"Δεν μπορώ να ξανακλείσω τα μάθκια μου" της λέω.
"Ενδιαφέρον ο τρόπος που το παρουσιάζεις" απαντά μου.
Αθθυμούμαι που ήμουν μιτσιά, είχα μια βίβλο. Έφαα τους τόπους προσφατα στες 4-5 βιβλιοθήκες που μου ανήκουν στην μάνα μου, και στα φυλάμενα βιβλία που έχω καταχωνιασμένα σε ερμάρκα να την εύρω, δεν κατάφερα να την εύρω. Ήταν μια υπέροχη παιδική βίβλος και η παλιά διαθήκη ήταν γεμάτη τόσο ακραίες ιστορίες που την εθκιάβασα 300 φορές ήξερα τα πόξω. Σηκώνουμουν επήγαιννα εκκλησιά τες Κυριακές με τη γιαγια μου όταν εκοιμούνταν οι γονιοί μου. Την Μεγάλη Βδομάδα πήγαινα πρωί κ εσπερινό. Ήμουν με όλες τες θειάδες στα εγκώμια του επιταφείου, έμενα να καθαρίσουμεν την εκκλησια. Απαιτούσα να πηγαίνω κατηχητικό.
Μετά όσο μεγάλωνα, αρκέψαν και δεν μου εκολλούσαν τα κομμάθκια. Εν ετσιάττιζε το αφήγημα. Εχτός που αυτό που με ενοχλούσε όταν είδα περίοδο κ ξαφνικά ήμουν "βρωμικη" που το ένιωθα πολύ άδικο., θυμουμαι έντονα μια στιγμή στην πρώτη λυκείου. Μιλούσε η θρησκευτικός και εγίνετουν μια συζήτηση ότι κανένας που δεν είναι χριστιανός δεν πάει παράδεισο.
"Ακομα κι αν ειναι ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου, δεν εκανε αμαρτία αλλά δεν ειναι χριστιανός;"
"Οχι, αν ειναι αλλοθρησκος δεν γινεται να παει παράδεισο"
"Αν ειναι ο καλύτερος αλλά δεν ειναι αλλόθρησκος, ειναι άθρησκος, αθεος;"
"Οχι μονο οι χριστιανοί παν στον παράδεισο. Σε κάποια φάση της ζωής τους έχουν την ευκαιρεία όλοι οι ανθρώποι να έρθουν στον χριστιανισμο"
"Αν εν ένα μωρό 1 χρονού; τι ευκαιρεία εχει να γινει χριστιανος; Κ όλοι αυτοί οι ανθρώποι πριν τον Χριστο; Τι φταινε;"
Ήταν η αρχή του τέλους για εμένα και την θρησκεία. Μετά επήα και πρακτικό, ήρθε κ έδεσε το γλυκό. Ήβρα αλήθκειες, ήβρα άλλους τρόπους σκέψης, εμβάθυνα που μόνη μου. Ακόμα πάω εκκλησία, βρίσκω μια θαλπωρή, σαν κάτι γνώριμο, σαν μια παράδοση. Μου αρέσει η μυρωδιά του καπνιστηριού, μου αρέσουν οι ύμνοι κ οι ψαλμωδίες, μου αρέσει το χάι χούι στην αυλή της εκκλησιάς με τους χωρκανούς. Κ βρίσκω μια κάποια σημαντικότητα στις τελετές, όχι επδ πιστεύω στις ευλογίες και σε τούτες τες ιστορίες. Αλλά πχ ας μιλήσουμε για κηδείες, βοηθά η διαδικασία να βάλει ένα πλαίσιο στο πένθος σου, σε βοηθά να έχεις ένα κλείσιμο μέσα σου και να πάεις ίσως στο επόμενο στάδιο. Δεν μπορούν όλοι να το κάνουν από μόνοι τους, κ εν εδώ που εν καλά που έχεις μια τελετή να σε βοηθήσει. Εξίασα πάλε τι ελέαμεν;
Οπότε δυστυχώς/ευτυχώς δεν πιστεύκω σε τίποτε. Εν σάννα και ανοίξαν τα μάθκια μου κ είδα, είδα την αλήθκεια και δεν μπορώ να δω τίποτε άλλο πλέον. Πιστεύκω σε κάτι δικό μου. Θέλω να ειμαι οκ άτομο για μένα. Θέλω να μεν λέω ψέματα και να μεν περιπαίζω για μένα. Όχι επειδή θέλω να πάω στον παράδεισο. Ήθελα να τιμώ πχ το στεφάνι μου, όχι επδ ευλοησε το ο Θεός, αλλά επειδή ήταν που μόνο του τόσο σημαντικό για μένα. Επειδή το ειπα ΕΓΩ. Θέλω να είμαι σωστή όσο μπορώ στην ζωή μου, για να νιώθω ΕΓΩ καλά για τον εαυτό μου.
Άρα όπως και με την θρησκεία, είμαι στην ίδια κατάσταση τωρά και με την πίστη στο "Υπάρχει Αγάπη Μπεατρίξ". Θεωρώ πάλε ανοίξαν τα μάθκια μου κ θωρώ.
Δυστυχώς.
Είδα.
Θεωρώ πρέπει να υπάρχει μία αθωότητα στο να μπορείς να ερωτευτείς κ να αγαπήσεις. Κ θεωρώ αυτήν την αθωότητα ή την έχω χάσει εντελώς ή την έχω εκλογικεύσει εντελώς. Ίσως κάποιοι να μεν χάννουν την αθωότητα τους, ή να ερωτεύονται διαφορετικά που μένα. Άρα εγώ σκεφτόμενη τις αδυναμίες των ανθρώπων, την ματαιότητα της ζωής, την ηρεμία που προσπαθώ να έχω, το δράμα και την απογοήτευση που ακολουθεί, αρνούμαι να αφεθώ, στα 40, στο να γίνω blindsided ακόμα μία φορά.
Δυστυχώς.
Είδα.
Αγαπημένη μου Ρίτσα.
