, το βιώνουν στο πετσί τους ίσως και πιο δραματικά. 

Δ.Ο.: απαντάτε μας στα ίσια κ. Δράμα, απαντάτε μας να ξέρει ο πολίτης 

Δ.Δ. Μα σας απαντώ κ. Ομάδα, τι δεν καταλαβαινετε;

Δ.Ο. Δεν καταλαβαίνω τίποτε κ. Δράμα, ήρτα εδώ να ρωτώ πελλάρες και να τες παρουσιάζω εμπρηστικά ώστε να γίνονται όλα μπουρλότοοο 

Δ.Δ.: Α οκ. Ωραία, να σας πω μόνο οτι αυτή η ορμόνη έχει πιο ψηλά επίπεδα στο αίμα αυτών που εν απελπισμένοι κ απογοητευμενοι με την καθημερινότητα τους, τα προβλήματα τους φατσάρουν ατέλειωτα και δεν μπορούν ναλυθούν κέτσι προτιμουν ναζουνέναδράμαπουδενειναι δικό τους παρα να αντιμετωπίσουντονεαυτότους.

Δ.Ο.: κύριε Δράμα απαντήστε του κύπριου πολίτη επιτέλους, που χρηματοδοτεί την έρευνα σας. 

Ο κύριος Δράμας σηκώνεται να φύει νευριασμένος

Δ.Ο.: Ο κύριος Δράμας, όπως φαίνεται και απο το όνομα του, εγκατέλειψε, ανίκανος να μπορεί να απαντήσει τις ερωτήσεις που του θέσαμε. Έτσι ειναι κυρίες κ κύριοι, δε σας σέβονται τίποτε, τρων τα λεφτά των φόρων σας και κάνουν ότι θέλουν. Ντροπη κ δυσωδία κ. Δράμα. Θα έπρεπε να ντρέπεστε να την αίσχυντη σας συμπεριφορά. 

ΥΓ. Φανταστικά γεγονότα προφανώς 

Τελικός Τσιαμπιονς Λιγκ

Θα ήθελα παρα πολλά να γράψω για την ευρύτερη οικογένεια της μητριαρχικής γραμμής. Γενικά εν έχω παράπονο εχει πολλύ άκξιον, αν εξαιρέσεις τα διαγενεακά τραύματα που κουλιαντιρίζουνται έχει 5-6 γενιές. Το καλό ζιουμεν στον ιδιο τόπο για πολλες δεκαετίες. Ξέρω ιστορίες ασπούμε που τον παππου του πρόπαππου μου. Άρα ξέρω επίσης οτι πάει σόι το βασίλειο. 

Θα ήθελα να σας γράψω, τι δράματα εκάμαν, τι πελλάρες, τι ξυλο εφάαν και δώκαν, τι λάθη τι πάθη, τι βλακείες είπαν, τα χάζια τους, τα γέλια τους, τι μαλάκες ήταν, τι κατζίες είπαν, τι περίπλοκες εν οι σχέσεις τους, τι ακατάπαυστες και ευφάνταστες εν οι γλώσσες τους εν εξαναείδα έτσι λεξιλόγιο. Τα πολλά κακά τους, αλλά και τα πολλά καλά. 

Θέλω πολλά να σας γράψω για την κηδεία του παππού, o οποίος, εν εισαγώμενος σε τούτη την κατάσταση, επαντρεύτηκε, που εμαζευτήκαν ούλλοι οι παίχτες στην εκκλησιά-όσοι ζιουν-, σαν τον τελικό του τσιαμπιονς λιγκ. 

Απο την μια μεριά ο τάδε, εκανε το κ το κ το, και δεν μιλιέται με την Χ, την Ψ και τον Γ. 

Απο την άλλη μεριά ο Ω, που έκανε έτσι, είπε γιουβέτσι, και αμαν θωρεί τον Β αλλάσσει δρόμο. 

Απο την απέναντι γωνία, η Δ, που αναλόγως εποχής εν μιλιέται με καποιον.

Απο την άλλη εν ο Ρ που εδέρτηκε με την Χ και εν στα δικαστήρια. 

Γενικά θωρώ τα και γελώ, νιώθω πολλά ξένη σε τούτη την κατάσταση και μες τον νου μου κατάφερα που πολλά μικρή να αποστασιοποιηθώ και να έχει χάζι η υποθεση, ή οι απανωτές υποθέσεις. 

Τζιαι έτσι σαν φύρνουμαι με τα κωμικοτραγικά, σαν πέφτει το ένα αστείο πας το άλλο μες τον νου μου και εν τα εκτιμούν οι δικοί μου που ζουν το δράμα τους, έτσι σαν ακούω την επόμενη μαλακία και σκέφτουμαι πραγματικά ο θεός να την/τον/τους ελεήσει (που εν ττίπικαλ σκέψη μου μόνο όσο αφορά αυτή την οικογένεια αφους εν πιστεύκω σε τίποτε), γειώνουμε και μηδενίζω. 

Μηδενίζω στο οτι τούτα ούλλα εν τίποτε, εν πελλάρες, εν κάτι να ποσκολιστούμε να αντέξουμε το τίποτε, τιποτε, τιποτε, τίποτε, την ματαιότητα της ζωής και το τέλος που εννα έρτει και εννα σβήσουν τα πάντα. Και τα πάθη και τα λάθη, και τες μαλακίες, και τα σωστά και τες πελλάρες, και τα αστεία και τα σοβαρά θα τα κουβαλούν οι επόμενες γενιές, αλλά σε μιαν λανθανουσα κατάσταση μνήμης, όπως το ερμηνεύει καθένας μέσα του, που σίουρα δεν θα ειναι όπως το έχει ο καθένας μέσα του για τον εαυτό του. Οπως εγώ γελώ με τες δράσεις και τις βλακείες που εκάναν, αλλά για κείνους ήταν και σοβαρά και σημαντικά. Όπως εν η ανθρώπινη φύση. 

Time Out #44 Στο σουπερμαρκετ παλε

Μα ήντα πράμα ρε παιδί μου, άμαν εννα γράψω έτσι τα γκομενικά μου, άμαν γράψω τίποτε κοντροβερσιά για ρετ φλακς, ήνταλος αννοιετε τα στοματα σας να μου στείλετε. Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω, όλους τους αναγνώστες μου-και τους 7-που μου είπατε οτι δεν ειμαι red flag που το ποστ που εκαμα πριν κανενα μηνα. Απο καρδιάς. Εν είμαι, αλλά όποιος έπιασε τι ήθελα να πω τελεια! Οποιος δεν έπιασε τι ήθελα να πω! Πάλε τέλεια, βαρκούμαι να εξηγήσω τι ήθελα να πω, και στην τελική εν τούτο το ενδιαφέρον της ανθρωπινής επικοινωνίας, ότι σπανίως εν επιτυχής. 

Κ όσους ενευριάσαν  εκ μέρους μου για το μια ιστορία, εν απλά μια ιστορία. 

Και όσοι ενιώσαν οτι εχάλασε η εικόνα μου στο μυαλό τους που τα λεγόμενα μου, πάλε ωραίο, οι εικονες δεν ειναι άνθρωποι, οι εικόνες εν δισδιάστατες, οι άνθρωποι εν 3d και πολλά πιο ενδιαφέροντες, γουινκ γουινκ! Σε σένα απευθύνομαι ναι μεν θωρείς γυρώ γυρώ. 

Ευχαριστώ που μου στέλλετε, ειμαι κουλ συνήθως επειδή γράφω τα μετά που τα έκαμα πρόσες. K εν τα γράφω έτσι απλά για το κουτσομπολιό, γράφω κάποια συγκεκριμενα πράματα που θέλω να επικοινωνήσω συγκεκριμένες διαπιστώσεις. 

Τέλοσπάντων δαμέ κανονικά ήταν ένα άλλο κείμενο. Αλλά εν θα το ποστάρω επειδή εν σαννα κ θκιαβάζετε απευθείας το ημερολόγιο μου-παραπανω απο το κανονικο- και δεν ξέρω αν ειμαι έτοιμη να εκτεθώ σήμερα και να δω ποσο διαφορετικά που το τι εννοω πολλές φορές πιαννετε απο τα λεγόμενα μου. Και γενικά πάντα ήθελα το μπλογκ μου να ήταν σαννα και έχετε με απέναντι σας να πινουμε καφε και να σας λαλω πράματα, αλλά σπανίως εν έτσι. Άλλο να σας τα λαλώ, άλλο να σας τα γράφω. 

Εννα σας πω, για προχτές που επήα σουπερμαρκετ. Ναι ξερω, εν έχει τζιους (aka juice) το να πάω σουπερμαρκετ. Αν εξαιρέσεις ούλλες τες ιστορίες που έγραψα δαμέσα για τις δολοφονικές μου τάσεις στα σουπερμαρκετ. Ειπαμεν και για τον Αθηαινίτη, είπαμε και για το Λιτλ. Ειπαμε και για το Αλφαμέγα, δόξασοι ο θεός πάω σε ούλλα. Τέλοσπαντων, πάω στο ποπ λάιφ προχτές, να γοράσω καμπόση άμμο των κάττων και μια τροφή που φέρνουν ωραία που αρέσκει στες γάτες μου οι οποίες δεν δέχονται να τρων την ίδια τροφή για πολλύ καιρό, θέλουν την ποικιλία τους. 

Φακκω τον γυρό μου, χαμένη στες σκέψεις μου-οπως εν γενικα η περισσότερη ζωή μου, μες τον νου μου, εν πολλα ωραίος τόπος ο νους μου συνήθως-τζιαι επειδή ήταν τέλος του μήνα, κ οχι πως εννα πεινάσουμε αλλα η διαχείριση των πόρων σωστά εν καύλα για μένα, να έχω ελεγχομενα έξοδα, να χρησιμοποιώ ότι έχω στο σπίτι και να φυλάω ενα ποσο εν απολαυση, εμέτρουν τα κουτσιά μου κατά το ψώνισμα. Άρα ειχα μονο δύο τσαντούλες στην έξοδο όπου διώ πανω σε κάτι γέρους ενα ζευγάρι. 

Ο παππούς επερπάταν εν επερπάταν, η γιαγια με το μπαστούνι κ τα χοντρά γυαλιά. Στην έξοδο να προσπαθούν να φκάλουν λοαρκασμό πως να παν στο αυτοκινητο αφου δεν τους αφήναν να φκάλουν έξω το καροτσάκι το μικρό του χεριού και ήταν παρκαρισμένοι μακρυά. Σταματώ λέω τους να σας τα πάρω εγώ. Πιάννω τες σακκούλες, η γιαγιά μουρκουρκό του παππού, ο παππούς να σαλαβατά πίσω. Περπατώ αργά με την γιαγια μπροστά ο παππούς πάει πιο αργά που πίσω. 

"Μιαν ζωή ο ίδιος, πεντε μίλια δέκα ώρες" έφκαλλε το παραπονο η γιαγιά, "πάντα ούλλα αργά, ενημπορω εσπασε με, μιαν ζωή το ίδιο πράμαν" ελαλε μόνη της, εγω εχαμογελούσα αβολα εγύριζα εθώρουν οτι έρκετουν και ο παππούς ο οποίος εσαλαβάταν τα δικά του. 

Γυρίζει πάνω μου "επελλανα σε κορούα μου εννα έχεις και συ τα δικά σου με τον άντρα σου"

"Εν έχω αντρα εγώ" λαλώ της κ χαμογελώ.

"Μα είσαι ανύπαντρη"

"Εχώρισα" απαντώ της

Πιάννει με έτσι πας το μπράτσο γυρίζω θωρώ την. Καρτερώ να μου πει τα γνωστά που λαλούν οι παραπανω. "εν πειράζει τουτα τα πραματα εν τυχερά" "ου μα εν το ήξερα" "εννα φτιάξεις την ζωη σου μεν έχεις έννοια" 

Γυρίζω θωρώ την και λαλεί μου

"Η καλλύτερη δουλειά ποκαμες, να πνάσει το βλατζιύν σου" 

Εφύρτηκα 

Εγέλασε

Ο παππούς εσαλαβάταν

Μια ιστορία #19

Ερώτησεν την πολλές φορές τι ψάχνει. 

Τι ψάχνει καθώς της άννοιει τες πόρτες, και της κρατά τες ομπρέλλες, τι ψάχνει καθώς βρισκουν μιαν ώρα να βρεθούν κλεφτά μες την βδομάδα, τι ψάχνει σαν την παίρνει στο αυτοκίνητο της και φιλά την για αντίο, τι ψάχνει σαν της τρώει το παγωτό που το στόμα και σαν την κολλά πας τον τοίχο και λαλεί της θέλει την. 

Τι ψάχνει; 

Τι ψάχνει που έναν άντρα σαν την πιάννει τηλέφωνα που τα αεροπλάνα και στέλλει της αν έφτασε. 

Τι ψάχνει σαν της στέλλει πελλάρες βίτεο, σαν του εξηγά τα κολλήματα της και ζητά του να κάνει υπομονή, τι ψάχνει σαν ζητά την άδεια της να την φιλήσει και να την λιώσει στα χέρια του. 

Τι ψάχνει; 

Τι ψάχνει σαν βάλλουν ο ένας τον άλλο μες το πρόγραμμα τους. 

Τι ψάχνει σαν της λαλεί οτι θα κάνουν οτι θέλει αυτή καθώς μπλέκει τα δάκτυλα του στα δικά της και τραβά την πάνω του. 

"Εσύ τι ψάχνεις;" λαλεί του μιαν μέρα έξω που το αυτοκίνητο

"Μαζί σου τα πάντα, εχτός που συναισθήματα" απαντά 

και ξαφνικά εγινε ενας μιτσής μικροσκοπικός

εφίλησε τον

είπε του οτι εν ειναι αυτο που ψαχνει

και είπε του αντίο

#livenlove

Πριν 16 χρόνια, έτσι μέρα, ήμουν στο O2 Arena.

Οι Stereophonics έπαιζαν το Live ‘N Love κι εγώ τσιριλλούσα τα λόγια.

Βάλε το live n love να σου πω λλιο. 

Να σου πω τι πεθύμησα τούτα τα χρόνια της ανακατασκευής και της ανακατανομής και του ξεσκαρταρίσματος

Πέραν των καλών φίλων, επεθύμησα εκείνες τες ενδιαφέρουσες συζητησεις πάνω που τες μπύρες με κάποιον που εν διαθετειμένος να δει το σκότος σου και να το βρίσκει ενδιαφέρον. Επειδή και γω βρίσκω ενδιαφέρον το ακακο σκοτεινό του άλλου. Πας το ξεσκαρτάρισμα έχασα όλους τους ανθρώπους που είδαν το σκοτεινό μαύρο του εαυτού μου και όχι μόνο το αποδέχονταν αλλά άρεσκε τους. Μπορεί να εν για λόγους ψυχικής υγείας που απομάκρυνα ανθρώπους, αλλά σίουρα και το τι έχασα που κάθε περίπτωση εν σοβαρό πετσόκομμα. 

Επεθύμησα επίσης ανθρώπους που δεν φοούνται. Και δεν χώνουνται. Επεθύμησα ανθρώπους που να θέλουν να ζήσουν. Να μεν φοούνται να νιώσουν και να εκφραστούν. Και δεν εννοώ μόνο ερωτικά πλις, πλις, πλις. Ανθρωπους που εχουν παραπανω πράματα να πουν εχτός που τα μίζερα και να βαρκουνται και να μεν ταράσσουν. Θέλω ανθρώπους που δεν φοούνται να ανοιχτούν και να εκθέτουν τες καρδιές τους και τους εαυτούς του. Που δεν σε κρατούν σε απόσταση ασφαλείας και που δεν κάμνουν την ανεξαρτησία σημαία. Δεν θέλω να μεν χρειάζομαι κανένα, θέλω ανθρώπους που εζήσαν πράματα και αποφασίσαν ότι ειμαστε πολλά μεγάλοι για άμυνες και προστασίες. Που θέλουν και έχουν συναισθήματα και δεν τα φοούνται. 

Λυσιώ να αρκέψω χορό πάλε. Λυσιώ να ακούσω μιαν μπατσιάτα και να χορεύκω στον ρυθμό και να κουραστούν τα πόθκια μου που το χόρεψε χόρεψε. Να έχω χρόνο να πάω για μαθήματα χορού και να έχω χρόνο να πηγαίνω στα πάρτυ και γενικά να χαθώ σε ένα incondicional. Να κινείται το σώμα μου στον ρυθμο και να χαλαρώνει, να λιώνω στην μουσική και ξεφεύγω που το πλαίσιο της καθημερινότητας. Να αφήνω την κυριαρχία στα χέρια κάποιου άλλου και απλά το σώμα μου να ακολουθεί και να εκφράζει εκείνο το κομμάτι που δεν εχει χώρο να φανεί εδώ και χρόνια. 

Εξερίζωσα τον φόβο εξερίζωσα και τους ανθρώπους, εξερίζωσα τις πεποιθήσεις, εξερίζωσα την αυτοαμφισβήτηση. Δεν δέχομαι να χωστώ πίσω που τους φόβους και τες αμφιβολίες. Επάλεψα το, εν τόσο ευκολο να μπεις πίσω που την ασπίδα σου, τοσο ασφαλές και σίγουρο. Αλλά αρνούμαι να φοούμαι. 

Θέλω.να.ζω.με.ανοιχτα.τα.χέρια 

Ε τελοσπάντων ημέρα της γυναίκας

Βάρτε το dog days are over της φιλης μου της florence να σας πω τι εβαρέθηκα; 

Εβαρέθηκα τον φεμινισμό που εν κατά του άντρα. Μια γυναίκα για να εν δυναμική και δυνατή πρέπει να επιβιώσει που έναν άντρα. Εβαρέθηκα ούλλο το ποιντ του φεμινισμού να ειναι οτι εξεπέρασα το ότι χρειάζομαι άντρα. Ή ότι πως το λένε το plot arc της ζωής μιας γεναίκας ειναι όταν ανακαλύφκει οτι μπορεί και χωρίς άντρα ή ότι εν την καθορίζει η πατριαρχία, ή οτι αντέχει να μεν την καθορίζει η πατριαρχία. Γυρεύκεις να ακούσεις ενα power τραγούδι, επειδή περνάς δυσκολα τα τελευταία χρόνια-ασουπω συμπαν εννα γίνει τίποτε; εννα δούμε κανενα χαίρι οξά να παρετηθώ;-και το μόνο που βρίσκεις σε δυναμικό τραγούδι απο γυναίκες εν πως να εισαι ανεξάρτητη, πως επιβιωσες του άντρα, του χωρισμού, της ξέρω γω κακοποίησης. Εν έχει ενα τύπου "eye of the tiger", μιαν ιστορία της γεναίκας που τα καταφέρνει έτσι, χωρίς να μιλήσουμε για κάνεναν άντρα, κανένα αντρα που σε κρατα πίσω. Απλά μια γεναίκα που έχει μια ζωή, και προβλήματα εχτός του σεξιστικού. Να μεν είναι ο άντρας και το να ξεπεράσουμε το τι φέρνει η πατριαρχία, να ειναι απλά "θέλω να ακκάσω τον κόσμο, θέλω να πατώ κ να σούζεται η γη" ή "έχω βουνό να ανεβώ και θέλω τούτο το πάουερ να με κουβαλήσει ως την κορυφή". Εν γινέται να έχουμε ιστορίες γυναικίες άσχετες του άντρα; 

Ξέρω, εν τεράστιο το θέμα του σεξισμού, μερικές φορές νιώθω πολλά επηρεασμένη, ξέρω οτι εν που τύχη που εν έζησα κάποια τρομερά πράματα, και ξέρω εν που την πατριαρχία που έπρεπε να βιώσω κάποια πράματα, και την πίεση να ειμαι 10 βήματα μπροστά για να ειμαι στο ίδιο επίπεδο απλα, 

πλέον νιώθω οτι θέλω να έχω κ άλλα προβλήματα. Κανει. Παρετάτε με. Εν ειμαι γυναίκα και μόνο. Ειμαι άνθρωπος. Θέλω να κρασιάρω έτσι γυναίκεια και ντόπρα και ο μόνος λόγος να ειναι επδ έτσι, επδ τούτο εν το πρόβλημα μου τωρά και σοβαρό και εν αληθινό και εν άσχετο του κάθε άντρα. 

Θέλω να ακούσω ένα τραγούδι που να μην ειναι για γυναικεία ενδυνάμωση, αλλά ενδυμάνωση με γυναίκεια φωνή, αν καταλάβεις την διαφορά

Θέλω να δω μιαν ταινία γυναίκας που να εν μια περιπέτεια και να μεν έχει να κάμει με έναν άντρα στην ζωή της

Θέλω να έχει μια γυναίκα μιαν αποκάλυψη μες τον νου της που να μεν έχει να κανει με την σεξουαλική της ταυτότητα. 

Ξέρω εν ούλλα απαραίτητα, ξέρω επεράσαμε διάφορα θέματα και στάδια κλπ κλπ. Και το οτι μπορεί να τα λαλώ και να τα σκέφτουμαι τούτα τα πράματα εν επειδή έπρεπε να γίνουν. Αλλά θέλω μιαν γυναικεία ταυτότητα περαν του τι ειναι μια γυναίκα σε σχέση με έναν άντρα. 

Τόσην ώρα ήσουν καλά τωρά ναμπουπαθες

Έχω πάρα πολλά μες το μυαλό μου, βουίζει, σκεφτομαι, ασταμάτητα. Ώσπου κ ανεπαίσθητα εχτές το πρωί έσκασε μια βόμβα ησυχίας. Ένα κενό. Σαν τον ήχο του τίποτε. Εκεί που είχε ήχο και εικόνα και ζωή, τωρά έχει τίποτε. 

Το να πεθανίσκει ο παππούς σου στα 90+ εν κ ειναι κάτι τραγικό. Εν ευλογία. Να γερνά σπίτι του, που το εχτισε με τους αρφούες του, περικυκλωμένος που την οικογένεια του. 

Το να πεθανίσκει όμως, τούτος που ζωγράφιζες μαζί του όταν ήσουν μιτσια, με το κόκκινο μολύβι του χτίστη, κείνος που έρκετουν που την δουλειά και εκάθετουν να παίξετε κομμωτήριο, κείνος που σου τραγούδαν σιγανά, που σου ελάλε "εάν μου πεις" κ μετά ελάλε ένα αίνιγμα, εκείνος που έκαμνε μαζί σου κατασκευές, αγαλματάκια που γύψο, και ψηφιδωτά που κομματούθκια που τα χτίσματα, εκείνος που άμαν άρκεφκε να γελά ήταν μέχρι δακρύων, που εν επέτασσε τίποτε επειδή ούλλα έξερε να τα σάσει, που άμαν επελλάριζες ελάλε σου "τόσην ώρα ήσουν καλα τωρά ναμπουπαθες", τζιείνος που ήταν σιγανός αλλά σταθερός, σε ούλλα τα δύσκολα ηρεμος και στωικός, τζιείνος που εθώρε τα κοπελλούθκια σου κ έπαιζε τους ακόμα κ με το μπαστούνι, και ελάμπαν τα μάθκια του. Τούτος άμαν πεθανίσκει, ε εν κάτι που αφήνει ένα κενό. Μιαν ησυχία. Κάτι που εν αναπληρώνεται. 

"Έτσι είναι αγάπη μου", λαλώ του "τα σώματα μας επιστρέφουν στην φύση απο όπου ήρθαν"

"Γιατί μαμα το κάνει τούτο η μητέρα φύση;"

"δεν το κάνει η μητέρα φύση, απλα εν η ανθρώπινη φύση" απαντώ του σαν προσπαθεί να το χωρέσει μες το νου του

"ναι αλλα τουλάχιστον έχω τον μέσα μου, εγώ ειμαι απο σένα κ τον παπα, εσυ απο τον παππου και την γιαγιά, η γιαγιά απο τον παππου κ την γιαγιά, ετσι τον έχω μέσα μου τον παππου"

"ναι, παλε εν η ανθρωπινη φυση" λαλώ του  

ππι εσ μεν το κάνουμε το όλο το θέμα με τα συλληπητήρια, μεν μου πείτε!