Μια ιστορία #17

'Ηταν αδιανόητο που του είπε οτι θέλει να χωρίσουν. Εν το εχώρεν ο νους του. Επειδή ότι πελλάρα και να έκαμνε, όποια και να του εκόλλαν, τζιείνη ήταν η βάση του. Ήταν μαζί τόσα χρόνια. Και εμιλούσαν για το μελλον πάντα. Τι εννα φκάλουν τα κοπελλούθκια τους. Που εννα ζήσουν. Αρκέψαν τες καριέρες τους. Εστραφήκαν στην χώρα τους. Κανεί με τα σχέδια, ήρτεν επιτέλους η ώρα να τα ζήσουν. Και ότι και να εκάμαν ο ένας του άλλου ήρτεν η ώρα να τα αφήκουν πίσω, να τα σβήσουν, να επικεντρωθούν στον αρραβώνα τους και την υπόσχεση που εδώκαν που ήταν 20 χρονών. 

Τζιαι είπε του να χωρίσουν. Ο αρφός του είπε του "τούτα ούλλα που της έκαμες κάποια φάση θα τα πλέρωνες". Εκαρτέραν να της περάσουν τα νεύρα και να στραφεί. Κάπως έτσι ήταν η κατάσταση μεταξύ τους, αν και δεν του ξαναείπε εκείνη ποτέ να χωρίσουν. Να τσακωθούν και να απομακρυνθεί λλίες μέρες ναι. Αλλά όλοι οι προηγούμενοι χωρισμοί ήταν δικοί του. Πρώτη φορά του έλεγε αυτή. 

Επεράσαν οι μέρες. Δεν του εμίλαν. Εγύρεψε την. Είπε του ετελειώσαν. Επήε που το σπίτι της. Εν του εμίλησε. Επιαννε την τηλέφωνο συνεχόμενα ώσπου και είπε του μεν με ξαναπιάεις σοβαρομιλώ. Επεράσαν βδομάδες και δεν υποχωρούσε. Άρκεψε να του μπαίνει η ιδέα μπας και εσοβαρομίλαν. Έπιασε ούλλες τες φίλες της να μάθει τι έγινε. Επήε ήβρε τους γονιους της. Σηκώσαν όλοι τα χέρια ψηλά. Εμπήκε του η ιδέα ότι είχεν άλλο. Άρκεψε να την παρακολουθά. Να στέκεται ποτζιεί ποδά να την θωρεί που πάει και που έρκεται. Εν είχε άλλον. 

"Πρέπει να κάμω κάτι σπουδαίο να την κερδίσω πίσω" εσκέφτηκε. Επήενναι και έβαλλεν της λουλούδια πας το αυτοκίνητο κάθε νύχτα να τα εύρει το πρωί. Έβρισκε τα χαμέ την άλλη νύχτα. Επήε εγόρασε δακτυλίδι, ήθελε να την παντρεφτεί. Εκείνη την νύχτα έφκαλε την έξω που το σπίτι της να την καρτερά να στραφεί να της μιλήσει και να της δώσει το δακτυλίδι. Μόλις τον είδε οδηγησε και έφυε. Έστειλε του μήνυμα ότι εφοήθηκε και έφυε. Επιασεν τον ο δαίμονας. 

"Εφοήθηκε με εμένα; ΕΜΕΝΑ; τι της έκαμα"

Εγραψε της τζιαμέ ενα γράμμα. Είπε της τα ούλλα, ποσο μαλακισμένη είναι, πόσο ψεύτισσα που του είπε ότι εννα παν μαζί στην εκκλησία να παντρευτούν, και τωρά απλά εν εγωίστρια. Είπε της για τες φωτογραφίες της που έχει, με τα εσώρουχα τζιαι τιτσίρα. Και ότι θα μπορούσε να την κάμει τουτούκκι αν ήθελε. Είπεν της για το δακτυλίδι, οτι είχε το και ότι ήθελε να της το δώσει. Εβαλε το κάτω που την πόρτα της και έφυε. 

Την άλλη μέρα επιασε τον ο αρφός του κι εφώναζε του. Επιασε τον τηλέφωνο τζιεινη και είπε του οτι εννα πάει στην αστυνομία. Ειπε του τι της έκαμνε. "Τι της κάμνω ρε; Αγαπώ την θέλω την τζιαι τζιείνη επιμένει. Προσπαθώ να της δείξω οτι την αγαπώ και οτι κάμνει λάθος". Είπε του ο αρφός του να μεν ξαναπάει που το σπίτι της, να μεν την ξαναπιάει τηλέφωνο. 

Επεράσαν τα χρόνια. Είδεν την μετά που 3 χρόνια τυχαία. Ήθελε να πάει να της μιλήσει αλλά εβάσταν την ένας που το σιέρι και εγύρισε και έφυε. Έστειλε της μήνυμα. Οτι είδεν την με τον καινούριο, πως γινεται να επροχώρησε την ζωή της. Εν του απάντησε. 

Επερασαν κι άλλα χρόνια. Επαντρεύτηκε με μια πολλά καλή κοπέλα. Έκαμε μωρά. Επεράσαν σχεδόν 20 χρόνια. Μια που τες φορές που την κατασκόπευκε στο ινσταγκραμ κάτι τον κατέκλυσε και έκανε της φόλλοου. 

Και κάπου 30 λεπτά μακρυά, είδεν το τζιείνη. Εχαμογέλασε. 

"Μετά που τόσα χρόνια ακόμα ειμαι μες τον νου σου ρε; Ζιω μες τον νου σου δωρεάν" εσκέφτηκε με ικανοποίηση.

Περί έρωτα και άλλων δαιμονίων

"θέλω να με θέλει όσο τον θέλω" ή κάτι παρόμοιο λέω στην φίλη μου, που εξεκινήσαμε να μιλούμε που τες 6, έγινε 9, ήπιαμε κάτι ποτά και ελυθήκαν οι γλώσσες μας. 

"πολλά δύσκολο να το εύρεις τούτο" λέει μου

Μα εν θέλω τίποτε λιγότερο. Θέλω να τον θέλω, αλλά για να τον θέλω θέλω να με θέλει εξίσου. Άρα το πόσο τον θέλω, εξαρτάται που το πόσο με θέλει, και πάει κύκλος που σπινάρει όλο και πιο γρήγορα. 

Κι αν δεν το εύρω τούτο, δεν θέλω τίποτε άλλο. 

Τις φορές που ερωτεύτηκα, ήταν αμοιβαίο και καταναλωτικό. Εν είχαμε επιλογή, εν είχε σταματημο. Ήταν παρανάλωμα. Μπορεί να μεν οδήγησε καμία φορά στο happily ever after, αλλά την ώρα που το ζούσα, τες 2 φορές που ερωτεύτηκα ήταν φουλ ένταση, ναρκωτικό. 

Οκ όταν ετελειώσαν οι σχέσεις ήταν καμένη γη, κρανίου τόπος, άξιζε; 

Νομίζω ναι χαχα. 

Δεν μπορώ να ασχοληθώ με το μέτριο. Δεν μπορώ να κυνηγήσω, ή να με κυνηγήσουν, ξε-νε-ρω-νω. Θέλω το αμοιβαίο. 

Αν δεν πολλοκαταλάβω την στάση μπορεί να δοκιμάσω μιαν δυο φορές να δω τι παίζει. Έτσι να βάλω το δακτυλούι μου να δω. Αν εν χλιαρό, νερόβραστο απλά πετσόκομμα. Όχι πως φταίει σε κάτι ο άνθρωπος, ειπαμεν το 1000 φορές δεν κανουν όλοι για όλους. Κι αν υποψιαστώ ότι θέλω παραπάνω, πατώ τα φρένα, ανοίω το αυτοκίνητο και κατεβάζω τον κάτω. Δεν χάνουμε χρόνο. Όχι γιατί θα πάμε που τύπο σε τύπο, αλλά επδ περιμένει η ζωή η ίδια. Φυλάω την ενέργεια μου πως και πως για εμπειρίες και ανθρώπους που για μένα αξίζουν την επένδυση. Η αλήθεια δοκίμασα 1-2 φορές, το μέτριο, το τώρα να δούμε, το ίσως να, αν προσπαθήσω λλίο; Και εχτός του ότι ήταν άδικο προς εμένα, ήταν τρομερά άδικο στον άλλο άνθρωπο που θεωρεί ότι κάτι γίνεται ενώ εγώ παλεύκω μέσα μου να ενδιαφερτώ και να νιώσω κάτι. 

Εν θέλω να συμβιβαστώ με κάποιον επειδή εν καλή περίπτωση, ούτε κάποιος να κανει το ίδιο για μένα. Θέλω-μετά που κάποιο εύλογο λογικό χρονικό διάστημα-να είμαι all in. Χωρίς poker face. 

Θέλω την χρυσή τομή του να με θέλει αλλά να μεν ειναι του σχιερκού μου. 

Δηλαδή, θέλω να με θέλει, αλλά να μεν με θέλει πολλά, να έχει κ άλλα πράματα να καμει αλλα να με θέλει κ αρκετά, αλλά να μεν με θέλει πάρα πολλά επειδή αν με θέλει πάρα πολλά εννα πνιώ και να με πιάσει η απέχθεια και εννα θωρώ το βίτεο που χορεύκουμε μαζί, που γύρνει προς το μέρος μου κ δακκάνει τα χείλη του σαν με θωρεί και να ανατριχιαζω που τες τάσεις φυγής που με κατακλύζουν.

Ραν Λολα ραν

BDSM λόγου

Αντίθετα με την ελευθερία του λόγου πολλοί από μας βιώνουμε το BDMS του λόγου. Δηλαδή λογοκρινόμαστε και γουστάρομεν. 

Αν μετρήσω πόσες σκέψεις μου μπορώ να πω στην καθημερινότητα μου, χωρίς να σοκάρω και χωρίς να με κρίνουν για τις απόψεις μου θεωρώ ειναι περίπου 10%. Το υπόλοιπο πρέπει να το καταπιώ επειδή αν το πω θα μείνουν να χάσκουν. Και πριν μου αρκέψετε, δεν ειναι όλη η Κύπρος κέντρο Λευκωσίας. Υπάρχει μια ολόκληρη Κύπρος στην επαρχία, που ισχύουν όλα τα στερεότυπα του Κυπραίου, με συμπεριφορές που κάποιοι στον μικρόκοσμο της γραφειακής Λευκωσίας θεωρούν ότι δεν υπάρχουν. Το καλό με την ζωή μου είναι ότι εκτίθομαι στην κυπριακή πραγματικότητα καθημερινά. Το κακό με την ζωή μου ειναι ότι λογοκρίνομαι σε τεράστιο βαθμό καθημερινά. 

Η ανωνυμία θεωρητικά θα με βοηθούσε να λέω τις σκέψεις μου που καταπιέζονται καθημερινά. Και για χρόνια αυτό έκανα. Ελάχιστοι ανθρώποι, στα δακτυλα ενός χεριού ξέραν και τον κανονικό εαυτό, και την μπλόγκερ. Αυτό διασφάλιζε την άνεση στο να εκφράζομαι και να λέω ότι μαλακία θέλω. Είχα καλομάθει, εσυρνα διάφορες μαλακίες, διαβάζω τα παλιά μου ποστς καμιά φορά στο άσχετο, και λέω γουάο πραγματικά το έγραψα αυτό κάτω; Επίσης ελάχιστοι άνθρωποι με διάβαζαν. 

Στην αρχή το να με ξέρουν καποιοι βοήθησε να έρθουν οι δύο πλευρές του εαυτού μου πιο κοντά. Άρχισα να ειμαι πιο θαραλλέα στο να λέω αυτά που σκέφτομαι, άρχισα να μεν με πολλοκόφτει να πω το εξτριμ που έχω μες το μυαλό μου. 

Σταδιακά όμως, όσο περισσότεροι με γνώριζαν, παρατήρησα οτι δεν είχα άνετη αυτοέκφραση. Είναι πολλά δύσκολο όταν ο άλλος σε γνωρίζει να σμίξει τις δύο εικόνες, αυτό που βλέπει μπροστά του, και αυτό που ξέρει οτι μπορεί να παίζει στο μυαλό μου. Δεν φκαίνει τόσο αυτόματα. Άμαν ξέρω γω 40 χρόνια φορείς ένα φίμωτρο ακόμα και όταν εν φιλικό το περιβάλλον για να το φκάλεις, είσαι διστακτική. 

Το άλλο που φυσικά έγινε, όσο περισσότεροι με γνώριζαν, και όσοι παραπάνω με ακολουθούσαν, τόσο άρχισα να λογοκρίνουμαι ακόμα και στο ανώνυμο. Άρχισα να μεν θέλω να προκαλώ, άρχισα να μεν θέλω να μιλώ, άρχισα να επιλέγω σε ποιο θέμα εννα τζίσω. Είτε για να μεν με ακκάσουν, είτε για να διατηρήσω την ηρεμία μου. Ώσπου κ έγραψα σε ένα σχόλιο ότι επιλέγω να μεν μιλώ άμαν δεν έχει πρόσφορο έδαφος. Επιλέγω να μεν συζητώ άμαν δεν θέλει ο άλλος να συζητήσει. 

Έμεινα κι εσκέφτουμουν το, δηλαδή; Δηλαδή τωρά λογοκρίνομαι και στο ανώνυμο τζιαι χαίρουμαι κιόλας; Τι εν το νόημα; Εν βίτσιο να σκάζω; Να μπαίνω στην διαδικασία να ποστάρω πράματα μόνο για να ειμαι αρεστή και όχι για να ξεμπλοκάρω τον νου μου επειδή τι; Μου αρέσει τι; Να φορώ το φίμωτρο, και να είμαι και στα τέσσερρα για να μου πισκαλιούν τον κώλο. Και να λέω και ευχαριστώ μάστερ, ευχαριστώ. Οκ οκ μιλούμεν με-τα-φο-ρι-κά μεν μου εξάπτεστε πλις και με μου αρκέφτετε τα "κόρη ο καθένας κάνει ότι θέλει"

Φυσικά και ο καθένας κάνει ότι θέλει. Και επειδή κι εγώ δεν βρίσκω λόγο στην ανωνυμία πέραν του να λέω οτι θέλω, πρέπει να εύρω τα αρχίδια να ξαναλέω ότι θέλω στον χώρο μου. 

ΥΓ1. Απαναία μου μεν το κάνετε εικόνα, στα 4 με φίμωτρο και αρχίδια. 

ΥΓ2. ναι εν πολλά σεξιστικός ο όρος "να εύρω τα αρχίδια".

Ανακατεύθυνση ενέργειας

Άμαν ειμαι πιεσμένη, αμαν γίνουνται πολλά πράματα, άμαν το μυαλό μου εν ζοφφό, κάθουμαι τζιαι μετρώ τα κουτσιά μου. 

Πρώτα μετρώ που παν τα λεφτά μου;

Μετά μετρώ που πάει ο χρόνος μου;

Μετά  κάμνω προσπάθεια να κοιμούμαι πιο πολλά

Και μετά να μετρώ το που πάει η ενέργεια μου; 

Σε τι αξιακό τρώω την ενέργεια μου πάλε; Αξίζει; 

Κι έτσι κόφκω πρώτα τα σόσιαλ μίτια. Γυρίζω την ενέργεια μου που την ψευδαίσθηση της αλληλεπίδρασης στην ανάγκη της αληθινής αλληλεπίδρασης. 

Της συνάντησης

Της έκφρασης 

Της επαφής 

Της αφής

Σταματώ να μοιράζομαι τις στιγμές στο κενό, και εντατικοποιώ το μοίρασμα με τους ανθρώπους που υπάρχουν. Ψυχή και σώμα. Νιώθω οτι έχω ανάγκη για να εντεθώ σαν άτομο πλέον. Πέρασα μια μεγάλη περίοδο-χρόνια-ανακατασκευής, αναθεώρησης, και αν και ήμουν εκεί έξω, δεν ρίσκαρα, δεν μίλησα και δεν ανοίχτηκα. Επειδή δεν είχε έρθει η σωστή στιγμή. Που μάλλον ειναι τώρα.

Φυλάω όλη την ενέργεια μου για τις πραγματικές επαφές, όλο μου το νεύρο ανακατευθύνεται και δεν νερώνεται πλέον δεξιά και αριστερά. 

Είσαι η καλύτερη μαμα του κόσμου

Εν η δεύτερη φορά που προσπαθώ να γράψω τούτο το ποστ επδ την πρώτη φορά παρεκτράπηκα και  κατέληξα να συζητώ οτι ειμαι ίσιο άτομο και βαρκούμαι να παίζω παιχνίθκια και γιαυτό εννα γεράσω με τες φίλες μου σε καμιά βίλλα στην Πάφο. 

Αλλά ας μείνουμε στο θέμα μας αυτή τη φορά. 

Γιατί άμαν σου την πέφτουν καποιοι τύποι και είσαι σινγκλ μαμ το πρώτο κομπλιμέντο που σου λαλούν εν το "εισαι η καλύτερη μαμα"; Τι εν τούτο το τρεντ; Έναν ψυχολόγο να μας κατευθύνει λίγο σας παρακαλώ. Επειδή τζιόλας εν κ λαλούν το επειδή ξέρω γω κάμνεις κάτι πολλά γουάο. Παραδείγματα: 

Αυτός: Τι κανεις απο4ε;

Εγώ: θα κανω μπάνιο τα μωρά, να τους διαβάσω παραμύθι, και να ετοιμάσω τις τσάντες τους για αύριο

Αυτός: εισαι η καλύτερη μαμα

Αυτός: τέλεια η φώτο των παιδιών σου στην θάλασσα εισαι η καλύτερη μαμα 

Αυτός: τι κάνεις;

Εγώ: κάνω πανκέηκς να φάμε

Αυτός: είσαι η καλύτερη μαμα

Αυτός: διατηρείς τα μωρά σου ζωντανά; είσαι η καλύτερη μαμα

Αυτός: δεν δέρνεις τα μωρά σου εισαι η καλύτερη μαμα

Ταίζεις τα μωρά σου εισαι η καλύτερη μαμα

Πλυνίσκεις τα ρούχα τους εισαι η καλύτερη μαμα

Παίρνεις τα μωρα σου σχολείο εισαι η καλύτερη μαμα

.

.

.

Μεν με παρεξηγάτε πάλε και να λαλείτε οτι μουρμουρώ για τα πάντα, και οκ εν καλό να αναγνωρίζεται η αξία σου ακόμα και που στέκεσαι τζιαμε και κάνεις το αυτονόητο εν ωραία να σου πει κάποιος μπράβο. 

Επειδή ναι είμαι πολλά καλή μάνα, τζιαι εν ωραίο να το ακούσω που κάποιον που έμαθε 5 πράματα για μένα σε Χ χρονικό διάστημα και εκτιμά τα, αλλά εσύ εν το εννοείς. Λαλείς το με άλλο σκοπό. Τζιαι ξέρεις τι; Η ανειλικρίνια στο κόμπλιμεντο σου απλά για να μου την πέσεις μέσω της ιδιότητας μου σαν μάνα κάμνει με να θέλω να στρέψω.