Ελλάδα στην καρδιά

Εισαγωγή: από τα 18 μέχρι τα 23 εγώ ήμουν στην Αθήνα. Δεν παθαίνω αμόκ αλλά οκ, μεγάλωσα στην Αθήνα. Έχω ερεθίσματα κ με επηρέασε πολύ. Δλδ εκπομπές για αμιγώς ελληνικά θέματα μου αρέσουν, με τραβούν podcasts οπως το Μικροπράγματα του Άρη Δημοκίδη, έχω γνώση για μεγάλο εύρος της ελληνικής μουσικής. Ξέρω το who is who και το κουτσομπολιό και το σοβαρό. 

Βλέπω και ακούω κάτι καταστάσεις που με ξενίζουν. 

Μπαίνει μια φίλη μου μες το αυτοκίνητο εγώ ακούω το λάιβ του πασχαλίδη. Εννοείται φκαίνει το "Ξημερώματα" που τραγουδά-όχι του αργυρού-κ τρελαίνομαι. Λέει μου παναγία μου τούτη η Ελλάδα εν θα φύει ποττέ που πάνω σου. Κ είμαι κάπως γιατί να φύγει; Παρασκευές που έφαα στες μπουάτ, λεπτό στο λεπτό να τα φυλάω τα ευρώ να πάω στα μπουζούκια, εμποτίστηκα που τούτα τα πραματα, εν έχω τπτ να ντρέπομαι, πόσο μάλλον έχω να είμαι περήφανη για τις γνώσεις μου, για τα ερεθίσματα καλά και κακά που έλαβα και αντιμετώπισα, και αυτά που θα μεταδώσω στα παιδιά μου. Να ακούσουν ωραία ελληνική μουσική, υπέροχους στίχους και ποίηση, μελωδίες που μιλούν στο dna απευθείας. Εν η περιουσία που θα τους δώσω, να μπορούν να εκφράσουν τους εαυτούς τους, να εκφράσουν βαθιά και περίπλοκα συναισθήματα. Η γλώσσα, η κουλτούρα, η μουσική, οι εικόνες εν όλα αλληλένδετα. Τούτα εν τα ωραία που κρατούμε που την ελλάδα. Οι στίχοι, οι λέξεις. 

Εν μπορώ να απορρίψω τούτα τα πράματα, σε παραλληλισμό με τα κυπριακά ερεθίσματα που προσπαθώ να μεταδώσω στα παιδάκια, τούτοι είμαστε. Έλληνες Κύπριοι. 

Να ξέρουν το cocomelon και τα wheels on the bus και τα λοιπα. 

Και να μεν ξέρουν τιποτε για ελληνικά και κυπριακά τραγούδια. Πώς γίνεται να μεν μάθουν Χατζιδάκη, τι πιο όμορφο να ακούει ενα βρέφος που Χατζιδάκη, να μεν ακούουν τουλάχιστον τον Χατζηπιερή με τόσα τραγούδια που έφκαλε. Τι ταυτότητα τους δίνουμε, τι γλώσσα; Τι κουλτούρα; 

Πώς τα απορρίπτουμε τούτα τα πράματα και για τι πράγμα τα απορρίπτουμε; 

Πώς το να ακούς ελληνικά και να ξέρεις να μιλάς σωστά πλούσια ελληνικά και κυπριακά εν αρνητικό και υποτιμητικό; 

Και τι εν προτιμότερο; Το τίποτε; Ή το φαίδρο του να αντικαταστήσουμε τα πάντα με το γιουτουπ και τα αγγλικά και την παντελή έλλειψη ταυτότητας και συνάμα ποιότητας και βάθους. 

O γιος μου

Είναι τέλειος. 

Κάπου εδώ τελειώνει η ανάρτηση. 

Χαχα. 

Η κόρη μου με έμαθε να είμαι μάμα. 

Ο γιος μου με έκανε να καταλάβω το άλλο φύλο-περίπου ντάξει να μεν το παρασιέσουμε. 

Είναι απίστευτο τι μανία έχει με κάποια πράγματα. 

Αεροπλάνα.

'Ελικες.

Αεριστήρες.

Οτιδήποτε γυρίζει γύρω απο κάποιον άξονα.

Μπάλες.

Αυτοκινητάκια. 

Φυσικά παίζει κ με όλα τα παιχνίδια της κόρης. Φορεί μασιούες, κορδέλες, κρατά κούκλες. Αλλά εκφράζει κ το δικό του εαυτό, και παρασύρει κ την κόρη μου να παίζει πιο αγορίστικα. Κάτι που προσπαθούσα-ανεπιτυχώς-να κάνω εγώ πριν να έχουμε τον αδερφό της. 

Είναι φοβερός αγαπούλης, τρυφερούλης και γοητευτικός. Κάνει ματάκια σε όλους, δεν πάμε κάπου κ να μεν πάει να κάνει δημόσιες σχέσεις. Δεν αφήσει πλάσμα για πλάσμα κ αναρωτιέμαι από που πήρε-ο πεθερός λέει από αυτόν. 

Βλέπω τον πως μεγαλώνει, παιδάκι, αγόρι, που θα γίνει άντρας, και φύρνουμαι πως να τον κάνω να σέβεται, να προσέχει. Ξέρω τα κορίτσια έχουν άλλους κινδύνους από τα αγόρια. Αλλά έχουν κ τα αγόρια. Να μεν μασήσει τα δεδομενα της κοινωνίας κ το καλούπι του άντρα. Να κάμνει κείνο που του αρέσει οχι για να ανήκει αλλά για να είναι χαρούμενος κ αληθινός με τον εαυτό του. Να μεν φάει μπούλινγκ που τες πατριαρχικές δομές ή να μεν κάνει μπούλινγκ λόγω αυτών. Να μεν κάνει κακό από άγνοια, από τα δικαιωματα που λεει η κοινωνία ότι έχουν οι άντρες πας τις γυναίκες. 

Αχ γιε μου, μακάρι να διατηρήσεις τούτο το ανέφελο σου. 

No regrets

Μπαίνω σε ηλικίες επικίνδυνες, που δεν μπορώ να πάω πίσω, που δεν έχω χρόνο για διόρθωσεις. 

Θέλω να μην μετανιώνω αποφάσεις μου, θέλω να νιώθω καλά με την ζωή μου. 

Κι όμως καταλήγω στο "τούτο είναι;"

τούτο εν το μέλλον μου;

τούτη εν η κατάληξη μου;

τουτοι εν οι άνθρωποι που περνώ την ζωή μου μαζί τους;

τούτο ειναι; 

τούτο είναι; να παλεύκω με τα ψυχολογικά μου και των άλλων γυρώ μου και να φορτώνω κ γω ξέρω τι τα κοπελλούθκια μου;

Για το παρελθόν μου ήδη έχω αρχίσει τα regrets. 

Χρόνο που έχασα πάνω σε λάθος αποφάσεις, εμμονές, ώρες παθητικές, λάθος ανθρώπους. Τι κρίμα τα χρόνια απο 18-25, δεν ξέρω πως χαραμιστήκαν έτσι. Όχι πως δεν έκανα τίποτε, έκανα. Έκανα πτυχίο μάστερ φίλους, κάποια λίγα ταξίδια

το μυαλό μου θεριεύει και προσπαθώ να το περιορίσω. 

ακούω συνέχεια κάτι, διαβάζω συνέχεια κάτι, μαθαίνω συνέχεια κάτι, απασχολώ το μυαλό μου 18 ώρες την μέρα. Γιατί αλλιώς ξέρω γω; μπορεί να δω την πραγματικότητα. 

τι καλά η ζωή να ήταν σαν τα βιβλία που έχω για passtime, που οι ανθρώποι ξεπερνούν τα θέματα τους, βρίσκουν το πλαίσιο τους και ειναι ικανοποιημένοι με το τι έχουν καταφέρει-και κάνουν κ τελειο σεξ

Μια ιστορία #10

Όταν επεράσαν οι πρώτοι μήνες, που την άρπαζε στην μέση του δρόμου να την φιλήσει, που την ξυπνούσε για σεξ, για επιβεβαίωση μες την μέση της νύχτας, ότι εννα τον δεχτεί πάλε μέσα της, έχει πρόσβαση στο σώμα της, μετά που έγινε δεδομενη η πρόσβαση, η παρουσία, η πρόσκληση ήταν ανοιχτή και χωρίς όρους, μετά από όλα αυτά, επήλθε η έρημος του έρωτα. 

Άρχιζε να μεν της μιλά. Άρχισε να περνά την πολλή του ώρα στο τηλέφωνο. Άρχισε να βαριέται. Άρχισε να κλείνεται στο μυαλό του ξανά. 

Άρχισε να μεν διά σημασία. 

Άρχισε να μεν την βλέπει. Έγινε μέλος του υπόβαθρου. Του σκηνικού. Έπιπλο; Ή μάλλον εξοπλισμός; Κάτι διαδραστικό; Κάτι που χρησιμοποιείς για λίγο και μετά το βάζεις στην θέση του. Κάτι που εκτελεί καθήκοντα στο σπίτι που δεν θέλεις να κάνεις εσύ; Που θα γεννοβολήσει και θα τα φροντίζει. 

Την πρώτη φορά που τον απάτησε δεν το κατάλαβε καν. 

Την δεύτερη φορά το κατάλαβε. Την "συγχώρεσε" επειδή οκ, είναι καλά να έχουμε ένα άτομο να κάνει όλη την δουλειά που δεν θέλουμε, κ επίσης ήθελε να μην χάσει τα παιδιά του. 

Την τρίτη φορά έγινε ο καυγάς. 

"Γιατί, γιατί συνεχίζεις" την ρώτησε 

"Επειδή θέλω κάποιος να με βλέπει, θέλω κάποιος να αναγνωρίσει τούτα ούλλα που είμαι κ να με θωρεί με θαυμασμό. Εν υπάρχω για σένα"

Άτομα τα οποία ο κόσμος θα ήταν καλύτερος διά της απουσίας τους

39. Άτομα που με νευριάζουν στην δουλειά γαμώτο σινιριολλίκκι μου

-Οκ σε ευχαριστώ για τον χρόνο σου. Για να τελειώσουμε να μου βάλει κάποιος μια υπογραφή εδώ στην συμφωνία;

-Ναι, δώσε μου

-Εεεε, εννοώ κάποιος απο senior level

-Είμαι senior level

-Εννοω manager

-Είμαι senior manager

-Εννοω να δεσμευτεί η εταιρεία οτι θα γίνουν οι ενέργειες

-Θα γίνουν αν υπογράψω 

Διστακτικά μου το έδωσε, υπόγραψα. 

Θα του ψήσω το ψάρι στα χείλια ειλικρινά

Διαβάζοντας

 Πρόσφατα είχα μια συζήτηση με ένα φίλο μου για το διάβασμα. Γιατί διαβάζει και γιατί διαβάζω. 

(Αγαπητοί φίλοι που θέλαμε να κάνουμε την λέσχη. Δυστυχώς γαμιέται το σύμπαν από Ιούνιο κ έτσι δεν επικοινώνησα-λυπάμαι, ελπίζω κάποτε να αλλάξει η φάση να γυρίσει ο ανάδρομος να ξεματιαστώ και γω δεν ξέρω τι)

Ο καθένας μας διαβάζει για διαφορετικούς λόγους. Εγώ διαβάζω για 3 λόγους

1. διαβάζω για διασκέδαση. Αυτό το έχεις ή δεν το έχεις και μιλούμε αποκλειστικά για μυθιστορήματα, απομνημονεύματα και χιουμοριστικά βιβλία. Ήμουν πρώτη δημοτικού και ήταν ακριβώς πριν τα Χριστούγεννα. Καθόμουν σε μια καρεκλίτσα στην κουζίνα και κρατούσα ένα βιβλίο που είχε ζώα μαμάδες και τα μωρά τους. Το πρώτο πράγμα που διάβασα ήταν "η μαμά φοράδα και το πουλαράκι της". Θυμάμαι την μάμα μου να τσιρίζει από χαρά και να φωνάζει του παπά μου. Μετά τους διάβασα "η αγελάδα και το μοσχαράκι". Από εκείνη την μέρα είμαι με ένα βιβλίο μπροστά μου. Έχω 4 βιβλιοθήκες billy του ikea βιβλία στο πατρικό μου, άλλα πόσα στο σπίτι και ντουλάπια και άλλα που δώρισα. Ήμουν μέλος στην τοπική βιβλιοθήκη και σαν προέφηβη/εφηβη δανειζόμουν βιβλία 4-5 κάθε φορά. Είχα τόσα πολλά βιβλία που έκανα δική μου βιβλιοθήκη και δάνειζα στα ξαδέρφια μου και τα παιδιά της γειτονίας, γέμιζαν κάρτες με τι βιβλία τους έδινα και τα άπλωνα όλα στην βεράντα για να διαλέγουν. Είχα το βιβλιοπωλείο που πήγαινα και αγόραζα βιβλία, που μου πρότεινε κάθε φορά κάτι που θα μου άρεσε. Το ίδιο ειχα και στην Αθήνα, που εχτός απο τα γνωστά μεγάλα βιβλιοπωλεία στην ΠΑνεπιστημίου και εκεί γύρω, που πήγαινα για βόλτα ή σε παρουσία μεγάλων συγγραφέων, είχα κ το μικρό βιβλιοπωλείο της γειτονιάς που με ήξερε η ιδιοκτήτρια, μου φύλαγε βιβλία και με έγραφε σε λίστες για υπογεγραμμένες πρώτες εκδόσεις. Αυτό είναι που μου λείπει τώρα στην Κύπρο, όμορφο μεγάλο βιβλιοπωλείο που φέρνει συγγραφείς και διοργανώνει βραδιές. Και γλυκό μικρό ρομαντικό βιβλιοπωλείο σαν εκείνο του You ve got mail να χαθώ με τις ώρες να μετροφυλλώ. Φυσικά το παιχνίδι άλλαξε τώρα τελευταία. Με το kindle/audible και το goodreads. Αντί να μετροφυλλώ στο βιβλιοπωλείο, περνώ την ώρα μου στο goodreads να κάνω λίστα want to read και να διαβάζω περιλήψεις και αξιολογήσεις. Και αντί να μετροφυλλώ βιβλία έχω kindle στο κινητό, στον υπολογιστή και στο reader με εύκολη πρόσβαση όπου κ αν είμαι ότι ώρα και να είναι και audible για την ώρα που οδηγώ/κάνω δουλειές/γυμναστική. Έτσι έχω πρόσβαση σε υλικό ασταμάτητη. Το πρόβλημα είναι ότι δύσκολα βρίσκεις κάτι εχτός απο Αμερικάνους, εγγλέζους και πασίγνωστους ευρωπαίους συγγραφείς. 

2. διαβάζω για ενημέρωση/επιμόρφωση. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορώ να πω ότι τρελαίνομαι να κάνω, αλλά το έχω σαν στόχο. Και διαλέγω βιβλία από επιστήμες, ψυχολογία, κοινωνιολογικά ή για ανατροφή παιδιών. Θεωρώ ότι είναι απαραίτητο να ενημερώνεσαι για διάφορα πράγματα και να μένεις σχετικός. 

3. διαβάζω για ενσυναίσθηση, για να δω την προοπτική κάποιου άλλου, να καταλάβω τι ζει, και γιατί αντιδρά με καποιον τρόπο, να διαμορφώσω άποψη. Αυτό άρχισα να το κάνω πρόσφατα σχετικά. Και ξεκίνησε όταν αγόρασα ένα φεμινιστικό βιβλίο από ένα πασίγνωστο βιβλιοπωλείο στο Παρίσι (κάτι που κάνουμε στις διακοπές, να βρίσκουμε τα ωραία βιβλιοπωλεία και να τα επισκεπτόμαστε σαν βιβλιόφιλοι). Είχα δει την Chimamanda σε ένα Τετ τολκ και την έψαξα, είδα ότι εν συγγραφέας και αγόρασα το πιο γνωστό της βιβλίο για εκείνο τον καιρό. Δεν ήταν η πρώτη φορά που διάβαζα φεμινιστικό βιβλίο, ήταν όμως η πρώτη φορά που διάβαζα φεμινιστικό βιβλίο από μαύρη γυναίκα, και οι διαφορές ήταν απτές. Και τότε ήταν που άρχισε η αλλαγή πάνω μου, είδα την λίστα που διάβαζα και τους συγγραφείς, άσπροι σπουδαίοι άντρες, άσπρες προνομιούχες γυναίκες. Άρχισα να επικεντρώνομαι σε άλλα είδη, άρχισα με την Chimamanda, και μετά κ άλλους και άλλους, να δω τι λεει και ο ένας και ο άλλος. ο γκέυ ο τρανς, η μαύρη, ο ευρωπαίος, ο βιασμένος, η ασιάτισσα, η γεναίκα που δουλεύκει στο νεκροτομείο, o καρκινοπαθής. Και σιγά σιγά, άρχισα να διαλέγω και τα βιβλία που διαβάζω για διασκέδαση, αν διαβάζω ρομαντικό βιβλίο διαβάζω πχ μαύρους πρωταγωνιστές, γάλλους, αυτιστική πρωταγωνίστρια, τωρά θα διαβάσω το πρώτο μου ρομάντζο με 2 άντρες πχ, και έτσι νιώθω ότι γίνουμαι πιο ανεχτική, πιο ανοιχτή, με παραπάνω ενσυναίσθηση, παραπάνω βλέπω τι μπορεί να περνά ο άλλος ή επέρασε. Αντί να διαβάσω το ιστορικό μυθιστόρημα του Brigerton (οκ τα διάβασα ήδη) θα προτιμήσω την σειρά της Evie Dunmore που οι ηρωίδες της εν που τες πρώτες γυναίκες που σπουδάζουν στην Αγγλία (παρά γαλακτερές παρθένες του Brigerton). 

Αυτά και άλλα παίζουν στο μυαλό μου, επειδή έκανα μια συζήτηση τες προάλλες :) 

Μια ιστορία #9

Η Ιφιγένεια ήταν πάντα με την ατάκα στο στόμα, έτοιμη για γέλια και για χάχανα. Ο Κώστας ήταν 10 χρόνια πιο μεγάλος της. Γεμάτος μύες, ξυρισμένο κεφάλι, αντρίλα. Την φλέρταρε την κέρδισε και την είχε στα 22 της. 

Στα 23 της έπιασε δουλειά σε ένα γραφείο. Γνώρισε την Νάνσυ, έγιναν αμέσως φίλες, τα χαχανητά τους αντηχούσαν στο γραφείο με τα απανωτά τους αστεία. Όταν άργησαν μια μέρα να τελειώσουν ένα πρότζεκτ το τηλέφωνο της Ιφιγένειας έπαιζε μανιωδώς. Απάντησε και έδωσε όλες τις δικαιολογίες στον Κώστα, τον παρηγόρησε επειδή θα αργούσε να σχολάσει και συνέχισε την δουλειά της με την Νάνσυ. Γύρω στις 7 χτύπησε η πόρτα του γραφείου, και άνοιξαν παραξενεμένες. Ήταν ο Κώστας, μπήκε μέσα, έφερε φαί, έκανε μια βόλτα σε όλο το γραφείο και κάθισε να περιμένει να τελειώσουν. 

Έτσι κ άλλες φορές, σταματουσε απροειδοποίητα από το γραφείο, να φέρει κάτι, να πει ένα γειά. Τι γλυκός και στοργικός. 

Μια μέρα η Ιφιγένεια είχε ένα μώλωπα πάνω στον λαιμό της, μόλις έπεσε το μάτι της Νάνσυς πάνω είπε ότι χθες τα πράγματα βγήκαν εχτός ελέγχου στο σεξ απο το πάθος. χαχα γελάσαν. Οι μώλωπες εμφανίζονταν και εξαφανίζονταν σε άσχετες φάσεις, η Ιφιγένεια έκανε πλάκα, τους αρέσει το άγριο σεξ, τι εραστής φοβερός. 

Σε ένα σοβαρό μίτινγκ ενός πελάτη οι δυο τους κάθονταν δίπλα δίπλα, ήρθε μήνυμα στο τηλέφωνο της Ιφιγένειας, Το άνοιξε επειδή ήταν από τον Κώστα, dick pic που καταλάθος είδε και η Νάνσυ. Η Ιφιγένεια άρχισε να του απαντά και η Νάνσυ την σκούντηξε να σταματήσει. Όταν της έκανε παρατήρηση μετά η Ιφιγένεια δικαιολογήθηκε ότι θα αγκρίζετουν αν δεν του απαντούσε. 

-Γιατί δεν του είπες οτι θα είχες αυτό το σοβαρό μίτινγκ;

-Του το είπα, απάντησε. 

 Μια μέρα η Ιφιγένεια έπιασε τηλέφωνο την Νάνσυ, έκλαιγε και ψυθίριζε. 

"δεν καταλάβω, τι μου λαλείς, μίλα Ιφιγένεια"

"έδερε με" ψέλλισε "πολλά τουτη τη φορά"

επάγωσε το αίμα της. 

"που είσαι, πε μου που είσαι και θα έρτω"

"οι οι οι, μεν έρτεις, κλειδώθηκα στο μπάνιο, ηρέμησεν τωρά"

"μεν κλεισεις"

"τι εννα κάμω φοούμαι"

"μίλα μου, ασε το τηλέφωνο ανοιχτό, που εισαι πε μου"

"σπίτι"

"έρκουμαι"

"οι οι οι , εννα νευριασει που σου το είπα"

"κορη έρκουμαι σιώπα"

οδηγουσε μες τον πανικό καθώς της μιλούσε. Η Ιφιγένεια ήταν στην γραμμή σιωπηλή. 

"είμαι πόξω, τι να κανουμε;"

"νομίζω εννα φύει, περίμενε να ακούσω"

Σε λίγη ώρα είδε τον να φκαίνει που την πόρτα. Περίμενε να απομάκρυνθεί το αυτοκίνητο του και κατέβηκε. Η Ιφιγένεια άνοιξε της. Βιαστικά βάλαν 2-3 ρούχα μες την τσάντα της και την πήρε σπίτι της. 

Το τηλέφωνο της Ιφιγένειας έσπασε που τες αναπάντητες του Κώστα. Για 3 μέρες έμενε στην Νάνσυ. Ο Κώστας δεν ήξερε που έμενε, ούτε το τηλέφωνο της αφού ήταν νέες φίλες, έτσι έχασε τα ίχνη της Ιφιγένειας. 

Την 4η μέρα, απάντησε το τηλέφωνο. Του είπε ότι έχει φωτογραφίες από τους μώλωπες της και ότι μίλησε με δικηγόρο. Ότι καλύτερα να πιάσει ότι πράγματα έχει στο σπίτι της κ να αφήσει το κλειδί της και να μεν επικοινωνήσει ξανά μαζί της. Για κάποιο λόγο δεν αντέδρασε, έκλεισε της το τηλέφωνο. 

Η Ιφιγένεια άλλαξε τις κλειδαριές της προληπτικά. Έκανε πολλύ καιρό να ελέγχει πριν κατεβεί που το αυτοκίνητο για να μπει στο σπίτι της. 

ΥΓ. Εγώ είμαι η Νάνσυ 

Αν θα μου κάνεις σχόλιο "δεν ειναι γυναικοκτονια" μεν το διαβάσεις πλις.

 Είναι γυναικοκτονία. 

Δηλαδή μόλις το άκουσα ήμουν κάπως μακάρι να μεν είναι πάλε ο άντρας της. Και τελικά ήταν πάλε ο άντρας της. 

Καμιά φορά εν το καταλάβουν οι άντρες. Πώς ειναι να ερωτευτείς, να κάνεις σεξ, να κοιμάσαι ανεννοιας, να κάνεις το μωρό του δολοφόνου σου. Να διαλέξεις ένα άντρα να τον έχεις δίπλα σου για να σε σκοτώσει. 

Και το χειρότερο είναι όσο φκαίνουν τούτα στην φόρα, δεν ειναι τίποτε πελλοί, δεν είναι ψυχάκιες, δεν είναι τέρατα. Εν απλοί άντρες, εμφανίσιμοι ή όχι, από καλές οικογένειες ή όχι, με καλές δουλειές ή όχι. 

Πιστεύεις ότι η Καρολάιν και όσες δολοφονήθηκαν από συζύγους/γκόμενους ξέραν ότι θα τες σκοτώσουν? 

Όχι, δεν το ξέραν. 

Πχ αγοράζεις σκύλο, αν πιάσεις τσιουάουα ασπούμε, ξέρεις οτι ποτε δεν θα φάει το μωρο σου. Αν πιάσεις ένα μεγαλόσωμο σκυλί που το στόμα του εν πιο μεγάλο που το δικό σου ξέρεις υπάρχει ένας κίνδυνος. 

Με τους άντρες δεν ξέρεις. Δεν ξέρεις με ποιον κοιμάσαι. Επειδή και οι γυναικοκτόνοι φυσιολογικοί φαίνονται. Πόσο μάλλον  τουτος που τα Γλυκά νερά και ο άλλος που κυκλοφορούσε με το πέος έξω και κυνηγούσε κοπέλες θεωρούνται κελεπούρια. Άρα? Άρα πώς φκαίνεις έξω να εμπιστευτείς; 

Ένναιν όλοι οι άντρες, είναι λίγοι, άλλα ποιοί? Είσαι άτομο που φοάσαι τα σκυλιά. Βάλλουν σε σε ένα χώρο με 100000 πιτμπουλ, να κοιμάσαι να τρώεις να ζεις. Ένα απο τα πιτμπουλ μπορεί να σε σκοτώσει. Που ξέρεις ποιο! Πώς αντιμετωπίζεις τα υπόλοιπα πιτμπουλ; 

Ειναι να πελλανίσκεις. 

Λέσχη ανάγνωσης

 Για όσους έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον, 

παρακαλώ δείτε τα πιο κάτω κ απαντάτε μου με τες απόψεις σας!

1. 1 βιβλίο ανα μήνα, στο τέλος συνάντηση και συζήτηση-κορονου επιτρέποντος

2. με τη σειρά τα μέλη να προτείνουν ένα βιβλίο, η σειρά μπορεί να καθοριστεί αλφαβητικά ή με κλήρωση αν ειμαστε πάνω απο 3 άτομα 

3. δεν θα ήθελα να περιορίσω την θεματολογία όλα τα ύφη και ενδιαφέροντα στο τραπέζι 

κ οπως λέει και η Ρίτσα

"Ατέτεϊ" που λέει ο γιος

Τα γενέθλια σηματοδοτούν αρχή και τέλος μιας περιόδου. 

Ήρταν πάλε τα γενέθλια μου και πραγματικά χαίρομαι που μεγαλώνω. 

Είμαι σε πολλή σκέψη. 

Έκανα πολλά λάθη στην ζωή μου, αλλά κυρίως είμαι στην φάση για να το κάνω έπρεπε να το κάνω για να μάθω γιατί εν είχα την εμπειρία και τέλος δεν το ξανασκεφτομαι. 

Είναι κ κάποια πράγματα όμως που μετανιώνω. Όπως πχ το πώς πέρασα τα χρόνια των σπουδών μου στην Ελλάδα. Που αν  και ήταν πολλά ωραία σχετικά, είχα μια πολλά όμορφη παρέα, έκοψα που κάποια πράματα επειδή έπαιζα την καλή κορούδα σε σοβαρή σχέση-μη χέσω. 

ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΣΕ 18ΑΡΕΣ: ζήστε μάνα μου, μεν δεσμεύεστε με τον πρώτο που στα γυάλλισε στα 16 αν είναι δυνατόν. 

Δλδ για όνομα του θεού. Ως τα 30+ που θα κάμετε οικογένεια έχετε εκείνα τα χρόνια να πελλαρίσετε, μεν τα χαραμίσετε όπως εγώ. 

Είναι που τα πράματα που μετανιώνω πραγματικά. Επειδή μεγάλωσα να πιστεύω στον ένα. Στον πρώτο και μοναδικό. Που δεν υπάρχει, αυτο δεν ισχύει. Υπάρχουν πολλοί, ή τουλάχιστον μερικοί. Και αν σε κάποια φάση βαρεθείς στη σχέση, ξενοκοιτάξεις χωρίς να αγγίξεις ή ξενοερωτευτείς χωρίς να το ζήσεις (που τα έπαθα όλα) τότε αυτό είναι ένδειξη, ένδειξη οτι πρεπει να προχωρήσεις. 

Και οκ, δεν το κάνεις πχ αν έχεις οικογένεια και παιδιά. Αλλά στα 20 ασπούμε γιατί να μεν το κάνεις; Αυτό δεν μου συγχωρώ, που έμενα σε μια σχέση που είχε κάνει τον κύκλο της στα 20! Επειδή κείνος μου γυάλλισε πρώτος. Ηλίθια 

Τέλειωσε φυσικά αυτό. Δεν υπάρχει γυρισμός. 

Οι ευχές μου για το μέλλον είναι 

1. περισσότερος ύπνος

2. λιγότερη κούραση

3. παραπάνω ώρα με τον άντρα μου οπου ο άντρας μου να μεν ειναι φυρμένος της κούρασης του άγχους και των νεύρων

4. παραπάνω γυμναστική 

5. καλύτερη μάμμα

6. να θωρώ τα παιδια μου να ανθίζουν όπως τωρά

7. υγεία 

νομίζω εν doable. 

Ενδιαφέρεται κανένας;

 Ενδιαφέρεται κανένας να κάνουμε λέσχη βιβλίου;

όποιος ναι να μου γράψει δαμέ ή να μου στείλει ημεηλ 

χχχ

Κοίτα γύρω

Ο έρωτας Γιάννης Κότσιρας έβγαλε ακόμα ένα τραγούδι που με ταράζει. 

Αξεπέραστος

Χ Ε Σ Τ Η Κ Α

 ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΧΕΣΤΗΚΑ

Είμαι πέραν του ορίου μου. Ήμουν στα όρια κ πριν αλλα εψές έσπασα. 

Κανεί. 

Καθόμαστε εμείς σαν τους ΤΡΙΣΗΛΙΘΙΟΥΣ να κανουμε καραντινα κ κλείουμε σπίτι τα κοπελλούθκια μας κ ο καθένας να γυρίζει γιατί έτσι. 

Έχει εκκλησια άρα εν ισχυέι καραντίνα

Έχει πρωτάθλημα εν ισχύει η καραντίνα

Έχει τζιυνί εν ισχύει η καραντίνα

ΑΡΑ Η ΓΑΜΗΜΕΝΗ Η ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ εν για τες μικρές επιχειρήσεις να κλείσουν και για τα κοπελλούθκια να κάθουνται έσσω κ να μεν ξέρουμε τι στο θκιάολο να τα κάμουμε επδ εν μπορούμε άλλο να λείπουμε που την δουλειά. 

Βαρέθηκα τούτη την άχρηστη την κοινωνία και βαρέθηκα και την άχρηστη την ηγεσία.

Κ την κυβέρνηση που διοικεί που εν ΑΧΡΗΣΤΗ ΠΕΡΑΝ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΟΤΕΡΗ. 

δεν εξέραν δλδ ότι υπήρχε περίπτωση να πιάσει πρωτάθλημα? Δεν εξέρασιν? Τι στο θκιάολο κάμνουν? Ποστς στα σόσιαλ μίτια και συνεντέυξεις να μας λαλούν ότι ενναιν άχρηστοι? ΛΑΛΕΙΤΕ ΤΟ ΠΕΡΚΕΙ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΕΤΕ επειδή αν δείτε τες πράξεις μιλουν απο μόνες τους. 

Βαρέθηκα ειμαι πολλά νευριασμένη που εχτές. Ήμουν νευριασμένη που τες εκκλησιές, ήμουν νευριασμένη που το μεγάλο Σαββατο που μας εκρούσαν που ούλλες τες πάντες ο κάθε γκάου που βάλλει τσάκρες, ήμουν νευριασμένη που τες μέρες βαούμενη, εχτές ΕΣΠΑΣΑ. 

Εγώ τέλος δεν ξανακάμνω καραντίνα, τέλος ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΑΣ ΜΕ ΓΡΑΨΕΙ

Οι εμβολιασμένοι κ οι αποψάρες

Και με τον εμβολιασμό της μάνας μου σήμερα ολοκληρώνεται η εμβολιαστική κάλυψη των παππουδογιαγιάδων και συγκινήθηκα στο αυτοκίνητο. 

Συγκινήθηκα επειδή πρόκειται για τεράστιο ξαλάφρωμα, ένα ένα βάρος να σηκώνεται από πάνω μου καθώς ακόμα ένας δικός μου άνθρωπος είναι πιο ασφαλής από πριν. 

Ακόμα ένας δικός μου άνθρωπος αναλαμβάνει την ευθύνη του, με δικό του κουράγιο με όλα αυτά που ακούγονται για το άστραζένεκα να πάει κ να το βάλει κ να κάνει το καθήκον του για την ζωή του και την ζωή των άλλων. 

Γιατί αυτοί που βάζουν τώρα το άστραζενεκα ειναι θαρραλέοι κ μπράβο τους. 

Γιατί αυτοί που δεν καταλαβαίνουν στατιστική και δεν μπορούν να διαβάσουν παραπάνω επειδή δεν μιλούν αγγλικά κ βασίζονται μόνο στο δικό τους ένστικτο και παν κ κάνουν το αστραζένεκα ειναι  για χειροκρότημα. 

Δεν αδικώ αυτούς που δεν το βάζουν μέσα στον κυκεώνα της παραπληροφόρησης και της έλλειψης επιτυχούς επικοινωνίας απο επιστήμονες και των δημοσιογράφων της μπακκίρας στην Κύπρο που δεν ξέρουν καν ορθογραφία ποσω μάλλον στατιστική και φαρμακολογία. 

Φκαίνουν στον Φιλελεύθερο και γράφουν ΑΠΟΨΕΙΣ για το αστραζένεκα. Ρώσσικη ρουλέτα κ πελλάρες. Δεν βλέπω απο την ίδια εφημερίδα καθαρή επιστημονική τοποθέτηση από άτομα που να ξέρουν 5 πράματα παραπάνω. Μόνο από άσχετους αντιεμβολιαστές που επιλέγουν να συγκρίνουν <40 επεισόδια θρόμβων στα 20 εκ. εμβολιασμένων, με τους 1-2 νεκρούς καθημερινά. ΔΗΛΑΔΗ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΑΠΟΡΕΙΣ αν μπορούν να αντιληφθούν μεγέθη και αριθμούς κάποια άτομα. Ενημερωτικά η θνητότητα παγκοσμίως απο κορωνοιο είναι 3%. Δηλαδή 3 στους 100 πεθαίνουν όταν κολλήσουν κορωνοιό. Στην Κύπρο είναι 1%. 1 στους εκατό. Το ρίσκο του αστραζένεκα ειναι 0.000072% και επικεντρώνεται κυρίως σε γυναίκες κάτω των 60. 

https://www.ema.europa.eu/en/news/astrazenecas-covid-19-vaccine-ema-finds-possible-link-very-rare-cases-unusual-blood-clots-low-blood

Ξέρετε πόσο εν το ποσοστό για θρόμβους από το αντισυλληπτικό το χάπι? 

0,06%-0.14% κύριε Φιλελεύθερε αν θέλεις να κάνεις κ γιαυτό ΑΠΟΨΕΙΣ κ καμπάνιες. 

https://www.bmj.com/content/350/bmj.h2135

Ξέρετε πόσες πιθανότητες έχετε να κερδίσετε το Τζόκερ?

0.0000041%

https://www.kathimerinifysiki.gr/2018/05/pithanotites-joker.html

Άρα με το ίδιο σκεπτικό του Φιλελεύθερου εν καλύτερα να κάθουμε έσσω να παίζω τζόκερ παρά να πηγαίνω κάθε μέρα δουλειά να κερδίζω λεφτά , επειδή 0.000041 % εν πολλά σοβαρό ποσοστό. 

ΕΜΒΟΛΙΑΣΤΕ ΜΕ

 Πότε θα με εμβολιάσετε;

εν φτάννω να παω διακοπες φέτος. 

εμβολιάστε με αστραζένεκα ότι έχετε. πλις 

εμβολιάστε με να πνάσω 

Το Σάββατο θα παμε να φάμε

 Είμαι πολλά ενθουσιασμένη. 

Θα κασιάρουμε τα κοπελλούθκια και θα τα πάρουμε να φαν έξω στους 5 άνεμους. 

Ο γιος εν ένα μωρό που θα είναι σε ψηφοδέλτιο κόμματος στα 18. Οπότε δούμε κόσμο ενεργοποιείται τόσο πολλά. Προχτές ήρθαν σπίτι μας οι κουμπάροι και εχτός του ότι έκανε κοινωνικές σχέσεις όταν φύγαν ήταν φουλ χαρούμενος που πηδούσε στους καναπέδες και χόρευε μόνος του. Σκέφτομαι πόσο αλλιώς θα ήταν να η ζωή ήταν φυσιολογική κ μπορούσε να έχει την κοινωνονικοποίηση που του αρέσει σε βαθμο πέραν της "όαση στην έρημο".

Η κόρη παραμιλά πότε θα πάμε διακοπές και πότε θα κάνουμε πάρτυ και πότε θα παει μουσική.

Εμένα μου αρκεί που το Σάββατο θα πάμε να φάμε!

#firstworldproblems

Επαγγελματικά ιμίσχ

 Επειδή τυγχάνει να είμαι κάποιας ηλικίας, εξειδίκευσης κ προσόντων είμαι στην φάση πλέον που εννά με πιάσουν να μου πουν, έλα να σε δούμε, έχουμε μια θέση κ αν ενδιαφέρεσαι έλα να μιλήσουμε. 

Προχτές, σε μια τετοια συνέντευξη που με ρωτήσαν τι θέλω εγώ για να δεχτώ να δουλέψω μαζί τους κ τους είπα, θέλω τόσα λεφτά, θέλω τούτο το ωράριο κλπ. με ρωτήσαν:

"καλά, αφού έχεις τέτοιες συνθήκες θετικές, αφού πιάννεις αυτά τα λεφτά, έχεις αυτά τα μπένεφιτς, σχολάνεις έτσι ώρα, γιατί είσαι δαμέ; Γιατί γυρεύκεσαι"

Υπάρχουν πολλές απαντήσεις. 

Η μια απάντηση είναι ότι ειμαι 35 χρονων, έχω κόμα 30 χρόνια να δουλεύκω. Εν μπορώ να φανταστώ ότι τούτο είναι, ώσπου να γίνω 65 εννα κάμνω τουτο το πράμα. 

Η δεύτερη απάντηση είναι ότι έφτασα στο τοπ δαμε που είμαι εν εχω τιποτε άλλο να δώκω ούτε να πάρω-ούτε κ θέλω. 

Και η τρίτη απάντηση, και η πιο σημαντική, επειδή μια δουλειά εν είναι τα λεφτά μόνο. Είμαι στην φάση που θέλω να έχω ανθρώπους γύρω μου που να μου δίνουν, που να ταιριάζω, που να έχουν 5 πράματα να μου πουν κ να μου προσφέρουν. Έφτασα στην δύναμη στην εμπειρία στην θέση να μπορω να το κάνω ή τουλάχιστον να προσπαθήσω. 

Ρωτήσε με μια φίλη μου, έκανες προετοιμασία για το ίντερβιου? 

Τι άλλο να κανω απο το σαστώ να βαφτώ, να έυρω που εν το εργοστάσιο ή να είμαι σίγουρη οτι δουλεύκει το λινκ του ζουμ? 

Εεεε λέει μου τες απαντήσεις που εννα σε ρωτήσουν. 

Ε ότι σκεφτώ εννα τους πω. Όλο αλήθειες. Αν δεν με θέλουν όπως είμαι καλύτερα να μεν με πιάσουν. 

Δεν ξερω, άρκεψα πάλε να νιώθω οτι εν έχει φως στην άκρη του τούνελ. Πιάννει με ο ένας πιάννει με ο άλλος. Εν μπορώ να παίζω παιχνίδια. Εν ξέρω αν κάνω λάθος και δεν με προσλαμβάνουν, αν ζητώ πολλά. 

Πάντως σίουρα εν μπορώ να κάτσω άλλο στα αυκά μου. 

πώς θα τα φκαλουμε πέρα

Αναγκαστικά είμαστε μόνοι μας. Πάντα ένιωθα μοναξιά. Λλίο κάποιοι ανθρωποι, λλίο ο έρωτας, λλίο τα παιδιά, ξιάνεις ότι είσαι μόνος σου. Ότι η πραγματικότητα δενναιν, εν ειναι.

Πλέον νιώθω πολλά μόνη μου.  Έχω ανθρώπους που βασίζομαι, να πω μια κουβέντα πρακτική, να με συμβουλεύσουν, να πουμε μια τσιόφτα να γελάσουμε. 

Αλλά κατά τα άλλα εν έχω κανέναν να μιλήσω για κείνα που σκέφτομαι. Κάνω σπιράλ τους τελευταίους μήνες μέσα μέσα μέσα μέσα μέσα μου. Σαν να κατεβαίνω μια σκάλα κυκλική προς τα μέσα, σαν να μπαίνω μες το στόμα μου κ εκεί έχει μια σκάλα που κατεβαίνει κυκλικά μέσα μου. Κ πάω κ πάω. 

Ετοιμάζω ταξίδι μοναχά για πάρτυ σου κοβιτ ετισιον

 Το Ισραήλ λέει παράγγειλε παραπάνω εμβόλια από όσα χρειάζεται. Στα αυτιά μου ηχούν καμπανάκια. Και στο Αμπουντάπι λέει θα αρχίσουν να πουλούν εμβόλια. Και στην ΕΕ με τα σκανδαλα και τες πελλάρες που κάναν αναμένεται να εμβολιαστούμε το 2023. 

Με βλέπω σύντομα να κάνω ταξίδι εμβολιασμού. Κάνω εικόνες με τες φίλες μου στο αεροδρόμιο για "Vaccine weekend". Θα κάνουμε το σήμα της νίκης και καρδουλες με #Vale_mu_to_emvolio #pimpi2021. Θα κρατούμε τεράστιες σύριγγες και θα φορούμε κορδέλες. 

 

 

Θα βαστούμε αγκαλιά τους κορωνοιούς μας. 

Παρασκευή απόγευμα θα ταξιδεύουμε Σάββατο θα βάζουμε εμβόλιο και Κυριακή πρωί θα επιστρέφουμε! Θα δείτε τα στόρις μου εννα πάω μα τον θεό. 

Άτομα τα οποία ο κόσμος θα ήταν καλύτερος διά της απουσίας τους

 38. Άτομα που αναφέρονται στις συζύγους τους ως "ο στρατηγός" "ο μάστρος". Γυναίκες  που χαριεντίζονται όταν οι άντραες τους αναφέρονται σε αυτές ως "ο στρατηγός" "ο μάστρος"

 

Σόρρυ αλλά με το γάμο εν είναι το πόιντ να αποκτήσεις αλλό έναν πελλό να διαχειρίζεσαι. Υποτίθεται ότι παντρεύκεσαι έναν ισότιμο σύντροφο για να διαχειρίζεστε μαζί τες καταστάσεις. Πελλός τζιείνος που σου τα αφήνει ούλλα και φακκά σου το κιόλας με το να σε λέει στρατηγό. Πελλή και συ που τα κάνεις όλα κ ανέχεσαι και τον εμπαιγμό. 

 

ΓΙΑΞ. 

 

 

Time out #35 στην γραμμη για το ραπιτ

Είμαι ποτζιείνα τα αρνιά που ούλλη την ώρα παν κ κάνουν τεστ. Γιατί; Γιατί ξέρω πολλούς που αρρωστήσαν, γιατι το απαιτεί η δουλειά. Ένηγουέη πάω κ κάνω μιαν την άλλη. Βλέπω διάφορα αλλά το τοπ οδ δε τοπ το έζησα με την κοπέλα την Αθηνά. 

Πάω πρωί πρωί με την αυγή παίρνω τα μωρά σχολείο, κ στο πιο κοντινό σημείο με ράπιτ στέκουμε γραμμή 8 και κάτι. Είμαι μέσα στους πρώτους 10. Δύο θέσεις μπροστά μου ένας γέρος ούλλο μουρμουρκό. Κ δεν έχει ενα τόπο να κάτσουμε. Πίσω από 6-7 άτομα πρεπει στέκεται η γυναίκα του. Ένευφκε της ενα ύφος κατακαημένο. 

8 και 20κάτι ήρταν τα παιδιά που κάνουν το τεστ. Πολλά επαγγελματικά εστήσαν τα πάντα 8:30 ακριβώς ήταν έτοιμοι. Μπράβο NIPD. Επειδή είδα πολλές ομάδες τούτοι εν οι πιο γρήγοροι. Ο γέρος να με σιουρκάζεται, ένευφκε της γυναίκας του. Εν οκ ελάλεν του εκείνη εννά φτάσει. Πας το εννά φτάσει να την πετάγεται. Ποιά; Η Αθηνά; Με το καρέ της, την γυαλλούμπα του ήλιου, το καφεδάκι απο κκαφέ ττου γκόου, παντελόνι και τρικούδι της τραπεζικού ή του λογιστικού γραφείου, τακούνι 10ποντο χοντρό, μεγαλοκοπέλα, κυπριακότατη κωλούριση. 

"Ήρτα παπααααα" λαλεί του. 

"Άτε Αθηνά μου κ αρκέψαν, αν δεν εφταννες επιασε κ η μαμα πιο πισω" της είπε κ της έδειξε την μάνα της

Θωρείς τον γέρο κούτσα κούτσα επήε να σταθεί στο τέλος της γραμμής και η Αθηνά στάθηκε 2 θέσεις μπροστά μου. 

ΑΚΟΥΤΕ ΣΧΕΔΙΟ ΤΩΡΑ. Ήρταν οι γέροι να πιάσουν θέση της Αθηνάς, κ επιάσαν κ 2 θεσεις ξέχωρες άμπα κ αρκήσει στο κκαφε η Αθηνά που εγόρασε το πρωινό της καφεδάκι πριν να έρτει να κάνει το τεστ.

Πάει η Αθηνά κάνει το τεστ. Πάω κ γω. Βλέπω τη μάνα της άρκεψε της. "Πήγαινε κ να το πιάσουμε εμείς το αποτέλεσμα". Προφανώς η δουλειά της Αθηνάς εν πολλά σημαντική εν μπορεί να αργήσει. Ρωτά η Αθηνά, 45 χρονων περίπου γεναίκα τωρα-"εεε εν οκ το αποτέλεσμα να το πιάσουν η μάμα μου κ ο παπάς μου""οχι εν προσωπικά δεδομένα κ πρέπει να το πιάσετε εσείς". 

Καρτερούσε η Αθηνά. Εφκήκε το αποτέλεσμα Αρνητικό. Έδωσε κ το όφκερο ποτήρι στην μάνα της κ πάει προς το πάρκινγκ. 

Καθώς οδηγεί πετάσσουμε πας το καπό. Φκάλλω το σπαθί:

"Αθηνά ήρτεν η ώρα να κόψουμε τον ομφάλιο λώρο"

Έψαξα όλη την κοιλιά της, μόνο έντερα ήβρα

Σκέψεις για αρνητές κορονωιού κ εμβολίων

Αυτό που συμβαίνει σήμερα θεωρώ είναι εν μέρει λάθος των επιστημόνων. 

Επειδή περάσαμε κ απο ένα πανεπιστήμιο έχω στο μυαλό μου πώς μας αντιμετωπίζαν σαν φοιτητές οι "συνάδελφοι" καθηγητές. Εάν δεν ήσουν το πρώτο μυαλό, αλλά το δεύτερο κ καταιδρωμένο οι περισσότεροι σε είχαν σε ένα περιφρονητικό συνεχές τρέξιμο για να αποδείξεις ότι αξίζεις να αναπνεεις. Δεν θα ξεχασω τον καθηγητή της κβαντομηχανικής που πήγα να δω όταν με έκοψε για 5-6 φορά που μου είχε πει οτι το πρόβλημα του κόσμου ειναι η καλοπέραση που μας κάνει μαλθακούς και χαζούς ενώ να είχαμε κανένα πόλεμο κανενα λοιμό να ξεκανει καμπόσους θα ανέβαζε το επίπεδο. Ο στόχος του ελληνικού αυτού πανεπιστημιου ήταν να ολοκληρώσεις κ εσύ τες σπουδές σου ώστε να μπορείς κ εσύ να βλέπεις αφ`υψηλού όλους τους άλλους κοινούς θνητούς που δεν ήταν των θετικών επιστημών. 

Και αυτό κάνουν οι περισσότεροι, αν δεν ξέρεις χημεία, φυσική, μαθηματικά, έστω μια βιολογία είσαι υποδεέστερος. Ειδικά για άτομα που δεν βγαίνουν απο την έρευνα ή το πανεπιστήμιο ποτέ. Ζουν εχτός της πραγματικότητας και αδυνατούν να επικοινωνήσουν. Ελάχιστοι καταφέρνουν να μείνουν σχετικοί. 

Οπότε όταν παρουσιάστηκε το αντιεμβολιαστικό κίνημα δεν έγινε ουσιαστική προσπάθεια να αντιμετωπιστεί. Το θέμα χλευάστηκε, τι μαλακίες λένε αυτοί, τι χαζά άτομα, πεχτείτε κλπ. Να όμως που σε συνδυασμό με τα σοσιαλ μίτια κ την ασυδοσία κ την ελλειψη ελέγχου στο διαδίκτυο έχει γίνει ένας αχταρμάς πληροφόρησης που ο κάθε ένας άσχετος έχει άποψη κ έχει κάνει την "έρευνα" του. Και σε τι κατάληξη έχει οδηγηθεί το πράγμα? Να έχουμε τόσους αρνητές του κορονωιού και να μην θέλουν να εμβολιαστούν με επιχειρήματα. Καταλαβαίνω το να φοβάσαι οτιδήποτε νέο είναι λογικό. Ο μέσος άνθρωπος δεν σκέφτεται ότι ο επιστήμονας ή ο γιατρός που λίγη-εώς και πολλη-περιφρόνηση την έχει απέναντι σου έχει δίκαιο το πιο πιθανό. Ο ψευδοεπιστήμονας που δεν έχει τίποτε αλλο για να σε κρατήσει κοντά του πέραν της καλής του συμπεριφοράς και του ενδιαφέροντος του κ του σεβασμο κερδίζει στα σημεία. Ο γιατρός βιάζεται, έχει μια ουρά απέξω που περιμένει, και βαριέται ή σνομπάρει την ανησυχία σου, τον φόβο σου, την άγνοια σου.

Το χειρότερο είναι ότι ελάχιστοι επιστήμονες μπορούν να επικοινωνήσουν με ικανότητα. Γενικά ένας χημικός ένας βιολόγος δεν μιλά ποτέ με τρόπο καθησυχαστικό. Θα σου πει το πιο πιθανό να είναι εντάξει, 95% πιθανότητα, βάσει ερευνών 9 στους 10. Αυτό δεν είναι καθησυχαστικό. Αφήνει χώρο για ερμηνεία του άλλου 5%. Μιλώντας με στατιστικά δεν είναι το νόρμαλ που είναι ο κόσμος συνηθισμένος αν κ στην κοινότητα της επιστήμης είναι κοινή πρακτική. Επίσης οι επιστήμονες δυσκολεύονται τραγικά να μιλήσουν απλά "λαικά". Μπλέκουν δύσκολες λέξεις κ πράγματα που για κείνους είναι δεδομένα για τους υπόλοιπους είναι jargon. Άρα όχι μόνο δυσκολεύονται να περάσουν το μήνυμα, δυσκολεύονται και να αντικρούσουν τις λάθος απόψεις που μεταφέρονται. 

Που καταλήγει αυτή η ανάρτηση; 

Ότι απαντώ σε διάφορους πελλούς στο ίντερνετ αμα εύρω αθκιάση. Γιατί; Επειδή ο πελλός εν πελλός αλλά η γνώμη του εν τζαμέ. Κάποιος πρέπει να απαντήσει επδ θα την θκιαβάσει κ απλός κόσμος αδαής που φοάται, ανησυχεί δεν ξέρει, και πρέπει να έχει κ την αντίκρουση και την επιστημονική αλήθεια. 

Έχω την γιαγιά μου ασπούμε που θα πάει να κάνει τ εμβόλιο κ φοάτε. Πήγε κ ένας πεμπάμενος κ είπεν της 1000 πελλάρες με τα credentials του ισιωτή των δρόμων. Εν σε σκέψεις τωρά. Άρα πρέπει να κάτσω να μιλήσω της γιαγιάς, να της βοηθήσω, να της εξηγήσω, να την ηρεμήσω. Σαν την γιαγια μου άλλοι πόσοι; Σαν τον ισιωτή των δρόμων άλλοι πόσοι; 

Ε αυτά.