Το τσίρκο μου ειμαι εγώ

Πριν 10 χρόνια, στέκετουν δαμέ, στο ίδιο μπαλκόνι, έπιννε τον καφέ της, ο ήλιος ανέτελλε, έβλεπε το τσίρκο να ξυπνά. 

Πάντα στην άκρη του μαθκιού της, τόσα χρόνια, ήταν η ιδέα, ότι η ζωή εν έχει νόημα. Ο καθένας ήταν μόνος του. Ο καθένας εθώρεν αυτά που ήθελε να δει. Ο καθένας είχε τόσο μοναδικό συνδυασμό εμπειριών/μυαλό/τρόπου σκέψης, που κάθε άνθρωπος ήταν πάντα ενα μοναδικό σύμπαν. Ακόμα και τα χρώματα εν υποκειμενικά αναλόγως των κυττάρων στα μάθκια του καθενού. Πάντα στην άκρη του μαθκιού της ήταν τζιαμέ, τούτη τη σκέψη. Εν εχει νόημα, εν εχει νόημα η ζωή εν έχει νόημα. 

Εν έχει νόημα η ζωή, και δύο κόσμοι δεν θα είναι ποτέ οι ίδιοι. Κανένας ανθρωπος δεν μπορεί να εφάπτεται εντελώς με ένα άλλο και τούτο εν οκ. 

Το ότι εν έχει νόημα η ζωή, εν σημαίνει οτι το τσίρκο ένναιν ωραίο. Το τσίρκο εν πανέμορφο. Κάθε μέρα στο τσιρκο εν ωραία. Και οι μέρες στο τσίρκο έχουν το δύσκολα τους, και έχουν τα ζώα που ακκάνουν, έχουν αυτούς που εν καταλάβουν αλλά κρίνουν, έχουνς αυτούς που θέλουν να σου γελάσουν. Εν ούλλα μες την εμπειρία τους τσίρκου. 

30 παρά εστέκετουν εθώρεν το τσίρκο και ήθελε να δραπετεύσει. 

40 παρά στέκεται θωρεί το και χαμογελά. Πίννει το καφέ της κι ετοιμάζεται. Το τσίρκο περιμένει και εν όλο δικό της δημιούργημα. 

Μπας και εν δαμε το τέλος. Είδομεν

Μακάρι να εφτάννα πιο γρήγορα σε τούτο το συμπέρασμα. 

ΥΓ Ατε έκανε μας κ ο Τσιατ εικόνα

Στο τσίρκο όλοι οι καλοί χωράνε

Το βλέμμα της έχει από καιρό χαμηλώσει. Το τσίρκο υπό την δική της διευθυνση έγινε ένας χώρος χαράς και ασφάλειας. 

Ο αέρας ζεστός, η μουσική δυνατή, τα φώτα αναβοσβήνουν. Κοιτάζει γύρω της, Η παράσταση στο τσίρκο είναι συνεχής. Φορά ένα παλιό φόρεμα, μόνο που τώρα της πάει πολύ πιο καλά.Ανεβαίνει στην κούνια της στο κέντρο της σκηνής. Χαιρετα τον κόσμο και κανει τις φιγούες της. Κατεβαίνει με ικανοποίηση και πάει στα παρασκήνια. Έρχεται κοντά της και της δίνει το ποτό της. Αυτή κάθεται στον μαλακό καναπέ και πίνει σιγά σιγά. 

Μιλάει ο κόσμος γύρω της. Γελά, ξανά και ξανά. Της κάνει αέρα με την βεντάλια, είναι πολλή ζέστη. Της ανάβει το τσιγάρο της βλεποντας την στα μάτια. Χαμογελά. 

Τρομαχτικά ζώα στην άκρια της σκηνής, αποκρουστικοί κλόουν που προσπαθούν να την τρομάξουν, αλλοιωμένα πρόσωπα χωρίς τις μάσκες τους, πάντα υπάρχουν και θα υπάρχουν στο τσίρκο. Ανθρωπάκια 30 εκατοστά ύψος προσπαθούν να κάνουν τους καλικάντζαρους με κακόγουστες γκριμάτσες. Βρωμίζουν το τσίρκο.  Με κάθε θάνατο της έγινε πιο δυνατή, και με κάθε ζώο που την δάγκωσε έφυγε ο φόβος. Ολοκαύτωμα στο σώμα της. Τώρα δεν την αγγίζει κανένας τρόμος. Με ένα βλέμα αποφασίζει οτι δεν αξίζουν ούτε και το σπαθί της. Εμφανίζει ηλεκτροφόρα καλώδια για να κρατά τις βρωμιές και τους επικίνδυνους στην άκρια. Διαμαρτύρονται, κάνουν απειλητικές χειρονομίες, την πιάννει το γέλιο. 

Της δίνει το χέρι του για να την βοηθήσει να σηκωθεί από τον καναπέ. Το πιάννει και την τραβά στην πίστα. Το βλέμμα της στο κενό. Χορεύει και γελά. Βλέπει ψηλά σε μια στροφή, η μέρα φεύγει, η δύση πολύχρωμη, ο αποσπερίτης λάμπει.

Τα πάρτυ στο τσίρκο

Το τσίρκο περιοδεύει. 

Πάει σε πεδιάδες που γίνονται γιορτές με κρασί και κρέατα, στα βουνά. στις παραλίες. Κρεπάλες, ποτά, γέλια πάρτυ και κέφια. 

Κάθομαι σε μια άνετη πολυθρόνα. Τεντώνομαι χαλαρά. Νιώθω ήρεμη. Το πάρτυ γύρω μου τρελό. Τρέφομαι από την επαφή με τον κόσμο, τρέφομαι από  νέα πρόσωπα. Τρέφομαι αλλά δεν χορταίνω. Η μουσική είναι δυνατή και μου γεμίζει κάθε κύτταρο. Χορεύω σε μια άκρια και παρακολουθώ το show. Το μονο που δεν αντέχω εν το ανθρώπινο άγγιγμα. Έχω μιαν δυσανεξία στο άγγιγμα. Το νιώθω ανυπόφορο, βαρύ, ασήκωτο πάνω στο δέρμα μου, Γιαυτό και δεν το καλωσορίζω. Κρατώ μιαν απόσταση. Χτυπώ το κάθε χέρι που πάει να με αγγίξει. 

Στο καμαρίνι της και στην ηρεμία του χώρου της βρίσκεται, όχι αναίτια, στην πλατωνική αγκαλιά του αναβάτη. Το χέρι του στην πλάτη της, τόσο άνετα, ο λαιμός της στον λαιμό του. Η μυρωδιά του στην μύτη της. Σφίγγει το δέρμα του, και τον αφήνει. Ακόμα δεν υπάρχει δυσανεξία, ούτε απέχθια. Πότε; Πότε; Πότε; Ελπίζω σύντομα. 

Όταν είναι μόνη της, ανοίγει το μπαούλο, βγάζει τα κομμάτια και πάλι προσπαθεί με χρυσό και με γόμα να φτιάξει το παζλ. 

Το πάρτυ συνεχίζεται, δεν χρειάζεσαι καρδιά για να περνάς ωραία. 

Το τσίρκο ποτέ δεν χάθηκε

Κάποτε ήταν το κορίτσι του τσίρκου και το μισούσε. 

Ο αναβάτης την έσωσε, ή έτσι θεωρούσε. Αλλά αυτά που της έταξε ο αναβάτης ήταν λαγοί με πετραχήλια ή φύκια και μεταξωτές κορδέλες. 

Το τσίρκο δεν έφυγε ποτέ. 

Και η ασφάλεια που ένιωσε όταν έφυγε από αυτό εξανεμίστηκε. 

Ίσως το τσίρκο δεν ήταν το πρόβλημα. Ίσως το πρόβλημα ήταν ο τρόπος που έβλεπε τον εαυτό της. Ίσως αν μπορούσε να καταλάβει πώς να είναι το κορίτσι του τσίρκου και να το απολαμβάνει, τότε να μην ήταν εύκολη λεία για υποσχέσεις και σανίδες σωτηρίας. 

Επειδή από το τσίρκο και τον εαυτό της δεν χρειαζόταν σωτηρία, χρειαζόταν απλά αποδοχή. 

Τώρα το σώμα της είναι παντοδύναμο, στέκεται σφιχτά στα τακούνια της, φοράει γυαλιά με κοκκινους φακούς και το καπέλο του ταχυδακτυλουργού στραβά. Οι ουλές της ειναι εμφανείς και παράσημα που τα περιφέρει με χάρη. Χαμογελά και με το φράκο που φορεί χωρίς παντελόνι νιώθει πιο δυνατή και θελκτική από ποτέ. 

Το κοινό σείεται, η σκηνή είναι φωτισμένη, η μουσική είναι δυνατή, τα ζώα ανάστατα. Ρουφά τελευταία φορά το τσιγάρο της και το πετάει κάτω, το σβήνει με την μυτη του παπουτσιού της. 

Τραβά την κουρτίνα και περπατά στην σκηνή. Ο κόσμος χειροκροτεί και ανοίγει διάπλατα τα χέρια της με τις παλάμες ανοιχτές προς τα πάνω. Χαμογελά. Δεν υπάρχει τίποτα τρομακτικό στο τσίρκο πια. Δεν γαμιούνται και οι τρόμοι και οι σωτηρίες. Η ζωή είναι μία. Φωνάζει:

"Καλως ήρθατε στο τσίρκο μας κυρίες και κύριοι, βγάρτε τις ηλίθιες μάσκες σας γιατί υποδηλώνουν αδυναμίες."

Το τσίρκο πλέον όχι μονο δεν την τρομάζει, αλλά της ανήκει. Και αυτή καθορίζει το σόου.

Το τσίρκο-Fin

Είμαι στην μέση του τσίρκου, φοράω τα πιο γυαλιστερά ρούχα, ισορροπώ 3 μέτρα από το έδαφος σε ένα σχοινί κάνοντας τζογκλερικά με σπαθιά. Ο κόσμος επιτέλους χειροκροτεί, επιτέλους τους έχω ικανοποιήσει, είμαι εντυπωσιακή, επιτέλους τους δίνω αυτό που θέλουν. Φτάνω στην άκρη του σχοινιού, και πηδάω στο έδαφος, πετάγοτας τα σπαθιά δεξιά αριστερά. Χειροκροτούν εκστασιασμένοι, εγώ στέκομαι στην μέση του τσίρκου και χαμογελάω στον κόσμο, σηκώνω τα χέρια και χαιρετώ πονηρά, στέλνω φιλιά και λυγίζω τους ώμους με τσαχπινιά.

Τότε ακούγεται φασαρία και στην είσοδο εμφανίζεται ένας άντρας, πάνω σε κανελί άλογο, με ένα άσπρο σημάδι στο κούτελο. Ο κόσμος σιωπά το χειροκρότημα σταματά απότομα καθώς ο άντρας καλπάζει με φόρα προς το μέρος μου. Ελαττώνει απότομα ταχύτητα και εξαναγκάζει το άλογο να σταματήσει μισό μέτρο μπροστά μου. Με βλέπει σοβαρός, τινάζω το πιγούνι σφίγγοντας τα χείλη. Πετάγεται κάτω και στέκεται μπροστά μου. Σηκώνω το φρύδι και των κοιτάζω χαμηλώνοντας το πρόσωπο μου.

«Δεν είσαι αυτή» λεει έντονα, «δεν υπάρχεις, δεν είσαι» είπε αρπάζοντας τις παγιέτες που κρέμονταν στο κορμάκι μου, τινάζοντας τες περιφρονητικά.

«Δεν είσαι αυτή» είπε αρπάζοντας τα χέρια μου τώρα βίαια «αν μ αγαπάς, ποτέ δεν θα ξαναείσαι αυτή, αν μ αγαπάς, δεν θα χρειαστεί να έρχεσαι δουλειά στο τσίρκο, αν με αγαπάς θα σε κάνω αστέρι στο σύμπαν μου, αν με αγαπάς, θα σαι το φωτεινό μου αστέρι, το δικό μου» 

Άρπαξε το τσεκούρι του και το σήκωσε ψηλά. Με κοίταξε στα μάτια. Δεν είπα τίποτε, του έγνεψα καταφατικά. Το χαμήλωσε με φόρα στο κέντρο του τσίρκου. Σαν κατάρα έφυγε από εκεί που χώθηκε το τσεκούρι ένα μαύρο κύμα, που έκανε τα πάντα στο πέρασμα του μαύρο άνθρακα, η σκηνή, τα ζώα, οι στολές, οι κλόουν, το κοινό, η τέντα, τα κλουβιά, οι ακροβάτες, όλα χάθηκαν. Τα ρούχα μου χάθηκαν, έγιναν όλα μαύρος άνθρακας και τελείωσε  με μια άσπρη λάμψη. Έκλεισα τα μάτια μου και εν θυμάμαι άλλο.

Ξύπνησα στο χορτάρι, ενιωθα έναν αδύναμο ήλιο να φωτίζει, δέντρα γύρω, και είδα μακρυά τον αναβάτη του αλόγου, μου χαμογέλασε.

Είμαι ήρεμη, ήρθε κοντά.

«Είτε ψέματα είτε αλήθεια, εδώ τουλάχιστον είναι όμορφα» είπε.

«Έλα στον κόσμου μου, θα ρθω στον δικό σου, μέχρι να γίνουν όσο μπορούν τα δύο ένα»

Το τσίρκο χάθηκε.

Ούτε σημάδι δεν έμεινε να θυμίζει την παλιά εποχή.

Μόνο αυτές οι λέξεις που μαρτυρούν ότι κάποτε ήμουν το κορίτσι του τσίρκου.

The End

Το τσίρκο VII

Ο καθρέφτης έχει γύρω του λάμπες, βάφομαι. Τα μαλλιά μου πίσω, μαζεμένα ψηλά. Κόκκινο κραγιόν, ψεύτικες βλεφαρίδες. Βάζω ρουζ. Φορώ ρούχα με παγιέτες, λευκά. Κτυπά η πόρτα.

Μπαίνω στην μέση της σκηνής περπατώντας στις άκριες των ποδιών μου. Χαμογελώ και εστιάζω χαμηλώνοντας το κεφάλι, κοιτάζοντας γύρω. Ο κόσμος χειροκροτά. Ανοίγω τα χέρια μου και παρουσιάζω το σώμα μου, άφθαρτο. Στο τσίρκο οι τίγρεις υποκλίνονται, οι κλόουν με κοιτάνε σιωπηλοί, κάνουν το show τους αλλά εγώ είμαι στο κέντρο της σκηνής. Δεν ακούω τίποτε. Δεν βλέπω τίποτε εχτός από μάζες, συγκέντρωση ύλης, οι ανθρώποι δεν έχουν ήχο, είναι απλή συγκέντρωση ύλης. Μόρια, άτομα, πυρήνας, ηλεκτρόνια και πολλύ κενό. Κλείνω τα μάτια και στέκομαι στο κέντρο. Ακούω την μουσική στο μυαλό μου, βλέπω την πραγματικότητα, το τσίρκο μου, όπως είναι ακριβώς, όσο όμορφο και άσχημο το κάνω, όλα του μυαλού. Θα ήθελα να πιστέψω σε κάτι, θα ήθελα να πιστέψω στο τσίρκο, αλλά υπάρχουν βρωμιές στα κλουβιά των ζώων, υπάρχει βασανισμός για να εκτελέσουν, υπάρχει θλίψη στους κλόουν, υπάρχει βιασμός και καταπίεση, παραμόρφωση και αίσχυνη, και ο κόσμος χειροκροτεί που τα βλέπει στην σκηνή.

Στέκομαι στη μέση, και είμαι αφθαρτη.

Μην με κάνεις να αφεθώ στην παραίσθηση του όμορφου τσίρκου αν δεν θα την συντηρείς

Το τσίρκο VI

Ξημερώνει. Μπαίνει το φως από το μπαλκόνι μου και ξυπνώ. Στέκομαι στην πόρτα και κοιτώ έξω, το τσίρκο. Κάνω καφέ και το αγναντέυω, όμορφα χρώματα. Ο κόσμος ξυπνά, άνθρωποι πηγαινοέρχονται, μικροί μικροί σαν μυρμήγκια, ζώα πηγαινοέρχονται μικρά μικρά και ασήμαντα. Και τα βλέπω με τα μάτια μου, μπορεί να είναι μπορεί να μην είναι, υπάρχει στο μυαλό μου, τούτο το τσίρκο μπροστά μου με κόκκινες ρίγες είναι επειδή το βλέπω με τα μάτια μου, μπορεί να είναι μπορεί να μην είναι. Και εγώ είμαι στο μυαλό μου, και είμαι μόνη μου, για πάντα μόνη μου. Και όσα θέλω ή δεν θέλω, και όσα λέω ή δεν λέω είναι ασήμαντα, όπως όλοι οι άλλοι, που οδεύουν από την μέρα που γεννηθήκαν προς το τέλος. Ματαια. Πέφτω στο πάτωμα, κοιτώ τα χρώματα. Ο νους μου εννα σπάσει.

"η ζωή εν έσhει νοήμα,εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα,εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα,εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα,εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα,εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα,εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα,εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα,εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα,εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα."

Το τσίρκο V

Κάθομαι σε ένα βράχο. Είμαι στο βουνό, τα μαλλιά μου κοκκινίζουν στο φως του ήλιο. Μακριά μπροστά μου απλώνετε μια πεδιάδα. Πίσω μου το βουνό, ομίχλη στην κορφή του. Γύρω μου ανεμώνες, πολλές, χαμηλό χορτάρι και άσπρες, μως, ροζ και κόκκινες ανεμώνες. Πράσινη πεδιάδα στο βάθος βλέπω το τσίρκο, ανάβουν πυροτεχνήματα και τα ανθρωπάκια τρέχουν γύρω γύρω. Είμαι κουρασμένη, κουρασμένη να ξεφεύγω συνέχεια από αυτό. Έχω έρθει σε ασφαλή απόσταση. Τα ρούχα μου, που ταιριάζουν με τον αναβάτη έχουν φθαρεί από την προσπάθεια διαφυγής μου. Κρατώ το κεφάλι μου στις παλάμες. Νιώθω το στήθος μου να καταπλακώνεται. Και να με πιάνει ασφυξία, λες και τα ρούχα έχουν κολλήσει στο δέρμα μου. Αγγίζω το στέρνο μου και δεν μπορώ να ξεκολλήσω το ύφασμα. Τραβώ ξανά πιο έντονα. Ασφυξία, δεν βγαίνει. Παρανοϊκά και με τα δύο μου χέρια τραβώ το ρούχο όσπου ανοίγει το στέρνο μου, σπάει. Διαχωρίζονται τα κόκκαλα. Και βλέπω την καρδιά μου να χτυπά. Αυτόν τον μυ που κινεί το αίμα μου. Την αγγίζω τρυφερά. Νιώθω τους παλμούς της. Την νιώθω στα ακροδάκτυλα μου να παλλεται. Δεν μπορώ να κινηθώ. 

Το τσίρκο ΙV

Κάθομαι στο καμαρίνι μου. Χαμογελώ στον καθρέφτη. Χτενιζω τα ανοιχτά καστανά μαλλιά μου.

"Βαρετό" σκέφτομαι. Εξαιρετικά βαρετό. Απαλός χτύπος στην πόρτα και μπαίνουν μέσα οι κλόουνς. Μιλάνε χωρίς να λένε κάτι. Μετά γελάνε όλοι μαζί και υποκρίνομαι οτι γελώ και γω, γιατί δεν ξέρω. Προσπαθώ να διαβάσω τα χείλη τους. Μισοκλείνω τα μάτια στην προσπάθεια και επικεντρώνομαι πάνω τους. Πονοκεφαλιάζω στην προσπάθεια. Τρίβω το μέτωπο μου. Ανοίγει η πόρτα και βλέπω τον ακροβάτη. Δεν χαμογελά. Μου τείνει το χέρι. Είναι ώρα για το show μας.

Δεν χαμογελά, δεν χαμογελώ. Παρακαλώ να μην με ρίξει. Είμαστε στο πιο ψηλό σκαλοπάτι. Πρέπει να πηδήξει και να ταλαντευτεί. Πρεπει να πηδήξω και να με αρπάξει. Πρέπει να βρεθούμε και οι δύο στον αέρα. Του γνέφω. Αν είναι έτοιμος. Δεν απαντά. Του ξαναγνέφω. Δεν απαντά. Η καρδιά μου πάει να σπάσει στο ανεξιχνίαστο ύφος του. Δεν μπορώ να το κάνω. Αρχίζω να  κατεβαίνω την σκάλα. Το πλήθος γιουχαϊζει.  Η ανάσα μου ακανόνιστη. Αποφεύγω το βλέμμα του. Τον βλέπω να στέκεται στο ψηλότερο σκαλοπάτι και περνά τα χέρια του στα μαλλιά του, απελπισμένη κίνηση.

Βγαίνω έξω. Τρέχω με την τέντα του τσίρκου πίσω μου. Τρέχω στα σκοτεινά. Και σιγά σιγά η καρδιά μου ηρεμεί, με πλημμυρίζει χαρά, αρχίζω να φωνάζω δυνατά. Και τότε τελειώνει ο κόσμος. Ακρoβατώ στην άκρη του κόσμου, σε έναν μωβ καταρράκτη. Αψυχολόγητα βουτώ στην παράνοια και πέφτω στο κενό, στην άβυσσο του καταρράκτη. Στα μωβ νερά. Βγαίνω στην όχθη. Στεγνώνω τα μαλλιά μου που έχουν βαφτεί μωβ, όπως τα νερά του καταρράκτη. Καθώς στεγνώνω βλέπω την τέντα του τσίρκου στο βάθος μπροστά μου. Νιώθω παντοδύναμη. Εδώ μακριά.

Το τσίρκο ΙΙΙ

Στέκομαι στην άκρη, στην άκρη της εισόδου. Η ανάσα μου κομμένη. Βάζω την παλάμη μου στο στόμα να καλύψω τον ακανόνιστο ήχο της. Βγαίνει λάμψη από την είσοδο του τσίρκου. Εγώ στέκομαι δίπλα στα σκοτεινά. Οι ακτίνες από το φως διαγράφουν πορεία και τελικά χάνονται στο σκοτάδι. Αποκαλύπτουν την ζωή που κρύβεται στα σκοτάδια, την μικρή ζωή. Μικρά έντομα πετούμενα αποκαλύπτονται στην ακτίνες του φωτός. Κρύβομαι, ακουμπώ στην άκρη της εισόδου και κρύβομαι. Μέσα γίνεται η παράσταση, ήμουν και γω. Τα ρούχα μου ταιριάζουν με τον ακροβάτη. Θυμώνω. Στα μαλλιά μου στρας, λαμποκοπούν. Τα τινάζω νευρικά. Καρικατούρα που λαμποκοπεί. Το στήθος μου ανεβοκατεβαίνει, έτρεχα, έφυγα. Τον ακολούθησα. Ήρθε σκοτεινός και τον είδα στο πλήθος. Τον ακολούθησα και με έβγαλε εδώ έξω.
Στέκομαι στην άκρη της εισόδου στα σκοτεινά. Και ακούω, τον ακροβάτη. Έρχετε τρέχοντας στην είσοδο. Λάμπει μέσα στο φως, ελαφρά πατώντας στα σκοτεινά, όσο όσο για να με βρει. Κοιτά δεξιά, καχύποπτα πάνω από τον ώμο του, με στενά μάτια, σχιστό σοβαρό στόμα. Και μετά κοιτά αριστερά, με την ίδια ψυχρή έκφραση, με το πρόσωπο τέλειο, σαν άγαλμα, τέλειο πρόσωπο, σφιχτοί μύες. Κλείνω τα μάτια. Με βλέπει. Έρχετε κοντά, βάζει το χέρι απαλά στον λαιμό μου, κλείνω τα μάτια, η αναπνοή μου ηρεμεί. Χαϊδεύει απαλά τα χείλη μου που ανοίγουν, αγγίζει τα δόντια μου, δεν δαγκώνω. Μου χαμογελά
"Έλα" 

Το τσίρκο ΙΙ

Περνούν οι κλόουν που μπροστά μου, οι ακροβάτες, χαμογελούν μου, περνούν τα λιοντάρια δείχνοντας τα δόντια τους, κάθομαι στην μέση. Περνούν οι ταχυδακτυλουργοί, οι μάγοι με τα λαμπερά τους ρούχα, όμορφα κορίτσια με στρας στα μαλλιά. Περνούν οι ελέφαντες τα άλογα, οι τίγρεις, πουλιά εξωτικά πετούν μέσα στην τέντα. Κάθομαι στο σκαμνί στο κέντρο της τέντας. Η παρέλαση περνά που μπροστά μου, η μπάντα παίζει εύθυμα, όλοι φοράνε στολές λευκές και παίζουν ρυθμικά. Άλλος το τύμπανο, άλλο το τρομπόνι, όλοι με χαμόγελα στα πρόσωπα.

Η πομπή παρελαύνει κυκλικά γύρω μου, πετάνε μπάλες και τις αρπάζουν, καταπίνουν σπαθιά, ξερνάνε φωτιές, χορεύουν και γελούν. Τα ζώα άλλα βαριεστημένα, άλλα αλαφιασμένα ακολουθούν, η μπάντα δίνει τον ρυθμό. Και το τέλος της πομπής γίνεται ένα με την αρχή της, δεν έχω τρόπο να φύγω. Κάθομαι στο σκαμνί, πόδια ενωμένα, χέρια σταυρωτά. Βλέπω δεξιά αριστερά, δεν έχω τρόπο να φύγω. Ο ρυθμός γίνεται πιο γρήγορα και η διάμετρος του κύκλου πιο μικρή, πλησιάζουν προς το μέρος μου και κινούνται όλα πιο γρήγορα, όλα πιο παρανοϊκά. Προσέχω τις λεπτομέρειες, τις αφύσικες κινήσεις τους, τα περίεργα χρώματα τους, τα παγωμένα χαμόγελα. Η καρδιά μου χτυπά όλο και πιο γρήγορα και το βουητό στα αυτιά μου δυναμώνει, τα μάτια μου σκανάρουν τον χώρο γρήγορα, σε πανικό. Νιώθω να κυλάει κάτι στο πρόσωπο μου, αγγίζω το μάγουλο μου και είναι υγρό, κλαίω? Εγω κλαίω? Από πότε? Πλησιάζουν και μπορώ να τους δω, σάπιους και δύσοσμους, τώρα πια τρέχουν και κάνουν χαμογελαστές αφύσικες γκριμάτσες μπροστά μου, γελούν απόκοσμα. 

"Τι κοιτάς?" μου λέει ο ακροβάτης. 

Δεν μιλώ, τον κοιτώ τρομοκρατημένη ενω το κεφάλι μου πάει να σπάσει. Βουητό από 10 000 μέλισσες μέσα στο μυαλό μου.

"Νομίζεις είσαι καλύτερη? Είσαι καλύτερη από μας?" φωνάζει τις λέξεις στα μούτρα μου.

Αγκαλιάζω τα γόνατα μου και βλέπω τα χέρια μου, σάπια, πασπατεύω τα ρούχα μου, η κοιλιά μου σάπια, ο λαιμός, το σώμα. Χορεύουν τώρα πια γύρω μου, με αγγίζουν. Γονατίζω και με καταπίνει το τσίρκο. 

Κάπου βραδιάζει, δεν πειράζει, πες πως τελειώνει ο κόσμος εδώ.

Το τσίρκο

Έχει μια μεγάλη σκηνή τσίρκου, και δυνατό φως έρκετε που το άνοιγμα της εισόδου. Όλα γυρώ που την σκηνή εν σκοτεινά και μαύρα, δεν μπορώ να δω τίποτε. Προχωρώ αργά προς το φως, κρατώ το εισητήριο μου στο χέρι, πρώτη θέση, με όλα τα κομφόρ. Κοντεύω και θωρώ ακροβάτες και πετούν στα σχοινιά, κλόουνς που κουτσουφλούν και πέφτουν ο ένας πας τον άλλο, ζώα που μαστιγώνονται για να εκτελούν τρικς και να γελά το πλήθος, Φωτιές να κινούνται μες το χώρο, πολύχρωμες κορδέλες, ο κόσμος χειροκροτά, χαρτοπόλεμος μπλέκεται στα μαλλιά τους. Και περπατώ γυρώ γυρώ περιμετρικά. Ο κόσμος σηκώνεται και συμμετέχει στο show, εν όλα ένα τσίρκο, οι ανθρώποι χαμογελούν αναίσθητα, δείχνουν τες κορίνες τους και πόσο μπορούν να τες πετάξουν ψηλά, δέρνουν τα ζώα όσπου να τους κάμουν χειραψίες. Βλέπω πρόσωπα που ξέρω. Δείχνουν μου που μακριά μου τες στολές τους τες γυαλιστές, τες κορδέλες τους τες χρωματιστές. Γλιστρώ καταλάθος και αντιλαμβάνομαι ότι ισορροπώ ανεπαίσθητα στην άκρη του κόσμου. Φωνάζω και η φωνή μου δεν αντηχά στο τίποτε που έχει στα δεξιά μου.
Αριστερά το τσίρκο. Και έρκετε ο ακροβάτης, με την φάτσα του την όμορφη και τες κορδέλες, και τα κόλπα του και χαμογελά και μιλά μιλά μιλά μιλά και τι στο καλό φκαίνει που το στόμα του δεν καταλάβω θεό τι στο καλό μιλά. Χαμογελά και αστράφτει ο τόπος, πιάνει μου το χέρι μου και νέφκει μου "Έλα, έλα, έλα. Έλα στο τσίρκο μας!"