O Εμινεμ ήταν πάντα λατρεία. Είχα τα σιντι και άκουα τα ξανά και ξανά. Και κρατούσα τα βιβλιαράκια και μάθαινα τους στίχους και μετά εγύρευκα στο ιντερνετ με κόπο τι σημαίνουν επειδή προφανώς εν έξερα αρκετές λέξεις. Έτσι σκέφτουμαι με, άβολη έφηβη μελαχρινή κυπριοπούλα με τες φρεσκοξιουρισμενες τρίχες να τσιμπούν τα πόθκια μου κ τες μασχάλες μου, να τραγουδώ με προφορά-όσο εξόρτωνα οκ-τα σκελετονς ιν μάι κλόζετ. Τάχα είχα και σκέλετονς χαχα. Τέλοσπαντων ήξερα πολλά. Έχει τραγούδια που ακόμα κουτσιώ 5-6 στίχους στην σειρά. Ήμουν τελειόφοιτη στο lose yourself και ήταν το τραγούδι των προεισαγωγικών. 1 shot 1 opportunity μισhιμου, με συνόδευσε αυτό το τραγούδι στο Εθνικόν και Καποδιστριακόν Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Οπότε ο Εμινεμ, ε εν σταθμός, εν αδυναμία. Κι ας ετραγούδησε της Κιμ οτι εννα την σκοτώσει, κι αν ειπε του κόσμου, του κόσμου τες χοντράδες, εν μοναδικός στες έξυπνες ρίμες, και συγχωρούσαμεν του τα πάντα, επειδή εμετανοόυσε και επειδή εξελίσσετουν. Ποιοι του τα συγχωρούσαμε γιατί μιλούμε στον πλυθηντικό πάλε επολλύναμεν δαμέσα ούφφου.
Ωσπου και επάτησεν μου έναν που τους κάλλους μου.
Έκανε το "somebody save me" για να ξεπλύννει του κόσμου τους ανεύθυνους και τους λλίους. Και δώστου να συγκινούνται και να κλαίνε. Ξέρω οτι εν εναλλακτική πραγματικότητα, και τραγουδά για το ότι αν δεν εκατάφερνε να ξεφύγει που τα ναρκωτικά και οτι απολογείται στα παιδιά του επειδή ήταν λλίος. Συγνώμη που εν ήμουν τζιαμέ, συγνωμη που εν ηβρα τον χρονο, συγνώμη που εμεγαλώσετε μόνοι σας και λοιπές παπαριές.
Εν μπορώ τούτα τα ξεπλύμματα. Εν σαν εμένα που ήμουν μιτσιά και εσυζητούσα με την θρησκευτικό, οτι το σχέδιο είναι να μετανοήσω πριν πεθάνω άρα δεν χρειάζεται να μεν κάμνω αμαρτίες στην ζωή. Αφου εννα μετανοήσω στο νεκροκρέβατο να πω τες αμαρτίες μου και τέλος. Μόνο που εγώ ήμουν σχολείο.
Μάνα μου, να απέχεις χρόνια που το μεγάλωμα των παιθκιών σου εν σηκώνει απολογίες. Σηκώνει μόνο να σκάσεις κ να μείνεις μακρυά. Τόσων χρονών γάδαρος/γαδαρα και παλεύκει με τον εαυτό του και λοιπές παπαριές. Αν θέλεις μπορείς. Αν δεν θέλεις βρίσκεις 1000+1 δικαιλογίες νο;
Και το συγνώμη ενναιν στα κοπελλούθκια του που πρέπει να πει, τα κοπελλούθκια του μια χαρά χαρούλα αναγιωθήκαν εν τη απουσία του, ισως να τους έκαμε κ χάρη.
Το συγνώμη εν στην μάνα των κοπελλουθκιών του που πρέπει να το πει. (μεν αρκέψετε, εν άντρας που τραγουδά το τραγούδι) Επδ τα κοπελλούθκια εν αναγιώνουνται μόνα τους. Έχει εναν πελλο/μια πελλή που βουρά μόνος/μονη να καλύψει 2 θέσεις.
Και γενικά τα συγνώμη για κάτι που είχατε πολλές ευκαιρείες και χρόνια να επιδιορθώσετε και να αναπληρώσετε να τα βάλετε εκεί που ξέρετε. Όι αθθυμήθηκες τωρά που εν ολόκληροι ενήλικες μάνα μου να πεις σόρρυ, τόσα χρόνια πού ήσουν; Τζιαι σε κάθε που τούτους τους κλαμένους που θυμούνται στα 50-60 να πουν συγνώμη, ξέρω άτομα, ενήλικα, που δεν τους μιλουν επειδή δεν τους χρωστούν τίποτε. Και καλά κάμνουν.
Και τέλος, Εμινεμ μου, εν θα το θκιαβάσεις προφανώς, και θεωρητικά είσαι οκ παπας, επδ εν ξέρω κείνη η κόρη σου πως διαχειρίζεται μέσα της οτι ο παπας της ήθελε να σκοτώσει την μανα της, αλλα τούτο το ξέπλυμμα στον κάθε "λλίο" εν το χωνεύκω. Και ξέρω χέστηκες Έμινεμ μου αλλα δαμέ φκάλλουμεν τα που μέσα μας-πάλε επολλύναμεν ούφφου-και ότι θελουμεν λαλούμεν. Σαν μεν έκαμνες έτσι τραγούδιν.
Αυτά
