10 χρόνια μάμα

10 χρόνια μαμα τι λαλείς γιε μου;

Άμαν με ρωτούν γιατί ήθελα μωρά εν έχω απάντηση. Εν έχει κανένα σπουδαίο λόγο. Τίποτε φιλοσοφικό, τίποτε βαθύ να απαντήσω. Ήταν πολλά δεδομένο μες τον νου μου οτι ήταν να γίνω μάμα. Χωρίς να ειμαι η τύπισσα που μου αρέσκουν τα βρέφη και φύρνουμαι και νιαουρίζω με τα μωρά του καθενού. Καθόλου. Αν δεν ειναι τα δικά μου ή μωρά δικών μου ανθρώπων μπορώ να πω δεν με πολλοκόφτει. Απλά ήξερα οτι ήθελα τα δικά μου παιδιά. Έτσι απλά. 

Η μητρότητα ήρτε πάνω μου εντελώς φυσικά και ήταν σαν το super upgrade. Ήταν σαννα και ούλλες οι αισθήσεις μου οξυνθήκαν. Θωρώ τες φάτσες τους και μετρώ συναισθήματα, θωρώ τα μάθκια τους κ συγκόφκω αν έχουν πυρετό. Ξέρω ποτε μπορεί να εκάμαν σκιπ μια μέρα που την τουαλέτα και διώ δαμάσκηνα. Καθε μαθκιά μου πάνω  τους εν σαν το σκάνερ, ελέγχει για τα παντα, δημιουργεί λίστες με πράματα που πρέπει να γίνουν, κουρεματα που πρέπεινα κλέισω, α τούτο το παντελόνι εκόντυνε να το φκάλω που το ερμάρι, θέλει οδοντογιατρό, έφκαλε ένα σπυρούι,  θέλουν κόψιμο τα νύχια, θέλει κρέμα στο δέρμα πιο εντατική και τα λοιπα και τα λοιπα και τα λοιπα. Έγινε ο εγκέφαλος μου ενας δέκτης για συνεχή μηνύματα που έρκουνται που τα μωρά μου ασταμάτητα. Δεν σταματά ούτε στον ύπνο μου. Αν έχουν πυρετό εννά ειμαι σε επιφυλακή, εν θα κοιμηθώ, αν εν λλιο στεναχωρημένα εννα το νιώθω μέσα μου και εννα προσπαθώ να μάθω τον λόγο. Το σχέδιο να εκμαιεύσω πληροφορίες που την κόρη μου εν αδιάκοπο, και συνέχεια σκέφτουμαι τρόπους που εννα χαλαρώσει και εννα μου πει τίποτε. Εν ξέρω πως γίνεται τούτο το πράμα. Ως και για τα μαλλιά, πολλά απλό παράδειγμα. Τα μαλλιά της εν λλιο δύσκολα κ δοκιμάζουμε σαμπού και προιόντα διάφορα ώσπου να της κάτσει κάτι. Ο εγκέφαλος μου έχει 2-3 χρόνια κρατά αρχείο ήνταλως αντιδράσαν τα μαλλιά της στο καθε προιόν ποιο της έκατσε και πως να το βάλλει. Ασε που έγινα ο έξπερτ των σγουρών/σπαστών μαλλιών ποσα βίτεο να δω για τεχνικές και τρόπους να τα στρώσουμε. Έγινα ενα πολυμηχάνημα. 

Το άλλο που έγινε ειναι οτι έγινα πολλά προστατευτική. Μιλούμε θεωρώ άνετα μπορώ να κάμω πολλά πράματα για τα κοπελλούθκια μου. Κ αν εδέχετουν η κόρη μου ήταν να φτάννω στο άλλο άκρο έτσι εύκολα. Που δεν ειναι σωστό, το ξέρω, το ξέρω. Τι εννοώ. Όσο ήταν μιτσιοί ήμουν εκείνη η μάνα που επδ εκούντησε το κοπελλούι σου το δικό μου ήταν να αναμένω να κάμεις κάτι. Πχ να πεις του κοπελλουθκιου σου να ζητήσει συγνώμη ή να ζητήσεις εσύ. Εν μιλώ για μικροπράγματα μεν μου αρκέφτετε. Αλλά αν δεν το έκανες εσύ θα συνέτιζα εγώ το μωρό σου. Και ότι θέλεις κάμε ανάγωγη/ανάγωγε. Έγινα μια σκύλλα, για τον εαυτό μου μπορεί να μεν έκαμνα έτσι θέμα όσο για τα κοπελλούθκια μου. Μπορούμε να γελούμε και να χαχανίζουμε αλλα αν πειράξεις μια τρίχα τους είμαι ικανή να σου φκάλω τες δικές σου μία μία, αργά και βασανιστικά, με την τσιμπίδα, όχι μονο που τα μαλλιά. Φυσικά τούτο δεν παρπατά για πολλύ καιρό, επδ μετά η κόρη λαλεί σου έτσι εννα την έχω τούτη την ρεζίλισσα ούλλη την ώρα εν θα της λαλώ τιποτε για να μεν κάμνει ιστορίες. Κ μετά βουράς να τα σάσεις με την κόρη σου και να αντιδράς διπλωματικά και να κάμνεις μόνο οτι σου διά την άδειαν η κόρη σου, και για να συνεχίσει να έρκεται κοντά σου και  να σου έχει εμπιστοσύνη πάντα αντιδράς ήρεμα σε ότι σου πει, κανεις αγκαλίτσα και μιλάς ήρεμα γιατι εν λάθος αυτό που εγινε και πως την έκανε να νιώσει και της συμπαραστέκεσαι και μιλάς για το τι επιλογές έχουμε να αντιδράσουμε και να το σκεφτεί και δεν θα κάμεις τιποτε αν δεν σου πει πρώτα εκείνη. Και αγκαλίτσα και φιλάκι κι ευχαριστώ που μου το ειπες αγάπη μου. Εντωμεταξύ μέσα μου έκρηξη οργής, επήραμε τα άρματα και τα σπαθκιά,  πάω να εύρω την αιτία τούτης της κατάστασης λαλώ τους και για την ράτσα τους και για την γενιά τους και διώ τους πάτσους και ππουνιές ώσπου να καταλάβουν να μν ξανατζιήσουν πας τα κοπελλούθκια μου. Περιορίζουμε στο να ζαοθωρώ πλέον. Και να δυναμώσω τα κοπελλούθκια μου να μεν χρειάζονται την ρεζίλισσα την αθυρώστομη την μάνα τους. Να καταλάβουν τα αισθήματα τους, να μετρούν τις καταστάσεις, να αξιολογούν, να μιλούν και να ζητούν την βοήθεια μου. Ασχέτως αν σκανάρω και αξιολογώ κάθε μικροέκφραση της φάτσας τους ασταμάτητα.

Το τρίτο που έγινε ειναι οτι έφυα που το κέντρο του κόσμου. Τούτο εθεωρούσα οτι γίνεται γενικά. Αλλά προφανώς οχι. Όταν εγέννησα το κορί μου όμως, εν σαννα και έφυα εγώ που το κέντρο του κόσμου μου, κ το κέντρο μου έγινε η κόρη μου. Το πιο σημαντικό ήταν η κόρη μου και η οικογένεια μας. Μετά ήρτε το γιούδι μου, κ η οικογένεια μας ολοκληρώθηκε με το διαζύγιο. Η καρδιά μου εν σαν την φωλιά που ζιουν μεσα τα μωρά μου και όποια είμαι σήμερα, ειναι γιατί ήθελα πράματα για μένα, αλλά ενα τεράστιο ποσοστό ειναι για το βλέμμα τους. Για το πως με βλέπουν. Ειμαι συνέχεια με την σκέψη ότι θωρούν με, θωρούν το ποια ειμαι, θωρούν πως αντιδρώ, θωρούν τες σκέψεις, τες αρχές και τις αξίες με τες οποίες ζω και τους μεγαλώνω. Και τούτο έκαμε με, με αυτούς τους δύο στο κεντρο της καρδιάς μου να ειμαι ακόμα καλύτερη, καλύτερη γυναίκα, και καλύτερος άνθρωπος. Καλύτερο παράδειγμα. Ήταν που ήταν τα στάνταρτς μου πρωτίστως για τον εαυτό μου στον θεό, τώρα έχουμε φτάσει το άπειρο. 

 

Πέραν των πρακτικών θεμάτων και της βελτιστοποίησης των χαρακτηριστικών και των ικανοτήτων μου, σκέφτομαι συχνά ένα πράμα. Τι εννα τους κάμνει να με σκεφτούν όταν δεν θα είμαι μαζί τους. Όταν θα φύουν να παν να σπουδάσουν, να κάμουν την οικογένεια  τους, και όταν θα πεθάνω. 

θα θωρούν το ηλιοβασίλεμα όπως τους αρπάζω να το βλέπουμε σχεδόν καθε νύχτα;

θα βλέπουν τον αποσπερίτη στη δύση, να θυμούνται οτι εν η Αφροδίτη και οτι συζητούσαμε το τραγούδι και τι εν τα αδολα ματια. 

θα μαγειρεύουν τα φαγιά που τους κάνω τωρά και να τα σερβίρουν στους δικούς τους ανθρώπους; Θα τρων τους γιναντες σαννα και τσακωνουνται μες το στομα τους και θα λεν τις φακές νάνους;

θα τραγουδούν με τα δικά τους μωρά μες τα αυτοκίνητα σαν εμάς;

θα στρώνουν πας το μπαλκόνι το καλοκαίρι και να μιλούν καθώς θωρούν τα αστερκα;

θα χορεύκουν μες την κουζίνα καθώς μαγειρεύουν;

θα χορεύκουν μες τον κόσμο, μες τα καταστήματα και να αντρέπουνται τα δικά τους κοπελλούθκια όπως αντρέπουνται άμαν το κάμνω εγώ σήμερα; 

θα θυμούνται ότι που μια λέξη τους που λαλούν μπορεί να αρκέψω τραγούδι και μετά να περάσουμε 1 βδομάδα να το τραγουδούμε; εννα θυμούνται πόσο τους νευριάζει άμα τον κάμνω;

θα θυμούνται να μαθαίνουμε χορευτικά ούλλοι στο σαλόνι; 

θα θυμούνται τις κουβέντες που λαλώ και τα αστεία μας;  

Τι θα θυμουνται; που μένα;

 

Στην τελική, ποτέ κανένας εν θα καταλάβει τι χρειάστηκε για να γίνω η μάμα που είμαι σήμερα, τζιαι κάποια μέρα εν θα με πειράζει. Το μόνο που έχει αξία, βασικά, ειναι σε 50-60 χρόνια να έχουν όμορφες ιστορίες που μένα, να πουν στα εγγόνια τους. 

 

 

Μια ιστορία #21

Άφηκε τον πισω της. 

Εξίασε τον σε 1.5 μέρα. 

Έκλεισε το θέμα. 

 

Ωσπου και ήταν πρωί χάραμα μετά που κάτι μήνες, και σαν εκάθετουν στο αεροδρόμιο, εγύρισε πανω, και είδε τον να την θωρεί στα 5 μετρα. 

Και θυμήθηκε γιατί έσβηννε σαν τον εκοίταζε. 

Επειδή έσβησε. 

Κι σαν άρκεψε να πηγαίνει προς το μέρος της, επιασε τον εαυτό της να ελέγχει μαλλιά, να δαγκώνει χείλη. 

Εστάθηκε μπροστά της ειπε της γεια. ειπε του γεια. 

επαγγελματικα. 

την σύστησε του συνεργάτη του.

έφυε να παει στο γκέητ του.  

 

"πότε επιστρέφεις;" στελλει της μηνυμα, σαν τον θωρεί να απομακρύνεται

 ακκάνει τα χείλη της επειδή χαμογελά. 

"κυριακή"

"μπορείς να βρεθούμε δευτέρα;" στελλει σαν ακομα θωρεί την πλάτη του. 

"οκ ναι" 

Γυρίζει θωρεί την, χαμογελά της

 

Ο Γιάννης ο Κότσιρας

Ήρθε η ώρα και η στιγμή για το ετήσιο προσκύνημα στον Κότσιρα. 

Είναι πλέον όπως την επέτειο κάθε χρόνο. 

 

Είμαι πάλε σε μιαν περίεργα ωραία φάση, που κάνω μπρεηκ που ούλλα τα σοσιαλ μιτια, μπρέηκ που ούλλα τα διαδικτυακά, εχτός που το παρόν μπλογκ. Γενικά οι ανθρώπινες σχέσεις πολλές φορές στην ευκολία του ίντερνετ μπορεί να παρουσιάζονται περισσότερες από ότι ειναι. Πολλή φασαρία και θολούρα. Το χειρότερο μου ειναι όταν αρκέφκω να σκέφτομαι σε τουίτς. Όποτε το πω τούτο της μονης real life φιλης μου που με εχει στο τούιτερ γελά. Επίσης βαρέθηκα να καμνω συνέχεια keep up με τες ζωές των άλλων που τα στόρις. Ξέρω πολλά παραπανω πληροφορίες για όλους μου τους συναδέλφους από ότι χρειάζεται πραγματικά. Σταματήσαμε να κάνουμε catch up με τες φίλες μου επειδή τι εννοείς ξέρεις τα ήδη όλα από τα στόρις. Εν χρειάζεται να σε ενημερώσει κάποιος, να νιώσει ότι θέλει να μοιραστεί μαζί σου ειδικά κάτι. Να κάμει την σκέψη για σένα, να σε εύρει μες τες επαφές του, να σου το στείλει ή να σε πιάσει τηλέφωνο να σου το πει. Παθητικά μοιράζουμε την πληροφορια και όποιος τσιμπίσει και δώσει σημασία καλώς. Εν πολλά διαφορετικά να μοιράζεσαι την πληροφορία γενικά με το να επιλέξεις να μοιραστείς κάτι συγκεκριμένα με ένα συγκεκριμένο άτομο για το α β γ λόγο. Δεν μου αρέσει αυτή η γενική απάθεια. Θέλω οι ανθρώποι που γουστάρω να το ξέρουν. Και να καμνω την προσπάθεια, και να την κάνουν κ αυτοί. Θέλω να το ξέρω, οτι θα μου στείλει, θα θέλει να το πει σε εμένα. Ότι θα δει κατι και θα με σκεφτει, "τούτο θα της άρεσκε". 

Σαν άτομο που έλκομαι τρομερά από μυαλά και χαρακτήρες εν πολλά εύκολο να θέλω να γνωρίζω συνέχεια καινούρια άτομα. Και σαν άτομο που άλλαξε πάρα πολλά τα τελευταία χρόνια εν ξέρω καν σε τι μυαλά και χαρακτήρες έλκομαι πλέον. Εν όλα καινούρια και εντυπωσιακά και έτοιμα να  τα ανακαλύψω! Εμπεριστατωμένα πλέον αυτή την αλλαγή αρκετοί φίλοι δεν την επιβιώσαν. Και σχεδόν όλοι οι συγγενείς. Άνθρωποι και καταστάσεις, κάθε άνθρωπος μια νέα χώρα, μια νέα θάλασσα που δοκιμάζεις να δεις, βάλλεις το ποδαράκι σου και προσπαθείς να καταλάβεις αν εν ένας κόσμος, οχι που θέλεις να βουττήσεις-επδ σε πολλούς κόσμους που ήθελα να βουττήσω στην ζωή μου ήταν γεμάτους λαγοκέφαλους, και τσουχτρες και το ίδιο το κράκεν, αλλά αν εν θετικό για την ζωή μου να βουττήσω. Αν αυτός ο νέος άνθρωπος αξίζει να βουττήσω ή αν θα κάμω σκιπ. 

 

Κι έτσι κάθουμαι, στο σκαλί, ακούω τον άγγελο τον Κότσιρα, θωρώ τα στόρις να πετούν δεξιά και αριστερά, νιώθω fomo επδ εν κ παίζω το καμιά ανώτερη, θέλω κ γω να ποστάρω τρων με οι παλάμες μου.  

 

Αλλά ξέρω οτι αυτή την στιγμή, για λίγο ακόμα, χρειάζεται απλά να ζω σε μια επιβλημένη ησυχία.  

 

Μεγάλα λόγια μη μου λες, Νικο Βέρτη

Και σαν κάθουμαι έτσι όμορφα και ωραία στο καφέ και νιώθω σαν τα μίλιον μπακς επειδή έκαμα τα λάθκια στα μαλλιά μου και ανεμίζουν ελαφριά στον αέρακι, ρέσσει ομπρός μου ο Τάκης. 

Θωρεί με ο Τάκης και κοντοστέκεται. Θωρώ τον και ππιριλλώνουν τα μάθκια μου. Επειδή έχει να τον δω που το σχολείο. Σηκώνομαι να του μιλήσω. "Τάκη τι κάνειιιις;". "Είμαι Χρίστος πλέον". "Αααα οκ οκ". Και "χαχα" και "άτε ρε". Και "να βρεθούμε καμιά  φορά να τα πούμε;" Και "ναι καλό, στείλε μου" Και "εν εχω το νούμερο σου" και μέσα μου σκέψη ωραίος θέλει νούμερο, σο διώ του το. "Οκ εννα σου στείλω". Και πιάννει τον καφέ του και φεύκει. 

Ο Τάκης εν ήταν κανένας ωραίος. Ετσι κι αλλιώς ποττέ εν μου αρέσκαν οι συμβατικά ωραίοι αφούς. Αλλά στα 17 ήταν όπως τον φίτο τίτο με πάτσιες τρίσιες πας την σπυρκασμένη φάτσα του και αποτύγχανε σε ούλλα τα μαθήματα. Πάλε εν μπορούσα να αντισταθώ στες πελλάρες που ελάλε και τα χάχανα που εκάμναμε σαν εβρεθούμασταν στην κοινή παρέα. Τζιαι τούτο εν διαχρονικά το πρόβλημα μου με τους άντρες, δεν αντιστέκομαι άμαν λαλουν εξτριμ πελλάρες. 

Ο Χρίστος όμως. 

Ο Χρίστος όμως, ήρτε με το μούσι του το κοντο το γεμάτο, ήβρε τον δρόμο του, ήβρε εκεί που ταιριάζει και έφκαλε αυτοπεποίθηση, εγέμωσε το σώμα του και δεν ήταν πλεον πετσί και κόκκαλα. Ο Χριστος στα 40 ήταν και σινγκλ, και τραβηχτικός. 

Αρκέψαν τα μηνύματα και τα έτσι και τα αλλιώς. Που τούτα που λλίο βαρκούμαι, και πρέπει να θέλω πολλά να μάθω τι λαλεί ο άλλος για προχωρά η φάση. 

Λαλεί μου ο ίδιος στες 2-3 μέρες να βρεθούμε. Σουρ καλό! Πραγματικά τι έχεις να χάσεις αν βρεθείς με κόσμο; Κάθε νέος άνθρωπος εν όπως το ταξίδι. 

λέω του Πότε; Εγώ μπορώ το και το. Ατε κανονίζουμε την τάδε μέρα την τάδε ώρα στο τάδε μέρος. 

Στέλλει μου λίγες ώρες πριν την συνάντηση, κάτι έπαθε κάπου καθυστέρησε. Οκ. Εννα μου πει αν θα πάμε. Αν σου είπε εσένα είπε  μου κ εμένα. Έπιασε με την άλλη μέρα, να μου εξηγήσει. Κι εγώ ειμαι κάπως, δεν θέλω να μου εξηγήσει. Δεν υπάρχει λόγος. 

Χέστηκα ρε για τους λόγους. 

Πας τους λόγους μπορείς να πεις 3 δισεκατομμύρια  πράματα. 

Δεν με κόφτουν οι λόγοι. 

Ούτε τα λόγια. 

Επειδή ειμαι 40. 

Λόγια; Άκουσα πολλα. Μα πόσα πολλά. 

Πράξεις; Λίγες. Εξαιρετικά δυσανάλογες με τα λόγια χαχα. 

Άτε να κανονίσουμε ξανά. Οκ απαντώ. Να κανονίσουμε. 

Αν εκανόνισες εσύ με τον Χρίστο εκανόνισα κι εγώ. 

Μια ιστορία #20

Εκάθουνταν στο ίδιο τραπέζι που ετρώαν τόσα χρόνια. Το τραπέζι που αγοράσαν μαζί. Το τραπέζι που εν της άρεσκε κ τόσο, αλλά του άρεσε πολύ. Ήταν οκ το τραπέζι. 

Ο χωρισμός ενναιν κάτι που γίνεται μπαμ και κάτω, εν μεταβατική κατάσταση. 

Εσυζητούσαν. 

Στο τραπέζι τους. 

Η συζήτηση επήγαινε σταδιακά και χειρότερα. 

Εμιλούσαν πάλε τα γιατί και τα πως. 

Ίσως ετέλειωσε η υπομονή του. Ίσως απλά έπρεπε να την κάμει ένα τέρας μέσα του για να δικαιολογήσει τες πράξεις του. Ίσως απλά ήταν πάντα τούτος ο άνθρωπος κι αυτή δεν το κατάλαβε μέχρι τώρα. 

Αλλά έπιασε ούλλες τες μικρές κουτσακοσιές, ούλλες τες μικρές ραφές που τους έφερναν κοντά. Ούλλα της τα μυστικά, ούλλα τα μικρά κομματάκια της ψυχής που μοιράζεσαι με τον άνθρωπο σου, στην πορεία της απολυτης αγάπης. 

Το ψείγμα που του είπε μια νύχτα που εκοιμούνταν μαζί, τες νύχτες που την εβάσταν αγκαλιά για να κοιμηθεί.

Το ψείγμα που του είπε την νύχτα που είδαν τες περσείδες πας το καράβι, μες το Αιγαίο κρατώντας ο ένας τον άλλο τρυφερά. 

Το ψείγμα που του είπε που χορευκαν μόνοι τους διπλα που την θάλασσα με ένα μικρό μεγαφωνάκι.

Το ψείγμα που του ειπε μια μέρα που οδηγούσαν με ανοιχτά παράθυρα και εκράταν της το χέρι της ακόμα και όταν άλλασσε ταχύτητα. 

Τα ψείγματα που του εδιούσε κάθε φορά που διεκδίκησε να εν στην ζωή της, που έκαμε ότι εμπορούσε να κερδίσει την εμπιστοσύνη της. Κάθε φορά που της ελάλε οτι εννα ήταν δίπλα της, οτι ήταν τζιαμέ για να στηρίζεται πάνω του. Κάθε προσπαθεια να της αποδείξει οτι αξίζε την εμπιστοσύνη της. 

Έπιασε τα τούτα ούλλα τα μικρά κομμάθκια της ψυχής της, που τα ήξερε μόνο τζιείνος, έκαμε τα βέλη, κ εκάρφωσε της τα ξανά και ξανά. Όσα του εμπιστεύτηκε, όσα του είπε γιατί επιδίωξε να του ανοίξει την ψυχή της, ούλλα τα μικρά μυστικά που την εκάμναν 100% τον εαυτό της, τα καλά, και κυρίως τα κακά, και τα σκοτείνα και τα απαράδεκτα, έπιασε τα κ εκάρφωσε της τα πίσω, πάνω της. Ξανά, ξανά, ξανά.

Μετά από ώρα σηκώθηκε κ εβούρησε στην τουαλέτα, μόλις που έφτασε, άρκεψε κ έκαμνε εμετούς.

Έκαμνε εμετούς όλο το απογευμα και μετά κοιμήθηκε ένα ύπνο βαθύ δωδεκάωρο. 

Εν κι έγινε και κάτι τραγικό, 

αλλά εκείνη την μέρα δεν ετέλειωσε μια σχέση, 

εδιαλύθηκε μια πραγματικότητα. 

Τετέλεσται

Ας σεβαστούμε την ύπαρξη των διαφόρων ανθρωπων στην ζωή μας και να μεν λέμε παραπάνω  λεπτομέρειες. 

Επίσης ας θυμηθούμεν να μιλούμε στον ενικό για τον εαυτό μας. 

Τζιαι  σαν λογοκρινούμαστε, κ δαμέ, κ στην ζωη, τζιαι σαν πίνω το δεύτερο ποτό και χαλαρώνει και η στάση και η γλώσσα, ρωτά με ήντα αντρες μου αρέσκουν. 

Μα ξεκάθαρα έτρωεν τον ο κώλος του

Μελαχρινοί με τα μούσια απαντώ μες το ποτήρι μου

"Άρα να αφήκω μούσια" γελά με την σαγονάρα του την θελκτική

Γελώ κι εγώ.

Σκέφτεται

"Αρέσκουν σου οι μάτσιο άντρες"

"Συνήθως εν οι μούτσιοι που μαρέσκουν, οχι να αρκέψεις να την παίζεις δαμέ."

 

 

Κι έτσι ολοκληρώθηκε ακόμα μια πετυχημένη εξόδιος ακολουθία. 

 

Λεει ναι ναι ναι με γουστάρει

Δεν ειμαι εδώ για να σου πω τα κοινότυπα αγαπημένε μου κι αγαπημένη μου

Είμαι εδώ να σε βοηθήσω να καταλάβεις μέσα που κάποιες ενδείξεις αν τα έχεις καταφέρει στην corporate ladder, τι εν τούτος ο όρος στα ελληνικά; Ιεραρχική σκάλα εξέλιξης στην εταιρεία; (side note, οποτε λαλώ τούτες τες αγγλικούρες νιώθω τα κοκκαλα των εοκαβητατζίων εθνικόφρονων προγόνων μου να τρίζουν).

Τέλοσπαντων, πάμε για milestones (τρρρρρρρ) για να καταλάβεις ότι έχεις ανέβει κάπου στο corporate ladder (τρρρρρρ)

1. Ξαφνικά κάμνεις flex (τρρρρρρρ) για τα πόσα αδιάβαστα emails (τρρρρρρ, καλάν άτε δεν θα το ξανακάμω το αστείο με το τρίξιμο των κοκκάλων) έχεις. Άι κκιτ γιου νοτ, προχτές εκάθουμουν με συνεργάτη και εκάμαμε, 3,2,1 και αλλάξαμε οθόνες να δούμε πόσες χιλιάδες αδιάβαστα ημεηλς εχουμε και ποιος εκέρδισε. 

2. Βάλλουν σου placeholder just in case μες το ημερολόγιο σου, επειδή ξέρουν οτι το πρόγραμμα σου εν τόσο φουλ, που θέλεις 2 βδομάδες να ξαναέχεις ελεύθερο μιτινγκ. 

3. Φορείς ότι ρούχα θέλεις που κολάν ως πελλάρες φανέλλες ως τα κροκς και τα νύσια σου εν ότι μαλακία σκεφτείς, επειδή εν θέλεις να παρουσιάσεις εικόνα επαγγελματία, είσαι, οτι και να φορείς. 

4. Άμαν οι άλλοι εν κάτω που 30 χρονών εν θυμάσαι κανέναν πως τον λένε, ή θέλεις 5-6 δευτερόλεπτα οπότε θωρείς τους σαν τον χαχα ωσπου να το θυμηθείς. Άρα καταλήγεις να τους λαλείς ούλλους ένα πράμα, συνήθως χωρκατιλλίκι. Προσωπικά έγινα η χωρκάτα θεία που τους λέει όλους  αγαπη μου τζιαι καλέ μου. Κι αμαν με νευριάσουν άλλα πράματα.   

Επίσης δεν έχεις αντίληψη πόσων χρονών εν ο καθένας. Κάτω των 30 εν ούλλοι ένα πραμα.  

5. Δεν εκπαιδεύεις κανέναν. εντερ γκιφ λεοναρτος ντι καπριος που ακκανει το δάκτυλο του. Φέρνουν σου τους έτοιμους εκπαιδευμένους. 

 

H λίστα δεν είναι ολοκληρωμένη, θα επανέλθω αγάπες μου, βάρτε μου placeholder να σκεφτώ την συνέχεια. 

 

Kind Regards (τρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρ)

 

 

καλάν ο τίτλος εν ασχετος  

Αλυσιδωτό ποστ οπως παλιά Αντίχριστε

Έγραψε ο Αντίχριστος, ενα ποστ για τα 20 χρονια μπλόγκινγκ, τζιαι που τζίεινη την μέρα σκέφτουμαι το. Γιατι γράφω κ γιατί γράφω κ γιατί γράφω. 

Μπας και γραφω για να λυτρώνουμαι;

Κάποιοι γράφουν τα πας τες κόλλες, και φυλάουν τα, κάποιοι κρούζουν τα για να ελευθερώνονται.

Για μένα τίποτε που τούτα ένναιν αρκετό. 

Θέλω να τα εκθέτω, να ειμαι υπόλογη, θέλω να μπορώ να θωρώ τον εαυτό μου, όσο αντέχω και να με θωρούν κ οι άλλοι. 

Μες την ζωή μου προσπαθώ, να ειμαι με τα φίλτρα, λόγω κοινωνίας και λόγω εργασίας, και λόγω επίκρισης. Αν δεν είχα επιπτώσεις μα ξέρετε τι θα έγραφα δαμε; Αν δεν είχα λόγο να με κόφτει ο βιοπορισμός μου; Αν δεν ειχα κοπελλούθκια; Αν ήμουν μια ανώνυμη, που ζούσα σε άγνωστο μέρος, είχα μη ταυτοποιήσιμους ανθρώπους στην ζωή μου.   

Γράφω μόνο αλήθειες, αλήθειες που μαρτυρούν ότι πέραν που τα "πρέπει" της καθημερίνοτητας, υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος μέσα μου, που δεν φαίνεται πουθενά εχτός που δαμέ. Αλλά ποιες αλήθειες; Μόνο τες αλήθειες που αντέχω να ξέρουν άτομα οπως ο πρώην άντρας μου, τα κοπελλούθκια μου ίσως καποια μέρα, διάφοροι στενοκέφαλοι που υπάρχουν εκεί έξω. 

Που την άλλη, αν δεν τα γράφω, πνιουμε, ειμαι συνέχεια σε μιαν ισορροπία τι αντέχω να ποστάρω, τι δεν αντέχω να μεν ποστάρω. 

 

Κ τι εννα χρειαστεί, λεει μου, να γράψεις κάτι με όνομα σου πάνω; 

 

 

 Σκέφτουμαι, 

ίσως το να μεν πληγώσω κανέναν που την ζωή μου;

Από το Α ως το Ω

Έχει κάτι λίγες στιγμές. 

Που δεν έχω να κάμω πολλά πράματα. 

Τζιαι κάθουμαι σε μιαν παραλία σαν κατεβαίνει ο ήλιος.

Αρκεφκω θυμούμαι ποια είμαι. 

Τζιείνη που εν χαμένη που την καθημερινότητα.

Εργαζόμενη. Υπεύθυνη. Στοχοπροσηλωμένη. Μάνα. Τρυφερή. Προστατευτική. Ικανή. Στωική. 

Κουρασμενη. Πνιμένη. Άυπνη.  

Η γυναίκα που είμαι ξεπροβάλλει σπάνια, αραιά και που. 

Κι άμαν με βρίσκω, ανακουφίζομαι. Ειμαι ακόμα, δαμε. 

Σιωπηλή. Άτακτη. Χύμα. Μελαγχολική. Που της αρέσκει να σοκάρει. Να πατά κουμπιά. Να τραβά σχιοινιά. Να πετσοκόφκει.  

 

Με το μαγιώ. Μόνη μου σε μιαν παραλία. Βραδιάζει. Φυσά. Ακούω την γη να γυρίζει.

Τζιαι πεθυμώ με.