Το τσίρκο VI

Ξημερώνει. Μπαίνει το φως από το μπαλκόνι μου και ξυπνώ. Στέκομαι στην πόρτα και κοιτώ έξω, το τσίρκο. Κάνω καφέ και το αγναντέυω, όμορφα χρώματα. Ο κόσμος ξυπνά, άνθρωποι πηγαινοέρχονται, μικροί μικροί σαν μυρμήγκια, ζώα πηγαινοέρχονται μικρά μικρά και ασήμαντα. Και τα βλέπω με τα μάτια μου, μπορεί να είναι μπορεί να μην είναι, υπάρχει στο μυαλό μου, τούτο το τσίρκο μπροστά μου με κόκκινες ρίγες είναι επειδή το βλέπω με τα μάτια μου, μπορεί να είναι μπορεί να μην είναι. Και εγώ είμαι στο μυαλό μου, και είμαι μόνη μου, για πάντα μόνη μου. Και όσα θέλω ή δεν θέλω, και όσα λέω ή δεν λέω είναι ασήμαντα, όπως όλοι οι άλλοι, που οδεύουν από την μέρα που γεννηθήκαν προς το τέλος. Ματαια. Πέφτω στο πάτωμα, κοιτώ τα χρώματα. Ο νους μου εννα σπάσει.

"η ζωή εν έσhει νοήμα,εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα,εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα,εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα,εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα,εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα,εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα,εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα,εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα,εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα."

Μπουμ

Δεν ενημερώνουμε, δεν βλέπω τηλεόραση, δεν μπαίνω facebook, δεν θέλω να ξέρω άλλο, τόσες μέρες ακούω τα πάντα, δεν αντέχω άλλο.
Τα μαθαίνω έτσι κι αλλιώς.
Δεν μπορώ να παίξω το παιχνίδι του σπασμένου τηλεφώνου μέχρι να αποφασιστεί το τι θα γίνει. Ή και τώρα που αποφασίστηκε μέχρι να καθοριστεί το τι σημαίνει αυτό.
Οκ, η ζωή θα είναι δύσκολη, οκ η ζωή θα αλλάξει, οκ εν άδικο.
Μα τι εν άδικο? Από την στιγμή που είμαστε μαριονέττες και ιδιοκτησία του κράτους, επειδή έτσι είμαστε, αυτό θα συμβαίνει. Οπότε το δεχόμαστε! Δεν μπορώ να καταλάβω τι φωνάζει ο κόσμος, αφού αυτό είναι το σύστημα! Αυτό που σου συμπεριφέρετε έτσι, που σε βάζει στην θέση του εργάτη, που πρέπει να κινείς τον τροχό, που είσαι ένα γρανάζι, αυτό είναι το σύστημα μας.
Οπότε αφού αυτό είναι το σύστημα είτε σκας και το αφήνεις να συνεχίσει να υπάρχει, και συ να είσαι ακόμα ένα γρανάζι, ή το αλλάζεις. Αυτό που γίνεται τώρα είναι η αλλαγή αυτή. Οπότε είτε είσαι μαζόχας και δεν δέχεσε την αλλαγή και επιμένεις σε ένα σύστημα όπου θεριεύουν οι τυχοδιώκτες, όλοι βουρούν να φάσιν χωρίς κανένα έλεγχο, και εσύ είσαι το πιόνι που εδούλεφκε μιαν ζωή και τελικά έμεινε κώλος τίτσιρος, είτε με επίπονες και άδικες και δύσκολες συνθήκες η Κύπρος αλλάζει τρόπο σκέψης και δράσης. Αυτά που έπρεπε να γίνουν μήνες, χρόνια πριν γίνονται τώρα σε διαστημα λίγων ημερών. Και γι αυτό θα ειναι επίπονο. Αλλά αναγκαίο, ξεκολλάτε, ποιός θέλει να συνεχίσει να ζει με ένα σύστημα που μας έφερε σε αυτή τη θέση? Και οι κακοί Γερμανοί? Οι Γερμανοί μια χαρά καλοί είναι,και τι κάνουν ξέρουν και που το πάνε, εμείς είμαστε μια ζωή γάροι και ηλίθιοι και επιτρέπουμε τώρα με λάθος τακτικές και πολιτικές να γίνει όλο αυτό. Φάτα τώρα.
Αλλά αλήθεια τι θέλουμε? Τι ζητάμε? Πότε θα μάθουμε? Ένας λαός χωρίς εθνική πολιτική, γίνεται να μην έχεις εθνική πολιτική? Να αλλάζουν σύμφωνα με το κόμμα στην εξουσία αυτά που θέλουμε για λύση του κυπριακού? Γίνεται να μεν έχεις ταυτότητα? Γίνεται να μεν μαθαίνεις την ιστορία σου στο σχολείο? Γίνεται κάθε λλία χρόνια να την τρώμε και να μεν μαθαίνουμε? Γίνεται να μεν αννοίει ο φάκελος της Κύπρου? Γίνεται να μεν ξέρουμε τι έγινετουν σε τούτο τον τόπο τα τελευταία 60 χρόνια? Γίνεται να εν ταμπού? Γίνεται να περνώ να πάω στο βουνό και να συντρομάσσουμε κάθε φορά που θωρώ την θάλασσα της Μόρφου από μακριά επειδή δεν έκαμα ποττέ register οτι εν εκεί? Ποιός αγαπά τούτο τον  τόπο? Οι παππούδες μου επεράσαν τούτα ούλλα που τον καιρό που εγεννηθήκαν και σιωπούν, εν μιλούν, πέτε μας τα να καταλάβουμε πως είμαστε ράτσα ξεροκέφαλη με περιορισμένη μνήμη. Πε τε μας τα χαϊρκα σας, πε τε τα, πώς εσκοτώνεστουν, πως έχει θαμμένους ποτζιει ποδά, πως ο Μακάριος εν ήταν εθνάρχης, πώς εν είχαμε δημοκρατία. Πε τε μας πως εν είχε με Ελληνοκύπριους με Τουρκοκύπριους, τούτα εφκήκαν μετά. Μιαν ζωή πραξικοπηματίες και αριστεροί, ανάθεμα κι αν ξέρουν οι μισοί τι στα ανάθεμα έγινε. Ανάθεμα, άμα μισούμε ο ένας τον άλλο, πώς να αγαπήσουμε την χώρα μας, εν εσηκώσαμε μια φορά τούτη την σημαία περήφανα. Ποιός αγαπά τούτο το νησί εσπάσαν το 300 κομμάθκια. Μόνη μας έννοια να καλέσουμε 17549872304930 κόσμο στους γάμους οι μισοί παντρέυκουντε και δεν ξανακάμνουν σεξ. 
Ξεφτίλα, και εννά μου πεις εννα πληρώσουν κείνοι που δουλέφκαν μια ζωή για να φυλάξουν τα λεφτά τους? Ναι να πλερώσουν, επειδή η ζωή μια ένει, και τούτοι φυλάουν τα λεφτά τους να τα φάσιν που εννά γεράσουν? Μα τι ζωή εννά κάμεις που εννα γεράσεις? Η ζωή εν συνέχεια, να ζήσεις τωρά τωρά τωρά τωρά, όι ύστερα, εφάαν τα νιάτα τους σκυφτοί να δουλεύκουν για να φυλάουν, γιατί? Για να έχουν χαρτούθκια μες την τράπεζα? Για να μεν χρειαστεί να κάμει τίποτε ο βουτυρος ο γιος, οξά η μπίμπο η κόρη?
Είμαστε για να είμαστε.
Και οι σημερινοί, εμείς οι σημερινοί, ήρταμεν με τα πτυχία μας να αναλάβουμε την απαστράπτουσα ευημερία, που ήμασταν φοιτητές και εμαλλώναν αριστεροί και δεξιοί για τον Γρίβα και τον Μακάριο, μιλούμε για εξαίρετα πολιτικά επιχειρήματα. Που ελύσαν τα κόκκαλα τους 15 φορές ως τωρά ρε ΚΕΝΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΑΧΡΗΣΤΟΙ ΟΠΑΔΟΙ. Να ακούω τους αριστερούς να τραγουδουν για της ΕΟΚΑΣ τα κωλοπαιδα, και να εξυμνουν τον Τσε. Ήντα διαφορά έχουν ρε καθυστερημένοι? Και οι δύο επαναστάτες αντάρτες ενάντια στο κατεστημένο ήταν, γάροι. Και οι άλλοι να φωνάζουν ότι ζει ζει και μας καθοδηγεί-ο Γρίβας, ναι ναι-και να θέλουν ένωση με την Ελλάδα από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα. ΡΕ ΞΥΠΝΑ και αντιλήφθου το ΣΗΜΕΡΑ! Να μου σπουδάζουν βοηθός οδοντιατρίου, να μεν ξέρουμε τίποτε τίποτε τίποτε, να μεν ξέρουμε τραγούδια κυπριακά, να μεν ξέρουμε τα κατεχόμενα, να μεν ξέρουμε την ιστορία μας, να είμαστε κατευθυνόμενα πιονια, να τρώμε, να γελούμε και να σhιέζουμε.
Και έτσι επειδή είμαστε τούτος ο λαός που δεν αγαπά κανέναν εχτός που τα ριαλλούθκια του ήρταμε σε τούτο το σημείο, επειδή οι γενιές δεν επικοινωνούν, επειδή οι γενιές δεν μαθαίνουν, και ότι κι αν πείτε προς υποστήριξη των αρετών μας εν με κόφτει, επειδη τα αρνητικά τούτου του λαού εν παραπάνω που τα θετικά του.

Χαζοί

Νομίζω ο πολλύς κόσμος εν καταλάβει πόσο δύσκολα εν τα πράματα, ακόμα. Εγώ εν ξέρω να σας πω που τούτες τες μαλακίες. Εγώ ημουν χαρούμενη στον κόσμο μου. Εγώ εν καταλάβω ναμπον οι χώρες εχτός που τεράστιες εταιρείες, εγώ εν καταλάβω νάμπον τα λεφτά εχτός που μέσο εικονικό-χαρτούθκια-για απόκτηση αγαθών, εγώ εν καταλάβω νάμπον τα αγαθά εχτός που κάποια πράματα που μπορεί να σε ευχαριστούν, εγώ εν καταλάβω νάμπον οι τράπεζες εχτός που καμπόσους που ασχολούνται με αέρα κουπανιστό, τίποτε, εικονικά λεφτά, χρεώσεις και πιστώσεις, συναούμαστεν ούλλοι και αποφασίζουμε τούτο αξίζει τόσα, εσύ χρωστάς τόσα. Όπως που είμαστεν μιτσhιοί και επάιζαμε κούκλες, κουμέρες, λύκους και αρνάκια, εκάμναμε κάποιους κανόνες και ακολουθούσαμε τους, έτσι και τούτοι τωρά. Εγω εν καταλάβω δικαιώματα, νόμους, ιδιοκτησίες, εν καταλάβω τι σhίζουντε ούλλοι, εν θέλω τίποτε, εγώ νιώθω περαστική που τούτο τον τόπο, ασήμαντη, και ασήμαντα τούτα ούλλα. Και λυπούμε τους τούτους ούλλους, επειδή χάνουν το νόημα. Νομίζουν έχουν δύναμη, όπως η βασίλισσα των μελισσών, η βασίλισσα των μυρμηγκιών, το πιο δυνατό βακτήριο, τόση δύναμη έχουν στο σύμπαν. Χαζοί.

Εγώ θέλω την επιστήμη μου, να θωρώ τον ουρανό γαλάζιο και να σκέφτουμε αντανακλάσεις, να θωρώ το ψωμί και να σκέφτουμε ζυμώσεις, να εν όλα απτά, αληθινά και όμορφα, ηλεκτρόνια και πρωτόνια, μάζα και κενό. Εγώ θέλω τον χορό μου, να εν το πιο σημαντικό πράμα να με σώνει ένας καβαλιέρος να με σηκώσει στον αέρα και να μεν την φάω με τα μούτρα χαμέ, εγώ θέλω την μουσική μου, να ακούω τες νότες και να νιώθω πλήρης, θέλω να οδηγώ μες τον δρόμο με ανοιχτά παράθυρα, θέλω να στριφογυρίζω μες την πίστα, θέλω να πιω όλο το βόσπορο, θέλω να διαβασω ούλλα τα βιβλία του κόσμου, θέλω να περνώ τες ώρες μου να παρατηρώ τα αστέρια, να σπάζω τον νου μου να καταλάβω ποιά είμαι, ποιός είσαι, ποιοί είμαστε, θέλω να συζητώ για οτιδήποτε άλλο, θέλω μιαν ζωή που την έχω να την ζήσω όπως θέλω. Δυστυχώς πρέπει να είμαι μέλος τούτης της κοινωνίας, και να δρω με τους κανόνες της. Καταπιέζουμε, επειδή εν έχει νόημα για μένα τούτο ούλλο. 

Θέλω να νιώθω για τούτο τον τόπο όπως ένιωθα κάθε φορά που επέστρεφα και έβλεπα την πρώτη άκρια της γης από το παράθυρο του αεροπλάνου. 

Θέλω να μεν έκαμα λάθος

Θέλω να μείνω

Αλλά η ζυγαριά σάννα μου και κλίνει από την άλλη μεριά.

Επειδή εν φκαίνουν οι ισορροπίες, εν πολλοί οι συμβιβασμοί.

Η ζωή μου μια είναι, και ήδη επέρασα το 1/3 της.

Ετραγουδούσα συνέχεια παλιά το "Τα καράβια μου καίω"

Being BK ή "Θα γίνω κουρεμένη βραζιλιάνα ή κουρεμένος σhιύλλος" #3

-Θα γίνει κούρεμα

-Δεν θα γίνει κούρεμα

-Είπε ο πρόεδρος έτσι, έπρεπε να κάμει έτσι, άτε ρε ατσhιάκκια, άτε να σας δω να πάτε εσείς την άλλη φορά

-Η αλήθκεια έπρεπε να κάμει κάτι καλύτερο

-Πείθει με

-Εν με πείθει

-Έχει κανενα που θα λάμβανε έτσι απόφαση χωρίς να εν η λιγότερο καταστροφική?

-Εν μπορώ να εκφέρω άποψη αν δεν μπορώ να έχω όλα τα δεδομένα

-Εν καταλάβω εν καταλαβω εν καταλαβω εν καταλαβω τούντα παιχνίθκια-είμαι χημικός γαμώ τα οικονομικά σας

-Διαβάζω το ένα το άλλο

-Θωρώ τα νέα

-Διαβάζω τι γίνεται

-Συνέχεια δεδομένα

-Λέγετε eurogroup αγαπητοί-γιούρο γκρουπ, με γιούρο προυπ, με γιούρο κρουπ με τίποτε άλλο

-Όσοι που σας πιστεύουν ότι το ακελ εχει σχεδιο διασωσης αφήστε τα στοιχεία σας ως σχολιο-μην ανησυχείτε εν θα παθετε τίποτε-εν για σκοπούς έρευνας-πλις αφήστε διεύθυνση και τις ώρες που είστε μέσα, επίσης για καθαρά ερευνητικούς σκοπούς απαντήστε στην ερώτηση "αν κάποιος πρέπει να εκτελεστεί πρέπει να γίνει με: α. λιθοβολισμό, β. αιμμοραγία μέχρι θανάτου, γ. σούβλισμα"

τρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρ

-Άτε ρε Πούτιν 3 μέρες μετά αθυμήθηκες να μιλήσεις? 

-Ο τούρκος? μα σάννα και εν πολλή η ησυχία που πάνω μας

-Ισπανοί Ιταλοί Έλληνες διαδηλώνουν με το μέρος μας, επειδή εκάμαν τα σhιόνι εκείνοι διαδηλώνουν και για τους άλλους

-Μόνο εγώ θεωρώ την υποστήριξη που τους παττισμένους κακό οιωνό?

-Μόνο εγώ θεωρώ ξεφτίλα να σε υποστηρίζουν οι "κρίμα"? Σημαίνει ότι εσύ είσαι ακόμα πιο "κρίμα"

-Όπου κι αν πάω η Ελλάδα με πληγώνει

-Μάνα μου Ελλάς τα παιδιά σου σκλάβους ξεπουλάς.

-Επεθύμησα να κάμω κανένα πείραμα! τι εννοείς μα είμαι μέρος πειράματος? 

-Όχι άλλο κάρβουνοοοοοοοοοοοο

-Μπουρλότοοοοοοοοοο

-Waterloo 

-Abba etc

τρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρ

-Τα δικαιώματα και το σύνταγμα και ανθρώπινα δικαιώματα και ξωτικά, νεράιδες, άσπρα άλογα και χάντρες θαλασσιές

-Ρε! μα εν καταλάβετε ότι τα δικαιώματα και οι νόμοι ότι ώρα τους έρτει εξαφανίζουν τα?

-Τα δικαιώματα υπάρχουν για να σου καθορίζουν κείνα που εν έχεις δικαίωμα να έχεις, και όταν χρειαστείς τα δικαιώματα σου πφφφφφφ! σαν τον χρυσό των ξωτικών, την φιλοσοφική λίθο και το καράβι του φίλου μου του Jack του Sparrow

τρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρ

Ρε! εφύρτηκεν ο νους μου

Ρε! Θα γίνω βραζιλιάνα πάλε, και τούτος ο γαμημένος ο Καβαλιέρος να πα να πηδηχτεί

ή Βραζιλιάνα ή σhιύλλος

Προσοχή, προσοχή I am back-Just in time for partying

I drink too much-he hated it-και γελώ δυνατά. Και καπνίζω, και τρώω με λαιμαργία τα πάντα. Χορεύω μόνη μου μεςτην πίστα, τρεκλίζω στα τακούνια μου, ανακατεύω τα μακρυά μαλλιά μου, η φράντζα καλύπτει το ένα μου μάτι, χτυπώ τα νύχια μου στο τραπέζι. Ι might appear crazy αλλά διασκεδάζω το υπερβολικά. Να συμπεριφέρομαι όπως θέλω, να λέω τις βλακείες που σκέφτουμαι. This bitch never left the body.

Κι αν φκαίνουν κάποιες ευαισθησίες κατά διαστήματα ε έσhιει πολλές Beatrixes in the body. Ένας ακροβάτης είπεν της μια που τjιείνες εν η ιδανική γυναίκα, μετά ήρταν περικοπές λόγω κρίσης και απολύσαν τον που το τσίρκο! Εκόψαν την μόνη της οι άλλλες εδώκαν της ένα ταπάνι και ένναιν ιδανική πλέον με τόσο μελάνιασμα.

The body is ready for more! And the brain is following.

Προσοχή το σπαθίν εθέρισεν, I am unleashed!

Dating process posts will follow

Οι περιπέτειες των Beatrix και Peggy #5 Απόψεν είμαστεν οι χωρκάτισσες-glamourous λευκωσιάτισσες

-"Girls night out?"

-"χάτες" λέω της.

Φορώ χρυσό φουστάνι δαντελλωτό, λεοπαρδαλό σακκάκι, σκουλαρίκια μακρυά ως τους ώμους, smokey eyes και κόκκινο κραγιόν, γόβες μαύρες full στρας-το μόνο που διατηρώ στην εμφάνιση μου μόνιμα είναι η απουσία κλατσόν χρώματος ποδιού, ναι κρυώνω, ναι φαίνεται το πόδι μου πιο ωραίο-θέλει αρετή και τόλμη η γάμπα η γραμμωτή.

Φορεί γούννα άσπρη, παντελόνι πράσινο λεοπαρ, κοκκινάδι, μαλλιά ξανιστά με μασhιούες λουλουδάκια, κρίκκους, φανέλλα με σχίσμα ως το αρφάλι.

Μπαίνουμε μες το Mo. Έχει άλλες δύο φίλες μας εκεί, παρόμοιο paranoid look στα ρούχα.

Απόψε είμαστεν οι χωρκάτισσες-glamourous λευκωσιάτισσες. Μπαίνουμεν στους ρόλους. Ποτόν, υφάκι, ανέμισμα της μαλλούρας, σάσμα των βυζιών να φκαίνουν λλίο πόξω καταλάθος χωρίς να το θέλουμε. Να παίζει η μουσική, να μιλούμε και να στεκούμαστεν στο μπαρ, ακίνητες, ακίνητες, ακίνητες, ακίνητες, ακίνητες, ακίνητες. Τα ultimate σκέδια-λατρεύω να καταστρέφω την εικόνα μου. Crash and burn you perfect little crazy barbie! 

Εχαχανίζαμε αφόρητα, εξεκινήσαμε να χορεύκουμε, οι αρσενιτjιοι εκοντοσυναουνταν μας, ήμασταν καρναβάλια πριν τα καρναβάλια. Και τjιαμε που εκατακτήσαμε τον θρόνο του καρακιτσαριού μπαίνει μέσα μια παρέα γκόμενες. Και όση προσπάθεια εκάμαμε να γίνουμε trashy χωρκαθκιές Λευκωσιάτισσες επήε του κώλου. Τα είχαν όλα φίλε μου. Νύχια τjιελλωτά μαγισσέ, μαλλιά εξτένσια, βυζάκια έξω, πιππογραμμή στα χείλη (σκούρο μολύβι γύρω από τα χείλη για τους αδαείς αμά πια όλα να σας τα εξηγώ), λεδερ κολάν συνοδευόμενο από ψωμάκια. Η μια ήταν και θκυό μέτρα ταρτανοκόμματος υποσκιαστήκαμε. Εσταθήκαν που την άλλη μερκά του μπαρ, επαραγγείλαν τα ποτά τους, ετσιαρίζαν με δυσκολία (λόγω νυχιών) επεταρίζαν τα μμάθκια τους. Ο μπάρμαν τόσην ώρα εστέκετουν ομπρός μας ίσhια εφαραντjίστειν, επήε στους κόμματους απέναντι. Οι φίλες μου επήραν το προσωπικά.

"Μα τόσο σάσμα να γίνουμεν σκέδια και να περνούμεν απαρητήρητες?" είπε η μια θλιμμένα

"Αυτή είναι η διαφορά του ορίτjιναλ με το φέηκ" εξήγησα της.

"Πέρκει να πρέπει να πλερώσουμε και τα ποτά μας" έσυρεν μας η άλλη και ανάψαν τα λαμπάκια μας.

"Εννα μεν βρεθεί ένας να προσφερθεί να μας κεράσει?" απαντώ καθώς βλέπω γύρω μου τρομοκρατημένη.

Τότε το πήρα απόφαση. Θα τις εξολοθρεύαμε. Έπαιξεν η μουσικούα που το Kill Bill και εγυάλλισεν το μμάτι μου. Έκαμα της Άη Κκόντακτ της ψηλής του στυλ "I am fucking watching you bitch" και ανταπέδωσε μου του στυλ "are you talking to me?".

Αρκέψαμεν σου χορούς, με τες φίλες μου, να τραβούμεν τα μαλλιά μας που τους λαιμούς μας hot και καλα, να τριφκούμαστεν η μια πας την άλλη, promising βλέμματα η μια στην άλλη και σε όλους τους αρσενικούς και στον μπάρμαν, να δαγκώνουμεν τα χείλη μας-τα κάτω χείλη duh, you know typical trashy women dancing. Αρκέψαν σου και οι άλλες τα ίδια πόρνικα αλλά ούφου κείνες είχαν το μες το γιαίμα τους το βλεμματάκι του "είμαι έτοιμη να τον φάω αλά youporn". Τα πράματα εγίναν άγρια, εγλυφαμεν τες βούτjιες μας, εσηιουμαλίζαμεν τες ζάμπες μας, εσφίγγαμεν τα μπράτσα μας στο σώμα μας να πετάσσουνται τα βυζιά μας πόξω, τίποτε...εχάσαμεν το παιχνίδι. 

Άμα και είδεν μας η ταρτάνα η ψηλή να παρετούμαστεν είδεν με θριαμβευτικά και έφκαλεν μου την γλώσσα της. Τραβώ και γω την σπάθα και ανεβαίνω πας το μπαρ και με τρία βήματα είμαι μπρός της, αρπάσσω της το πιγούνι. 

"Χαμηλή αυτοπεποίθηση ή daddy issues?" ρωτώ την στοχεύοντας το σπαθί μου στο πρησμένο της βυζί. (αλήθκεια επερίμενα να τρυπήσει και να ξεφουσκώσει σαν το μπαλόνι).

Παίρνω δύναμη να της το καρφώσω καθώς με βλέπει στα μάτια τρομοκρατημένη.

"Beatrix" φωνάζει μου η φίλη μου.

Γυρίζω και την βλέπω με την άκρη του ματιού μου, δείχνει μου το mobile μου. 

"Εν ο Καβαλιέρος" λέει μου. 

Χάνω την δύναμη μου, ξαπολώ την και πάω πίσω να διαβάσω το μήνυμα. 

-Δυστυχώς λείπεις μου.

Αναδιάρθρωσης το απόσπασμα

Αναδιαμορφωθήκαν τα κόκκαλα μου.

Εγίναν οι σκέψεις μου κουβάρι και ο νους μου εγέμωσε ηλεκτρικές εκκενώσεις.

Έκατσεν απέναντι μου και άκουσε με.

Είπα του πράματα που εν είπα τόσο καιρό.

Είπα του συγνώμη, είπα του ευχαριστώ.

Εξήγησα του.  Την αλήθκεια.

Εδέκτηκε τα ούλλα.  Ανακουφίστηκε

Αγκαλιαστήκαμε και έφυε χαμογελώντας.

Έτσι πρέπει να βάλλεις τελείες. 

Και εγώ ξεκινώ την αναδιάρθρωση του κράτους του νου μου, περνώντας νέα αντιτρομοκρατικά νομοσχέδια.



PS. έχει κάτι κύματα ζεστά μες το ημέηλ μου, ούλλο αφρούς.