Ιδέες και λύσεις για τες αυπνίες σας

Όποιος ενδιαφέρεται για την άσκοπη ζωή μου και την αδιάφορη παρουσία μου, όποιος παρακολουθεί την πορεία μου με πάθος και πόθο, τέλοσπαντων οτι θέλουμε λαλούμε δαμέσα κάτω η λογοκρισία, ξέρει ότι η αυπνία με διαφεντεύει τώρα τελευταία. Ειμαι η little bitch της. 

Η αυπνία εν υπέροχο πράμα τι να λέμε μου χεις λειψει κι εχω πεσει στο κρεβατι ανεμοδαρμενη υψη, καιτη γαρμπή. Γυρίζεις καμπόση ώρα μες το κρεβάτι, πυρώνεις, κρυώνεις, σκεπάζεσαι, ξεσκεπάζεσαι, σηκώνεσαι να φάεις τσιπς, φρούτα ή φουαντρέ γαλοπούλας με μέλι. Διψάς. Ξαπλώνεις και αναλύεις το κάθε σενάριο μες τον νου σου, κάθε τι που σου είπε, κάθε τι που απάντησες, ξεκινάς που τα ημέηλς, συνεχίζεις με τα μηνύματα, καταλήγεις με τες φαντασιώσεις, ο εγκέφαλος σου αναφλέγεται, αννοιεις τα μάθκια, θωρείς έξω τα αστέρκα προσπαθείς να χαλαρώσεις,  αννοίεις να θκιαβάσεις βιβλίο πέρκει χαλαρώσεις, ΣΙΓΑ ΜΕΝ. Αρκέφκεις σε καποια φαση και κάμνεις ντριφτ στον υπνο, και κατεβαίνουν σου μες το δωμάτιο, ο τάδε γκόμενος και τι του είπες τι σου είπε, και το τάδε απωθυμένο, και το τάδε μήνυμα που έλαβες μετά που 3 χρόνια απόστασης και τι έπρεπε να κάμεις, και ασιχτίρ βαρέθηκες να καταχράζουνται τούτη την πρόσβαση που δεν διάς και δεν ανοιγεις, o Αλκίνοος με τον ουρανό που ανοίγει τα φώτα τζιαι φυσικά σηκώνεσαι ίσια πάνω επδ η κκελλέ σου κρούζει σαν την καιόμενη βάτο, και καρτεράς να πεταχτεί ο Μωυσής, με τις 11 εντολές. Όπου η εντεκάτη εντολή ειναι το "Ου υπεραναλύεις". 

Όταν το συζητώ το θέμα με τον κύκλο μου, ακα ατομα της αμεσης μου απαστράφτουσας εμβέλειας εχουν πολλές προτάσεις. 

1. Έχουμε πανσέληνο, ετοιμαζόμαστε για πανσέληνο, έχουμε ημισέληνο, έχουμε νέα σελήνη. Γενικά έχω επηρεαστεί που το φεγγάρι προφανώς κάτι. 

2. Ορμόνες, ή είδα περίοδο, ή εννα δω περίοδο, ή έχω ωορηξία, ή έχω προεμμηνόπαυση, ή ετοιμάζομαι για προεμμηνόπαυση. 

3. Μάτι. Ξεκάθαρη ένδειξη. Να πιάσουμε τηλέφωνο, την θεία του άντρα της μιας να με ξεματιάσει. 

4. Το ζώδιο μου, κάτι τρέχει με το ζωδιο, ίσως το τετραγώνισμα του Δία με τον Ερμή, ή η είσοδος της Αφροδίτης στον 5ο οίκο μου; Τι να λέει η Ασσυ Μπήλιου;

5. Είναι οι σκιές του παρελθόντος επδ δεν τες έκαμα ποτέ ριλις. Πρεπει ξέρω γω να πιάσω τετράδιο να γράψω αυτά που έχω μέσα μου και  μια νύχτα που κάτι θα καμνει το φεγγάρι να τα κάψω. Για να απελευθερωθούν. 

 

Ένναιν ενδιαφέροντας ο κύκλος μου; 

Ο κοινωνικός

 Οχι ο άλλος. Εν βαρετός τζιεινος 

 

Οι χωρισμένοι δεν γιορτάζουνε ποτέ

Σκέφτουμαι, πολλές φορές, οι παντρεμένοι θωρούν με σαν χωρισμένη αποκλειστικά, που βασικα δεν ειμαι χωρισμενη, ειμαι σινγκλ. Όπως λέει κ μια φίλη μου, εχώρισα μια φορά, παλιά, εν κ χωρίζω κάθε μέρα. Τέλοσπαντων, θωρούν μόνο το aftermath. Όχι μονο οι παντρεμένοι, αλλά γενικά η κοινωνία, σαν ένα λάθος που έκαμες, ή σαν το plan b, σαννα κ έπαιξες έχασες και τωρά είσαι σε τούτη την ανεπιθύμητη κατάσταση. 

Εγώ θεωρώ με τυχερή. Δεν θεωρώ οτι η ζωή μου εν plan b. Θεωρώ η ζωή εν αυτά που σου συμβαίνουν, οχι αυτά που θεωρείς οτι ήταν να σου συμβούν. 

Έζησα 2 υπέροχους, καταναλωτικούς έρωτες. Ποτζιείνους του Παπακαλιάτη. 

Με πάθη

Με ένταση

Με ταξίθκια

Με ηλιοβασιλέματα  

Πουτζιείνους που δεν αναπνέεις που το πόσο θέλεις τον άλλο. 

Πουτζιείνους που σε κρούζουν 

Αναμνήσεις και βιώματα που μπορώ εύκολα πλέον να ανακαλέσω, να αναγνωρίσω την αξία τους. Τι ωραία πράματα που έζησα.

Το ότι εξεριζωθήκαν που μέσα μου, ή το ότι ετέλειωσαν, ή το ότι εν πλέον δύο ξένοι, εν ακυρώνει το τι εζήσαμε. 

Και πιστεύκω θα ειμαι τυχερή να ζήσω αλλο έναν έρωτα. Και θα είναι ο καλύτερος έρωτας, επειδή ξέρω καλύτερα ποια ειμαι. Γιατί που κάθε έρωτα και 10χρονη σχέση που είχα, έμαθα για το πως αγαπω, και για το τι λάθη εκουβαλούσα. Ξέρω, ότι ακόμα και στον όλεθρο που ήταν το διαζύγιο μου, εγώ εστάθηκα, κι εφκήκα καλύτερη, πλέον, εν φοούμαι τίποτε. Αν πριν εδινόμουν 90%, τώρα τα χέρια μου εν ορθάνοιχτα. 

Τζιαι τούτο έγινε οχι παρά των εμπειριών μου, αλλά εξαιτίας τους. 

Τζιαι της ψυχολόγου μου.  

Μια ιστορία με ισορροπία

Ακου τωρά κατάσταση.

Ήταν ψηλός, ημουν ως τον ώμο του, με το μαλλι το ψιλομακρύ, κάτι ωραία στενά μάθκια, και το ultimate επαγγελμα. Άρεσα του έδειξε μου το, άρεσε μου αλλα εν του το έδειξα επειδή εν εμπορούσα να ενδώσω, ήμουν κορούδα δεσμευμένη κι εγώ ειμαι τίμια γεναίκα. Κι ας ειμαστε ειλικρινείς εν μεγάλη διαφορά το να σκεφτεσαι, και το να πράττεις. Τούτα ήταν τότε. 

Μετά που χρόνια ε,το έκοψα σίνγκλ. Άρκεψε να μου στέλλει αραιά και που, αλλά πάντα φιλικά. Λλίες κουβέντες τζιαι χαχα, τζιαι όσο μπορώ να απαντώ επειδή εν κ είμαστον αθκιασερές μάνα μου, έχουμε κ δουλειά και κοπελλούθκια και σπίτι και κάττους, και ένα σώμα που πρέπει να γυμνάζομεν, και μαλλιά να βαψομεν και να βάλομε μάσκες, και νύχια να κανομεν, και φίλους να φκαίνουμε, και βιβλία να θκιαβάζουμε, και κοινωνική ζωή δική μας-ταχα, και κυρίως των κοπελλουθκιών να ζήσουμε-εν μπορώ εποστάθηκα. 

Ένηγούεη, απαντούσα του κουτσά στραβά και φιλικά επειδή εν και παντρεμένος και εν θα κάνουμε τούτα που περιπαίζουμεν. Μιαν καλήν ημέρα σαν μου έστελλε, είπε μου ατε στείλε καμια φωτογραφία να σε δω. Ατε λαλώ τωρά, να το κόψουμε με τρόπο. Και γενικά, εν καταλάβω με τους άντρες ποτε εν φιλικό πότε εν παραπάνω. Επειδή για μένα το να σε ήθελα μιαν φορά εν κ σημαίνει ότι θέλω σε ακόμα-αλλά μπορεί και να σε θέλω. Επίσης για μένα το να μιλώ με άντρα εν κ σημαίνει οτι φλερτάρω, επειδή έχω άντρες φίλους, αλλά μπορεί και να σε θέλω χωρίς να το λαλώ. Φκάλε λοαρκασμό-εν έχει πίστεψε με ούτε γω φκάλλω. Αλλά ξέρω γω άμα μου ζητάς φώτο "για να με δεις", θεωρώ εν τζιαμέ που ρέσσουμε την γραμμή. Ατε να μεν τον κακοκαρδίσουμε επειδή αναγιωθήκαμε να ειμαστε καλές κορούδες και να ρίχνουμε τον αλλο κάτω με το γαντάκι. Ε ξερεις εν στέλλω φώτος μου, χαχα. Εν παράξενο χαχα. Ενηγουέη, μιλούμε άλλη ώρα ειμαι μπίζι χαχα. 

Οκκκκκ, εβαλε μου κατι εμοτικονς. Ατε λέω εν τύπου έξυπνος, ίσως να το έπιασε το έμμεσο. 

Την δεύτερη φορά που μου ζήτησε φώτος, ήταν πιο έντονος. Γεια και χαρά, και τι γίνεται καλά, και με κείνες τες φώτος τι παίζει θα στείλεις καμιά; Ε ξέρεις δεν νιώθω άνετα να μοιράζομαι φώτος οκ οκ. Εν απάντησα πάρακατω. Μπουμ, στέλλει φώτο απο γυμναστήριο χωρίς φανέλα. Οκ εν ωραίος τύπος, ομολογουμένως, γυμνάζεται. Εν αντέδρασα.

Την τρίτη φορά που μου ζήτησε φώτος, ήταν η τελευταία. Στέλλει μου τι κάνω καλά; Επειδή ακομα προσπαθώ να ξεφορτωθώ τις διδαχές της κοινωνίας που μου επιβάλλουν να αρνηθώ με τρόπο όταν έχω κάτι να χάσω, και επειδή αν σας πω πόθεν τον ξέρω εννα κάμνει νόημα γιατί προσπαθώ να διατηρήσω ισορροπία, απαντώ οτι είμαι έξω για ποτό και είμαι μπίζι. Άλλη παλαβή εγώ. Ξέρω εννα μου πεις οτι επρεπε να καμεις ετσι επρεπε να καμεις αλλοσπως επρεπε ετσι κ γιουβέτσι. Ε παραδέχομαι τες αδυναμίες μου εγώ μάνα μου εν κ εχω θέμα. Τζιαι γυρίζει τζιαι λαλεί μου, άτε πιες τιποτε περκει μου στείλεις καμια χοτ φωτο επιτέλους. 

Εθκιαολε μαυρε. Προσπαθώ ρε μαλάκα μαλακισμένε. Και πιέζεις. 

"Εν νομίζεις εν ατάκα βιαστή τουτη" λεω του

Επροσβάλτηκε

Πάει και η ισορροπία που προσπαθούσα να κρατήσω. 

Ότι ποθείς, τι ποθείς;

Εν η απόλυτη ηρεμία, ακούεται που μακρυά μια μελωδία. Θωρώ γυρώ μου είμαι σε ένα δρόμο, τσακρώ τον λαιμό μου απότομα. Στο ανοιγόκλεισμα των ματιών μου, γυρίζουν οι βολβοί μου και έρκουνται, επιτέλους οι άσπροι.  Κι είμαι. Είμαι στον κόσμο με τα  άλλα χρώματα, η μελωδία ακούεται σαν μυστικιστική, τα χρώματα εν διαφορετικά, εν σκούρα πράσινα και υπεριώδη  και γυαλλιστερά κίτρινα χρυσαφιά, εν όλα τα καφέ σέπια. Χαλαρώνουν οι μύες μου. Θωρώ  με το βλέμμα μου το έντονο τα πάντα. Ακουω τους ήχους των φτερούγων των πουλιών, τους εξωσκελετούς των εντόμων, τες ρίζες των δέντρων που τεντώνονται, τα μόρια του ουρανού που σκεδάζονται. Η μελωδία ταλαντώνει μου του μύες μου, και περνώ τα χέρια μου πάνω κάτω στην ένταση της απόλαυσης. Η μελωδία τραβά σαννα και έχω γάντζο τζιαμε που χωρίζουν τα πλευρά μου, καρφωμένον πας τον θώρακα μου. Περπατώ στο μονοπάτι, θωρώ γυρώ μου, τα χρώματα φιιλτράρουνται, θωρώ κείνα που θέλω να θωρώ. Οι ήχοι φιλτράρονται και όλαόσα δεν έχουν σημασία δεν έρχονται προς εμένα. Εν όλοι σε αργή κίνηση γυρώ μου. Εν σάννα και οξυνθήκαν ούλλα μέσα μου. Γελώ στα στόματα που ανοιγοκλέινουν και δεν έρκεται τιποτε  στα αυτιά μου. Περπατώ σε μιαν πολη ακολουθώντας την μουσική. Οι εκφράσεις ευγενίας μοιάζουν σαν καρικατούρες στα προσωπα, και η φάτσα μου εν ανίκανη να τες εκτελέσει. Τα λόγια δεν φτάννουν στα αυτιά μου. Το στόμα μου δεν μπορεί να φιλτραριστεί. Λέει αυθαίρετα τις σκέψεις. 

Φτάνω στην πηγή της μουσικής, τα μάθκια μου εν ολόασπρα. Τζιαι τζιαμέ, βρίσκω άλλους, με μάθκια ολόασπρα, που συντονιστήκαν στην μουσική, που ήρταν που παντού γιατί τούτη η μουσική κυριεύει την ζωή τους. Χρώματα παντού, αλλοσπως, χορός, λόγια, χαμόγελα με μεγάλα στόματα. 

Κλείω τα μάθκια μου και ξυπνώ, ποθώ.  

Τώρα χαμηλώστε τα φώτα και διπλοκλειδώστε την πόρτα

Έτσι επειδή τωρά τελευταία πάω να αγιάσω που τούτα που ποστάρω, να ποστάρουμε και τίποτε πελλάρα να μεν ξιάννετε την αππωμενη πελλή μέσα μου. 

Που καιρός που σας έγραφα για τον καθένα που εβρέθετουν ομπρός μου αγαπητοί μου. Που καιρός που χωρίς σκέψη και φειδώ έγραφα σενάρια και σκέψεις για καποιον που έφκαλλε και το σχοινί και το παλλούκι. Που είχαμε tag the dating process. Σάννα και εποκάτσαμε ρε γαμώτο. 

Αλλά δόξασοι ο θεός και τα τυχερά μου γονίδια, είχα στην ζωή μου αντρική σημασία, δεν εχω παράπονο ή μάλλον αν κρίνω κάτι σημασίες που έλαβα χωρίς να θέλω μπορεί να έχω κ παράπονο. (Εντωμεταξύ άμαν λαλούμε τούτα τα πράματα, θεωρώ έχετε μες το μυαλό σας, κάτι θεογκόμενους υπέροχους, σέξυ άντρες, με τέλεια κολλαριστά πουκάμισα, polished και μελαχρινό και κοντοκουρεμένο, κoλονιαζμένο, και καλο παιδί που θέλει μια βολτα στο semi wild side. Αλλά ενναιν ετσι χαχα. Εν όλο το range υπέροχων ανθρώπων εκεί έξω, τζιαι τζιείνος που παραπονιέστε ότι βρωμά το καλοκαίρι, και κείνος που έχει ένα ασπρούι στεγνωμένο σάλιο πας τα χείλη κ θωρείς το να κανει πλιτς πλιτς καθώς μιλά και θέλεις να στρέψεις, και κείνος που μπαίνει ομπρός σου πας τα φώτα του καλησπέρα και θέλεις να εβάστας παλιό διπλοκάμπινο να έφκαινες πάνω του. Και κείνος που μιλά και ξέρει τα ούλλα, και κείνος που παίζει το μμάτι του διπλα που την γεναίκα του. Τούτη εν η πολύτιμη σημασία που λαμβάνουμε) 

Που τούτη την επιθυμητή και ανεπιθύμητη σημασία, εσταμάτησα να ασχολούμαι με το 95%. Άρα εν μεινισκουν πολλά να σας πω. 

Τέσπα θέλω να καταλήξω κάπου. Ότι σαννα μου τζιαι είμαστε σε ένα κρίσιμο σημείο κυρίες κ κύριοι, επειδή που την φιλτραρισμένη αντρική σημασία που αφήνω να φτάνει στα αυτάκια μου κ στα ματάκια μου, αρκέφκω να σκέφτουμαι οτι λανθάννομαι. Επειδή σαν κάθουμαι καπου σε ένα ξέφωτο μιαν νύχτα, που με πήρε να δούμε τα αστέρκα ο τέλειος άνδρας ο άντρας ο σωστός, ο ωραίος, με το πουκάμισο και ο κολονιαζμένος, που μου πλυνήσκει τα πόθκια μου που τους άμμους, και κρατά μου τα πράματα μου σαν περπατούμε, τούτος που με επήρε να δούμε τα αστέρκα, και το μόνο που σκέφτουμαι σαν καθουμαι δίπλα του ειναι το ότι εν μπορώ. Εν μπορώ, εν μπορώ, εν μπορώ. Εβαρέθηκα να ειμαι το wild side. Εβαρέθηκα να ειμαι τζιεινη που εννα τους φκάλει που το κονφορτ ζοουν, που εννα τους παρασύρει που την φρόνιμη ζωή και το πρόγραμμα της δουλειάς. Εβαρέθηκα να λαλώ ένα πράμα και να σοκάρεται. Που πρέπει να εξηγώ οτι εν θα σπάσω. Εβαρέθηκα να παίζω μόνη μου. 

Και ακούεται ο Καρράς καπου στο βάθος και ρωτά και τώρα τι γίνετια τώρα. 

 

Τώρα σιεσιέ.

Σημαδιακό

Σήμερα έγινε κάτι για μένα πολλά σημαδιακό (ούφφου πώς να σταματήσω να γυρεύκω σημάθκια;)

Ακριβώς δύο χρόνια από την έκδοση του διαζυγιου μου, έμαθα για ένα άτομο ότι χωρίζει και ήρτε να μου ζητήσει συμβουλές, είπαν του να με γυρέψει. 

Ενναιν πολλά περίεργα ωραίο πράμα τούτο; Ενναιν πολλά καλό κομπλιμέντο;

Γενικά εν και μπόρεις να πεις να περηφανευτείς ανοιχτά για ενα διαζύγιο. Εγώ ασπούμε θεωρώ  οτι το διαζύγιο μου και η διαχείριση του απο τον καιρό που χώρισα, μέχρι σήμερα εν που τες μεγαλύτερες μου προσωπικές επιτυχίες. Ξερω γω; Πτυχίο, καμπόσα επαγγελματικά, μητρότητα και διαζύγιο. 

Αλλά πραγματικά, σήμερα νιώθω πιο ωραία από ποτέ. Τα κοπελλούθκια μου έχουν μια ζωή, που εν καλύτερη από ότι την σχεδίασα τον καιρό που τους έκαμνα. Το σπίτι μου εν το μέρος που θέλω να ειμαι, που μπορώ να χαλαρώσω και ανυπομονώ να πάω.  Η δουλειά μου εν κάτι που μου τρώει πάρα πολλή ενέργεια ασταμάτητα, αλλά νιώθω πολλά ωραία που την διώ και αποδίδει. Κι εγώ, εγώ ειμαι στα μάτια μου καλύτερη από ποτέ.

Δεν θα πω ψέματα, ήταν πολλά δύσκολος ο χωρισμός. Κ το πιο δύσκολο δεν ήταν ο άλλος, ο άλλος εν εύκολο να τον κατηγοριοποιήσεις, να τον "ρίψεις" και να τον ακυρώσεις, να γινει ενα τακτοποιημένο θεματάκι. Το πιο δύσκολο εν εσύ. Να διαχειριστείς τον εαυτό σου, να μπόρεις να δεις την αλήθκεια για σένα και την κατάσταση, να μεν φκεις το θύμα, να μεν σε καταπιεί ο θυμός, να μεν σε καταπιεί  η πίκρα, να δεις που ήταν τα θέματα σου, γιατί ότι άρχισε τόσο ωραία και ροζ και ιδανικά, είχε τόσο κοινότυπη και μικρότατη κατάληξη, να διαχειριστείς οχι την απουσία του συγκεκριμένου ανθρώπου, αλλά την απουσία του ρόλου, του πατέρα/συζύγου, ασχέτως ανθρώπου. Την επίταξη της κοινωνίας για την σωστή μορφή της οικογένειας. Και την ανάγκη να μεν ειναι τόσο εντονο κι απαιτητικό όλη την ώρα αδιάκοπα. 

Το άλλο που ήταν πολλά δύσκολο ήταν η διατήρηση της τάξης στο σπίτι με δύο παιδιά. Όταν εχώρισα τω καιρώ εκείνο, τα παιδιά μου ήταν 6 και 3. Ήμουν και είμαι συνέχεια 2 εναντίον 1 για >85% της βδομάδας. Αλλά  δεν ήθελα να τους φωνάζω, δεν θέλω να ειμαι πνιμένη μάμμα-που ήμουν και είμαι, οπότε εππεσε πολλή δουλειά για να έχω τον έλεγχο, να μεν χάννω υπομονή, να μεν νιώθω εγκλωβισμένη, να επικοινωνώ με τα μωρά, ότι δεν έχω μπρεηκ, οτι δεν μπορώ να αρρωστώ ποτέ, δεν μπορώ να ειμαι 1 βδομάδα με την περίοδο μου κ να σέρνομαι, δεν μπορώ να έχω πονοκέφαλο, δεν μπορώ να φυρτώ και να μεν αντέχω άλλο. Τούτα τα πράματα ενώ συμβαίνουν, δεν μπορούν να συμβαίνουν. Οπότε θέλω την κατανόηση τους και την συνεργασία τους. Και παράλληλα καθώς περνώ τουτο το μήνυμα, να μεν τα κάμω να νιώθουν σαν  βάρος και υποχρέωση, επειδή ήθελα τα μωρά μου και θέλω τα με χίλια, και εν που τες πιο μεγάλες και υπέροχες απολαύσεις της ζωής μου. Και παράλληλα να μεν τους ρίφκω τον παπά τους και  να δικαιούνται να έχουν την δική τους σχέση μαζί του, χωρίς καμιά δική μου παρεμβολή και νύξη. Τούτη  η ισορροπία ήθελε πολλύ καιρό να έρτει, επισκέψεις στον ψυχολόγο και τον παιδοψυχολόγο, περιόδους που ήμουν σε πολλή σκέψη και θλίψη ή απλά λυπημένη και κουρασμένη. Πολλή προσπάθεια να εύρω μιαν ποσότητα δύναμης να συνεχίσω να προσπαθώ να ισορροπήσω. Πολλές συζητήσεις και ειλικρίνια στα μωρά ξανά και ξανά και ξανά. Μπορώ να πω, αν δεν έρκουνταν τα πράματα όπως ήρταν, εν θα ήμουν τούτη η καλύτερη εκδοχή της μάνας που είμαι σήμερα.

Μια φορά ένας αναγνώστης μου δαμέ, μέσα σε ενα που τα πολλά ωραία ημέηλς που μου έστειλε είχε μου πει οτι πολλοί που εχωρίσαν φκάλλουν μια πικρία και να αντισταθώ, και έμεινε μου. Είπε το με πολλή καλοσύνη κι ευγένεια, και έμεινε μου. Γιαυτό, μέσα που ούλλα όσα επέρασα κατάφερα να έχω μια εκδοχή ζωής οχι μονο χωρίς πικρία, χωρίς θυμό, αλλά με το ακριβώς αντίθετο.

Κι έτσι, καθούμαστε με  τα διαμάντια που έχω για κοπελλούθκια, πάνω σε κάτι σκαλιά, στην πλατεία ενός ελληνικού νησιού, εν δύση του ηλίου, εφάμεν παγωτό, είμαστε κουρασμένοι που τους γυρούς της ημέρας, αγκαλιάζω την κόρη μου που κάθεται στο σκαλί μπροστά μου κι ο γιος μου, δίπλα μου εχει το κεφάλι του γερμένο στο μπράτσο μου, και όχι μόνο δεν νιώθω ότι μας λείπει κάτι, νιώθω οτι αποκτήσαμε πολλά περισσότερα και καλύτερα από οτι μπορούσαμε να φανταστούμε.  Νιώθω οτι έτσι έπρεπε να γίνει για να ειμαστε οι καλύτερες μας εκδοχές. 

Και ίσως εν τούτο που θέλω να μεταφέρω, ότι ενα διαζύγιο ενναιν το τέλος. Εν η αρχή, η αρχή μιας καινούριας κατάστασης, που εσύ μπορείς  να ρυθμίσεις  την κατάληξη. Η αρχή που μπορεί  να σε φέρει πιο κοντά στον εαυτό σου απο ποτέ, αν την επιλέξεις. 

ΥΓ 1 Εντωμεταξύ λαλείτε να γίνω divorce coach; 

ΥΓ 2 Εντωμεταξύ μπορεί να γίναν ούλλα επειδή εν η χρονιά που σύμφωνα με τα ζώδιο μου 

ΥΓ 3 Μεν με μαθκιάσετε α! (ούφφου πώς να σταματήσω να σκέφτουμαι το μάθκιασμα;)