Η Μπεατρίξ λειτούργησε για πολλά χρόνια σαν alter ego. Ήταν ένας μηχανισμός αυτοπροστασίας για μιαν 26άρα που έβγαινε από μιαν δύσκολη κατάσταση και ο μόνος τρόπος να διαχειριστεί τον εαυτό της ήταν η δημιουργία μιας ανώνυμης περσόνας μέρος του εαυτού της για να πει ανοιχτά τις αλήθειες της χωρίς να παρεξηγηθεί από άτομα που είχαν σημασία. Να αφαιρέσει την προκατάληψη, να αφαιρέσει την εικόνα της από το μυαλό της και να πει αυτά που είχε και έχει μέσα της χωρίς να φιλτράρει.
Και είπε και είπα πολλά. Ευτυχώς ξεγυμνώθηκα σε αυτό το μπλογκ πολλάκις.
Δυστυχώς ξεγυμνώθηκα σε αυτό το μπλογκ πολλάκις.
Δεν νιώθω πλέον οτι η Μπεατρίξ επιτελεί κάποιο έργο μέσα στο μυαλό μου.
Κάποτε η Μπεατρίξ ήταν ένα μέρος του εαυτού μου που έκανε τα κομμάτια του μυαλού μου να ενωνονται. Να εκτίθονται και να τιμούνται. Να αναλύονται και να οριοθετούνται. Τώρα δεν έχω αυτή την ανάγκη. Το μυαλό μου οργανώθηκε και η ψυχή μου μοιάζει σας να ειναι ένας φοίνικας που αναδύεται από τις πυρκαγιές μεγάλες ή μικρές.
Δυστυχώς το μπλογκ μου πλέον με κάνει να νιώθω ανασφάλεια. Είπα τόσα, και είμαι όλη εδώ στο πιάτο σου. Και θα μου πεις αναγνώστη μου, πρόσεχε ποιος θα ασχοληθεί κόρη μου μαζί σου. Η αλήθεια δεν χρειάζεται παραπάνω από έναν.
Έτσι πρέπει να επιλέξω. Κι επιλέγω εμένα. Η Μπεατρίξ ήταν ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου, που μου έφερε και καλά και κακά. Κρατώ τα καλά... μαθαίνω από τα κακά.
Δεν ξέρω αν ποτέ μου ξαναέρθει η ανάγκη για την Μπεατρίξ. Η απόλυτη ειλικρίνια που κατάθεσα τόσα χρόνια σε αυτή την σελίδα λειτούργησε σαν βάλσαμο σε πολλές περιπτώσεις. Αλλά την δεδομένη στιγμή, η αυτολογοκρισία και η ανασφάλεια που νιώθω για το ποιος διαβάζει το μπλογκ και πως τα μεταφράζει το κάνουν υπερβολικά δυσάρεστο για να το συνεχίσω.
Οποτε αυτή την χρονιά αποχαιρετώ ακομα ένα μέρος του εαυτού μου με μεγάλο πόνο αλλά ανακούφιση.
Ατουταλέρ
