Περνώ μια φάση με την μυθολογία. Βασικά η φάση ξεκίνησε με ένα ποτκαστ. Αν ακούτε πότκαστ σας το προτείνω ΑΝΕΠΙΦΎΛΑΚΤΑ.
Αυτό:
Archaeostoryteller
Μετά ο αρχαιολόγος αυτός έβγαλε και βιβλίο, το οποίο μπήκα σε λίστα και ενημερώθηκα μόλις μόλις εφτασε Κύπρο. Αυτό:
Χωράει όλη η αρχαιότητα στο ανσανσέρ;
Και μετά άρχισα να σκαλίζω, γιατί να σκαλίζω; Δεν ξέρω γιατί. Είμαι πάντα στην όρεξη του αν αλλάξω καριέρα τι θα μου άρεσε να κάνω;
Οπότε έδωκα πάνω σε ένα re-telling της ιστορίας της Περσεφόνης και του Άδη. Το οποίο περιείχε περισσότερο σεξ από ότι μου άρεσε αλλά με εντυπωσίασε το πως μπορείς να δώσεις ένα διαφορετικό τουίστ σε μια 1000ειπωμένη ιστορία-θεωρητικα πασίγνωστη.
Στην συνέχεια διάβασα ένα βιβλίο που λέγεται "The song of Achilles". Ξετρελλάθηκα. Πραγματικά. Η αρχαιογνωσία στο σχολείο αν και μου άρεσε, πάντα ήταν ξύλινη, απόμακρη, ξένη. Το βιβλίο αυτό προσέφερε μια ζεστασιά, έναν εξανθρωπισμό των πρωταγωνιστών που με σκλάβωσε. Μετά από αυτό ήθελα και άλλο και άλλο.
Μπήκαν διάφορα βιβλία στο tbr μου και άρχισα να πηγαίνω από το ένα στο άλλο.
Μέχρι που κατέληξα σε αυτό:
Pandora`s Jar: Women in the Greek myths
Το οποίο ακόμα διαβάζω αλλά ο ενθουσιασμός μου είναι τόσος που δεν αντέχω να το τελειώσω. Επίσης κανένας εν μου διά σημασία επδ μόνη μου διαβάζω μόνη τα σκέφτουμαι, έτσι γράφω τα δαμέ κ ίσως ανταποκριθεί κανένας που σας. το βιβλίο αυτό βλέπει το πώς παρουσιάζονται οι γυναίκες μέσα στην ελληνική μυθολογία και πώς διαμορφώνονται καταστάσεις προβληματικές όταν η φωνή μου μιλά είναι πάντα η ίδια, του πλούσιο ευκατάστατου άντρα. Το πιο εντυπωσιακό για μένα ήταν ο μύθος της Μέδουσας. Η συγγραφέας παρουσιάζει την κοινή αντίληψη που επικρατεί για την Μέδουσα, ένα τέρας που θέλουμε να σκοτώσουμε και φοβόμαστε, επειδή η οπτική που βλέπουμε κοινώς είναι του άντρα. Η οπτική του Περσέα. Κάνει μια αναδρομή στο πως κατέληξε η Μέδουσα να έχει φίδια για μαλλιά και βλέμμα που πετρώνει. Δηλαδή το οτι ηταν μια πανέμορφη νέα που βίασε ο Ποσειδώνας μέσα στο ιερό της Αθηνάς και η Αθηνά θύμωσε και την εκδικήθηκε με αυτό τον τρόπο. Η Μέδουσα περνά τις μέρες της τότε μόνη της σε μια σκοτεινή σπηλιά, χωρίς να μπορεί καν να αντικρύσει κάποιον, χωρίς να μπορεί να έχει ανθρώπινη επαφή, καταδιωκόμενη από ορδές πολεμιστών που θέλουν το κεφάλι της. Τι ζοφερή ύπαρξη, τι τιμωρία για έναν άνθρωπο που το έγκλημα του ήταν να βιαστεί. Ποτέ δεν το σκέφτηκα έτσι, ποτέ. Πάντα η φωνή στο μυαλό μου, ήταν του Περσέα, η ταύτιση μου ήταν με τον αφηγητή. Και δυστυχώς ο αφηγητής ήταν σχεδόν πάντα ο ίδιος στην ανθρώπινη ιστορία, ο πλούσιος ευκατάστατος άντρας. Πόσες φορές είδαμε τον Περσέα να κρατά το κεφάλι της Μέδουσας στον άερα, πόσες φορές νιώσαμε αυτή την ανακούφιση. Του αποκεφαλισμού μιας γυναίκας. Χωρίς να μπούμε ούτε και μία φορά στην άλλη θέση, στην θέση της βιασμένης γυναίκας, που τιμωρείται με εξοστρακισμό από την κοινωνία και καταδικάζεται να ζει μόνη της εκτεθιμένη σε καταδιώκτες.
Το ένα στάδιο που το προχωρά περισσότερο, έρχεται και συγκρίνει την Μέδουσα με τον Μίδα. Πόσο διαφορετικά αντιμετωπίζονται οι δύο. Η Μέδουσα που αποκτά την ικανότητα να πετρώνει όποιον βλέπει (σαν τιμωρία για τον βιασμό της) και ο Μίδας που αποκτά την ικανότητα να μετατρέπει σε χρυσό ότι αγγίζει μετά από παράκληση του ιδίου στον Διόνυσο επειδή είναι φιλάργυρος. Λυπούμαστε και συγχωρούμε τον απληστο Μίδα που από το κεφάλι του έπαθε ότι έπαθε, και ο Διόνυσος του επιτρέπει να "ξεπλυθεί" από την ικανότητα του αυτή, μετά που φυσικά η κόρη του μετατρέπεται σε χρυσό άγαλμα αφού την αγγίζει. Και η Μέδουσα; που το έγκλημα της ήταν να βιαστεί; Την βλέπουμε σαν τέρας, και χαιρόμαστε με τον θάνατο της.
Το βιβλίο κάνει εξονυχιστική έρευνα, αναφέροντας όλες τις διαφορετικές εκδοχές, συγκρίνει τους συγγραφείς μεταξύ τους, αναφέρει αμέτρητα έργα τέχνης και τα αναλύει. Το βιβλίο κάνει και σύγχρονες επεκτάσεις. Πχ όταν μιλά για τις αμαζόνες, κάνει ειδική αναφορά στην Πενθεσίλεια και την συγκρίνει με την σημερινή Wonderwoman. Ή όταν μιλά για την Μέδουσα αναφέρει το σύγχρονο έργο τέχνης που αν και έγινε πολύ πριν έφτασε να συμβολίζει το #Metoo κίνημα.
Πραγματικά ανυπομονώ να δω τι άλλο θα διαβάσω σε αυτό το βιβλίο. Ξεκινά με Πανδώρα, συνεχίζει με Ιοκάστη, Ελένη, Μέδουσα, Αμαζόνες, Κλυταιμνήστρα. Τώρα είμαστε στην Ευρυδίκη, θα πάμε στην Φαίδρα, Μήδεια και τέλος Πηνελόπη.
