Οι περιπέτειες των Beatrix και Peggy #5 Απόψεν είμαστεν οι χωρκάτισσες-glamourous λευκωσιάτισσες

-"Girls night out?"

-"χάτες" λέω της.

Φορώ χρυσό φουστάνι δαντελλωτό, λεοπαρδαλό σακκάκι, σκουλαρίκια μακρυά ως τους ώμους, smokey eyes και κόκκινο κραγιόν, γόβες μαύρες full στρας-το μόνο που διατηρώ στην εμφάνιση μου μόνιμα είναι η απουσία κλατσόν χρώματος ποδιού, ναι κρυώνω, ναι φαίνεται το πόδι μου πιο ωραίο-θέλει αρετή και τόλμη η γάμπα η γραμμωτή.

Φορεί γούννα άσπρη, παντελόνι πράσινο λεοπαρ, κοκκινάδι, μαλλιά ξανιστά με μασhιούες λουλουδάκια, κρίκκους, φανέλλα με σχίσμα ως το αρφάλι.

Μπαίνουμε μες το Mo. Έχει άλλες δύο φίλες μας εκεί, παρόμοιο paranoid look στα ρούχα.

Απόψε είμαστεν οι χωρκάτισσες-glamourous λευκωσιάτισσες. Μπαίνουμεν στους ρόλους. Ποτόν, υφάκι, ανέμισμα της μαλλούρας, σάσμα των βυζιών να φκαίνουν λλίο πόξω καταλάθος χωρίς να το θέλουμε. Να παίζει η μουσική, να μιλούμε και να στεκούμαστεν στο μπαρ, ακίνητες, ακίνητες, ακίνητες, ακίνητες, ακίνητες, ακίνητες. Τα ultimate σκέδια-λατρεύω να καταστρέφω την εικόνα μου. Crash and burn you perfect little crazy barbie! 

Εχαχανίζαμε αφόρητα, εξεκινήσαμε να χορεύκουμε, οι αρσενιτjιοι εκοντοσυναουνταν μας, ήμασταν καρναβάλια πριν τα καρναβάλια. Και τjιαμε που εκατακτήσαμε τον θρόνο του καρακιτσαριού μπαίνει μέσα μια παρέα γκόμενες. Και όση προσπάθεια εκάμαμε να γίνουμε trashy χωρκαθκιές Λευκωσιάτισσες επήε του κώλου. Τα είχαν όλα φίλε μου. Νύχια τjιελλωτά μαγισσέ, μαλλιά εξτένσια, βυζάκια έξω, πιππογραμμή στα χείλη (σκούρο μολύβι γύρω από τα χείλη για τους αδαείς αμά πια όλα να σας τα εξηγώ), λεδερ κολάν συνοδευόμενο από ψωμάκια. Η μια ήταν και θκυό μέτρα ταρτανοκόμματος υποσκιαστήκαμε. Εσταθήκαν που την άλλη μερκά του μπαρ, επαραγγείλαν τα ποτά τους, ετσιαρίζαν με δυσκολία (λόγω νυχιών) επεταρίζαν τα μμάθκια τους. Ο μπάρμαν τόσην ώρα εστέκετουν ομπρός μας ίσhια εφαραντjίστειν, επήε στους κόμματους απέναντι. Οι φίλες μου επήραν το προσωπικά.

"Μα τόσο σάσμα να γίνουμεν σκέδια και να περνούμεν απαρητήρητες?" είπε η μια θλιμμένα

"Αυτή είναι η διαφορά του ορίτjιναλ με το φέηκ" εξήγησα της.

"Πέρκει να πρέπει να πλερώσουμε και τα ποτά μας" έσυρεν μας η άλλη και ανάψαν τα λαμπάκια μας.

"Εννα μεν βρεθεί ένας να προσφερθεί να μας κεράσει?" απαντώ καθώς βλέπω γύρω μου τρομοκρατημένη.

Τότε το πήρα απόφαση. Θα τις εξολοθρεύαμε. Έπαιξεν η μουσικούα που το Kill Bill και εγυάλλισεν το μμάτι μου. Έκαμα της Άη Κκόντακτ της ψηλής του στυλ "I am fucking watching you bitch" και ανταπέδωσε μου του στυλ "are you talking to me?".

Αρκέψαμεν σου χορούς, με τες φίλες μου, να τραβούμεν τα μαλλιά μας που τους λαιμούς μας hot και καλα, να τριφκούμαστεν η μια πας την άλλη, promising βλέμματα η μια στην άλλη και σε όλους τους αρσενικούς και στον μπάρμαν, να δαγκώνουμεν τα χείλη μας-τα κάτω χείλη duh, you know typical trashy women dancing. Αρκέψαν σου και οι άλλες τα ίδια πόρνικα αλλά ούφου κείνες είχαν το μες το γιαίμα τους το βλεμματάκι του "είμαι έτοιμη να τον φάω αλά youporn". Τα πράματα εγίναν άγρια, εγλυφαμεν τες βούτjιες μας, εσηιουμαλίζαμεν τες ζάμπες μας, εσφίγγαμεν τα μπράτσα μας στο σώμα μας να πετάσσουνται τα βυζιά μας πόξω, τίποτε...εχάσαμεν το παιχνίδι. 

Άμα και είδεν μας η ταρτάνα η ψηλή να παρετούμαστεν είδεν με θριαμβευτικά και έφκαλεν μου την γλώσσα της. Τραβώ και γω την σπάθα και ανεβαίνω πας το μπαρ και με τρία βήματα είμαι μπρός της, αρπάσσω της το πιγούνι. 

"Χαμηλή αυτοπεποίθηση ή daddy issues?" ρωτώ την στοχεύοντας το σπαθί μου στο πρησμένο της βυζί. (αλήθκεια επερίμενα να τρυπήσει και να ξεφουσκώσει σαν το μπαλόνι).

Παίρνω δύναμη να της το καρφώσω καθώς με βλέπει στα μάτια τρομοκρατημένη.

"Beatrix" φωνάζει μου η φίλη μου.

Γυρίζω και την βλέπω με την άκρη του ματιού μου, δείχνει μου το mobile μου. 

"Εν ο Καβαλιέρος" λέει μου. 

Χάνω την δύναμη μου, ξαπολώ την και πάω πίσω να διαβάσω το μήνυμα. 

-Δυστυχώς λείπεις μου.

Οι περιπέτειες των Beatrix και Peggy #4 Προσοχή-Εχτός εαυτού μελιστάλαχτον ποστ

Κτυπά το τηλέφωνο η ώρα 5:30 το πρωί.

"Εξύπνησα σε?"

"Ναι"

"Εφίλησε με και κάτι παραπάνω πράματα"

Ανακάθομαι στο κρεβάτι.

"Λάλε, λεπτομέρειες, κάμνω καφέ"

"Έμπα skype, να κάμω ένα τσhάι και γω".

Εν μακριά, η φίλη μου η Πέγκυ, αλλά θα την ξεχωρίσω που τες άλλες τις Πέγκες τούτη, τούτη θα είναι η Αμερικάνα-not native. 

Εν μακριά, αλλά μιλώ της κάθε μέρα. Εν μακριά αλλά θκιαλέουμε τα ρούχα που θα φορούμε στις περιστάσεις της ζωής μας που το skype. Εν μακριά αλλά πιο κοντά που τους πάντες. Εν αλήθκεια που λαλούν τους ανθρώπους θκιαλέεις τους, κι αν μπορώ να πω ότι έχω ένα άτομο που εν χρειάζεται να μεταφράσω, εν χρειάζεται να υποκριθώ, που μπορεί να είμαστεν διαφορετικές αλλά ίδιες, ένα άτομο που εν οικογένεια χωρίς να έχουμε κοινό αίμα, που θαυμάζω και κατανοώ, που με έναν καφέ μαζί της ηρεμώ, που της μιλώ και ξέρει ούλλο μου το παρελθόν, έχει άποψη για την ζωή μου επειδή μπορεί, και ποτέ δεν κρίνει, έναν άνθρωπο που μπορεί να πεις εν η αδελφή ψυχή σου ρε παιδί μου, ε, έτην εν τjιείνη.

Που ήμασταν μωρά, και εχτυπιούμασταν στην Αθήνα, στες συναυλίες του Χατζηγιάννη, που εθωρούσαμε τον Παπακαλιάτη και θυμούμε σε ενα σήριαλ του είχε δύο φίλες, η μια ήταν Αμερική, και εμιλούσαν κάτι περίεργες ώρες στα τηλέφωνα, ελαλούσαμε πρέπει ναν πολλά καλές φίλες, και δε μας τωρά, κάτι χρόνια μετά, κάμνουμε τες θυσίες που πρέπει. Που με περιπαίζει που σέρνω την φωνή μου nicosian style. Και περνούμε τες λίγες της μέρες στην Κύπρο στη Λεμεσό, μόνες μας ώρες ολόκληρες δεν βάλλουμεν γλώσσα μέσα. Που εννά πάμε Κούβα μόλις μια που τες δύο χάσει το στοίχημα. Που άμα είμαστε μαζί χαχανίζουμε και πίνουμε, και φορούμε τα τακούνια και πάμε για χορούς, και μαγιό και βουτουμε νύχτα στη θάλασσα, και παραπατούμε, και τραγουδούμε φωναχτά τα τραγούδια ώσπου να γδαρτεί ο λαιμός μας. Που εν κάμνουμε δώρα η μια της άλλης επειδή εν ασήμαντα μπροστά σε όλα τα άλλα. Που εν στήριξη, τjιαμέ, ότι ώρα, ότι μέρα, όποτε θέλω, όποτε θέλει. Που εν με πρόδωσε ποττέ, ούτε εγώ εκείνη. Που θέλει χρόνο να δεθεί, όπως και γω, που εν μυστικοπαθής και κλειστή, και άμαν ανοιχτεί και αφεθεί εν πολλά ισχυρός ο δεσμός, άμα κερδίσεις την εμπιστοσύνη της ετέλιωσε, όπως εγώ.

Απλά τωρά εμιλούσα της και επεθυμησα την, καρτερά τον τυφώνα ιμμίσh. 

Η Αμερικάνα δεν αρέσκετε στα αίματα, σαν κάποιες κάποιες, δρα με "καθαρούς" τρόπους-δηλητήρια etc.

Ναι, ναι σας απογοητεύω, υπάρχει και το soft side, φτου και βγαίνω! 

Οι περιπέτειες των Beatrix και Peggy #3 Το άτομο μου

H Peggy είναι το άτομο μου! Όπως είπε και η Meredith στην Christina. H Peggy δεν χρειάζεται να με καταλάβει, δεν χρειάζεται να ξέρει γιατί κάνω κάτι, με στηρίζει. Στο έτσι, πλάτες, ώμους, χέρια, βάζει ότι χρειάζεται. Ξεσηκώνεται καμιά φορά όταν πιστεύει ότι κάτι δεν με τιμά, να μου πει να κόψω τες μαλακίες. Ξέρει να σιωπά όταν πρέπει. Ξέρει ότι είμαστε γενικά πολύ διαφορετικά άτομα, αλλά στον πυρήνα ίδια. Της μιλώ όταν έχει ξυπνήσει και εγώ ετοιμάζομαι να σχολάσω, της μιλώ όταν ετοιμάζομαι να κοιμηθώ και εκείνη πάει σπίτι ή είναι ακόμα γραφείο. Η Peggy μένει πολύ μακριά. H Peggy ξέρει να μην με παρηγορεί όταν κλαίω, αλλά να το εκλογικεύει.

Την τελευταία φορά που ήρθε η Peggy στην Λευκωσία πήγαμε για καφέ-μαζεύτηκαμε η τετράδα των σπουδών-χωρίς τους συζύγους οι έχοντες-από τα σπάνια. Και ήμασταν ξανά 20-21 χρονών, γελοία άτομα σχεδόν 30 να γελούν. Μοιραστήκαμε και πάλι οι τέσσερις το φαγητό μας, όπως παλιά. Έφυγαν τα "αγόρια" και εμείς τρυπώσαμε με το αυτοκίνητο σε ένα parking και αλλάξαμε ρούχα χαχανίζοντας. Βάλαμε τα τακούνια και βαφτήκαμε στο καθρεφτάκι. Σταθήκαμε στο μπαρ παρακολουθώντας τον λατρεμένο μας να τραγουδά σε λίγα μέτρα απόσταση. Μας κέρασαν ποτά δύο κανακάρηδες. Η Peggy χαμογέλασε την έβλεπαν σαλιαρίζοντας-the pretty brainiac she is. Χορεύαμε και γελούσαμε. Αγγαλιαζόμασταν και τραγουδούσαμε. Και έπινα, έπινε, έπινα, έπινα, έπινα, έπινε.
Παραπατούσα και με περιμάζεψε. Βγήκαμε τρεκλίζοντας και τραγουδούσαμε το άσμα που μας άρεσε πάντα πιο πολύ. Της έδωσα τα κλειδιά και τραγουδούσα το "baby you can drive my car-yes im gonna be a star" σε χορευτική παντομίμα.
"Πρόσεχε ρε υπέρλαμπρο άστρο" είπε μου αλλά εν έφτασε, έππεσα πάνω σε ένα αυτοκίνητο.Τα μάθκια μου ετρέχαν που το γέλιο.
Εμπήκαμε κακήν κακώς μες το αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε για το σπίτι.
"Σταμάτα και εννά τα φκάλω ούλλα" εφώναξα και εφκήκε αμέσως που τον δρόμο. Ανοίγω την πόρτα, περιμένω περιμένω περιμένω τίποτε.
"Θέλεις βοήθεια?" λέει και γελα "μια γροθιά στο στομάχι να ξεράσεις μιαν και έξω?"
Εγελούσαμε και εμιλούσαμε, παρκαρισμένες στην άκρια του δρόμου.
Αρέσκει μου που είμαι μόνη μου-και μένα, εν θέλω να περνούν έτσι τα χρόνια-μακάρι να είμασταν στην ίδια χώρα-εν μπορώ να συμβιβαστώ ακόμα με κανέναν-ευχαριστώ για όλα-ευχαριστώ και εγώ. Εν θα ξεχάσω τότε που χώρισα-ούτε τότε που χώρισα εγώ. Μάνα μου μάνα μου και είπε μου έτσι και είπα του γιουβέτσι-ΕΙΠΕ ΣΟΥ ΕΤΣΙ? OMG-ναι, εν καλο?-ε μα ξέρω? Κάτι παπούτσια μπλε-κόρη μου μπλε και συ-ε ξεκόλλα επιτέλους με το μπλε εν της μόδας. Στην eurovision? Ναι ναι θυμάσε, ναι που εκάμναμε την χορογραφία και αντίναξες μου την και ετρέχαν τα γιαίματα-θέλω να πάω για χορό τωρά-ναι βαστούν σε τα πόθκια σου για χορό τάχα? -Σύντομη (μπορεί και εκτενής) αναφορά στον Harry Potter- Ποιός Edward παιδί μου ξενέρωτος-σαν τον Eric εν έχει. Να κάτσουμε να δούμε το OC επεθύμησα-που ώρα να θωρούμε με τες ώρες κολλητά επεισόδια ρε κορίτσι-δαμέ εν είμαστε καν στην ίδια ήπειρο. Και πόσο κόλλημα με τον Barney-ilike-true story? legendary!
Και εσταμάτησε το περιπολικό.
"Τι κάμνετε δαμέ κοπέλλες?"
"Θέλει να κάμει εμετό-τίποτε εν γίνεται, ούτε δέχετε να την ππουνιάρω"
Ο αστυνομικός εγέλασε, μετά εμένα ήρτε μου και έπνασα. Εφύαμε και επήαμε σπίτι-σπίτι μου.
Και την ώρα που εξαπλώσαμε και έπαιρνε με ο ύπνος....
"Εννά πάμε Κούβα για το στοίχημα ένναιν?"
"Ναι, αλλά μάλλον εννά χάσω
"Εν έσhιει chance"

Οι περιπέτειες των Beatrix και Peggy #2 Η Νύχτα των πολλαπλών οργασμών

Η Peggy είναι στην ζωή μου on-off! Είναι μια λογική και κυνική νέα γυναίκα που είδε και την άσχημη πλευρά της ζωης και βγήκε νικήτρια. Η Peggy αγαπά και αγαπιέται βαθιά, θέλει καιρό, αλλά όταν την κερδίσεις μένει στην ζωή σου με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Η Peggy κάνει κάτι ευφάνταστο στο εξωτερικό και δεν μπορεί να επιστρέψει στο νησί. Η Peggy φορά αστεία ρούχα και τεράστια γυαλιά, έχει ατίθασα μαλιά, γελά δυνατά και πηγαία και είναι μία απόλαυση.
Όταν η Peggy και εγώ βρεθούμε τότε λέμε τα σώψυχα μας, κλαίμε και γελάμε την ίδια ώρα, κάνουμε τα αστεία, σοβαρά και τα σοβαρά αστεία.

#2 Η Νύχτα των πολλαπλών οργασμών

Η Peggy και εγώ έχουμε παράξενους φίλους. Κάποιοι από αυτούς μας κάλεσαν σε ένα γκέη μπαράκι στην πρωτεύουσα. Εγώ είχα ξαναπάει, η Peggy ποτέ αλλά ενθουσιάστηκε στην ιδέα. Φορέσαμε απλά ρούχα, και φλατ παπούτσια και πήγαμε να βρούμε την υπόλοιπη παρέα. Μετά από φιλιά και αγκαλιές και κομπλιμέντα (oh there is nothing better than gay friends) κατά την είσοδο μας στο μπαράκι, καθίσαμε στο μπαρ. Ένας toy-boy μπαρμαν κουνιοτανε στον ρυθμό και μας κοιτούσε που χαζολογούσαμε. Ήρθε στο δεκάλεπτο να παραγγείλουμε.
"Εγώ θέλω κάτι κόκκινο" λέω
"Εγώ θέλω τον οργασμό στο μενού" λέει η Peggy γελώντας.
Η υπόλοιπη παρέα ήθελαν όλοι κάτι μεγάλο. Ο μπάρμαν-κουλ τύπος-άρχισε να κάνει πλάκα. Μας έφερε όλους εκείνα που ζητήσαμε. Το κάτι κόκκινο ήταν καλό, ο οργασμός καταπληκτικ! και τα κάτι μεγάλα ήταν μέτρια, αφού τελικά δεν είναι ΜΟΝΟ το μέγεθος που μετράει! Μετά το τέλος του ποτού μας η υπόλοιπη παρέα μας τραβολογούσε να πάμε clubbing στην Λάρνακα αλλά εμείς είπαμε σθεναρά όχι. Η Peggy ζήτησε ακόμα ένα οργασμό και εγώ κάτι μπλε. Ο μπαρμαν μας μιλούσε και ήταν τόσο απελευθερωτικό το να μιλάς και να γελάς χωρίς να υπάρχει ίχνος φλερτ, να μην προσέχεις τι θα πεις και τι θα κάνεις. Η Peggy παράγγειλε ακόμα ένα οργασμό και τα μάθκια της αρκέψαν να γλαρώνουν. Ο μπάρμαν βγήκε από το μπαρ και χόρευε μαζί της. Όταν πια δεν συμμαζευόταν έκρινα πως ήταν ώρα να φύγουμε. Την πλησίασα και της είπα ότι είναι αργά. Μου είπε πως μαγαπά, και μου είπε πως με εκτιμά και πως είμαι η καλύτερη σε όλο το κόσμο. Και άρπαξε τον μπάρμαν και τον φίλησε. Αυτός γελούσε και καθώς βγαίναμε του φώναξε:
"Ευχαριστώ για τους πολλαπλούς οργασμούς".

Οι περιπέτειες των Beatrix και Peggy #1 The Daiquiri Intoxication

H Peggy είναι στην ζωή μου χρόνια. Με ήξερε όταν κουρέφτηκα σαν αγόρι και όλοι με φώναζαν "μιτσή", με ήξερε όταν ξαφνικά κανένας δεν ηθελε να με φωνάζει "μιτσή" και` γω φορούσα φαρδιά ρούχα να κρύψω τους λόγους, με ήξερε όταν κατάλαβα ότι δεν χρειάζεται να είσαι και η μοιραία γυναίκα για να μεν σε φωνάζουν "μιτσή", με ήξερε όταν ήμουν πλέον "η μιτσιά του τάδε" και τελικά ήταν εκεί όταν αποφάσισα να είμαι η Beatrix. 

Η Peggy έχει τα δικά της τα θέματα, αλλά δεν παύει από το να είναι υστερικά αθώα, να γελά παράξενα (Αάχα,Αάχα,Αάχα,Αάχα) και να είναι θαύμα που επιβιώνει της καθημερινότητας. Η Peggy είναι single, όχι από επιλογή. Η Peggy φεγγοβολά πορτοκαλί. Με την Peggy βγαίνουμε έξω μόνες μας ή με παρέα. Με την Peggy κάνουμε ότι παλαβομάρα περνάει από το μυαλό καταλήγοντας μπλεγμένες σε ηλίθιες καταστάσεις.

#1 The Daiquiri Intoxication

H Peggy ούτε χαίρεται ούτε ανέχεται πολύ το αλκοόλ, πίνει συγκεκριμενα πράγματα, ελαφρά κοκτέηλς, Smirnoff ice, γάλα τριαντάφυλλο και πορτοκαλάδα. Παρασκευή βράδυ και με περιμένει έξω από το σπίτι, πάντα περιμένει κανένα δεκάλεπτο, επειδή μετά τα 25 σταμάτησα να είμαι τυπική. Καταφθάνουμε σε ένα γνωστό λευκωσιάτικο μπαράκι, όπου οι άντρες κοιτάνε σαν λαγωνικά γύρω γύρω και μεσήλικες διαζευγμένες καταλαμβάνουν το μπαρ με νύχια τζελ, μαλλί του κομμωτηρίου και ρούχα που μπορεί να αποτελούν μέσο αισθητικής ρύπανσης.  Μπήκαμε μέσα και η Peggy ενθουσιάστηκε που βρήκαμε ένα τετραγωνικό μέτρο να σταθούμε δίπλα από κάτι παιδιά μελαχρινά.

"Τι σου φέρω να πιεις;"

"Strawberry daiquiri" είπε.

Φτάνοντας στο μπαρ επιδόθηκα στον άθλο "τραβώντας την προσοχή του μπάρμαν μέσα σε γεμάτο μπαρ".

Ο άθλος περιέχει 4 στάδια:

1. ελαφρύ σήκωμα χεριού όχι ψηλότερα από το μέτωπο
2. προσάραξη στο μπαρ υπό τα άγρια βλέμματα πελατών που κάθοντε στο μπαρ
3. ελαφρύ σήκωμα χεριού και προσευχή μήπως λάβει τα κύματα που εκπέμπει ο εγκέφαλος σου
4. ξεδιάντροπο ανέμισμα ολόκληρου χεριού μπας και δεηθεί και δει σε.  

Το πόσα στάδια θα καλυφθούν μέχρι να καταλήξεις με το ποτό στο χέρι εξαρτάται από το πλήθος στο μαγαζί και την παρατηρητικότητα του μπαρμαν.
Δεν πρόλαβα να περάσω από το 1ο στο 2ο όταν ένα παιδί που καθόταν στο μπαρ άρχισε να μου χαμογελά, χαμογέλασα πίσω. Διέσχισε τα 2 μέτρα προς εμέ και συστήθηκε.
"Τι θα πιεις;" είπε με την μπάσα φωνή
"2 Strawberry daiquiris αν με δει ο μπαρμαν"
"Περίμενε" μου είπε ιπποτικά και φώναξε του μπάρμαν, παράγγειλε και πλήρωσε υπο τις "διαμαρτυρίες" μου.
2 ΜΕΓΑΛΕΣ ΦΙΑΛΕΣ κατέφθασαν μπροστά μου, η κάθε μια περιείχε περίπου ένα λίτρο κόκκινου υγρού αναμεμιγμένου με σπασμένο πάγο 
"Oh! WOW, Ευχαριστώ" του είπα και πήγα πίσω για να βρω την Peggy, τα μελαχρινά παιδιά ανακατεύτηκαν με κάτι άλλες και δίπλα της χόρευαν σπασμωδικά 3 όχι μελαχρινά.
"Τι εν τούτες οι κούζες?" αναρωτήθηκε μόλις με είδε με τις φιάλες χωρίς τα ψάρια να καταφθάνω.
"Ε πε μου τζιαι συ" της είπα δίνοντας της το δικό της και περιστρέφοντας τον ώμο μου που πιάστηκε από το βάρος του ποτού.

Κρατούσαμε τα ποτά μας πίνοντας, ο πάγος έλιωνε μέσα στες φιάλες και έτρεχε πάνω στην επιφάνεια των κούζων σταλάζοντας πάνω στα πόδια μας. Επίναμε, επίναμε και εν έλειφκε. Στο τέταρτο δεν μπορούσαμε να νιώσουμε το χέρι που κρατούσε το ποτό. Αλλάξαμε χέρι και προσπαθήσαμε διακριτικά να χαλαρώσουμε από το μούδιασμα. Η Peggy με κοίταζε με αγωνία και την παρότρυνα να πίνει πέρκει τελιώσει το μαρτύριο. Μόλις ήπιε την τελευταία στάλα αδείζοντας την κούζα με κοίταξε με περηφάνια, μια φωνή ακούστηκε πίσω μου:
"Beatrix?"
Γύρισα και τον είδα, τον Manager του μπαρ, κομψό, λεπτό, με τα μάτια του τα πράσινα, και την φραντζούα του στο πλάι και εντελώς gay-φτου ρε γαμώτο.
"Gay-φτου ρε γαμώτο, είσαι καλά?" τον ρώτησα αγγαλιάζοντας τον.
Είπαμε τα νέα μας στα γρήγορα τον σύστησα στην Peggy
(Peggy αυτός είναι ο Gay-φτου ρε γαμώτο, η Peggy με ξέρει από τότε που με φωνάζαν μιτσή, ο Gay-φτου ρε γαμώτο εν ο Manager δαμε)
"Τι πίνετε?" μας ρώτησε. "Ήταν καλά?"
"Πολλά ωραία" είπε η Peggy.
Μας αποχαιρέτησε, πήρε τις άδειες μας φιάλες και είπε θα μας δει μετά. Σε κανένα δεκάλεπτο ένας σερβιτόρος μας βρήκε και μας παρέδωσε 2 γεμάτες κούζες με daιquiri.
"Κερασμένα από τον Gay-φτου ρε γαμώτο" μου φώναξε στο αυτί τόσο που ένιωσα το τύμπανο μου να τρίζει  και να με πιάνει φαγούρα.

Η Peggy με κοίταξε δυσαρεστημένη και επιδοθήκαμε στην κατανάλωση ακόμα μίας κούζας. Το βάρος αυτή τη φορά φαινόταν μεγαλύτερο και σε μια φάση η Peggy μου ζήτησε σπαρακτικά να κρατήσω για λίγο και την δική της φιάλη. Εγώ νιώθοντας ενοχές, στο κάτω κάτω ο δικός μου φίλος μας έφερε σε αυτή την θέση, αποδέκτηκα την πρόκληση. Ξαλαφρωμένη από το βάρος η Peggy έκανε διακριτικά τεντώματα για να ξεμουδιάσει. Οι παραδίπλα ενθουσιασμένοι πίστεψαν ότι η Peggy ανταποκρίνεται στο φλερτ, την πλησίασαν και αυτή χαμογελούσε ευγενικά. Άρχισαν να της μιλούν και αυτή απαντούσε, και άρχισε να γελά και αυτοί γελούσαν που γελούσε-εντομεταξύ τα χέρια μου είχαν πάθει αγκίλωση. Με είδε στην αγωνία μου και με ξαλάφρωσε από το βάρος του δικού της. Σταλιά σταλιά και χορτασμενα τελιώσαμε σιγά σιγά και την δεύτερη κούζα. Κοιτάξαμε η μία την άλλη κουρασμένα, στεκόμασταν όλη νύχτα, τα στομάχια μας είχαν πρηστεί από 2 λίτρα daιquiri, τα χέρια μας και η πλάτη ήταν δύσκαμπτα από το βάρος των ποτηριών, ίσως ήταν ώρα για να την κάνουμε.
Και εκεί που το αποφασίσαμε ΤΣΟΥΠ! Ένας από τους 3 θαυμαστές της Peggy κατέθφασε με άλλες 2 κούζες. Η Peggy με κοίταξε με τρόμο, ήταν έτοιμη να αρχίσει να κουνάει αυτιστικά το κεφάλι τις δεξιά και αριστερά. Της άρπαξα το πονεμένο χέρι καθησυχάζοντας την.
"Ευχαριστούμε πολύ" απάντησα με χαμόγελο στον τύπο "μα δεν έπρεπε."
"Έπρεπε" είπε κοιτάζοντας την Peggy λάγνα.
H Peggy κοίταζε το ποτήρι που της έδινε με απελπισία, το πήρε και μου ψιθύρισε "αν το πιω θα ξεράσω".
"Κρατάτε λίγο τες κούζ-τα ποτήρια μας, πρέπει να πάμε τουαλέτα" τους παρακάλεσα.
Άρπαξα την Peggy από το χέρι, δυναμικά άρχισα να σπρώχνω μεταξύ του κόσμου στο μπαρ ψάχνοντας μια διαδρομή διαφυγής. Η Peggy κρατούσε το στομάχι της με το πονεμένο της χέρι και μου έλεγε "πιο γρήγορα, πιο γρήγορα". Πρόσωπα δέξιααριστερά φαίνονταν σανμουτζούρες, ο Gay-φτου ρε γαμώτο μουέγνεφε-τον αγνόησα. Ένα χέριμε άρπαξεαπό τομπράτσο, ο ιππότηςτου μπαρ-έλα ΜΟ μετά είπε-τοναγνόησα. Το χέριτης Peggy χαλάρωνεστο δικόμου, "μείνεμαζί μου,μείνε" σκεφτόμουνα. Ο στόχος-η πόρτα-ήταν πλέοναρκετάκοντά και εγώ δενμετακίνησα ποτέτα μάτια μουαπό πάνω του. Και τότε ήμαστανεκεί, και βγήκαμεέξω και φώναξα "ΑΕΡΑΑΑΑΑ".

H Peggy ξεκίνησε να περπατά προς το αυτοκίνητο και την ακολούθησα σιωπηλή. Στα μέσα του δρόμου με κοίταξε και άρχισε να γελά υστερικά, στον ήχο του γέλιο της ξέσπασα και `γω.
"Τουλάχιστον ήταν δωρεάν"
"Δεν μπορώ άλλο να γελώ, πολύ υγρό στο στομάχι" την παρακάλεσα. 

 Το επόμενο πρωί έλαβα ένα μήνυμα
"Will never have another daiquiri"
"I`ll drink to that!" απάντησα.