Αγαπητέ κυπριακέ λαέ, είμαι ζωντανή.
Αυτό συμβαίνει όταν δεν βαρκέσαι την ζωή σου, εν βρίσκεις ώρα να κάτσεις να γράψεις τες μαλακίες που σου συμβαίνουν.
Ήντα πράμα; Να μεν έχω 1 ώρα στο γραφείο να κάμω ανάρτηση επειδή αρέσκει μου τούτο που κάνω και επίσης επήξαμε στην δουλειά και επίσης εν έχω γραφείο πλέον;
Που τον καιρό που γράφω δαμέσα, άλλαξα 5 δουλειές, τούτη εν η καλύτερη από όλες τες απόψεις.
Προψές επήα για ποτό με ένα πρώην φίλο, είχε 2 χρόνια να μιλήσουμε επειδή εν μαλάκας και είναι στο εξωτερικό. Κουβέντα στην κουβέντα μαζί του ανακάλυψα πόσο χάππυ είμαι. Ξέρω η ζωή μου δεν είναι τέλεια, σπάζουν τα νεύρα μου καθημερινά, φακκά μου ο παραπάνω κόσμος, κάμνω τους καφκάες μου, αλλά είμαι χάππυ. Και είμαι χάππυ δαμέ όσο θα ήμουν κάπου αλλού.
Έχω τον Φιτζ μου, που μαθαίνει, και μαθαίνω, πως να είμαστε σύντροφοι, ενναιν εύκολο πράμα. Πέφτει τσακωμός, όπως πριν κανένα μήνα που πέρασα 1 βδομάδα στον καναπέ. Αλλά όλα καταλήγουν στο ότι θέλει high maintenance γκόμενα που εν ικανοποιείται με τα δεδομένα. Και επίσης στο ότι θέλω τον άντρα που τα φκάλλει περα μόνος του και θαυμάζω το, αλλά το να τα φκάλλει πέρα μόνος του έχει και το αρνητικό στο ότι εν δύσκολο να γίνει ζεύγος. Αλλά όλα περνουν, επειδή θέλω και θέλει και βάλλουμε τους εγωισμους κάτω. Πεθυμώ λλίο που ήμασταν γκόμενοι και γυρίζαμε και εφίλαν με μες τον κόσμο. Αλλά και τωρά έχει άλλες χάρες. Έχω το πετ μου. Εν έχει έτσι πράμα, σαν το πετ. Το καμωματάρικο, το μωρό. Εν μπορώ να σας περιγράψω πόσο ανυπομονω να έρτω σπίτι στο μικρό μου να παίξουμε, να φύουν όλα από το κεφάλι μου. Το πετ είναι το αντιστρες, αντιψυχωτικό μου.
Έχω την οικογένεια μου που τα βρίσκουν. Που μένουμε όλοι κοντά αλλά εμπήκαν τα όρια και εν έρκετε κανένας ακάλεστος, αλλά ήβραμε πως να βρεθούμαστε με μέτρο. Καθένας έσσω του και όλοι μαζι τραπέζι. Έχω φρέσκο φρέσκο γαμπρό, που πραγματικά τωρά τον γνωρίζω σε βάθος, και όσο τον γνωρίζω τόσο πιο πολύ τον συμπαθώ. Ήντα περίεργο πράμα ένας σχεδόν άγνωστος διά ένα δακτυλίδι της αρφής σου και ξαφνικά θωρείς τον διαφορετικά, σαν να είναι ο μιτσής ο αρφός σου.Έχω τους φίλους μου, που ένας προς ένας εν διαλεκτοί για την σχέση που έχουμε. Εν είναι τέλειοι αλλά ο καθένας έχει τα δικά του. Έχω τα άκυρα τα χόμπις μου, έχω το σπίτι μου, και τα σχέδια μου για το μέλλον, και τι δεν έχω. Λλία λεφτά παραπάνω να είχα αλλά ας μην είμαστε άπληστοι.
Νιώθω πλήρης στην δεδομενη περίοδο. Και κείνος μου θύμισε μια περίοδο που δεν ήμουν, μια περίοδο που έψαχνα τα πάντα. Πίεζα τον εαυτό μου στα όρια, να μάθω τις αντοχές μου, εν ξέρω αν ήταν ευτυχισμένη περίοδος, αλλά σίουρα ήταν ενδιαφέρουσα. Ήταν η ευκαιρία μου να πήξω το μυαλό μου.
Καθούμασταν σε κείνο το μπαλκόνι, και ήταν τόσο περίεργα, επειδή ήμασταν ίδια άτομα, αλλά τόσο μακρυά, σαν να ήταν φάντασμα από τα παλιά. Σαν ένας ξένος που ξέρει τόσα για μένα, αλλά τίποτε για το ποια είμαι πλέον.
Εν και πάει πούποτε τούτη η αναρτηση, εχτός που το ότι ήταν γουίαρτ :)
PS. Welcome back honeymooners
