το πένθος

Το πένθος εν περίεργη κατάσταση. Κάποιες μέρες εν έτσι κάποιες μέρες εν γιουβέτσι. 

Το πένθος μου ήρτε στην ζωή μου συμπυκνωμένο. Σχεδόν παράλληλα διαγνώστηκε η μάνα μου με εναν πολλά σοβαρό καρκίνο, και κατέρρευσε ο γάμος μου θεαματικά και φαντασμαγορικά. 

Δεν υπήρχε σταθερό πλαίσιο, εχτός απο την δουλειά μου. Δεν υπήρχε κάπου να στραφώ, εχτός από τους φίλους μου. Και κυρίως, το μόνο σταθερό και στο μόνο άτομο που μπορουσα να βασιστώ ήμουν εγώ. 

Μην πολυλογώ, σε αυτή την κατάσταση, πένθησα πάρα πάρα πολύ. Τι έμαθα για το πένθος. 

1. Μπορεί να καταρρέει το σύμπαν, αλλά η ζωή συνεχίζεται. Κι αυτό σε κρατά σε επαφή με την πραγματικότητα. Το να πηγαίνω δουλειά, να γράφω πελλάρες στο τουίτερ, να παω διακοπές, να πάρω τα μωρά να διασκεδάσουμε, να φκω έξω και να χορέψω, να κάνω απλά καθημερινά κοινά πράματα, βοηθησε στο να διατηρήσω μια επαφή με έναν άξονα ακίνητο, την στιγμή που δεν υπήρχε σταθερότητα πουθενά. Ο κόσμος την ώρα που πενθεί για κάτι που έχασε, ποθεί να πιαστεί που κάτι που ξέρει. 

2. Το πένθος θέλει καλοπέραση. Είτε είσαι εσύ το άτομο με το πρόβλημα υγείας ασπούμε, ή είσαι στο στενό περιβάλλον, είτε χώρισες, είτε χωρίζεις, είτε κάποιος δικός σου πέθανε, για να μπορείς να αντέξεις μέσα σου να το διαχειριστείς και να μπορείς να στηρίξεις του άλλους γύρω σου χρειάζεται να μπαλανσάρεις. Θέλεις να κανεις πράματα για σένα, να διασκεδάσεις, να ξεσκάσεις, να γελάσεις, οτι μπορείς  να κάνεις για σένα, να νιώσεις ωραία. Μασάζ, εκδρομές, διακοπές, παράξενα νύχια, φίλους, χορούς, θάλασσες, βουνά και λαγκάδια. Οι περισσότεροι σου λεν ξέρω γω ψυχολόγο, ξεκούραση κλπ. Έκαμα τα και τούτα, και βοηθούν. Αλλά αν δεν ισορροπήσει το συναισθημα μέσα σου εν νιώθεις άνθρωπος. Καλή η εσωτερική αναλυση του εαυτού, αλλά επίσης και η τραμπάλα των αρνητικων συναισθημάτων πρέπει να γύρει και λλίο προς τα καλά συναισθήματα. Εν πρέπει να νιώθει κανένας ενοχές για αυτά που κάνει ώστε να διαχειριστεί το πένθος του. Εν πρέπει να νιώθει ενοχές επειδή γελά, επειδή χορεύκει επδ αποζητά να ισορροπήσει. 

3. Υπάρχει διαφορά μεταξύ της συμπόνιας και της λύπησης. Άμαν σου πουν κάτι του στυλ "σκέφτουμαι σε ποσα περνάς και λέω εν δικαιούμαι να μουρμουρώ εγω για τα δικά μου" εν κ καταλάβουν το πόσο άσχημο ακούεται. Όπως κ επίσης να σε πιάννουν τηλέφωνο να μαραζώνουν μαζί σου. Αρνούμαι να σηκώσω τηλέφωνο και να δώσω τροφή για την λυπηση του κάθενου. Καταρχάς αλοίμονο να με λυπάται κάποιος, τα πράματα που έκανα, τες εμπειρίες που έζησα και τον νου που ανέπτυξα, να με ακυρώνεις επειδή ετύχαν μου 2-3 ασχημα πράματα. Αλοίμονο να με βάλλεις σε ένα επίπεδο να με λυπάσαι εσύ, ο ποιός; Νιώθεις το ποτε κάποιος ξαφνικά ήβρε λόγο να σε λυπηθεί, για να νιώσει αυτός καλύτερα με τον εαυτό του, και πότε κάποιος καταλάβει οτι περνάς μια δύσκολη φάση στην ζωή σου-η οποία και θα τελειώσει-συμπονά σε και προσπαθεί να αλαφρύνει την κατάσταση με οποιοδήποτε τρόπο. Αρνούμαι να με θυματοποιήσει κάποιος, να με εργαλειοποιήσει και να με βάλει σε μια θέση για να νιώσει ο ίδιος καλύτερα. Αρνούμαι να μπω στο κουτί του. Κι αρνουμαι να σκύψω. 

4. Κάποιοι άνθρωποι καταλαβαίνουν ότι εισαι πένθος και το εκλαμβάνουν σαν ευκαιρεία. Ασπούμε άμα εισαι χωρισμένη και στα κάτω σου που σου την πέφτει κάθε καρυδιάς καρύδι που δεν θα τολμούσε πριν καποιους μήνες να ρέξει που δίπλα σου. Ο πρώην συγγενής, ο φίλος του τάδε, ο αλλος που τζιαμέ, ο παντρεμένος. Επειδή είσαι ντάουν, λογικά απελπισμένη και μπορεί να έχουν τσιανς τωρά και να πάει. Ή άμαν κοντεύκει ο άλλος κοντα να σε ρωτήσει πόσο χάλια εν η μάνα σου μανα μου την μανα σου πολλά δύσκολα που περνάτε μανα μου. Πιάννει τηλέφωνα η συγγενισσα να μάθει όλες τις gore details και μετά που 2-3 φορές καταλάβεις οτι τρέφεται που το δράμα, τρέφεται που την δυσκολία που σε ήβρε. Εν απίστευτο ποσοι βρυκόλακες υπάρχουν. Άλλοι πίννουν σου την ενέργεια σου, άλλοι το δράμα σου, και άλλοι την αυτοεκτίμηση σου. Πετσοκόφκεις τους γενικά. 

5. Το στερεοτυπο του πένθους. Αν δεν επένθησες, εν ξέρεις πως είναι. Αλλά ο κόσμος αναμένει οτι πρέπει να κυκλοφοράς σας την άδικη κατάρα, να φαίνεται ότι δεν εισαι καλά, να αφεθείς, να γίνεις μαύρη τζιαι γέριμη. Το πόσες φορές μου είπαν με έκπληξη "πάντως φαίνεσαι μια χαρά" σαννα και ξέρω γω επρεπε να τραβώ να φκάλω τα μαλλιά μου, ή να μείνω χωρίς αποτρίχωση και να ζωστώ τες μαύρες μαντήλες. Ή πόσες φορές εχασκογέλασα με κάτι κωμικοτραγικό που συνέβαινε σε ακατάλληλο περιβάλλον, ή πόσες φορές έπιασα τα μωρά να τα πάρω θαλασσα ενώ αντιμετωπίζαμε ακόμα ένα θεμα υγείας. Εχτός του ότι είμαι μάμα σε δυο μικρά μωρά και πρέπει να τα φροντίζω-άρα πρέπει να ειμαι functional-πρέπει να στηρίζω την οικογένεια μου και να διατηρώ καθαρό μυαλό για κάθε απόφαση σταυροδρόμι που πρέπει να ληφθεί. Το να πενθάς δεν σημαίνει να καταρρέεις οπως βλέπουμε στες ταινίες. Ο άνθρωπος μπορεί να πενθά μέσα του, στες στιγμές του, στο μυαλό του, καθώς παραμένει δυναμικός και δοτικός.

6. Ο πολλύς ο κόσμος δεν ξέρει να σε διαχειριστεί. Οι περισσότεροι έχουν αλλεργία στες δύσκολες καταστάσεις, δεν ξέρουν τι να κανουν κ ετσι απλά σε αποφεύγουν. Την στιγμή που θα έπρεπε απλά να συνεχίσουν το ίδιο. Άμαν κάποιος περνά μιαν αρρώστια, ενα ατυχημα, κάτι δραματικό προφανώς και γνωστέ Α και γνωστή Β δεν αναμένει απο σένα να τον στηρίξεις συναισθηματικά, να τον λυπηθείς ή να το συζητήσεις μαζί του. Γνωστέ Α και Γνωστή Β απο σένα αναμένει να του συμπεριφερθείς το ίδιο, να μεν τον αποφεύγεις σαννα και έχει μοίασμα. Ο κάθε ένας που έτυχε του κάτι στην ζωή δεν ζητά συμπαράσταση που τον κάθενα άγνωστο ή τυχαίο γνωστό στην κοινωνία. Το μόνο που ζητά εν σεβασμός. Με το να τον αποφεύγεις απλά προκαλείς του θλίψη. Εγόραζες κάτι που ένα κατάστημα που αρρώστησε η ιδιοκτήκτρια; Τωρά εν ο καιρός να κάνεις ΕΠΙΠΛΕΟΝ αγορά. Να της δείξεις οτι την αντιμετωπίζεις το ίδιο, όχι να αποφεύγεις να πηγαίνεις. Δουλεύεις με έναν άρρωστο συνεργάτη; Μεν αλλάξεις την συνεργασία εχτός αν το πει ο ίδιος. Διατηρα του κόσμου την αίσθηση της κανονικότητας. Χρειάζεται το στην αστάθεια και στην αβεβαιότητα που ζει. Πόσο δύσκολο ειναι ασπουμε να συνεχίσετε την αλληλεπίδραση κανονικά; 

Αυτά για το πένθος. 

Όσοι το περνάτε να θυμάστε, ψηλά το κεφάλι, κάθε έκλειψη τελειώνει!

το στοιχημα

(Blurb στο τέλος για καποιους που μου ποστάρουν:κχμ κχμ πλεονασμος. κχμ κχμ  )

Επιασε με μια κρισάρα, ποτζιείνες που με θωρείς ήρεμη όμορφή και ωραία χαμογελαστή λειτουργική, τζιαι πουμέσα μου υπάρχει τρικυμία εν κρανίω κυριολεκτική, τα συναισθήματα νεκατωμένα, τα νεύρα τριγκαρισμένα (ναι βάλλω ενα -σμένο στο τέλος κάθε λέξης εγγλέζικης και χρησιμοποιώ την έσιει τίποτε;)

Ελέγχω το ρολόι μου, εν κοντεύκει η περίοδος μου. Φακ λαλώ εν 100% κρίση. Εν θα σας πω τι με έκανε τριγκερ, εν μια πελλάρα παρεξήγηση και κάτι που ελύθηκε. Αλλά το ποιντ ήταν η αντίδραση μου. Αποσυντονίστηκα, δυσκολεύτηκα να συγκεντρωθώ, έππεσε η διάθεση μου. Έππεσε το σύστημα. Άρκεψε το troubleshooting, χτυπούν κόκκινο τα trust issues μου, ξεκινά το στρες του εν θα ξεπεραστεί ποτέ τούτο το θέμα, ξεκινά η κατρακύλα, ξεκινά το better safe than sorry. 

Η επιλογή μου, τα τελευταία χρόνια ειναι να προσπαθώ να μείνω ανοιχτή. Ασχέτως αν σε οποιοδήποτε επίπεδο, καποιες σχέσεις μου καταρρεύσαν πανηγυρικά και θεαματικά. Ασχέτως αν επετσόκοψα σχέσεις σημαντικές, δεκαετιών, που έπρεπε να γίνει για να καθαρίσουν τα πάντα. Ασχέτως αν επρεπε να φύουν άνθρωποι για να γίνω εγώ "υγιής".  Είναι όλες πληγωτικές καταστάσεις-επειδή όσο και να είσαι καλύτερα σε βάθος χρόνου με την απουσία κάποιων ατόμων, θα πονά με κάποιο τρόπο έλλειψη επικοινωνίας. 

Τούτο το πετσόκομα, το ξεκαθάρισμα, και οι συνειδητοποιήσεις των τελευταίων ετών αν και με κάναν πιο σταθερή, ήρεμη και ευτυχισμένη, δεν παύουν ώρες ώρες να πονουν. Σαν τους επιβιώσαντες που πονούν τους τραυματισμούς τους αμαν κρυαδίσει. Ετσι και τα δικά μου, άμα τριγκαριστούν αρκέφκουν κ φακκούν πας τα νεύρα μου. Εν το πιο εύκολο πράμα άμαν ειμαι μέσα σε τούτο το μουτ, να κλείσω, να πω ρε εν πιο εύκολο απλά να μεν θέλεις τίποτε, μόνη μου μόνο, ειμαι αυτάρκης, δεν χρειάζομαι κανένα και τίποτε. Η απολυτη ανεξαρτησία εν η απόλυτη ασφάλεια. Η απόλυτη απαξίωση των ανθρωπίνων σχέσεων είτε ερωτικές είτε φιλικές εν η απόλυτη ασφάλεια. Κανένας δεν μπορεί να σε πληγώσει αν δεν έχει κανένα αρκετά κοντά. 

.

.

.

Αλλά δεν θέλω. 

Θέλω να έχω ανθρώπους. Θέλω να μείνω ανοιχτή σε εμπειρίες, θέλω να είμαι ανοιχτή στο ρίσκο, στα συναισθήματα, και στην αξία που θέλω να έχουν στην ζωή μου η φιλία και η συντροφικότητα. Δεν θέλω να ειμαι μόνη μου επειδή καταφέρνω τα πολλά καλα και δεν χρειάζομαι κανένα. Δεν θέλω να μεν χρειάζομαι κανένα-αν και μπορώ. Θέλω να έχω άτομα γυρώ μου που να συμβάλλουν στην ζωή μου να γίνεται όμορφη και exciting. Που φέρνουν τες αποψεις τους, και το χάζι τους, και τα αστεία τους, και τα πάντα τους. Ότι φέρνουν, μεγάλο ή μικρό, λίγο ή πολλύ. Θέλω κάποιους όμως, που να καταλαβαίνουν ότι στην ζωή μου κάνω τους συνειδητά χώρο. Δεν χρειάζομαι να ειναι εκεί για μένα, αλλά θέλω να ειναι εκεί για μένα. Όπως κι εγώ γιαυτούς. 

Παλιά έγραψα σε αυτό το ίδιο μπλογκ, ότι η καρδιά μου άνοιξε με συγκεκριμένα άτομα, με τσεκουριάσματα και against all odds. Αυτό ήταν αδυναμία χαρακτήρα-ΜΟΥ. Αυτό ήταν ανωριμότητα. 

Το στοίχημα πλέον, ειναι η καρδιά μου να εν ανοιχτή για μένα, απο επιλογή δική μου, και οχι λόγω των πράξεων των άλλων. 

Οπότε, όσο δύσκολο κ αν ειναι, και προς το παρόν ξέρω γω ο δρόμος στην καρδιά μου εν το κάστρο του Τακέσι, το fear factor και τα παiχνίδια χωρίς σύνορα όλα μαζί, το σημαντικό ειναι ότι παραμένει ανοιχτή. Δεν θα βολευτώ στην άμυνα. 

Blurb: 

Το στοιχημα ειναι να μεινει η καρδιά μου ανοιχτή σε μελλοντικές σχέσεις και στο μεγάλο ρίσκο να ξαναπληγωθώ απο ανθρώπους μετά που ήταν πολυτραυματίας τα τελευταία χρόνια. Επειδή πιστεύω οτι η ζωή εν μιτσιά και εν έχουμε χρόνο να χαννουμε πας σε άμυνες. Προτιμώ να γεύομαι παρά να φυλάουμαι. 

Ωδή στα αγόρια μου

Εδδυνατόν να μεν έκαμα για την φιλία ανδρών/γυναικών; 

ΕΔΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΜΕΝ ΕΙΠΑ ΤΙΠΟΤΕ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ;

Εγώ; Το πιο σημαντικό άτομο του κοσμου που πρέπει να έχω αποψη για όλα και να την λέω; Που έχω τους 3.5 αναγνώστες μου να κρέμμονται που τα δάκτυλα μου τι θα σκεφτεί ο νους μου να γράψει;

(Αχ παλιοτόμαρα, αμα λέω πελλάρες για τα ανύπαρκτα γκομενικά μου εισρέετε να διαβάσετε, αμα εννα γράψει ο λυρικός μου νους κάτι οριακά ψαγμένο μην τον είδατε τον παναή αλλα ατε τελοσπαντων)

Κι όμως δεν εκφράστηκα! 

Πέραν της πολύτιμης γυναικείας φιλίας της απόλυτης στήριξης και της ατέλειωτης συζήτησης και του τσιριλλιτού "επιτελους πάψε να αυτοτιμωρείσαι που δεν μπόρεσες να είσαι", θέλω κ επιδιώκω ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΩΚΩ άντρες φίλους.  

Επειδή:

1. έχουν χάζι και κάνεις διαφορετικό χιούμορ

2. κανουν σου μετάφραση των ανδρικών συμπεριφορών και δεν χάννεις ώρες στον μυρηκασμό σκέψεων και σεναρίων

3. διούν διαφορετική οπτική σε κάθε τι, κ εν με τες γυναίκες φίλες σου πολλές φορές θωρείτε ακριβώς το ίδιο πράμα, οι άντρες φίλοι πάντα έχουν κάτι άλλο να πουν που εν καλά να λαμβάνεις υπόψην (δεδομένου οτι εν φίλοι σου κ εκτιμάς την άποψη τους)

4. Κάμνουν σου heavy lifting, ενημερώνουν σε για θέματα του αυτοκινήτου σου, σάζουν σου πράματα χαχα. 

Άντρες φίλους είχα πάντα πάντα πάντα. 

Που τα ημερολόγια που έχω που το δημοτικό, είχα τους φίλους, ποτέ δεν ήμουν γκέρλι γκερλ, στο γυμνάσιο και λύκειο που είχαμε σταθερή παρέα αγόρια κορίτσια, στο πανεπιστήμιο που ήμασταν σαν την παρέα του Παραπέντε του Καπουντζίδη. Είχα τον φίλο που οι πρώην μισούσαν, είχα τους φίλους που μου εξηγούσαν ποιος τύπος ενδιαφέρεται και ποιος παίζει κ ποιος απλά θελει σημασία, είχα τους φίλους που έπρεπε να γνωρίσω/φιλεψω τες κοπέλες τους για να μεν νιώθουν απειλή, είχα τους φίλους. Είχα τους φίλους που ήταν να μου πουν χοντρά αστεία να γελάσουμε, είχα τους φίλους που ήταν να μου μεταφράσουν τες εργασιακές συμπεριφορές και να με βοηθήσουν να κολυμπήσω στον τομέα μου. Είχα τους φίλους που μου ανεβάζαν την αυτοπεποίθηση μου στα ουράνια με τα κατάλληλα σχόλια και κομπλιμέντα. 

Είχα και τους φίλους που μου την εππέσαν λλίο παραπάνω από ότι θα ήθελα; Ε, ναι

Είχα και τους φίλους που εν ήταν φίλοι βασικά και εφάνηκε όταν ήβραν ευκαιρεία; Άτε, ναι.

(ναι ακούεται σαννα εν μιλιούννια τούτοι αλλά εν ειναι)

Αλλά είχα και τους φίλους που ενώ ξεκίνησε αλλιώς, δεν μας βγήκε καθόλου στο ερωτικό, και επειδή εκτιμούσα την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα μείναμε σαν φίλοι. 

(επίσης δεν ειναι μιλιούννια)

Κάτι κερδίζεις κάτι χάννεις. 

Υπάρχει φιλία μεταξύ αντρών κ γυναικών; 

Καταλήγω στο ότι εξαρτάται μεταξύ του άντρα και τη γυναίκα. (Ω, τι έκπληξη, δεν υπάρχει ένας κανόνας για όλους, έλα δεν το πιστεύω, θα πηδηχτώ απ`το παράθυρο) (Eπίσης αμαν σύρνω ατάκες προδίδω την ηλικία μου. Στην δουλειά σύρνω ατάκες και μεινίσκει η τζεν ζ και θωρεί με σαννα και είμαι παλαβή)

Αν κάποιος θεωρεί οτι δεν υπάρχει, τότε σημαίνει οτι όντως για αυτόν τον άνθρωπο δεν υπάρχει τέτοιο πράμα. Δεν μπορεί να δει τον άλλο σαν απλο άτομο χωρίς να εμπλέκεται το ερωτικό, ή έφαε την πολλές φορές και δεν μπορεί να πιστέψει οτι εννα τον δουν απλά σαν ατομο χωρίς το ερωτικό. 

Αυτό φυσικά στην ζωή μπορεί να αλλάξει, μπορεί ωριμάζοντας να αλλάξεις άποψη. Να δεις την χρησιμότητα του να έχεις διαφορετικούς φιλους, που να σου προσφέρουν αποψεις 360 μοιρών. 

μπορεί και όχι

Ε τελοσπαντων εν εφκήκε και πολλά γουάο τούτο το κείμενο αλλα εννα το ποστάρω σαν Κύρηγμα! 

Και σαν Ωδή στους φίλους άντρες που έχω-ετσι για να πουμε κ καμιά δραματική λέξη να ανεβάσομεν το επίπεδον 

Ηλιοβασιλέματα

Το παράθυρο μου πάνω που τον νεροχύτη βλέπει δυτικά, και το μπαλκόνι μου εν νότιο. Την ώρα που δύει ο ήλιος ή στην κουζίνα εννά είμαι, ή στο μπαλκόνι συνήθως. 

Στέκουμαι και για μερικές στιγμές χάσκω πας τα χρώματα που πρισμάρουνται πας τον ουρανό. Πίσω που τα χτίρια. Και για μερικές στιγμές, γίνουμαι αρτηρίες, φλέβες και γιαίμα. Γινουμαι ο παλμός μου. Κόκκαλα και νευρες, γινουμαι μια ουσία. Φτάννω στο κέντρο μου στιγμιαία. Κάθε ηλιοβασίλεμα εν κ ένα τέλος. Κάθε ηλιοβασίλεμα εν ένα τέλος. Τέλος της ημέρας, τέλος ακόμα μιας μέρας. Εν σάννα και πέφτει ακόμα ένας κόκκος άμμου στην κλεψύδρα της ζωής. Και εν σάννα και είμαι ξανά να στέκουμε, να ακροβατώ τζιαμέ στην άκρια του κόσμου, όπου ο καθένας μας εν μόνο μια κλεψύδρα, που φκαιρώνει. Είθισται να προσθέτουμε τα χρόνια σαν μεγαλώνουμε, αλλά η αλήθκεια ειναι, οτι βασικά κάθε φορά αφαιρούμε. Που την μέρα που γεννιούμαστε μετρούμε αντίστροφα.

Κάθε ηλιοβασίλεμα, αφαιρούμε μιαν μέρα. Κάθε ηλιοβασίλεμα εν ευκαρεία να βουττήσουμε μες την ψυχή μας. Ξεκινά μια μελωδία μες τον νου μου, που τούτα που εν μες το soundtrack της ζωής μου, οπως μου ειπε κάποιος στο τουίτερ. Παίζει η κιθάρα, και εν ένας στίχος που πάντα με συγκινεί. 

and hey baby, the sky`s on fire, I`m dying ain`t I?

Ο ουρανός εν γεμάτος φωτιές και χρώματα, κι εγώ, κι εσύ κ όλοι μας, κάθε μέρα που περνά πεθαίνουμε λίγο λίγο, ακόμα μια μέρα φεύγει. Ακόμα μια μέρα, ακόμα μια ευκαιρεία να τιμήσουμε τον εαυτό μας, τις επιλογές μας, τους ανθρώπους, ακόμα μια μέρα για την οποία πρέπει να κάνουμε τον ισολογισμό. Βλέπω τα χρώματα σαν μαγεμένη. 

"Μάμα δε" 

ακουω και σναπάρω που το τρανς. 

Σκέφτουμαι, ότι ό,τι και να έζησα στην ζωή μου, ακόμα καταφέρνει κατι τόσο κοινό κ καθημερινό, όπως ένα ακόμα ηλιοβασίλεμα, να με γειωσει και να με συγκινήσει.  

Σε όλα τα ηλιοβασιλέματα που μου μείναν, μακάρι να έχω πάντα την δυνατότητα να συγκινούμαι απλά που την στιγμή που στροφάρει η γη μακρυά που το αστέρι προς το μαύρο και ατέλειωτο του διαστήματος. Που το "τίποτε" που είμαι, καθώς ειμαι τα "πάντα", τούτο το "πάντα" που υπάρχει μόνο όσο ζω και αναπνέω. 

The dating process #15

Βασικά αυτό το σεξhιον πρέπει να ονομαστεί πλέον "μόλις σκεφτώ να κάνω dating ξανά γίνεται κάτι για να επιβεβαιωθώ οτι ειναι κακή ιδέα"

Φκαίνουμε έξω με 2 φίλες μου έναν φίλο μου, και διούμε πάνω σε κάτι άλλους γουοτέβερ. Γενικά είμαι κοινωνική, πιάννω κουβέντα που το πουθενά, χαχανίζω και τούτο ξέρω γω, στον απλό νου κάποιου σημαίνει οτι ξέρω γω θέλω τον. Ειλικρινά, πρέπει να είμαστε μούτρα για να μεν θεωρείται την ευχαριστη φιλική προσωπικότητα κάτι παραπάνω; Ενηγούεη, μιλούσαμε, επετάσσετουν η πίσω παρέα γνωστοί γνωστών και πολοάτουν, ήταν και στέκοντα η φάση οπότε ήταν εύκολο να νεκατωθούμε.

Είχε κ ένα παιδί στην δίπλα παρέα, που τόσο ενδιαφέρον ήταν που βαρκούμαι και να σας τον περιγράψω. Δεν είχε κ τίποτε τραβηχτικό για μένα ο άνθρωπος, ήταν ένας κανονικός άνθρωπος, απλά δεν με τράβησε τίποτε πάνω του. Μιλήσα του, μίλησα και με άλλους. Τελειωνει η νύχτα, λέμε καληνύχτες. 

Άτε ρε κουμπάρε οκ facebook request το άλλο πρωί. Οκ εν έχει πρόβλημα να του το δείξω του ανθρώπου με τρόπο και ξεκάθαρα οτι εν παίζει κάτι. Έχει τρόπο που γίνουνται τούτα για να πιάσει ο άλλος το μήνυμα. Απαντάς λλίο, δεν στέλλεις ποτέ πρώτη, δεν κανεις Interact. όλοι το κάναμε όλοι το πάθαμε, σε όλους μας το κάναν, είπαμε δεν ειναι όλοι για όλους και δεν θέλουν όλοι όλους. 

Μετά που 2-3 μέρες που έστελλε ξέρω γω καληνύχτες και καλη ξεκούραση και πως ηταν η μέρα μου (ο χαρος μου ρε θκιάολε μαύρε πως να ήταν η γαμημένη η μέρα μου ασπούμε) κι εγώ ή απαντούσα με 2-3 λέξεις χωρίς ερώτηση πίσω-άγραφος κανόνες συνεννόησης μες το νου μου-ξυπνώ ένα πρωί και βρίσκω ΒΙΤΕΟ που μου αφιερώνει το τραγούδι με στίχους 

"Έμμονη ιδέα είσαι στο μυαλό

Δε μπορώ να μη σε σκεφτώ
Δε θέλω να τα πω απ' το τηλ

Πες μου τώρα πού είσαι να 'ρθω"

Ε κύριε ελέησον ασπούμε επιασε με ο πέλλαρος ο δαίμονας ο μάυρος. Να έχουμε τωρά να αγχωνούμαστε πως γίνεται 45 χρονών αδρωπος να στέλλει έτσι πελλάρες σε μια τύπισσα που είδε ξέρω σύνολο 20 λεπτά κάπου, κ ήντα παράνοια κουλιαντηρίζει να μου στέλει βίτεο οτι θέλει να έρτει να με εύρει τωρά κ εγινα εμμονη ιδέα. Είπα του να σταματήσει να μου στέλλει και δεν ειμαι αυτό που ψάχνει όπως ούτε και αυτός ειναι αυτό που ψάχνω. 

Φυσικά απάντησε οτι έτσι ειμαστε όλες δεν εκτιμούμε τα καλά παιδιά που μας βουρούν

σαννα και ειπε του κανενας θελω βούρημα ρε κουμπαρε 

είπα του "πππεεεεεεε" και έκανα μπλοκ 

σινγκλ φορεβα