Ορθολογιστικές σκέψεις κι αποφάσεις

Αυτές τις μέρες -ΚΑΠΟΙΟΙ-δασκάλοι μαθαίνουν στα κοπελλούθκια μου το πόσο ένδοξη και μοναδική φάρα είμαστεν. Αντιμετωπίσαμε την Αγγλία και ΕΚΕΡΔΙΣΑΜΕΝ κυρίες και κύριοι αν δεν το εξέρατε. 

Ρε παιθκιά γίνεται να το σκιπάρουμε τούτο το αφήγημα; Γινεται τα κοπελλούθκια μας να μεν κάνουν το ταξίδι του "είμαστε δυνατή ηρωική μοναδική ράτσα" στο "ρε σάννα και είμαστε οι λούζερς βασικα;" Γινεται να μεν στήνουμε στα μωρά στο σχολείο μιαν ιδέα εξωπραγματική χωρίς λόγο;

Δλδ για μένα εν αρκετό οτι κάποια άτομα παλέψαν γι`αυτό που θεωρούσαν το καλό του τόπου και ας μεν εκαταφέραν την ένωση. Εν αρκετό ότι υπήρξαν άτομα σαν τον Παλληκαρίδη που εμπνευστήκαν και εδώσαν την ζωή τους για έναν σκοπό, εν χρειάζονται φανφάρες και έξτρα σάλτσες, για να έρκουνται τα κοπελλούθκια στα 20+ να ανακαλύπτουν ε ξερεις εν κ έγινε η ένωση, ε ξέρεις εν πολλά controversy η Εοκα λόγω της Β, ε ξέρεις εδώκαν μας κράτος κ δεν εξέραμε τι να το κάνουμε, ε ξέρεις οι εγγλέζοι εν κ εφύαν ποττέ απλά εξεφορτωθήκαν τους πελλούς ιθαγενείς και την διαχειριση τους, σαν εκρατήσαν χρήσιμα εδάφη να κάνουν την δουλειά τους, ε ξέρεις που το 74 που μεταφέρουμε το συλλογικό μας τραύμα χωρίς να κλείνει, χωρίς διάθεση που κάποιο υπεύθυνο κράτος να κατευθύνει πηλέ μου κάπου την κουλτούρα, ε ξέρεις ακόμα εν συμφωνούμε ποιοι είμαστε καθένας άλλη ταυτότητα αλλη πραγματικότητα σαν είμαστε 5 φτείρηες, ε ξέρεις ακόμα παίρνουμε συναισθηματικές αποφάσεις χωρίς να μπορούμε θεωρώ να σκεφτούμε ψυχρά κ ορθολογιστικά. 

Να φκει ένας ρε, ένας να πει, εγώ τωρά εννα σκεφτώ ψυχρά, εννα βάλω πρόγραμμα, αργά κ σταθερά εννα χτισω 5 πράματα να προμοτάρω την κυπριακή ταυτότητα έτσι ώστε σε 2 γενιές να φκάλω κυπραίους πολίτες, 5 τραούθκια , 5 παραδοσιακά φαγιά, εννα εύρω ξεχασμένες παραδόσεις να αναβιώσω. Εννα ετοιμάσω μιαν κοινωνία που εννά μπόρει να δεκτεί σε κάποια φάση μιαν λύση. Εννά δω τι πραγματικά εν δυνατόν να γίνει με την λύση του κυπριακού και να το λύσω. Εν τούτο που σκέφτουμαι για τες ορθολογιστικές αποφάσεις, αν δεν κλαψομουνιαζε ο Παπαδοπουλος στην τιβι οι Βαρωσιώτες θα ήταν έσσω τους. Ναι τα σύνορα μας δεν θα ήταν στην Κερύνια αλλά τι να κανουμε, αμαν είμαστε 5 φτείριες με σύνδρομο μεγαλομανίας και αδυναμία ορθολογιστικής άποψης, συνεχίζουμε να χάνουμε και να χάνουμε και να χάνουμε, ώσπου σήμερα το 2025, με συνεχείς αποτυχίες την μιαν μετά την άλλη, η διχοτόμηση να φαντάζει και να είναι η μόνη ορθολογιστική λύση. Αμαν για 10ετίες δεν έχει παρθεί μια ουσιαστική ψυχρή μη συναισθηματική απόφαση για διαχείριση της κοινωνίας και πως να δεχτεί μια λύση, τι λύση να γυρεύκουμε; Σαννα και έχει λύση να μεν χάνουμε. 

Είμαστε σαν τους ασθενείς της σηψαιμίας που λιώνει το πόδι μας που την αρρώστια, αλλά αντί να το κόψουμε να γλιτώσουμε τα υπόλοιπα, θέλουμε το πόδι μας, εν πολλά όμορφο να έχεις ενα ολόκληρο σώμα, τούτο το πόδι εχάρισε σου υπέροχες στιγμές, και παρπατάς τέλεια αμα έχεις δύο πόδια. Γιαυτό καλύτερα να πεθάνουμε σιγά σιγά ολόκληροι παρά να πάρουμε μια σκληρή απόφαση με τα νέα δεδομένα. Εν σάννα και δεν θέλουμε να ζήσουμε. Κ η μόνη παρηγοριά μας σαν ψυχομαχούμε και εθελοτυφλούμε οτι εννα υποχωρήσει ως δια μαγείας η αρρώστια κ εννα είμαστεν ξανά το ίδιο όπως παλιά, εν η φάση που επαίζαμε μάππα στα 15 στο χωρκό, ήμασταν οι καλύτεροι του χωρκού και θα παίζαμε στην πρώτη κατηγορία-ή τουλάχιστον έτσι μας ελαλούσαν ούλλοι. 

τζιαι είπα να μεν καμνω έτσι ποστς, εννα οτ μετανιώσω και να το κατεβάσω σαν τα άλλα

The dating process #14

Τζιαι θωρεί με έτσι να χαχανίζω και να χορεύκω. Και έρκεται κοντά, χαμογελώ. Λαλεί μου μια πελλάρα και γελώ. Μετά χορεύκουμε τζιαμέ μια χαρά. Εν ωραία η νύχτα, μιλώ με την παρέα, μιλώ με όποιον μου μιλά. Χορεύκω επειδή γι`αυτό επήα, για να χορέψω. 

Τζιαι θωρεί με και ρωτά με το όνομα μου, και λαλώ του το. Και ρωτά με για το τηλέφωνο μου αλλά διώ του insta και κάνει με follow. Εν ευγενικός ως τα τωρά και γενικά εν πιστεύκω να γίνει κάτι αλλά εν και ξέρεις και ποττέ. Μπορεί να τύχει να εύρουμε 5 κουβέντες να πούμε. 

Πάει να φύει και έρκεται να με αποχαιρετήσει.

"Τρίτη ή Τετάρτη θα σου πω να πάμε για ποτό" λαλεί μου μες το αυτί.  

"Έχω τα μωρά εν πολλά δύσκολο"

"Εννα τα βολέψεις" λεει μου κοιτάζοντας με τσακκίρικα. 

Έτσι επήε να με πιάσει ο πέλλαρος, επήε να με τυλίξει ο δαίμονας, να τραβήσω το σπαθί μου να το ρέξω μες το μμάτι του. 

Αλλά μετά εθυμήθηκα οτι είμαι χωρισμένη απελπισμένη που έριξα όλα τα στάνταρτς μου, σε αθλια συναισθηματική κατάσταση που πρέπει να πετάξω τα κοπελλούθκια μου σε οποιονδήποτε μπορεί να μου τα προσέχει επειδή είπε μου ένας καλοκαρδος καλοπροαίρετος άντρας που τον ξέρω 37 λεπτά ότι εννα μου κάμει την χάρη να με πάρει για ποτό. 

Ευτυχώς αθθυμηθηκα το πριν τον ακρωτηριάσω. 

Μια ιστορία #16

"Έχω ταξίδι" στέλνει της, "έλα."

Θωρεί το μήνυμα. 

Χρόνια και δεκατίες. Ήταν νέοι, εγίναν μεσήλικες. Ήταν φοιτητές, εγίναν επαγγελματίες. Εκάμαν οικογένειες, εκάμαν σπίθκια. Επήραν αποφάσεις. Εστήσαν ζωές. 

Τζιαι ακόμα αμα της μιλά, εν 20 χρονών. Άμαν της μιλά εν ξανά φοιτήτρια ερωτευμενη με κάποιον που δεν πρέπει να εν ερωτευμένη. Επειδή έτσι αποφάσισε. Ότι δεν πρέπει. Αποφάσισε, όσο καταναλωτικά κι αν ερωτευτήκαν, αποφάσισε ότι δεν θα το ζούσε. 

Είπε του όι στα 25. Και, όταν εστράφηκε στα 30 έπρεπε να του πει όι πάλε. Εστράφηκε στα 40 παρά, και εν σαννα και εν η τελευταία ευκαιρεία. 

Κλείει τα μάθκια της, και σκεφτεται την πρώτη φορά που τον είδε. Ψηλό, και με το μακρύ του το μαλλί, και το πέτσενο του το σακκακι. Που ήταν απευθείας χημικη αντίδραση. Που ετραβούσαν ο ένας τον άλλο σαν μαγνήτες. Που εν τον έκοφτε τίποτε, τιποτε. Ούτε πόθεν ήταν, ούτε ποια ήταν. Ακόμα εν ξέρει πως αντιστάθηκε. Ίσως ήταν μονο δικό της θέμα. Δική της η δειλία. Δική της επιλογή να μεν το ζήσει, επειδή δεν ήθελε να αντιμετωπίσει καμία κατακραυγή για αυτή της την επιλογή. 

Στέλλει της φωτογραφία του. Εν ο ίδιος. Απλά 40. Εν ο ιδιος και κάθε επικοινωνία, κάθε φωτογραφία, κάθε τι, εν αναμνήσεις, και χημεία, και πτήσεις στα ουράνια, κ πόθος. Και αδυναμία να τιμήσει το μεταξύ τους, αδυναμία να ξεπεράσει τα κολλήματα της, και την κοινωνία, και αναμενόμενη κατακραυγή. Χρόνια και χρόνια απωθημένου στο ονομα του, 5 γράμματα, μια ολόκληρη θάλασσα. 

Κλείει τα μάθκια της, θωρεί ούλλα τα σενάρια που έκανε το μυαλό της, ούλλες τις φορές που την αγκάλιασε, ούλλες τες ιστορίες μες τον νου της. Τζιαι αποφασίζει ότι κανεί, φτάνει. Εν θα γίνει τίποτε. Εν μπορεί να γίνει τίποτε. Όσο έντονο κι αν ήταν, η αδυναμία της εκαθόρισε το μέλλον. Κ χρωστά του να τον ελευθερώσει. 

Γιαυτό εν του απαντά. Και εν θα του απαντήσει. Ποτέ ξανά. 

Μαζί για τα μωρά

Ε τζιαι μετά που έκαμνε λάικ ότι στόρυ επόσταρα, τα σκατά μου να έβαλλα στόρυ θα έκανε λάικ, μετά που καρδουλιασε κάθε φωτογραφία μου από το 1821, μετά που ενδιαφέρτηκε για τα κοπελλούθκια μου, και επιασε με κουβέντα καμιά δεκαρκά φορές. Μετά που ανάφερα 37 φορές οτι ειμαι single mum και έχω διαζύγιο, μετά που εφλερταρε ανοιχτά και γραπτά, ερώτησα τον αν εν χωρισμένος

Και είπε μου οχι, εν απλά στον γάμο για τα μωρά, σε ένα νεκρό γάμο...η γυναίκα του και αυτός ειναι δύο ξένοι πκιά....ειναι μαζί μόνο σαν γονείς....τιποτε άλλο δεν έχουν μεταξύ τους.....τι δράμα περνά και αυτός ο άμοιρος. 

Ρε πελλέ, εν καταλάβω. 

Μετά από κάποια μίζερα χρόνια, επιτέλους η τελευταία διετία η ζωή μου εν όμορφη, ήρεμη, συσταρισμένη. Προβλήματα ουσιαστικά στην προσωπική μου ζωή δεν έχω, με τον πατέρα των παιδιών μου είμαστε σε μια βαρετή επαγγελματική σχέση χωρίς ιδιαίτερα σκαμπανεβάσματα, έχουμεν συσταρισμένα διατάγματα, και συνεργαζόμαστε τυπικά. Περνώ ήρεμα όμορφα βράδια, με τον εαυτό μου, κάμνω αφρόλουτρα, και μασαζ, θωρώ ότι θέλω στην τιβι, περνώ ωραια σαββατοκυριακα με τα μωρά, περνώ ωραία σαββατοκυριακα χωρίς τα μωρά με φίλους που θέλω και γουστάρω. Πάω όπου μου καβλώσει διακοπές και εκδρομές. 

Γιατί να βάλω μες την ζωή μου την μιζέρια ενός μίζερου γάμου που ενναιν καν δικός μου; 

Γιατί να είμαι εγώ το χάπι που εννα πιει ένας μίζερος παντρεμένος, για να αντέξει αλλό λλίο στο γάμο του;

Ή γιατί να είμαι εγώ τζίεινη που εννα απορροφήσει την τοξικότητα του τέλους του γάμου του; 

Γιατί, ενώ με τα πάνω μου και τα πάνω μου ζιω λλίο στο care bears κοσμό μου, να αποφασίσω ενεργά να εισάγω τα σκατά του οποιοδήποτε για να με μολύνουν;

Θωρείς μιαν σινγκλ μαμα που περνά καλά, που ήβρε τα πατήματα της και περπατά και χορεύκει και διασκεδάζει, ποιος εισαι ρε ξιμαρισμένε που εννα σε βάλω στην ζωή μου να με ξιμαρίσεις; Χαράς την αυτοπεποίθηση που έχεις που θεωρείς οτι εννα σε θέλω τόσο πολλά στην ζωή μου, που εννα είμαι διαθετιμένη για τα νερόβραστα κρεβάθκια σου και μυστικά ραντεβού σου να ρισκάρω τούτο το μπλις που ζιω. ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΑΣΠΟΥΜΕ;

Ε τζιαι τέλοσπαντων, γιατί εν απάντησες όταν σε ρώτησα: 

Η γεναίκα σου ξέρει το οτι εισαστε μαζί για τα μωρά και μονο;