lego 2

Κάθεται και θωρεί τα κομμάθκια lego. Δεν ταιρκαζουν. Δεν ταιρκάζουν. Χτίζει ποτζιεί, χτίζει ποδά. Κάθε φορά καταρρέει αλλο κάτι.

Κάθε φορά που καταρρέουν σκύβει κάτω που τον καναπέ, πίσω που τα επιπλα, σε τρύπες, μέσα στους αρμους του πατώματος, μες το χαλί, να τα εύρει ούλλα. Μερικές φορά σαν περπατά ξυπόλητη, πατά ένα κομμάτι, που την πονεί που το πουθενά. Κάθε φορά αγχώνεται, ότι εν θα ξαναβρει ούλλα τα κομμάθκια. 

Παλιά κάθε φορά που εκαταρρέαν εβούτταν να τα στήσει, να τα συνάξει να τα βάλει στην θέση τους. 

Τωρά κάθε φορά που καταρρέουν μηνίσκει κ θωρεί τα. "Πάλε;" σκέφτεται. Βαρκέται να αγχώνεται. Βασικά ενναιν αναμενόμενο οτι εννα καταρρεύσουν; Βασικά ήντα να τα στήσει αφού πάλε εννα καταρρεύσουν; 

"Ξέρω γω" σκέφτεται, "έχει φορά που απλά λες οκ i had enough ίσως εν χρειάζεται να αναμένω κάτι καλύτερο. Lesson learnt-finally."

Τζιαι πάλε αγχώνεται, ότι εχει πολλή ζωή ακόμα για να ξιπαίξει.

Που την άλλη πάλε, αν καταρρέουν συνέχεια σίουρα κάτι λάθος κάμνει, ίσως γράφει ανορθόγραφα τις λέξεις, ποιός ξέρει; Ίσως δεν ελέγχει καλα; Ίσως θκιαλέει πάντα τα ελαττωματικά κομμάθκια για να τα χτίσει; Ίσως εν ξέρει να θκιαβάζει σωστά τες οδηγίες; 

Θωρεί κ κάτι ανάνοιχτα πακέτα πας τα ράφκια, πάει να τους τζίσει αλλά φοάται, ότι εννα τα χαλάσει τζιαι τζιείνα. Ή οτι εν ήδη χαλασμένα, κ ενναν επιτέλους το χαλασμένο σετ που εννά την σπρώξει στην παντελή έλλειψη της πίστης. 

Στέκεται τζιαμέ, κ καρτερά αλλό κατι χαλασμένο για να επιβεβαιώσει ότι εν έχει ποιντ να παίζει με τα λέγκος. 

Θυμάται που  εδιάβασε πριν λλίες μέρες, το νέο πείραμα της κβαντικής σβήστρας, πως το μελλον μπορεί και να αλλάζει το παρελθόν. Πόσες φορές το μέλλον της, άλλαξε το παρελθόν της; Πόσες φορές η ιστορία ξαναγράφτηκε που την αρχή, μετά που έμαθε πράματα στο παρόν της. Τι στο μέλλον έρχεται που ίσως αλλάξει το τώρα της ή ίσως και το παρελθόν της. 

Μια σούπα που σιγοβράζει, με διαλυμένα λέγκος, διαλυμένες αναζητήσεις και υπερβολικά πολλές σκέψεις. 

Όπως της είπε ο υπεραναλυτής φίλος της

η πρώτη υπόθεση εν πάντα η σωστή με το πολλοσκέφτεσαι

ΦΑΚ

Time Out #43 Στο ταμείο του Λιτλ

λίγα πράματα με νευριάζουν πλεον. 

προσπαθώ να ειμαι ήρεμη, detached, απομακρη. Να μυρίζομαι λουλούδια να φυσώ κεράκια να μυρίζομαι λουλούδια να φυσώ κεράκια να μυρίζομαι λουλούδια να φυσώ κεράκια να μυρίζομαι λουλούδια να φυσώ κεράκια να μυρίζομαι λουλούδια να φυσώ κεράκια.

Να προσπαθώ να βρίσκω τις μικρές απολαύσεις της ζωής. Να μεν χαλώ την ενέργεια μου. Πάω για αγιοποίηση θεωρώ. Ατ σαμ ποιντ ενδέχεται να αναβλύσουν μύρο οι μασχάλες μου με αυτή την ζεν στάση. Οξά το ζεν εν για βουδισμό; Τι αναβλύζουν οι μασχάλες των βουδιστών;

Ένηγούεη, γαμιέται το σύμπαν τους τελευταίους μήνες αλλα εγώ μυρίζομαι λουλούδια φυσώ κεράκια εγώ μυρίζομαι λουλούδια φυσώ κεράκια εγώ μυρίζομαι λουλούδια φυσώ κεράκια εγώ μυρίζομαι λουλούδια φυσώ κεράκια. Δεν χαλώ την ζαχαρένια μου για τον οποιοδήποτε κυρία μου, οχι κυρία μου. Δεν θα χαλάσομεν την ηρεμία μας επειδή πρέπει να την διατηρούμε-την ηρεμία μας- στην διαρκή κρίση πας την κρίση που εν η υπέροχη ζωή που ζούμε. Ναι έτσι ειναι η ζωή με τα πάνω της και τα κάτω της και ναι έτσι εν η ζωή με τα πάνω της κ τα κάτω της, και οτι φέρνει η ζωή πρέπει να τα διαχειριζόμαστε και να μυρίζομαι λουλούδια να φυσώ κεράκια να μυρίζομαι λουλούδια να φυσώ κεράκια ως παρατζιει να φκάλουμε και αυτή την μέρα. Ε τελοσπαντων μυρίστου φύσα μυρίστου φύσα απέκτησα άγχος, απέκτησα εκζεμα απέκτησα μια φάουσα αλλεργίες, και τέλοσπαντων μπας κ ούλλα τα καταπιεσμένα συναισθήματα για την ηρεμία και η πίεση του να μεν νευριάζω με το παραμικρό κ να μεν κάνω έκρηξεις τύπου Ετνα, τελικά οδηγούν στα αυτοάνοσα κάτι τέτοιο εδιάβαζα προχτές. Αλλά ηρεμία επδ αν φλιπάρω δεν θα περάσουμε καλά. Έτσι βλέπεις με απέναντι σου ήρεμη κ κομποζτ τζιαι άι χαβ μάι σχιτ άντερ κκοντρόλ αλλά μέσα μου κρούζει η Έτνα. Μέσα μου η φαιά ουσία φακκά γυρό σαν τον ring of fire που είδα σε ένα ντοκιμαντέρ που ήμουν 15 και επείστηκα οτι εννα πεθάνουμε ούλλοι την επόμενη διετία που μια έκρηξη ηφαιστείου. Ηρεμία, πάμε να φυσήσουμε κεράκια να ρουφήσουμε χόρτα ξέρω γω τι πρέπει να κάνουμε. 

Παμε στο λιτλ. Πιάννουμε ενα κασόνι που ήταν στην φρουταρία τα οποία μετά τα πέρνω σπιτι και διασκεδάζουν οι γάτες 2-3 μέρες, βαζουμε καμιά 20αριά πράματα με τον γιο. Πάμε στα ταμεία, εγίνετουν της που-τά-νας. Όχι το συνηθισμένο της πόπης που γινεται στο λιτλ. Της πουτάνας. Είχε 2 ταμεία και ουρές στο καθένα απο 7-8 άτομα τα οποία είχαν γεμάτα καρότσια, και 6 self check out που πάλε η γραμμή ήταν 7-8 άτομα και επίσης επδ εν καινούριο το κονσεπτ εκαναν πολλή ώρα ο καθένας. Οπότε τα νεύρα ήταν στα κόκκινα, η ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη, ούλλοι εδυσφορούσαν εδυσπυρκούσαν, η ένταση εκόλλαν πάνω σου σαν την υγρασία της Πάφου. 

Μπροστά μου μια κορούδα έτσι 30άρα, με τα κολάν της και τα athleisure της, με τα χείλη της τύπου Ελκαλια. We love gen z μεν μουρμουράτε αλλά αν εχει τάιπ, εν τούτος, χαχα. Μια χαρά όμορφη κορούδα κομμον σασμένη κυπραία. Εβαλεν τα πράματα της πας τον ιμάντα κ εβάσταν το τηλέφωνο. Εγω εντωμεταξύ τίπικαλ μεσήλικας κυρία που έχει το ένα κοπελλούι μαζί της καθώς το άλλο κάμνει μπαλέττο κ στα 45 λεπτά διαθέσιμα έχει άλλες 5 δουλειές να κάνει-οπου η μια ειναι να σκοτωθεί που μιαν σκάλα, ου σόρρυ τούτο έγινε μετά, σποιλερ αλέρτ. Πίσω στο θέμα μας. Προχωρούσε η γραμμή η κοπέλα εθώρεν στόρις, ο γιος μου ερώταν με κάθε 1 λεπτό αν γίνεται να πιάσει κάτι που τα 1ι498856-π3-92109212υ45849θ3984 πραματα που έχουν τα σούπερμαρκετ εκτεθιμένα να θωρουν τα κοπελλούθκια μας σαν καρτερούμε στην γραμμή. Ουλλοι αχχα κ βαχχα και πφφφφφ κ δυσπύρκασμα. Έρκεται η ώρα και η στιγμή που αρκέφκει και χτυπά της τα πράματα της κορούδας. Η κορούδα πάει στο τέλος του ταμείου και αρκέφκει κ οργανώνει τα πράματα της σε τσέντες, προσεχτικά, βάλλει φκάλλει, ο ταμίας κουντά της τα ευγενικά. Μάνα μου πολλά οργανωμένη κορούδα. Ήντα καλά να ήταν κ γρήγορη. Αλλά οκ αν εισαι γρήγορη πολλά πιθανον να μεν εισαι πολλά οργανωμένη. Τέλοσπαντων αργά και σταθερά και βάλε φκάλε συνεχίζει η κοπέλα. Σε μια φάση αντιλάμβάνεται ότι σχεδόν εποσπάστηκε και γυρίζει και λέει "ου εν εβαλα την λιτλ καρτ μου". Οκ ενναιν τιποτε, 1 δευτερόλεπτο έξτρα ενναιν κάτι. Αννοιει το τηλέφωνο, νεκατώνει, νεκατώνει,

νεκατώνει,

νεκατώνει, 

νεκατώνει. 

Αρκέφκω κ τριβιτζιάζουμε, περνά ένα λεπτο θωρεί το τηλέφωνο, ο ταμίας εν την διακοπτει αλλα εποσπάστηκε με το χτύπημα κ απλά στέκει κ θωρεί την. Αρκέφκω και θωρώ γυρώ μου, για να σπάσει η ένταση του βλέμματος μου. Αμπα κ κρούσω την καταλάθος με τα λέηζερ που φκαίνουν που τα μάθκια μου. 

"Εξιενώθηκε ο λογαριασμός μου" λέει του ταμία. 

"ενωθείτε πάλι" απαντά τζιείνος "καμιά φορά όταν γίνεται ανανέωση η εφαρμογή σε πετάει έξω"

Βλέπει το τηλέφωνο της αλλο λλίο. 

"ε εξέχασα τους κωδικούς μου"

"αν κάνετε forget password;" λαλεί της ο άλλος. 

Εντωμεταξύ πίσω Εγώ, το κοπελλούι μου, ο λεωνίδας, οι 300 και οι πέρσες. Η κοπελλούδα χαλαρά, να περάσει τους πόντους να πιάσει το κουπόνι 1 ευρώ που το λιτλ. Αναγκαίο να καρτερούν οι Μυρμιδόνες με τον Αχιλλέα πισω μας για τους πόντους του Λιτλ. Σκέφτου πόσο στον κόσμο σου πρέπει να είσαι να κάθεσαι τόσην ώρα να γυρεύκεις να ενώσεις τον λοαρκασμό σου και να ξίασες τον κωδικό, και να κανεις και forget the fucking password. 

Κανονικά τζιαμέ καρτερούμε, Τελικά μετά ήβρε τον νέο κωδικό μες το ήμεηλ της εμπήκε, έπιασε τους πολύτιμους πόντους my precioussssss του λιτλ. Συνέχισε έτσι να τα βάλλει οργανωμένα. Εγώ να ξικαπνίζω κανονικά κανονικότατα. Ποσπάζεται, πρώτα ο θεός, και αρκέφκει να γυρεύκει να πλερώσει. Ανοίγει το πορτοφόλι, το μελετά, φκάλλει την κάρτα, την μελετά, την βάζει αργά πας το μηχανηματούι σαννα κ εφοάτουν οτι εννα κάνει έκρηξη. Θωρώ ψηλά, προσπαθώ να φυσήσω το κεράκι αλλά εν λαμπρατζια πλεον, και δεν υπάρχουν λουλούδια να μυρίσω. 

και δεν περνά η κάρτα. 

Αρκέφκω να θωρώ γυρώ γυρώ, λέω εν αόρατος φακός εν γίνεται, εν κοινωνικό πείραμα του τικ τοκ να δουν την πελλή που εννα εκραγεί απέναντι στην φτωσιή κορούδα. Καρτερώ την κάμερα, η το κινητο που μας καταγράφει. Εν θωρώ τίποτε. Εντωμεταξύ η άλλη χαλαρά, ταχύτητα της σιελώνας βάλλει την κάρτα μέσα να φκάλει την άλλη, θεγέ μου πως να ειναι η καθημερινότητα της; Αγνή, ήρεμη, μακάρια. Όλα θα κινούνται αργά, σαν σκιές θα περνούν ούλλοι οι πελλοί σαν εμένα, οι φωνές μας στο αυτί της θα ακούγονται σαν μακρυνή ηχώ, τίποτε δεν θα διαταράσσει τα φκιόρα και τα κεράκια της.

ως τζιαμέ ηταν η υπομονή μου, ως τζιαμέ. 

"Μα περιπαίζεις μας κοπέλα μου, τάρασσε έχει τόσην ώρα ελυσες μας τα νεύρα μας, πίσω μου εν η κάθοδος των Αχαιων κι εσύ αγρόν ηγόρασεν. Τάρασσε να χαρείς και εννα φκει η ψυσχιή μου δαμέσα να σε καταδιώξει σαν την ερινύα" 

Πετάσσουμε πας τον ιμάντα, πιάννω τα τελευταία πράματα της,  αρκέφκω να της τα σύρνω πάνω της δυνατά, πάρε το κι αυτό και πάρε το και τούτο, και πάρε το κι αυτό και πάρε το και τούτο. Άρκεψε και υποχωρεί εντρομη, εγώ νιώθω ζωντανή μετά που πολλύ καιρό, και τέλοσπαντων θωρεί με και το μωρό και διώ κακο παράδειγμα, και φαντασιώνουμαι να την πιάννω  που τον κότσο και να την δέρνω, πάτσους κ κλωτσιές, αλλά πρέπει  να είμαι ήρεμη και να φυσώ και να ρουφω κ εν θυμούμαι με ποιά σειρά πρέπει να γίνουνται τούτα και τι φταίει η φτωχή η καημένη η κορούδα, ετσι εγεννήθηκε πρεπει να έχουμε κατανόηση και δεν ειναι ούλλος ο κόσμος δικός μας να κινούνται με τους ρυθμούς μας και να έχουν τις έννοιες μας. ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ ΠΚΟΙΟΝ

Τελοσπαντων 

ΥΓ μπλέκω την πραγματικότητα με την φάντασία. Δυστυχώς δεν υποστηρίζω το ξύλο ούτε την βία. 

Φωνές, ακούω φωνές. Οδηγός επιβίωσης για να μεν ακούτε φωνές

Στην επαγγελματική μου ζωή άκουσα πολλές φωνές. Απο αδρώπους που αυτός ήταν ο τρόπος διαχείρισης προσωπικού, και ο τρόπος τους "to get things done". 

Προσωπικά, σαν 25άρα εσοκάρουμουν. Ο παπάς μου ουδέποτε εφώναζε ή επιβάλλετουν κι έτσι όταν βγήκα σε έναν τομέα 95% ανδροκρατούμενο, κ σχεδόν πάντα η μόνη γυναίκα στο τραπέζι, ξαφνικά ήμουν στην ζούγκλα.

Τι περνά απο τον νου κάποιου την ώρα που του φωναζετε:

1. τι γάδαρος

2. οι γονείς του πρέπει ήταν πολλά μαλάκες και κακοποιητικοί κ εν του εμάθαν να μιλά σαν άνθρωπος επδ συνέχεια φωνάζαν του, μάλλον εδέρναν τον

3. που την παιδική ηλικία εν έκανε τίποτε δουλεια, ο εγκέφαλος του έμεινε στην νηπιακή ηλικία και αντί να μάθει να εκφράζεται ξέρει να κάνει ΑΑΑΑαΑΑΑαΑΑΑΑΑΑΑΑΑ , τι κρίμα έτσι έξυπνος άνθρωπος/έτσι μεγάλος επιχειρηματίας/έτσι επαγγελματίας να συμπεριφέρεται σαν κακομαθημένο μωρό της προδημοτικής

4. λυπούμαι τα μωρά του

5. μισώ τον, δεν θέλω να δουλεύκω για τούτον τον πεζεβεγκομαλάκα 

Αυτά σκέφτεται κάποιος όταν του φωνάζετε. 

Ξέρω μες το μυαλό σας, χρειάζεται να το κάνετε, επειδή you get things done. Αλλά η αλήθεια, είναι ότι δουλέυκετε  μόνο για το σήμερα. Όχι για τον επόμενο χρόνο, όχι για την επόμενη πενταετία. Κι έστω κ αν νομίζετε ότι εν ένδειξη βάρους αρχιδιών, εν παραπάνω ένδειξη του πόσο προβληματικά μεγαλώσετε, και πόσο συναισθηματικά ανώριμοι είστε. 

Πάμε πάρακατω.

Όταν αποφάσισα να μεν ακούω φωνές, να μεν δέχομαι κακοποιητικές συμπεριφορές και να μεν ακούω προστυχα αστεία ή πρόστυχες κουβέντες ήβρα κάποιες πρακτικές. Τις οποίες μοιράζομαι και με τα άτομα του τμήματος μου. Και σήμερα αγαπητές και αγαπητοί σας προσφέρω 5 απλά βήματα αντιμετώπισης αυτής της κατάστασης. 

1. Δεν χρειάζεται να ακούετε φωνές. Σηκώθου πάνω πες ένα "Δεν θεωρώ ότι η συζήτηση όπως γίνεται θα έχει κάποια έκβαση" και φύε. Πες ένα "δεν θεωρώ ότι η συνομιλία μας εν χρήσιμη που τη στιγμή που φωνάζεις" και κλείσε του το τηλέφωνο. Κανένας δεν σε υποχρεώνει να ακούεις φωνές. Κανένας. Σήκω φύε, κλείσε το τηλέφωνο, κλείσε το τιμς. Δώσε στον άλλο τον χρόνο-που θα έπρεπε να δώσει  στον εαυτό του-για να ηρεμίσει και ξανασυνεχίζετε όταν κάτσουν τα νεύρα του. 

2. Αν εν στον χώρο σου, σήκου στάθου, πήγαινε στην πόρτα άνοιξε την κ πες του "δεν επιτρέπεται να μου μιλάς έτσι. Σε παρακαλώ πήγαινε ηρέμησε κι έλα σε 2 ώρες να μιλήσουμε σαν άνθρωποι"

3. Μίλα αυστηρά επαγγελματικά, κ όταν αρχίσουν οι κόντρες και οι κοκορομαχίες για αποδειξη ποιος την έχει μεγαλύτερη-ναι πολλά συχνό κουραστικό φαινόμενο-την άποψη ΕΝΝΟΩ, ή όταν αρχίσουν τα πονηρά και οι προστυχιές, σηκώνεσαι και λες "τελειώσαμε εδώ; αν τελειώσαμε έχω δουλειά, αν οχι παρακαλω να επιστρέψουμε στο θέμα μας." Αν αρκέψουν να χρησιμοποιούν το "αγαπη μου" "μάνα μου" και τα λοιπά ειρωνικά υποτιμητικά απλά λέεις τους "εν θεωρώ οτι επέτρεψα σου να μεν λες έτσι" ή "το όνομα μου ειναι ΧΧΧ" ή "δεν μου αρέσει να με λες έτσι"

4. Εξαρτάται πάντα ποιος εν ο μαλάκας. Αν εν υφιστάμενος απλά φκάλεις τον έξω να ηρεμίσει, ή κόφκεις του το. "Στην ομάδα μου δεν επιτρέπω τέτοιες συμπεριφορές", μία δύο φορές και μετά στο hr ή αλλαγή πόστου. Αν εν στο ίδιο επίπεδο, κόφκεις το με το "δεν σου επιτρέπω να μου φωνάζεις" ή στις επόμενες φορές συζήτηση με το hr ή με τον γενικο διευθυντή παρουσία του ατόμου που θεωρεί οτι επιτρέπεται να σου φωνάζει. Αν εν ο προιστάμενος ή ο διευθυντής αγάπες, απλά φεύγετε. Όσο καλή κι να ειναι η δουλειά, άμαν το ψάρι βρωμεί που την κελλέ εν θα αλλάξει ποττέ τίποτε, και η ζωή εν πολλά μιτσιά για να ανέχεστε τα ψυχολογικά προβληματα του κάθενου. 

5. και για να μεν γίνεται ο κακοποιητής δίνεται του εαυτού σας time out. Πολλές φορές που ένιωθα τα γιαίμα μου να βράζει εδιάκοψα το μίτινγκ. Αν δεν μπορώ να διακόψω την δουλειά που κάνω, λέω στην συνάδελφο να αναλάβει 15 λεπτά. Αν παρεκτραπώ και μιλήσω απότομα, ή κάνω καποιο λάθος, απολογούμαι

Αυτά! Μεν τους αντιμετωπίζετε μόνοι σας, μεν κάθεστε να ακούτε παουρκές του κάθε αδούλεφτου ανώριμου ανασφαλή, μεν μένετε σε δουλειές που έχουν αυτή την κουλτούρα. 

Και για να μεν αρκέψετε, αν εχετε γυναίκες προιστάμενες μπορεί να εν λλίο διαφορετικό το κονσεπτ-δεν ξερω δεν ειχα ποτε γυναίκα προιστάμενη-αλλά ισχύουν πάνω κάτω τα ίδια θεωρώ. 

Πνάσε κόρη μου

Βαστώ το σπαθί ανάποδα κ περπατώ, η μύτη του σέρνεται χαμέ. Μες τον λαβύρινθό, αναβοσβήνουν φώτα, λάμπες. Κατι περπατά πας τους τοίχους. Η υγρασία κολλά πάνω σου. 

Είπα εφύλαξα τα ούλλα. Είπα, εν θα ασχολούμαι με τίποτε. Είπα, εν αξίζει η ενέργεια. 

Αφήνω τα άτομα να περάσουν και να δείξουν. Χρόνια και δεκαετίες προσπαθούσα να βάλλω την προσπάθεια, την ενέργεια, τον εαυτό μου. Τωρά κάθουμαι απλά πας την καρέκλα, καρτερώ να δείξουν τον εαυτό τους. Ότι δείξουν, ότι μπορούν να δείξουν, ότι θέλουν να δείξουν. Δεν με κόφτει το γιατί. Εν χρειάζεται να καταλάβω τον α, τον β, τον γ. Το μόνο που με κόφτει ειναι αν έχει επίδραση στην ζωή μου, αν μου προκαλεί θετικά ή αρνητικά συναισθήματα, αυτό το πέρασμα του κομπάρσου και του βοηθητικού ρόλου, αν αφήνει κάποια εξέλιξη στην ιστορία. 

Βαστώ το σπαθί. Περπατώ κ φωνάζω

"Πού εισαι;"

Ησυχία

"Απάντα επειδή θα σε βρω"

Ησυχία

Κλωτσώ τες πόρτες. Μία μία. Κάνουν εκκωφαντικό ήχο σαν αννοίουν και φακκούν πας τον τοίχο. 

Βρίσκω την μες την άκρια του δωματίου. Ξαπλώνει στην πλάτη της. Θωρεί το ταβάνι. Δεν ταράσσει. Κουντώ το χέρι της με το πόδι μου. 

"Σήκου πανω" λεω της

"Εκουράστηκα" 

"Εν με κόφτει σήκου πάνω" λέω και τραβώ το σπαθί μου κοντά της

"Εν αντέχω"

"Τάχα έχεις επιλογή; Εν έχεις επιλογή. Δεν μπορείς να κουραστείς, δεν μπορείς να σταματησεις, δεν μπορείς να πελλάνεις, δεν μπορείς να πεις αστα λα βίστα και να εγκαταλείψεις τα πάντα. Δεν έχεις επιλογή. Σήκου, σκάσε κ προχώρα. Εν έχει εύκολη λύση, εν εχει διέξοδο, εν έχει κάτι να αλλάξεις και να γίνουν όλα αλλοσπως. Μπορείς μόνο να περνάς καλά σαν τα κάνεις τούτα ούλλα, με όποιους μπορούν να σου προσφέρουν χαρά"

Θωρεί με. Καρτερά τα "ε να σε βοηθήσω με αυτό, ε εσκέφτηκες αυτό; ε είδες και αυτή την επιλογή; ίσως αν κάνεις έτσι;" Σάννα και εν τα σκέφτηκε ούλλα 30009 φορές το κάθε σενάριο ο νους της τρέχει που τα αυτιά της που το overthiking. 

"Σήκου και κανεί κλαψομουνιάσματα"

Πάει να πει μα κ μου αλλά: 

"Ξερω το εν αντιφεμινιστικό αλλά it works τζιαι εν ωραία λέξη"

Σηκώνεται. 

"Μόνο για σένα φκάλλω τούτο το σπαθί πκιον να το ξέρεις" λέω της με μισό χαμόγελο 

Περπατώ μπροστά. Σηκώνω το σπαθί μπροστά μου. 

"Ακούω οδηγίες" λέω της και ακούω την που χαχανίζει

"Πνάσε κόρη μου με τα γιάιματα πάλε" λέει και φκαίνουμε που τον λαβύρινθο.