Γενικά περνώ μια καταθλιπτική περίοδο το τελευταίο εξάμηνο που δεν βρίσκω τον λόγο που η ζωή μου εν έτσι σκέδιο. Και το ταξίδι σε μια υπέροχη ευρωπαϊκή πόλη ήταν το κερασάκι στη τούρτα.
Μέχρι τώρα, όποτε πήγαινα κάπου εχτός και ερχόμουν πίσω με έπιαννε η κατάθλιψη για μένα. Που ζω και τι κάνω. Μες τες επόμενες μέρες ξεχνούσα, με έτρωγε η καθημερινότητα και τα μικρά μικρά και ασήμαντα.
Η κόρη μου είναι τώρα σε φαση που ρουφά σαν το σφουγγάρι. Λίγες μέρες εκεί και έμαθε λεξούλες και απαντούσε σε ξένους, χτυπούσε εισητήρια του μετρό, έμαθε το πρόγραμμα που ακολουθούσαμε στην πόλη. Έβλεπε τα άλλα παιδάκια τι κάναν και έπαιζε στους ατέλειωτους κήπους και πάρκα. Τα ερεθίσματα που λάμβανε ήταν αμέτρητα. Τα ερεθίσματα που μπορούν να λάβουν τα παιδάκια σε εκείνη την πόλη είναι ατέλειωτα. Ποταμούς και βάρκες και "πάκιες", αμέτρητα μουσεία με προγράμματα για παιδιά. Και προγράμματα πρωτοποριακά, για τέχνη, τεχνολογία, επιστήμες. Αμέτρητοι χώροι για επίσκεψη.
Σκέφτομαι και τα πράματα που κάνουμε στην Κύπρο με το μωρό. Από το πάρκο της Αθαλάσσας μέχρι το μολ και πίσω. Η Λευκωσία εν έχει χώρο για περπάτημα. Ούτε πεζοδρόμια. Και να τα κάμει, τον μισό χρόνο δεν μπορείς να φκεις έξω. Έχει κάτι μαθήματα που αρχίσαν δειλά δειλά. Αλλά εν περιορισμένα και σίγουρα εν συκγρίνονται ασπούμε με ένα τεράστιο μουσείο που κάνει κ πρόγραμμα. Εν το ίδιο ασπούμε να κάνεις τέχνη σε ένα δωματιούι στον Στρόβολο με το να κάνεις τέχνη στο μουσείο μοντέρνας τέχνης; Εν το ίδιο να παίζεις μηχανούες στο μολ με το να κάνεις πρόγραμμα για νήπεια που σου δείχνουν πως μεταφράζεται κάτι σε εικόνα στο μουσείο ήχου και εικόνας;
Ως τωρά κάθε φορά που στρέφουμουν Κύπρο από μια ωραία πόλη η κατάθλιψη ήταν αποκλειστικά για μένα. Γιατί να μεν φεύκω. Τωρά η κατάθλιψη εν κ για την κόρη μου. Που την περιορίζω έτσι, που αυτά τα παιδάκια σε αυτή την πόλη θα έχουν το πλεονέκτημα έναντι της. Άρα;
Μέχρι τώρα, όποτε πήγαινα κάπου εχτός και ερχόμουν πίσω με έπιαννε η κατάθλιψη για μένα. Που ζω και τι κάνω. Μες τες επόμενες μέρες ξεχνούσα, με έτρωγε η καθημερινότητα και τα μικρά μικρά και ασήμαντα.
Η κόρη μου είναι τώρα σε φαση που ρουφά σαν το σφουγγάρι. Λίγες μέρες εκεί και έμαθε λεξούλες και απαντούσε σε ξένους, χτυπούσε εισητήρια του μετρό, έμαθε το πρόγραμμα που ακολουθούσαμε στην πόλη. Έβλεπε τα άλλα παιδάκια τι κάναν και έπαιζε στους ατέλειωτους κήπους και πάρκα. Τα ερεθίσματα που λάμβανε ήταν αμέτρητα. Τα ερεθίσματα που μπορούν να λάβουν τα παιδάκια σε εκείνη την πόλη είναι ατέλειωτα. Ποταμούς και βάρκες και "πάκιες", αμέτρητα μουσεία με προγράμματα για παιδιά. Και προγράμματα πρωτοποριακά, για τέχνη, τεχνολογία, επιστήμες. Αμέτρητοι χώροι για επίσκεψη.
Σκέφτομαι και τα πράματα που κάνουμε στην Κύπρο με το μωρό. Από το πάρκο της Αθαλάσσας μέχρι το μολ και πίσω. Η Λευκωσία εν έχει χώρο για περπάτημα. Ούτε πεζοδρόμια. Και να τα κάμει, τον μισό χρόνο δεν μπορείς να φκεις έξω. Έχει κάτι μαθήματα που αρχίσαν δειλά δειλά. Αλλά εν περιορισμένα και σίγουρα εν συκγρίνονται ασπούμε με ένα τεράστιο μουσείο που κάνει κ πρόγραμμα. Εν το ίδιο ασπούμε να κάνεις τέχνη σε ένα δωματιούι στον Στρόβολο με το να κάνεις τέχνη στο μουσείο μοντέρνας τέχνης; Εν το ίδιο να παίζεις μηχανούες στο μολ με το να κάνεις πρόγραμμα για νήπεια που σου δείχνουν πως μεταφράζεται κάτι σε εικόνα στο μουσείο ήχου και εικόνας;
Ως τωρά κάθε φορά που στρέφουμουν Κύπρο από μια ωραία πόλη η κατάθλιψη ήταν αποκλειστικά για μένα. Γιατί να μεν φεύκω. Τωρά η κατάθλιψη εν κ για την κόρη μου. Που την περιορίζω έτσι, που αυτά τα παιδάκια σε αυτή την πόλη θα έχουν το πλεονέκτημα έναντι της. Άρα;
