21/11/16

ο τοκετός

ο τοκετός, τα γράφω τώρα που θυμάμαι.

ο τοκετός είναι από τα πιο δύσκολα πράματα που έκαμα. δεν θα σας το καλύψω με ζάχαρη-ελεύθερη μετάφραση από τα αγγλικά.

δεν είναι εύκολο πράμα, είναι πολύ πολύ δύσκολο.

Για τεχνικούς λόγους που δεν θα συζητήσουμε το πρώτο στάδιο του τοκετού μου διήρκησε περίπου 2 βδομάδες. Με συσπάσεις που έρχονταν και φεύγαν, και πόνους μάλλον ασθενείς, που αυτό μεταφράζεται σε δυνατούς πόνους περιόδου. 2 βδομάδες που κάναμε συνέχεια μόνιτορ το μωρό. η ημερομηνία που περιμεναμε την μικρή ήρθε και πέρασε, και εγώ γεμάτη στρες μετρούσα συσπάσεις στο κινιτό, περπατησα το ΙΚΕΑ και το μολ λόγω του ότι εν τόσο πυρά που φκάλλεις σπάσμα, σκέφτου να είσαι και έγκυος+, δεν έκανα σχέδια, και ήμασταν έτοιμοι, 24 ώρες την μέρα να αρπάξουμε τες βαλίτσες και να πάμε. Τι σεξ κάναμε, τι ασκήσεις στην μπάλα του γιόγκα, τι δεν έκανα για να σπάσουν τα νερά, να τονώσω τις συσπάσεις, οτιδήποτε. Τίποτε, αγύριστο κεφάλι το μωρό. 41 βδομάδες γκαστρωμένη.

Έτσι, κανονίσαμε μια μέρα, να πάμε να γεννήσουμε.

Κάναμε διάφορα τελετουργικά με Φιτζ, φάγαμε έξω το προηγούμενο βράδυ, αγοράσαμε εφημερίδες το πρωί καθώς πηγαίναμε κλινική. Φτάσαμε, έβαλα το νυχτικούδι και ξεκινήσαμε. Τζελούι για να ξεκινήσει ο τοκετός αν είμαστε τυχεροί και εν χρειαστούμε πιο βαρετά. 2 ώρες ξάπλα να πιάσει το τζελλούι, και μετά 2 ώρες περπάτημα και ασκήσεις. Το τζελλούι εν έπιασε.

2 εκ. διαστολή.

Η γιατρός είπε να μoυ βάλουν και ένα μπουστ κάτι ορμόνες εν αθυμούμε ονόματα. Εσπάσαν μου και τα νερά, το οποίο είναι εντελώς χωρίς πόνο. Ο Φιτζ έφκαλε βίντεο. Ως τα τωρά καλά. Όλα διαχειρίσιμα, όλα ανεχτά. Σε μισή ώρα οι πόνοι εγίναν αρκετά έντονοι, του στυλ έλα γιε μου αρκέψαμε. Αλλά ακόμα, διαχειρίσιμο. Σε μισή ώρα παραδόθηκα και είπα "κανεί μαλακίες βάρτε μου επισκληρήδιο."Ήρτε η γιατρός, εν εδέχετουν να μου βάλουν επισκληρίδιο, πολλά νωρίς είπε. Βάλλει χέρι μετρά.

3 εκ. διαστολή

"Κινούμαστε" λέει τελικά η γιατρός και διά το οκ για επισκληρίδιο. Περπατητή με διαλείμματα την ώρα που επιάνναν οι συσπάσεις πήγαμε στο μαιευτήριο για να μου βάλουν την επισκληρήδιο. Αλλά οι πόνοι ήταν πολύ συχνοί και δεν προλάβαινε η αναισθησιολόγος να τελειώσει την διαδικασία μέχρι να αρχίσει η επόμενη σύσπαση. Τα είδα όλα γιε μου. Οργανωθήκαν όλοι γυρώ μου. Σε ετοιμότητα. Μόλις τέλειωσε η σύσπαση, η αναισθησιολόγος ξεκίνησε και η γιατρός με την μαία ετσυλούσαν με χαμέ να μεν ταράσσω καθώς με έπιαννε ακόμα μία σύσπαση. Παίζει να τους έσπασα τα κόκκαλα τους. Βάλλει χέρι η γιατρός, μετρά.

4 εκ. διαστολή.

"Γεννούμε" λαλεί μου και εγώ παραδίνομαι στην επισκληρήδιο. Θεικό πράμα. Οι συσπάσεις γίνονταν όλο και πιο δυνατές, εγώ μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, να μεν καταλάβω θεό. Πολλά ωραίο πράμα η επισκληρήδιος.
Ρωτούσαν με συνέχεια αν νιωθω βάρος στην λεκάνη. Από την εμπειρία μου, αν δεν ξερεις αν το νιώθεις σημαίνει εν το νιώθεις. Γιατί όταν το νιώσεις θα το ξέρεις. Βασικά εν όπως θέλεις να κάμεις κακκά, και είναι η πρώτη μέρα της περιόδου, και νιώθεις ότι με κάθε κένωση φκάινουν τα όργανα σου στην τουαλέτα. ΈτσιΧ100. ή Χ1000. Και όταν το ένιωσα κατάλαβα ότι ήρτε η ώρα. Περπατούσαμε με την μαία μέχρι να ανοίξω εντελως και ύστερα ξάπλωσα, ήρθε η ώρα του σπρωξίματος. Το σώμα απλά το κάνει.

Ποιος ξέρει πόσα εκ. διαστολη.

Η γιατρός με εμψύχωνε, φώναζε και συμμετείχε, ήταν θετική και με βοηθούσε. Το μωρό ερχόταν, Ο Φιτζ ήταμ διπλα και με βοηθούσε. Η μαία μου μετρούσε τις αναπνοές. Δεν θυμάμαι πολλά. Θυμάμαι που μου είπε "βλέπω το κεφάλι". Ρώτησα τον Φιτζ και το είδε κι αυτός. Και μετά από 3 σπρωξίματα ένα μελιντζανί ανθρωπάκι προσγιεώθηκε στο στήθος μου, από το πουθενά, ολογιάιματο. Μια αίσθηση ανακούφισης και έκπληξης λες και είσαι αλλού, είσαι άλλη. Ο Φιτζ έκοψε τον λώρο, το μωρό έκλαψε. Την πήραν από πάνω μου να την δει ο παιδίατρος. Μετά όλα είναι θωλά. Κοιμήθηκα, ξύπνησα, ο Φιτζ κρατούσε το μωρό. Η γιατρός και οι υπόλοιποι βγάζαν φωτογραφίες μαζί μας. Έκλαια, εφέραν μου το μωρό. Φκάλαν με έξω, ήταν η οικογένεια μου εκεί, πάλε έκλαια, εν ξέρω πολλά νεκατωμένα πράματα.

Γενικά ο τοκετός είναι ένα πράμα χτιτζιόν

Ύστερα εφέραν μου την. Ντυμένη όπως την κουκλα, ένα πραματούι μιτσή, χριστέ μου. Τι εννά την κάνουμε τωρά. Τάισα την ότι μπορούσα. Μετά ξανά, μετά ξανά. Μια παράνοια κείνη η μέρα και γενικά οι 3 μας, σε κείνο το δωμάτιο. Το καλύτερο πράμα, οι 3 μας να δενόμαστε σαν οικογένεια στο δωμάτιο της κλινικής την πρώτη μας μερα. 

Στο βίτεο της γέννας είδα πολλύ κόσμο στο μαιευτήριο την ώρα που γεννουσα ακα ήμουν
σε άγρια φάση με τα ποθκια ορθάνικτα, αλλά εγώ θυμούμαι μόνο τους τρεις που ανάφερα πιο πάνω, περίεργο; Ναι τραβήσαμε τα πάντα σε βίτεο. Ναι εν οκ να το βλέπω, είναι σχεδον συγκηνητικό

4 σχόλια:

  1. Τις ευχές μου. Να είσαστε όλοι γεροί. Και πολλή υπομονή. Πολλή. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Να σας ζησει και παντα με υγεια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μπεατριξ, να σας ζήσει! Ναν γερόν τζαι να είσαστεν καλά τζι οι τρεις!!


    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. να σας ζησει να την χαιρεστε!γερη και δυνατη
    εθυμισες μου την γεννα μου,μονο που εγω δεν τα καταφερα τελικα κ γεννησα με καισαρικη μετα που 10 ωρες,θεικο πραμα η επισκληρηδιος πραγματι, η γιατρος σου θυμιζει μου την γιατρο μου πολλα :)
    μαρια

    ΑπάντησηΔιαγραφή