You and I are gonna live forever

Είχα πει ότι εν θα σε αναφέρω σε τούτο το μπλογκ ποτέ. Επειδή ξέρεις το, και θκιαβάζεις το και εννά ήταν άβολο να σε ξαναδω μετά. Αλλά αξίζει σου.

Ξέρω σε 15 χρόνια, αλλά ήρτες πριν μια διετία και ήβρες με τζιαμέ που τα ισοπέδωσα ούλλα και έκαμες μου hi-5. Σάννα και είπες μου "μα τι ωραία μαύρα και γέριμα τα έκαμες!". Και είδα σε ξανά και ξανά κείνες τες μέρες πιντοτά. Πόσο εμιλήσαμε τούτα τα χρόνια, ώρες ατέλιωτες να σκαλίζουμε τον νου μας. Να τρυπώνεις μες τα δωματιούθκια, μες τες γωνιές να τα φκάλλεις ούλλα στην φόρα. Να ανακαλύπτεις ούλλες τες Beatrix που έχει τjιμέσα. Να πιέζεις να είμαι ο εαυτός μου, και να είμαι όσο μπορώ. Να ρωτάς γιατί, να αμφισβητάς ότι λαλώ, να θέλεις εξηγήσεις, επεξηγήσεις και να μεν δέχεσε το να μεν απαντώ. Να ανακαλύπτεις τες τελετές μου, και τα βάθρα μου, και τες κλίμακες, και τες ζυγαριές και τα προσωπεία και τες μάσκες και κείνη την άλλη την πλευρά. Που την είδες πρώτη φορά κείνη τη νύχτα που ήπιαμε ούλλα τα τσιγάρα του κόσμου και ακούαμε μουσική ππέσοντας. Που φαίνεται για δευτερόλεπτα και μετά χώνεται. Κάθε νύχτα μαζί σου ήταν σχεδόν πάντα εξαντλητική που το πόσο έπρεπε να σκέφτουμε και να πιέζω τον εαυτό μου. 

Είμαι απόμακρη, και έχω τες προφυλάξεις μου, και κρατώ τες αποστάσεις μου και εν αφήνουμε, ούτε διώ ευκαιρείες. Επειδή τjιείνοι που εννά αντέξουν τούτα ούλλα και εννά καταφέρουν να αγγίξουν το χέρι μου λείπουν μου άμα φεύφκουν. Λείπουν μου συνέχεια, και αγαπώ τους και έχουν πολλή επιρροή και δύναμη πάνω μου.  

Εν είσαι απλά φίλος μου, είσαι κάτι άλλο. Εσύ και γω ξέρουμε, εν έχει λόγια. 

Και τωρά φέφκεις. Επειδή τούτος ο τόπος εν λλίος, εν σε φορούν οι τόποι. Τίποτε ένναιν αρκετό, τίποτε ένναιν δεδομένο, τι έχει πάρακατω, που μπορείς να φτάσεις, γιατί, γιατί γιατί , συνέχεια αμφισβητείς, ούλλα, τα πάντα, συνέχεια θέλεις την νέα πρόκληση, να εύρεις όσπου εν οι δυναμεις σου, να εύρεις τα όρια σου αν έχεις. εν σου κάμνει τούτη η ζωή. Εν είσαι για τούτη τη ζωή, εν είσαι για τα δεδομένα και τα βολέματα. Και φέυκεις και αφήνεις μια τρύπα, τεράστια. Εν ξέρω τι να κάμω.

Είμαι χαρούμενη για σένα. Φοούμε έτσι όπως φεύκεις, χωρίς τίποτε στο τίποτε, αλλά είσαι παντοδύναμος.

Φεύκεις 31/12 να σε έυρει αλλού ο νέος χρόνος, και μετά λαλείς ότι έχω εγώ τελετές. 

Είπα σου μια που τες αμέτρητες νύχτες στην Plato's ότι τούτο το τραγούδι εν για σένα και μένα. Και όποτε το ακούω θυμούμε σε, και όποτε θα το ακούω θα σε θυμούμε. Κάθε στίχος ταιριάζει!

Τούτο το ποστ εγράφτηκε σε διάφορες φάσεις. Έσβησα τα δακρύβρεχτα-drama queen shit! Απλά εν έχει πολλή δομή, εν όπως μου έρκουνταν και όπως τα πετσόκοψα!

Συγνώμη που σε αποχαιρέτησα έτσι, ξέρω είμαι ψυχρή και αυτιστική και αμπάλατη. Αλλά αφού ξέρεις με. 

Είσαι η πιο αγνή και ειλικρινής μου σχέση! :)

Καλή συνέχεια soul mind-mate!

C u soon!

xxx

Άτομα τα οποιά ο κόσμος θα ήταν καλύτερος διά της απουσίας τους

6. Άνδρες που ξεκινούν το κόλλημα τους με την φράση "Γειά, είμαι ο Χ και είμαι γιατρός".

Like I give a shit αν είσαι γιατρός δικηγόρος ή accountant.
Σαννα και εννά σου κάτσω επδ είσαι γιατρός!

Θέλω η απάντηση να ήταν:
"-Γεια σου γιατρέ πόση την έχεις?"

Αίμα, δάκρυα και ο .....Secret Santa

Κάθομαι εδώ στα σκοτεινά. Ακονίζω το σπαθί μου, αργά και με προσοχή περνώ το χέρι μου από την αιχμηρή λεπίδα. Ακονίζω ξανά και ξανά, όλο και πιο γρήγορα και τότε, δόνηση. Δόνηση την νιώθω στην κοιλιακή χώρα. Βάζω το χέρι στην τσέπη του φούτερ μου-just ignore the fact ότι εν έχω φούτερ-και νιώθω αυτό το ορθογώνιο μαυριδερό πράγμα. Τραβώ απαλά στην αρχή και μετά πιο δυνατά βρίζοντας από μέσα μου. Και τότε πετάγεται έξω από την τσέπη μου και το βλέπω στο φως να στριφογυρίζει στο πάτωμα
"Γαμώτο, αν ξαναππέσει χαμέ θα μου σπάσει" σκέφτηκα στον εαυτό μου.
Το αρπάζω πριν σταματήσει να δονείται. Απαντώ το μαυριδερό γυαλιστερό τηλέφωνο.
"Χαλλόουυυυυυυυ κόρη Beatrix, έσhιεις δουλειά?"
"Έλα" λέω υποχθόνια, γέρνω το κεφάλι μου και κρέμμουνται τα μαλλιά μου μες τα μούτρα μου-enter "I`m a fucking warrior" mode.
"Είσαι busy οξά να σου πω?"
Αναστενάζω για να δείξω ότι είμαι busy και καλά, και λέω:
"Πε μου"
"Έχουμεν ένα πουλλί δαμέ, επιάμεν το πόξω που το αεροδρόμιο, ήταν πολλά υπερκινιτικό και που τον ενθουσιασμό έδωκεν μες το λάστιχα μας και θέλουμεν να το φάμε, έλα να μας το κόψεις με το σπαθί σου"
Επεράσαν 1000 πράματα που τον νου μου, πόθεν στα πόθεν ένα πουλλί να εν χαρούμενο και ενθουσιασμένο? Τι γυρεύκει στο αεροδρόμιο? Γιατί εν μπορούν να το κόψουν μόνοι τους? Τι συνταγή ήβραν να το μαειρέψουν? Αλλά για χάρη της ιστορίας, εδέκτηκα τα ούλλα.
Μπήκα στο beatrixmobile και κατευθύνθηκα προς το σπίτι τους. Άνοιξα την πόρτα και στάθηκα καθώς ο αέρας παράσερνε το μαλλιά μου και η φιγούρα μου έκοβε τις ακτίνες του φωτός που όρμησαν μέσα. Η λάμα του σπαθιού μου λαμποκόπησε καθώς προχώρησα και είδα το πουλλί ππεσούμενο πάνω στο τραπέζι.
Μόλις τον είδα, εκοπήκαν τα πόθκια μου, τα νευρικά μου κύτταρα εμουδιάσαν, οι μύες μου εσφίξαν και από το λαρύγγι  μου βγήκε μια κλωστή φωνή.
"Πού τον ήβρετε τούτον?" εφώναξα και έγυρα πάνω του. Ήταν ολογιαίματος, παντού αίμα.
"Περτίτjι?Περτίτjι?Περτίτjι?Περτίτjι μου μιτσόστομοοοοοοοοοοοοο?" εφώναζα καθώς τον εσουζούλιζα πέρκει συνέλθει. Τίποτε...
Εκράτουν τον σφιχτά, ένιωθα τον παλμό του να χαμηλώνει και εν ήξερα τι να κάμω. Οι άλλοι μες το σπίτι εμάχουνταν όι να τον καμουν σούππα, όι στην κατσαρόλα με δάφνη, όι πας τα κάρβουνα.
Σηκώνουμε ίσhια πάνω και λαλώ:
"Αν δεν σκάσετε ούλλοι εννά σας σφάξω"
Έκατσα τjιαμέ δίπλα του και έτσι επαρακάλεσα που μέσα μου να μπόρω να κάμω κάτι να τον σώσω. Μεν σου πω εγέμωσε το ένα μου το μμάτι δάκρυα.
Και ξαφνικά ακούω ένα κρακ. Αντινάσσουμε και θωρώ γυρώ μου. Μες την γωνιά είδα ένα πλάσμα. Κοντέφκω και ππιριλλώνουν τα μάθκια μου. Εν το πιστεύκω, εν γίνεται, εν δυνατόν?
"Χαρρυ?"
"Geia sou Beatrix" είπε ορμώντας στο Περτίτjι μιλώντας τσhιάρλικα ελληνικά "den ehumen ora, tha prepi na ton iatrepso, mu echi dosi ena filtro i Ermioni pu tha kami to Pertitjin perdiki"
Εσήκωσε του το κεφάλι του άνοιξε του το στόμα του και εσhιόνωσεν του μέσα ένα υγρό που εμύριζε μανιταρίλα με σουβλακίλα και ελαφρά ποδαρίλα. Το Περτιτjι εστυλλομάθκιασε και άρκεψε να βέχχει. Ανασηκώθηκε και άνοιξεν τα μμάθκια του. Και έμεινεν με το στόμαν ανοιχτό, που την μια εγώ που την άλλη ο Harry Potter.
Ποτjιεί ποδά εξηγήσαμεν του Πέρτικου, τι έγινε, ο Πέρτικος εμάννεψε πας τον κεραυνό του Harry.
O Harry έπρεπε να φύει, έδωκε details του Πέρτικου όταν θα πάει πίσω Αγγλία να κανονίσουν να βρεθούν και με την Ερμιόνη και τον Ρον είπε μας "Chareka gia tin gnorimia" και εξαφανίστηκεν με ένα κρακ!

Οπότε Περτίτjι μου μα δε ίντα δώρα σου έκαμα. 1ον έσωσα σου την ζωή σου-όι παίζουμεν! Και 2ον, εγνώρισες τον Harry Potter! Οπότε αγαπητό μου Περτίτjι είμαι ο Secret Santa σου-χε χε χε!

Επίσης τελευταίο και 3ον δώρο-σαν τα δώρα του χριστού ένα πράμα που ήταν 3, από τους 3 μαγους-ε ρε μάνα μου-έχεις ένα Free Rescue Cart από την θεία σου την Beatrix. Άμα έχεις κανένα problem που δεν λύνεται-φώναξε με να το κόψω! Επδ ότι δεν λύνεται, κόβεται!

ΥΓ. Περτικούδιν ξέρω και καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι να βρέθεσε μόνος σου σε μια ξένη χώρα. Αλλά τούτα τα πράματα πρέπει να καταλάβεις ότι εν ευλογία. Ας πούμεν πεθυμάς το σπίτι σου επειδή οι γονείς σου εστείλαν σε να σπουδάσεις, να μορφωθείς και εννά μου πεις "Ατε ρε Beatrix, πλέον οι σπουδές εν και είναι εισητήριο για την επιτυχία". Όι Πέρτικε ένναιν εισητήριο. Αλλά εσύ παίρνεις και άλλη μόρφωση εκεί στα ξένα. Μεγαλώνεις, αναλαβάνεις ευθύνες, πίσσει ο νους σου, και ειδικά στην Αγγλία, οργανώνεσε, μαθαίνεις να λειτουργείς με ένα τρόπο διαφορετικό που τον traditional κυπριακό. Θωρείς άλλους ανθρώπους, άλλους τόπους, απόλαυσε τες σπουδές σου Περτίτjι, επειδή τελιώνουν, μεν κάμεις ένα χρόνο να συνηθίσεις, και μετά που μαθαίνεις να περνάς καλά να εν καιρός που θα στραφείς.

Δεν βρίσκω τίτλο που να ταιριάζει

Κάθομαι εδώ στα σκοτεινά. Σταυροπόδι στο πάτωμα. Δίπλα μου μια λάμπα και με φωτίζει. Γύρω μου, τίποτε, σκοτάδι. Άγνωστο. Είμαι σκυφτή και τα χέρια μου είναι αφημένα στα γόνατα μου. Αρχίζω να κινούμε μπρος πίσω ελαφρά, αναμνήσεις κατακλύζουν το μυαλό μου. Κινούμαι πιο έντονα, μπρος πίσω μπρος πίσω μπρος πίσω και τότε με ορμή τινάζω το κεφάλι πίσω. Τεντώνεται η σπονδυλική μου στήλη αφύσικα και οι ώμοι ορθώνουν. Βάζω το αριστερό μου χέρι στο στόμα και πιέζω την γλώσσα μου κάτω. Σκάβω το στόμα μου και τραβώ από την άκρη του λάρυγγα την κλωστή. Ανοίγει ο οισοφάγος και την τραβώ, μαύρη κλωστή που μπλέκεται στα δάκτυλα μου και σχηματίζει λέξεις. Ηρεμώ.
Και μετά χαμογελώ, σκέφτομαι και γελώ, γελώ δυνατά και δεν υπάρχει αντίλαλος στο σκοτάδι, η λάμπα τρεμοπαίζει. Καθώς γελώ γέρνω πίσω και μπήγω το αριστερό μου χέρι στο στόμα. Ανοίγει ο οισοφάγος και τραβώ την κλωστή η οποία πάλλεται στο σκοτάδι και κινείται απαλά, επιπλέει, την βλέπω να χορεύει στο φως της λάμπας. Ηρεμώ. 
Μετά τα μάτια μου ασπρίζουν, το στόμα μου μισοανοίγει και υπάρχει το φως χωρίς την λάμπα, υπάρχει το επίπεδο που κάθομαι πάνω χωρίς το πάτωμα, υπάρχω? υπάρχω, υπάρχεις, υπάρχει. Περνώ τα δάκτυλα μου στα μαλλιά και τα τραβώ στα μάγουλα και στον λαιμό, σφίγγει το στήθος. Αναπνέω βαθιά, ακανόνιστα. Το κεφάλι μου σαν από μόνο του γέρνει πίσω, το χέρι μου μπαίνει στο στόμα και ψάχνει, γδέρνει τον ουρανίσκο, τα νύχια μου ματώνουν τον λαιμό, ψάχνω, ψαχνω στην αρχή του οισοφάγου, και βρίσκω την άκρη. Τραβώ και νιώθω να τραβώ τους πνεύμονες μου, η ανάσα μου κόβεται και βγάζω άναρθρους ήχους. Τραβώ και ξεριζώνω την κλωστή, βγαίνει ματωμένη. Την πετάω κάτω. Τα μάτια μου γίνονται καστανά. Ηρεμώ.

Ανοίγω το laptop.

Άτομα τα οποιά ο κόσμος θα ήταν καλύτερος διά της απουσίας τους

5. Άτομα 20 χρονών και πάνω που τραγουδούν το "Χριστούγεννα χριστούγεννα ευτυχισμένα, δεν γίνονται δεν γίνονται χωρίς εσένα" και εννοούν το.
Dude by now έπρεπε να αντιληφθείς ότι:
1. its just a holiday και
2. πρέπει να περνάς και μόνος/η σου καλά!

Time Out #11 Για κοίτα με στα "μάτια" λοιπόν κι εξηγήσου-στα μάτια λέμε

Στην δουλειά έχουμε dress code. Ακόμα και η εμφάνιση εν μάρκετινγκ για τον boss μας. Μπορώ να πω εκ πείρας ότι έχει δίκαιο. Οπότε είμαι αναγκασμένη να είμαι ντυμένη κοκέττα και σε τακούνια όση ώρα είμαι δουλειά-άλλο που δεν θέλω δηλαδή, καταπιέζουμε φρικτά λέμε! Αλλά υπάρχει το όριο, ο κανόνας, άλλο κοκέττα άλλο ΣΕΞΥ! Οπότε αποφεύγουμε ντεκολτέ, κολλητά, κοντά και ότι μπορεί να προκαλέσει, είμαστε σεμνοί το δίχως άλλο.

Πιάννει με ο boss τηλέφωνο.
"Beatrix ακύρωσε ότι έχεις για την Τετάρτη, πάεις σεμινάριο"
Ναι με τον boss έχουμε αυτή τη σχέση, εν πάνα πνίεσαι, εν πάνα υποσχέθηκες deadlines, εν πάνα έχεις 300 projects πας την τjιεφαλή σου-he obviously doesnt give a fuck! And when he says jump what else can you do?

Οπότε και έρκετε η μέρα που θα πήγαινα στο σεμινάριο. Καταπληκτικό το σεμινάριο τι να λέμε. Βουρούμε τα σεμινάρια, όπου τα περισσότερα είναι μπόρινγκ αλλά ουσιώδη στο να κάμεις κκονέκτιονς και να δικτυωθείς. Πάω που λαλείτε στον χώρο του σεμιναρίου. Μπαίνω μέσα, ττοκκάρω ποτjιεί ποδά, κάθουμε σε μια θέση, αρκέφκει το πίρρι πίρρι. Κάθουνται και οι άλλοι. Ξεκινούμε να μιλούμε ένας ένας. Έρκετε η σειρά μου. Πολύ απλά λέω "Είμαι η Beatrix Kiddo, από την εταιρεία μπλα μπλα, κάνω αυτό, ειδικευόμαστε σε αυτά". Κάμνω hi-5 του εαυτού μου για την άνεση μου τούτη που απέκτησα, no αγχος, no problem, αν θέλεις σηκώνουμε και κάμνω και την παρουσίαση άμα λάχει. Τι εννοείς εν θα ξέρω το θέμα? Γιατί έχει πολλούς που ξέρουν το θέμα μες τούτο τον τόπο? Και μπορώ να σε κάμω να πιστέψεις ότι ξέρω το θέμα. Ok I m done με τον αυτοθαυμασμό.
Δίπλα μου κάθετε ένας κοντούδης, ησυχούδης, ξέρετε το θέμα μου με το ύψος, αν δεν μου έχει 10 πόντους διαφορά εν μπορώ να τον δω σαν άντρα. Εν κάτι σαν παρουσία, ένα άτομο, ενδιαφέρον ή όχι, πάντως σίουρα εν τον βλέπω σαν άντρα. Ενηγουέη, έγυρα εγώ μπροστά, και με την άκρη του μμαθκιού μου θωρώ τον που χάσκει προς το μέρος μου. Γύρνω πίσω, σταυρώνω τα χέρια μου και γυρίζω κάπως προς το μέρος του. Ισhια αντελλοσhιάζεται και θωρεί μπροστά του. Εν έδωκα σημασία και συνέχισα να παρακαλουθώ τον ομιλητή. Ύστερα έπρεπε να μιλήσουμε τέσσερις τέσσερις, σαν workout. Και ο δικός σου να με θωρεί σαν τον σβουμ, κάτω από τον λαιμό, κάτω από τους ώμους, πάνω από την κοιλιά! Ναι, κατευθείαν στα βυζιά! Γυρίζω και δω να δω αν έχω τίποτε. Αν εσhιώνοσα τίποτε και εν επήρα είδηση. Τίποτε με τάτσα με σταξhια! Όλα στη θέση τους, δεν εφκήκε κανένα βυζί πόψω και να είμαι εκτεθιμένη, η μπλούζα δεν είναι si-throu! Καταλαβαίνει ότι καταλαβαίνω και αντινάσσεται. Μιλούμε, οι υπόλοιποι της ομάδας εν οκ, ο δικός σου εν μπορεί να πάρει τα μμάθκια του. Θωρεί με μάτια-βυζιά με εναλλαγές κάθε χιλιοστό του δευτερολέπτου.
"Τέλεια" σκέφτουμαι "που να ρυάσω τι έχει να γίνει".
Απέκτησα και τούτην την έννοια, μεν κρυώσω και ο κοντος εν θα συνάετε με τίποτε. Να μιλώ και να με θωρεί, να κινούμε και να καρφώνεται, σάννα και εν εξαναείδεν ο νηστικός ρε κουμπάρε. Δε τα ρε φίλε μου, αλλά κάμε το λλίο με τρόπο, έχε λλίο τακτ, ένναιν ανάγκη να σβήννεις. Βάλλω και γω τα χέρια μου μπροστά και θωρεί με και γυρίζει που την άλλη.
Αποφασίσαν όλοι της ομάδας να μιλήσω εγώ να παρουσιάσω τις σκέψεις που εκάμαμε-άντρες λαλεί σου μετά. Σηκώνουμε που λαλείτε να πω αυτα που συζητήσαμε ώστε να γίνει διάλογος τjιαι ξέρω γω κουβέντες και θωρώ τον που τα θωρεί που κάτω. Εδεθήκαν τα μηνίγγια μου μπαντάνα αλά καράτε κιντ! Τραβώ το σπαθί και καρφώνω το μεταξύ των ποθκιών του κοντά κοντά στα σκέλια του.
"Παίζει να έχει καιρό να τραβήσεις καμιά μαλακία?" λαλώ του.
"Εεε σόρρυ"
"Αλλού αυτά" λέω και
α. φκάλλω του τα μάθκια του με την άκρια του σπαθιού
β. ευνουχίζω τον
γ. διώ του 20ευρώ να πάει να ψουμνίσει καμιά κινεζούα πέρκει πνάσει

Άτε έχω σας και alternative endings! Διαλέχτε και πάρετε!

Άτομα τα οποιά ο κόσμος θα ήταν καλύτερος διά της απουσίας τους

4. Κορούδες που νομίζουν ότι με το να μιλούν λεπτά και μέσα που την μούττη τους-ΑΚΑ να νιαουρίζουν-είναι η επιτομή της θηλυκότητας.

Νο ντάρλινγκ δεν είσαι κιουτ! Ντάρλινγκ έρκετε μου να σε πιάω να σε σουζουλίζω όσπου να φκει η φωνή σου η κανονική.

Time Out #10 Η κ.Κούλλα

Για πολλούς και διάφορους λόγους αποφάσισα να μάθω μια ξένη γλώσσα. Ψέματα. Άκουσα στο ράδιο ότι άμα μιλάς 3 ξένες γλώσσες κάτι γίνεται με το εγκεφαλο σου και εν πιο μικρή η πιθανότητα να εμφανιστεί το Αλτσχάιμερ. Εμπεριστατωμένη έρευνα, όι πελλάρες! (*sarcasm duuuuh!) Anyway είπα να μάθω ακόμα μια γλώσσα, να προσθέσουμε ακόμα ένα πράμα στο βιογραφικό.

Πάμε που λαλείτε στην τάξη είχε κάτι άλλους τjιαμέ, εγώ με τα ρούχα της δουλειάς, formal και τακούνια και make up. Και μια άλλη κορού που με θώρεν με ππιριλλωτά μάθκια, φοιτήτρια. Καθούμαστε μες την τάξη, εγώ σαν καλό geek έκατσα μπροστά μπροστά. Η φοιτήτρια δίπλα μου. Άρκεψε η καθηγήτρια η γλώσσα τούτη εν έτσι, και έτσι και αλλιώς. Ακούαμε τι είχε να μας πει. Μπαίνει μέσα, καθώς εμίλαν η δασκάλα μας, η ξάδερφη του Φλωρινιώτη-πέρκει να μεν ξέρεις τον Φλωρινιώτη? Πόσην ποιότητα και συ?

-Ηλικία: πάνω που 65, μαλλί Αντρούλλας Βασιλείου χρώματος άσπρο βαμμένο με χρωμοσαμπουάν ώστε να μωβίζει ελαφρώς. Γυαλλούδιν γεροντέξ με χρυσό σκελετόν. Φόρμες-ναι ναι φόρμες-βελουδέ μωβ σκούρο πεθαμενί. Είχαν και στρασάκια ασημένια. Παπουτσόυδιν αθλητικό μαύρο και τσαντού μαύρη μεγάλη. Έκαμα περίπου 2 λεπτά να αφομιώσω την εικόνα.

"Αγάπη μου ήρταααααα, άρκησαααααα?" λαλεί της καθηγήτριας.

"Γεια σας, είστε η κ.Κούλλα?" απαντά η καημένη μες στο shock.

"Ναι μάνα μου, που κάθουμε?"

Και άρκεψε την κουβέντα, όι αρκησε η κόρη της-δουλεύκει στην τράπεζα, έχουν πολλή δουλειά τωρά τελευταία-μα γιατί άραγε?-εν ήρτε να πιάει το μωρό, εκαρτέραν τον γαμπρό της, και μετά η άλλη της η κόρη, εν δασκάλα-ναι ναι μια τραπεζικός μια δασκάλα-ε μηνίσκει μαζί τους αλλά ήταν να πάει για καφέ, εν εμπορούσε να της πει να μεν πάει για να προσέχει το μωρό, ελευθερη κορούα να μηνίσκει σπίτι? Άρκεψαν οι καπνοί και εσχηματίζουνταν μες στο κεφάλι μου.

"Ντάξει κ. Κούλλα εξεκινήσαμε με την εισαγωγή"

"Ναι μάνα μου" έφκαλε το τετράδιο της η κ.Κούλλα και εκούντησε τα γυαλιά της πάνω. 

Η φοιτήτρια δίπλα μου εμιλούσε με ύφος 1000 καρδιναλίων για το τι κάμνει, του στυλ "επέρασα κάτι που με εκφράζει και κρατώ τον Θεό που τα αρτσhίθκια" και μετά εγώ ισοπέδωσα την του στυλ "σπούδαζε και εννά φάεις τjιαισου καλά". Εν μπορώ άμα μου σπουδάζουν κάτι του στυλ "αφαιρετική νοημοσύνη του παράλληλου σύμπαντος" επειδή τους εκφράζει και μετά σhίζουνται για τους άνεργους πτυχιούχους! 

Μετά έπρεπε να πω και γω τι στο καλό κάμνω-και άτε εξήγα τωρά της κ.Κούλλας και της εκφραστικής. Άσε που η κ.Κούλλα είχε και απορίες. Για να σε δω να εξηγάς της κ.Κούλλας τι εστί βερίκοκο. 

Άρκεψε η δασκάλα και έγραφε μας λεξούες, και εθκιαβάζαμε τες. 

"Αααααααααα, μα τούτη θυμίζει ελληνικά" η κ.Κούλλα αναφώνισε

"Ναι κ.Κούλλα, έχουν όλες οι γλώσσες κοινές λέξεις, εν ένα παράδειγμα για να σας δείξω τούτο το γεγονός"

"Ααααααααα, μα τούτη σημαίνει έτσι?"

"Όχι κ.Κούλλα, απλά εθύμισε σας εκείνη την ελληνική λέξη" 

"Μα είσαι σίουρη?" ρωτά η κ.Κούλλα

-ναι κ.Κούλλα, έκαμε λάθος η καθηγήτρια, έχεις δίκαιο-εμάχουμουν μες τον νου μου.

"Μα και τούτη η λέξη εν έτσι που σημαίνει και στα αγγλικά"

"Ναι κ.Κούλλα"

"Μα κοίταξε ρε παιδί μου, εν εντυπωσιακό"x 1000000 φορές.

Δεν εσταυρώσαμε μιση πρόταση και να μεν κάμει comment απείρου κάλλους η κ.Κούλλα. 

Η καθηγήτρια να δυσπιρκά, κούτσα κούτσα επροχωρούσαμε. Την ώρα που κάτι μας εξήγαν για την προφορά κάτι γραμμάτων ακούεις ντρίγκι ντρίγκι. Ούλλοι αχάπαροι. Η κ.Κούλλα να θωρεί γυρώ γυρώ και μετά να αντινάσσεται. 

"Απαναία μου και εν το δικό μου αλόπως". Φκάλλει την τσέντα και γυρεύκει το κινητό το οποίο παίζει ακατάπαυστα. Σταματά να παίζει η κ.Κούλλα βρίσκει το, πιάννει πίσω, εν ο γαμπρός, λαλεί του τι ετάισε το μωρό, γελούσιν λλίο και 7 μαλάκες καρτερούν να τελιώσει. Κλείει το τηλέφωνο. 

"Ε το μωρό εν τρώει, διά του και εν τρωεί, αφού έφαε το φαί της γιαγιάς εννά τους καταδεκτεί κείνους?" λαλεί ούλλο περηφάνια και εγώ σκέφτουμε: "ΤΙ ΜΕ ΚΟΦΤΕΙ ΚΟΡΗ ΜΟΥ? ΤΙ ΜΕ ΚΟΦΤΕΙ ΠΟΥ ΤΟ ΚΟΠΕΛΛΟΥΙ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΦΑΙ ΣΟΥ?"

Συνεχίζουμεν ακόμα λλίο και εμένα τα νεύρα μου ένναιν καλά, ερκούμαστε δαμέ για ένα σκοπό, η κ.Κούλλα γαμά τους νόμους και τα συντάγματα και σικκηρτώ.

"Ααααααα" αναφωνεί στην αρχή ακόμα ενός βαθυστόχαστου και ουσιώδους σχολίου. 

Ανεβαίνω με το τακούνι πας το θρανίο, προσεκτικά φορούμε και φούστα του ταγέρ μεν ανοίξει το σχίσμα. Το σπαθί μου κρέμμετε στο πλάι και λυγίζω τα γόνατα. Βάζω το άλλο τακούνι το στήθος της και την σπρώχνω πίσω. 

"Μεν με αναγκάσεις να λερώσω το ταγέρ μου και τις φορμούδες σου" λέω της. "Έχεις ακόμα μια ευκαιρεία". 

Ξανακάθουμε πίσω προσεκτικά και τραβώ μια τούφα που τα μαλλιά μου που εκόλλησε πας το κοκκινάδι. 

Κάμνω εύκολα φίλους!

Το τσίρκο ΙΙΙ

Στέκομαι στην άκρη, στην άκρη της εισόδου. Η ανάσα μου κομμένη. Βάζω την παλάμη μου στο στόμα να καλύψω τον ακανόνιστο ήχο της. Βγαίνει λάμψη από την είσοδο του τσίρκου. Εγώ στέκομαι δίπλα στα σκοτεινά. Οι ακτίνες από το φως διαγράφουν πορεία και τελικά χάνονται στο σκοτάδι. Αποκαλύπτουν την ζωή που κρύβεται στα σκοτάδια, την μικρή ζωή. Μικρά έντομα πετούμενα αποκαλύπτονται στην ακτίνες του φωτός. Κρύβομαι, ακουμπώ στην άκρη της εισόδου και κρύβομαι. Μέσα γίνεται η παράσταση, ήμουν και γω. Τα ρούχα μου ταιριάζουν με τον ακροβάτη. Θυμώνω. Στα μαλλιά μου στρας, λαμποκοπούν. Τα τινάζω νευρικά. Καρικατούρα που λαμποκοπεί. Το στήθος μου ανεβοκατεβαίνει, έτρεχα, έφυγα. Τον ακολούθησα. Ήρθε σκοτεινός και τον είδα στο πλήθος. Τον ακολούθησα και με έβγαλε εδώ έξω.
Στέκομαι στην άκρη της εισόδου στα σκοτεινά. Και ακούω, τον ακροβάτη. Έρχετε τρέχοντας στην είσοδο. Λάμπει μέσα στο φως, ελαφρά πατώντας στα σκοτεινά, όσο όσο για να με βρει. Κοιτά δεξιά, καχύποπτα πάνω από τον ώμο του, με στενά μάτια, σχιστό σοβαρό στόμα. Και μετά κοιτά αριστερά, με την ίδια ψυχρή έκφραση, με το πρόσωπο τέλειο, σαν άγαλμα, τέλειο πρόσωπο, σφιχτοί μύες. Κλείνω τα μάτια. Με βλέπει. Έρχετε κοντά, βάζει το χέρι απαλά στον λαιμό μου, κλείνω τα μάτια, η αναπνοή μου ηρεμεί. Χαϊδεύει απαλά τα χείλη μου που ανοίγουν, αγγίζει τα δόντια μου, δεν δαγκώνω. Μου χαμογελά
"Έλα" 

Το γέλιο εν κληρονομικό

Πάω να στρώσω το τραπέζι. Το μπουφέ είναι στολισμένο. Φωτογραφοθήκες. Φωτογραφίες. Γάμοι, παιδιά, πτυχία, μεταπτυχιακά, αρραβώνες, οικογένειες, τα αδέρφια, τα εγγόνια, τα δισέγγονα. Φορέματα των διάφορων εποχών, χαμόγελα. Χτενίσματα που προδίδουν ηλικίες. Φωτογραφοθήκες διαφόρων σχημάτων και χρωμάτων, υλικών. Συμπληρώνουν το παζλ της οικογένειας, το δέντρο.

Μπαίνει η ξαδέρφη μέσα. Κρατά μια στίβη πιάτα. Φέρνω τα μαχαιροπίρουνα. Έρχετε το φαγητό, οι πιατέλλες, με τα διάφορα. Μπαίνουν, βγαίνουν, βάζουν στο τραπέζι τα ποτά, τα συνοδευτικά, κάθονται στις θέσεις τους, εγώ στη δική μου. Γελούμε, μιλούμε, πειράγματα. Ο παππούς στο κεφάλι του τραπεζιού, βάζει ουίσκι, μου κάνει εβίβα, εγώ με το κρασί. Τρώμε, ο καθένας αυτό που του αρέσει, και αυτό που δεν του αρέσει, ιδιοτροπίες, χούγια, πειράγματα, κουβέντες ίσhιες. 

Κάτι λέμε, ο παππούς μου, αλλιώς γνωστός και ως "Ο λογικός", ξεκινά το γέλιο, εκείνο το ασταμάτητο που συνοδεύεται με δάκρυα. Όλοι στην οικογένεια μου γελούν δυνατά και καθαρά. Μέσα από το πέρασμα των χρόνων, από όλα τα προβλήματα και τις δυσκολίες που είχε ο κάθε ένας από εμάς, ακόμα μαζευόμαστε σε εκείνο το τραπέζι, το ξύλινο, το παλιό, στην σάλα με τα παλιά φωτιστικά και γελούμε δυνατά. Το καυστικό χιούμορ της γιαγιάς μου έχει περάσει στις κόρες της, και αυτές το έχουν περάσει στις εγγονές της. Αυτοσαρκαζόμαστε, λέμε αλήθειες μέσα από τα αστεία, και τα πιάτα πάνε και έρχονται μέσα στα γέλια και τα χαχανητά.

Και έτσι βλέπω την βιολογία μας, την βιολογία της οικογένειας μου. Το αίμα που κυλάει στις φλέβες μας, τα ονόματα που είναι κάποια κοινά, ανήκουμε. Δεν ταιριάζουμε, δεν μοιάζουμε. Αλλά γνωριζόμαστε από την αρχή της ζωής μας. Και γελούμε δυνατά, μέχρι δακρύων κάθε φορά.

Γι αυτό οι Κυριακές εν ωραίες. Οι Κυριακές είναι οι μέρες της οικογένειας. Οι Κυριακές εν οι μέρες που θυμούμε γιατί είμαι σε τούτο τον τόπο και όχι αλλού.

Έτσι κι αλλιώς δεν έχουν όλοι σπαθί στην οικογένεια μου, λίγοι είμαστε, αν χρειαστεί ξεσπαθώνουμε και για τους άλλους.

Άτομα τα οποία ο κόσμος θα ήταν καλύτερο μέρος διά της απουσίας τους

3. Άτομα που μένουν μόνοι τους και κάθε πρωί έρχετε η μαμμά να καθαρίσει το σπίτι φέρνοντας φρεσκοσιδερομένα κουστούμια.



(AKA o βουτυρομαλλοππάππας που μένει στον κάτω όροφο. Μιλούμε the ultimate αρσενικόν)

Τρώγαμε με τον Daniel

and then he said:
"τούντα ξεκαθαρίσματα σου ρε Beatrix, τραβάς το σπαθί σου και ο άλλος επέθανε"

τυχαίο?

Ρε έχω issues

Ετοιμάζουμουν, ετοίμαζα το, για μήνες, ετοίμαζα τον εαυτό μου ψυχρά. Τι παράξενο πράμα, να είσαι αφοσιωμένος σε κάποιον έτσι, να πηδάς στο κενό για εκείνον και μετά να τα κλείνεις όλα, να παίρνεις την απόφαση και να ξεκινάς την προετοιμασία. Δεν τον ξεγέλασα,δεν τον γέλασα, ακόμα και την τελευταία στιγμή είχε ευκαιρεία, αλλά για να κερδίσει έπρεπε να υπερβεί εαυτόν, και οι ανθρώποι δεν το κάνουν αυτό, σχεδόν ποτέ, 99% ποτέ.

Είδα ότι δεν με επίστευκε, δεν καταλάβαινε τι του έλεγα. Δεν ελύγισε, ούτε ένα λεπτό, επίστευε ότι ακόμα είχε το πάνω χέρι. Τι παράξενο? Να είσαι σε μια σχέση που ο άλλος θέλει να έχει το πάνω χέρι? Μόνο όταν άνοιξα την πόρτα να φύω, εκαταλάβε, και κείνο το ύφος, το ύφος που έχει κάποιος άμαν χάνει το έδαφος κάτω που τα πόδια του, έμεινε μες τον νου μου.

Εξύπνησα την άλλη μέρα και ήταν η ζωή μου καινούρια. Η δική του ήταν λαβύρινθος. Υπερέβει εαυτόν τελικά. Τι παράξενο να χτίζεις την ζωή σου πάνω σε έναν άνθρωπο και να τον θεωρείς δεδομένο? Τι παράξενο άμα φεύκει και διαλύουντε ούλλα? Τι παράξενο να εκτιμάς τι είχες μόνο άμα το χάσεις? Τι παράξενο να παρανοείς άμα τον χάσεις? Ήξερε ότι έφταιε, ήξερε ότι έχασε, αλλά δεν ήξερε ότι ήταν αργά. Τις ευκαιρείες πρέπει να τις αρπάζεις όταν σου δίνονται, ούτε λεπτό αργότερα.

Επαρανόησε. 

Πώς ξεκινάς την ζωή σου ξανά? Όταν έχεις προκαλέσει κάτι τέτοιο σε κάποιον άλλο άνθρωπο? Όταν έπρεπε να φύεις για σένα πληγώνοντας τον άλλο? Όταν τον φέρνεις σε τούτο το σημείο? Να φοάσε για την ζωή του? Να φοάσε για την υγεία του? Όταν τον ακούεις να κλαίει, με λυγμούς, όταν πρέπει να είσαι ψυχρή γιατί αν δεν είσαι θα τρέξεις κοντά να τον παρηγορήσεις. Να ξέρεις ότι αν υποχωρήσεις μισό μέτρο ετέλιωσε. Να σου κλαψουρίζει σαν σκυλί που το χτυπάς, και εσύ με την στάση σου να είναι λες και τον χτυπάς. Να ξέρεις ότι εσύ το προκάλεσες, την αλλαγή, την θλίψη, να τον βλέπεις και να τον αγαπάς και να τον μισάς την ίδια ώρα, να τον φοβάσε και να φοβάσε για κείνον την ίδια ώρα, να σε απειλεί επειδή σε αγαπά? Γίνεται? Κείνος ο άνθρωπος που σε κρατούσε να κοιμάσε να κρύβει κάποιον τόσο σκοτεινό μέσα του? Αλήθκεια τον άλλο γνωρίζεις τον μόνο άμα χωρίσεις. Το μόνο σίγουρο να είναι ότι έκανες καλά που έφυγες για σένα, για κείνον έκανες την ζωή του κομμάτια. 

Τι εν πιο καλό? Να κινδυνεύεις να ξαναδείς εκείνο το βλέμμα σε κάποιον άλλο άνθρωπο? Και να ξέρεις ότι εσύ το προκάλεσες? Μπορείς να αφεθείς ξέροντας ότι υπάρχει το ενδεχόμενο αυτό? Να πληγώσεις κάποιον άλλο τόσο πολύ? Ή να ζεις μια γεμάτη ζωή δική σου, ολόδικη σου. Επέρασε τόσος καιρός και ακόμα εν ανοιχτά τα θέματα. Κλείουν ποττέ? 

Στο κάτω κάτω ήνταλως κάμνεις έτσι, έτο εχώρισες και συ μια φορά

Beatrix: Ρε έχω issues

Peggy A: ε εν δικαιολογημένα με κείνα που γίναν

Οι περιπέτειες των Beatrix και Peggy #4 Προσοχή-Εχτός εαυτού μελιστάλαχτον ποστ

Κτυπά το τηλέφωνο η ώρα 5:30 το πρωί.

"Εξύπνησα σε?"

"Ναι"

"Εφίλησε με και κάτι παραπάνω πράματα"

Ανακάθομαι στο κρεβάτι.

"Λάλε, λεπτομέρειες, κάμνω καφέ"

"Έμπα skype, να κάμω ένα τσhάι και γω".

Εν μακριά, η φίλη μου η Πέγκυ, αλλά θα την ξεχωρίσω που τες άλλες τις Πέγκες τούτη, τούτη θα είναι η Αμερικάνα-not native. 

Εν μακριά, αλλά μιλώ της κάθε μέρα. Εν μακριά αλλά θκιαλέουμε τα ρούχα που θα φορούμε στις περιστάσεις της ζωής μας που το skype. Εν μακριά αλλά πιο κοντά που τους πάντες. Εν αλήθκεια που λαλούν τους ανθρώπους θκιαλέεις τους, κι αν μπορώ να πω ότι έχω ένα άτομο που εν χρειάζεται να μεταφράσω, εν χρειάζεται να υποκριθώ, που μπορεί να είμαστεν διαφορετικές αλλά ίδιες, ένα άτομο που εν οικογένεια χωρίς να έχουμε κοινό αίμα, που θαυμάζω και κατανοώ, που με έναν καφέ μαζί της ηρεμώ, που της μιλώ και ξέρει ούλλο μου το παρελθόν, έχει άποψη για την ζωή μου επειδή μπορεί, και ποτέ δεν κρίνει, έναν άνθρωπο που μπορεί να πεις εν η αδελφή ψυχή σου ρε παιδί μου, ε, έτην εν τjιείνη.

Που ήμασταν μωρά, και εχτυπιούμασταν στην Αθήνα, στες συναυλίες του Χατζηγιάννη, που εθωρούσαμε τον Παπακαλιάτη και θυμούμε σε ενα σήριαλ του είχε δύο φίλες, η μια ήταν Αμερική, και εμιλούσαν κάτι περίεργες ώρες στα τηλέφωνα, ελαλούσαμε πρέπει ναν πολλά καλές φίλες, και δε μας τωρά, κάτι χρόνια μετά, κάμνουμε τες θυσίες που πρέπει. Που με περιπαίζει που σέρνω την φωνή μου nicosian style. Και περνούμε τες λίγες της μέρες στην Κύπρο στη Λεμεσό, μόνες μας ώρες ολόκληρες δεν βάλλουμεν γλώσσα μέσα. Που εννά πάμε Κούβα μόλις μια που τες δύο χάσει το στοίχημα. Που άμα είμαστε μαζί χαχανίζουμε και πίνουμε, και φορούμε τα τακούνια και πάμε για χορούς, και μαγιό και βουτουμε νύχτα στη θάλασσα, και παραπατούμε, και τραγουδούμε φωναχτά τα τραγούδια ώσπου να γδαρτεί ο λαιμός μας. Που εν κάμνουμε δώρα η μια της άλλης επειδή εν ασήμαντα μπροστά σε όλα τα άλλα. Που εν στήριξη, τjιαμέ, ότι ώρα, ότι μέρα, όποτε θέλω, όποτε θέλει. Που εν με πρόδωσε ποττέ, ούτε εγώ εκείνη. Που θέλει χρόνο να δεθεί, όπως και γω, που εν μυστικοπαθής και κλειστή, και άμαν ανοιχτεί και αφεθεί εν πολλά ισχυρός ο δεσμός, άμα κερδίσεις την εμπιστοσύνη της ετέλιωσε, όπως εγώ.

Απλά τωρά εμιλούσα της και επεθυμησα την, καρτερά τον τυφώνα ιμμίσh. 

Η Αμερικάνα δεν αρέσκετε στα αίματα, σαν κάποιες κάποιες, δρα με "καθαρούς" τρόπους-δηλητήρια etc.

Ναι, ναι σας απογοητεύω, υπάρχει και το soft side, φτου και βγαίνω! 

The dating process #9 Μίλησε μου, μίλησε μου, δεν σε φίλησα ποτέ μου

Σε μιαν έξοδο εγνώρισα έναν τύπο είχε μια φάτσα το κάτι άλλο, πονηρόφατσα, πειραχτήρικη, τσακκίρικη, πώς να το εξηγήσω? (τόσα βράδια μόνη και δεν έρχεσαι-δεν με σκέφτεσαι?) Εν μου έδωκε ιδιαίτερη σημασία όλη νύχτα, μεν σου πω έριξε μου 2-3 ματιές και μετά έφτυννε με, εγώ επήρα το προσωπικά να μεν υποκύψει στο φλερτ μου ο παρέας, αγκρίστηκα και εγύρισα που την άλλη. Και την δεύτερη νύχτα που ήμασταν σε κoινή παρέα, ήρτε μετά τη δουλειά και εφόρεν ένα πουκαμισούι θαλασσί πειρασμός my friend αλλά εγώ ούτε που του είπα γεια για να μάθει να μου κάμνει τον καμπόσο. Να τον δεις εφόρησε την διάθεση του την άτακτη και εθώρεν με-εγώ cool και απόμακρη. Anw ήταν μόλις ξαπόστειλα τον #5 και είπα να μεν φερθώ ξανά έτσι. 

Μετά πάω σπίτι, τσααααααααααααααακ friend request. Άτε Beatrix κάμε accept. Ελέγχομεν το relationship status: single. Μια χαράάάάά. Τσααααααααααακ μήνυμα. Και πο ποοοο τι καλή που είσαι, και πο ποοοοο μ΄αρέσει το ταττού σου-και να γυρέυει στο internet την σημασία του, και πο ποοοοοοο δεν το πιστεύω ότι είσαι σινγκλ-γι΄αυτό δεν σου μιλούσα-ishte ρε. Μπουρουμπουρουμπουρουμπουρου. Και μετά ξεκινούν τα καλημέρα όμορφη, καληνύχτα κοριτσάκι (εμένα ρε? εμένα κοριτσάκι ρε?) Ένηγουέη ο τύπος το είχε το λέγειν αλλά είχε και το ψάξιμο του. Είπα να του δείξω ότι δεν είμαι σαν τα άλλα κοριτσάκια, να κόψει τες ατάκες και να αφήσουμε τα παιχνίδια κατα μέρους. Βγαίνουμε μια, βγαίνουμε δυο δεν τα βρίσκουμε, εγώ του δείχνω, αυτός τις συνηθισμένες τακτικές, ε αστα διάλα ρε.

Περνούν οι μέρες, εγώ ξενερουά, δεν απαντώ στα μηνύματά του. 

"Δεν ξέρω τι σου έχω κάνει αλλά δεν θα σε ξαναενοχλήσω" 

Πφφφφφφφφφφφφφφτ. Κάτσε εξήγα, δεν μου έχεις κάνει κάτι, είμαι έτσι, σου το έδειξα, έχεις δίκαιο, μπορεί να σε ξεπαγώσω αν με αφήσεις, δεν θέλω να ξεπαγώσω, δώσε μου μιαν ευκαιρεία, θα δεις αξίζω, ταιριάζουμε, δεν περνούμε καλά μαζί? ναι συγνώμη απλά έτσι έγινε, και γω φοβάμαι, και εσύ φοβάσε, ας προσπαθήσουμε και θα δεις θα τα βρούμε. Μπουρουμπουρουμπουρουμπουρου.

"Θα έρθω να σε πιάσω με το αυτοκίνητο μου, ραντεβού"

Και έρχετε με το αυτοκίνητο, και το πουκαμισούι το θαλασσί-σκέφτουμε μέσα μου ρε μπας και έκανα λάθος-και βρεθούμαστε στην παραλία και κατεβάζει από το καπό δύο τσάντες. Και πάμε στη θάλασσα και βγάζει χαλάκια και στρώνει, και κεράκια, και μουσική, και φαγητό και κρασί, και ποτήρια. Και εγώ να χαχανίζω σαν αποβλακωμένο. Και να καθόμαστε και να τρώμε και να πίνουμε, και cheers και να με βλέπει μες τα μάτια και να κοντεύω κοντά του και να χαμογελά, και να σκέφτομαι αυτό είναι πολύ ωραίο, αυτό θα μπορούσα να το συνηθίσω-νταξ αυτό είναι και λίγο corny και λίγο σαπουνοπερέ, αλλά αλήθκεια ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ BEATRIX ΑΡΕΣΟΥΝ ΤΑ ΤΕΤΟΙΑ.

Περνά η ώρα, καρτερώ καρτερώ καρτερώ πότε εννα πέσει το ευλοημένο το φιλί, ρε τωρά ρε ύστερα. Ε ενύσταξα, πάμε? Παμε λαλεί μου. Ρε να σηκώνουμε δίπλα του να περνώ τα χέρια μου πας τον λαιμό του και να μου χαϊδεύει το μπράτσο μου σκέττα νέττα. Μαζεύκουμε τα ππουρτού μας και μπαίνουμε στο αυτοκίνητο. Επιστρέφουμεν, φέρνει με σπίτι μου-άτε καληνύχτα, καληνύχτα, σκέττα νέττα. Εμείναμεν με θκυο σhιειλη καμένα. 

Τα γέριμα και τα σκοτεινά, ίντα άντρας κάμνει τόση προσπάθεια και εν σε βουττά αν μη τι άλλο να σε φιλήσει ΟΛΑΝΤ!  

Ε γιου γκεσς ράιτ, εν εξαναφκήκαμεν-ξενερουά η Beatrix.

ΥΓ. Καβαλιέρος is still here (!?!?!?!), this is an old story-hellooooooooo!

Περί πραγματικότητας

Αναλώνομαι. Κάθε μέρα σε ζήματα. Συζητήσεις. Και κάποιες φάσεις τα μάτια μου ανοίγουν-ή κλείνουν-ή μπαίνει ένα πλέγμα μπροστά τους-ή "ασπρίζουν" όπως θέλω να το σκέφτομαι. Ασπρίζουν και αντανακλούν ολες τις "ακτινοβολίες" τις καθημερινές, όλα τα μικρά, μικρά που μου τρώνε τις στιγμές μου, τα λεπτά μου, τις ώρες μου. Και βλέπω καθαρά.
Την πραγματικότητα. Μου.
Που υπάρχει μόνο για μένα. Όπως η δική σου υπάρχει μόνο για σένα. Όλα στην πραγματικότητα μου είναι δικά μου, και στην δική σου δικά σου. Αυτά που ξέρω τα ξέρω εγώ, και αυτά που ξέρεις τα ξέρεις εσύ, και έτσι πλάθουμε εγώ και εσύ μια πραγματικότητα διαφορετική για τον καθένα, ένα κόσμο δικό μας, μέσα στον οποίο ζούμε μόνοι μας. Είναι όλα σχετικά.
Αν εγώ ξέρω 100 πράγματα, ζω βάσει αυτών. Κι αν αγωνιστώ θα μάθω άλλα 100 και άλλα 100 και άλλα 100. Και μια ζωή θα μαθαίνω, και θα διαβάζω και θα σκέφτομαι, αλλά πάλι δεν θα είναι αρκετό να μάθω τον ΚΟΣΜΟ όπως ακριβώς είναι. Κι αν ζούσα πριν 100 χρόνια, θα ήξερα άλλα, κι αν ζούσα σε 100 χρόνια από σήμερα θα ήξερα άλλα. Κι αν ζούσα σε άλλη χώρα θα ήξερα άλλα. Ακόμα και εδώ που ζώ, τώρα, ξέρω άλλα από εσένα. Και αυτό τα κάνει όλα σχετικά.
Η επιστήμη έλεγε πριν χρόνια άλλα, και σήμερα λέει άλλα, και σε κάποια χρόνια θα λέει άλλα. Νιώθω ότι πάντα όλοι μας θα κοιτάμε από μια τρύπα χωρίς να το καταλαβαίνουμε, πάντα θα νιώθουμε ότι κοιτάμε ξάστερα.
Πορευόμαστε και μαζεύουμε εικόνες και εμπειρίες, και αυτά απαρτίζουν τον κόσμου του κάθενος. Που διαφέρουν από άτομο σε άτομο.
Σε ένα "κόσμο" που μπορώ να δω ένα μικρό ποσοστό του σύμπαντος, για ποιά πραγματικότητα μπορώ να μιλήσω? Σε ένα "κόσμο" που εγώ το βλέπω κόκκινο και εσύ πορτοκαλί για ποιά πραγμακότητα μου λες? Την δική σου ή την δική μου?

Time out #7 Κώστα....δεν ήμουνα εγώ γι`αεροπλάνα

Έτυχε και εβρέθηκα πάλε στο αεροδρόμιο. Εγώ by the way βρίσκω την ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ να ταξιδεύω μόνη μου, μπορώ να διανευτώ όσην ώρα θέλω, να γοράσω κανένα περιοδικό και να κάτσω για καφέ να το διαβάσω, ή να έχω το βιβλίο μου, να θωρώ τον κόσμο να πηγαίνει και να έρχεται, να πάω ΠΡΩΤΗ στο gate, να μπω ΠΡΩΤΗ μες το αεροπλανίδιον-ρε I think I am a loner deep inside.  Ή απλά έτσι έμαθα τόσα χρόνια πήαινε έλα? Who knooooooooooows!

Ένηγουεη, εβρέθηκα στο αεροπλανίδιον, εκάθουμουν στο παράθυρο. Επερνούσαν οι συνταξιδιώτες, κανένας δεν καθόταν στις δύο άδειες θέσεις δίπλα μου, επερνούσαν, επερνούσαν, επερνούσαν, ελείψαν. Εχάρηκα προς στιγμής-σαν αθώα αφελής κορασίδα-ότι εν θα εκάθετουν κανένας. Αλλά κι αν ειν` η μοίρα μου σακατεμένη, δεν φταίει ο κόσμος ούτε και `συ. Μπαίνουν μέσα ένα ζευγάρι με δύο μωρά. Ένα 1.5 χρονών και ένα περί των 6 μηνών?!? Εν και λοαρκάζω τα καλά τούτα.  Τσέντες, τεντούθκια, ζακετάκια, κουβερτούες, παιχνίθκια, πιπερά, ένα καζαντί, 2 χρυσόψαρα, 5 μπάλες ποδοσφαίρου έρχονταν προς το μέρος μου. Είδα πανικόβλητη γυρώ μου, υπήρχε μια θέση στην δίπλα σειρά, τρεις άδειες στην σειρά το καθιστούν σχεδόν σίουρο ότι θα κάθουνταν δίπλα μου-αλλά η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Eίδα τον παπά, να βατσά τον μιτσή και να κουβαλά κείνα ούλλα, να σταματά κοντά μου, να ανοίγει το ερμαρούι πάνω που τες απέναντι θέσεις και να βάλλει την Άρτα με τα Γιάννενα μέσα. Ήρτε και η μάμμα ποφυσώντας κρατώντας το βρέφος. 

«Όι όι Κώστα θα κάτσω εγώ δίπλα που την κοπέλλα, ξέρεις γιατί» είπε του παπά με νόημα, έμεινα λλίο να σκεφτώ γιατί? Εν λεσβία και κολλά μου? Εν ο άντρας της γαμιόλης και εννά με παρασύρει στην τουαλέττα? Βρωμεί? Βρωμώ εγώ? Αζουλέφκει του? 

Ένηγουεη, έκατσεν η μάμμα δίπλα μου, εφόρεν ένα στράπλεΞ κάτω που την ζακέτα της, και σάννα μου και είχε απελευθερωμένους τους μαστούς της πολλά-σαν την Έλενα που τα άσπρα παλόνια ένα πράμα χωρίς το άσπρο φανελάκι!  Και άρκεψε το μου το πούρου πούρου, εγώ να τσακίζω την σελίδα στο βιβλίο μου με νόημα-που προφανώς εν τω έπιαννε. Ο παπάς απέναντι επροσπαθούσε να κοντρολάρει τον άλλον τον μιτσή που ήθελε να κάτσει με την μάμμα του και η μάμμα του εν εμπορούσε επειδή εβάσταν το βρέφος, ο παπάς να λαλεί τραγουδάκια, πελλάρες, να φκάλλει πιππίλες, πιπερά,  ιστορίες, παιχνίθκια, ο μιτσής αναισθησία, ο σκατομπάσταρτος ήθελε την μάνα του παρά τον κλόουν τον τjιύρη του. Ήμουν στο τσακ να της πω σκάσε, όταν εξύπνησε το βρέφος-«Δε την κοπέλα, μα τι καλή κοπέλα, που ννα μεγαλώσεις να γίνεις και συ έτσι καλή κοπέλλα» dude κόμα 6 μηνών εν τo σκατό.  

Και ύστερα αννοίει το στόμα του το βρέφος και αγκανίζει, άτε λαλώ εννά κάμω υπομονή, εν μωρό, η καημένη η μάμμα, ο καημένος ο παπάς, να μεν συμπεριφέρομαι σαν σπαστικό και να τους αγριοθωρώ, μπορεί να φοάτε το βρέφος. Τούτες οι σκέψεις εδιαρκέσαν περίπου είκοσι δευτερόλεπτα, μετά ελύσαν τα nervous μου.  Και η μάμμα με ένα ύφος περίλυπο-ενθουσιασμένο την ίδια ώρα λαλεί μου, μπορεί να πεινά, ε άτε τάιστην ήταν να της πω αλλά εχαμογέλασα ευγενικά. Φκάλει μιαν κουβέρτα και σκεπάζει το μωρό και τον εαυτό της . Όσπου να σκεφτώ ‘οοοοο μα τι γλυκό’ ΜΠΑΜ κατεβαίνει το στράπλεξ πελλέ μου-εφυεν η φάτσα μου. Πιάννει την τεραστίων διαστάσεων ρώβα και μπακξιώννει την μες το στόμα του βρέφους που ελαγκοδέρνετουν. Τα μάθκια μου εππιρηλλώσαν, το μωρό εν εδέχετουν το βυζί, το βυζί έτρεχε λλίο γάλα, έδωκε μου και η μυρωθκιά του γάλατος μιλούμεν ενεκατώθηκεν το στομάχι μου. Το μωρό να λαγοδέρνετε να πορτοκλωτσά. 

«Μπας και να την γυρίσω που το άλλο» έσκεφτετουν δυνατά

Και να γυρίζει το μωρό προς το άλλο βυζί, είναι πλέον σαν αμφιθέατρο μπροστά μου, και εγώ να κάμνω ότι εν θωρώ, ότι εν επρόσεξα ότι τα βυζιά της φκάλλουν γάλα μες το στόμα του μωρού μπροστά στα μάθκια μου και μυρίζει ΓΑΛΑ! Ο μιτσής ο άλλος να το παίρνει προσωπικά που η μάμμα του μπουκκώνει το βυζί της αδερφής του και όι κείνου, να μας κολλιέται μες τα πόθκια μας «Κάτσε με την καλή κοπέλλα, μα είδες τι καλή κοπέλλα? Έτσι κοπέλλα να παντρευτείς που θα μεγαλώσεις» dude εν ανάμιση χρονού! 

Και μετά, που τα αυτιά μου αρκέψαν να βουίζουν και τα μάθκια μου να τρεμοπαίζουν, ο μιτσής ετράβαν το στράπλεξ και την κουβερτούα να ανεβεί και κείνος πας την μάμμα του, τράβα τράβα εβρέθηκε η μάμμα γυμνόστηθη μες το αεροπλάνον, πας την βία της να χωστεί παρολλίο να πουκουππίσει το βρέφος, το βυζί εξέφυγε που το στόμα του βρέφους και πιτσιλιές που το γάλα επεταχτήκαν σαν σε αργή κίνηση στον αέρα. Ακολουθώντας την τροχιά της μια σταξιά γάλα επροσγειώθηκε πας τον ώμο μου. Εσηκώστηκε η τρίχα μου, ετράβησα την σπάθα μου και είδα τους με τρελλαμένο μάτι.  Εθωρούσαν με φοιτσιασμένοι, πήρα βαθιές ανάσες και έμπηξα το σπαθί μου πας την καρέκλα. 

Τι τραβάμε και μεις οι χορεύτριες. 

Ξενερωτίνη-Μια βιβλιογραφική έρευνα της μάστιγας της πρωτεύουσας.

Έντονη ανυσηχία έχει δημιουργηθεί με αφορμη την δημοσίευση έρευνας του Πανεπιστημίου Κακκαρίστρας σχετικά με τον χορό στα clubs της Λευκωσίας.

Αρχικά η κοινή πεποίθηση οριζόταν στο ότι οι Λευκωσιάτες είναι απλά ξενέρωτοι, μαλλοππάππες και αυτιστικοί. Ήταν ένα μεγάλο πλήγμα στην συνείδηση κάθε νέου Λευκωσιάτη ή Λευκωσιάτισσας να ζει με αυτή τη ρετσινιά, ειδικά όταν είχε να αντιπετωπίσει το bullying από Λεμεσhιανούς που την είδαν οι εκπρόσωποι του γλεντιού. Ψυχολογικά προβλήματα και φοβίες ακολούθησαν, με αποτέλεσμα ο Λευκωσιάτης να συχνάζει σε "lounge" bars όπου και καλά επειδή εν ήταν club-μονο κατ'ονομασία-δικαιούτε να είναι όσο ξενέρωτος τραβά η ψυχή του.

Φως στα σκοτεινά αίτια αυτής της κατάστασης έρχετε να ρίξει η έγκριτη έρευνα του Πανεπιστημίου Κακκαρίστρας. Ωθούμενοι από σχετικές έρευνες στο εξωτερικό προέβησαν σε ανάλυση των πρωτεϊνών του αίματος. Η έρευνα επικεντρώθηκε σε άτομα που συχνάζουν σε clubs, bars και στην blinkers της πρωτεύουσας (όχι της πολιτιστικής, της κανονικής). Σημαντικές ποσότητες της μη ποσοτικοποιημένης, μέχρι πρότινος, πρωτεϊνης ξενερωτίνης ανιχνεύτηκαν στο αίμα των συμμετεχόντων. 

Ο μηχανισμός δράσης αυτής της πρωτεϊνης αυτής δεν έχει ακόμα εξακριβωθεί πλήρως αν και θεωρείται ότι έχει στο ενεργό κέντρο του μορίου της ειδικό ολιγοπεπτίδιο το οποίο προσδένεται στο κέντρο διασκέδασης και coolness του εγκεφάλου-για τους αδαείς βρίσκεται πάνω που τον ιππόκαμπο ασπούμεν τς τς τς. Στην πρώτη φάση η πρόσδεση της πρωτεϊνης αυτής απενεργοποιεί τον χορό και τον μετατρέπει σε ελαφρό σούσμα δεξιά-αριστερά κρατώντας το ποτό. Επίσης ενισχύει την παρατηρητικότητα ποτjιεί ποδά να δούμεν πόσους ξέρουμεν-ποιοί μας ξέρουν, και την ανάγκη να το παίξουμε παράγοντες. Στην επόμενη φάση νομίζουμε ότι αντί Occhio κλπ πάμε στην τελετή των Όσκαρς οπότε και φορούμεν τουαλέττες/φουρώ/lady gaga style shit και καθώς μπαίνουμε στον χώρο κάμνουμεν τες αχάπαρες-νοτ γιου αχάπαρη δε άδερς-αλλά θωρούμε πουκάτω πουκάτω ποιοί μας παρατηρούν σάζοντας την φραντζού μας. Επίσης χάνουμεν κάθε ανάγκη για διασκέδαση και μιλούμε με τους γύρω λες και είμαστεν σε κκαφέ, μόνο που πρέπει να παουρίζουμεν επειδή εν δυνατή η μουσική στο lounge-που κατακρίβειαν εν club-αλλά λαλούν το lounge. Στην τελική φάση της παραμονής της ξενερωτίνης στο κέντρο διασκέδασης και coolness οι Λευκωσιάτες γίνουνται τέλεια ξενέρωτοι, παν και σε άλλες πόλεις σε αναζήτηση διασκέδασης αλλά τίποτε εν γίνεται, παν σε ούλλα τα lounge/clubs etc στέκουνται ποτjιει ποδά, παίζουν τους όμορφους, κάμνουν στιγμιαίο άη κκόντακτ με κίνδυνο να τους κάτσει καμιά, και μετά δεν το συνεχίζουν, κυκλοφορούν με τα ρουχούθκια τους τα ντιζαηνάτα σαν απόκληροι της χαράς....με την ξενερωτινή για πάντα ενωμένη στο κέντρο διασκέδασης-τjιαμέ στον ιπποκαμπο, μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος. 

Η προέλευση της πρωτεϊνης αυτής στους πρωτευουσιάνους αποτελεί μυστήριο, ίσως να είναι κάποιες χημικές ουσίες στο νερό, οι οποίες δεν επιβιώνουν-άρα και δεν έχουν το ίδιο αποτέλεσμα-του διαλύματος χλωρίου που πίνουν στην Λεμεσό. Ίσως πρόκειται για κακόβουλη ενέργεια επιμόλυνσης του πύργου της Υδατοπρομήθειας ώστε να εξοντωθεί ηπρωτεύουσα της Κύπρου και να μην εκλεγεί πολιτιστική πρωτεύουσα. Όλες οι θεωρείες είναι υπό έρευνα.  

ΥΓ> Εμετακόμισα και αρνούμai να γοράσω τηλεόραση-εν βαστώ κιόλας-οπότε έχουμε κάθε μέρα ανάρτηση :P

Άτομα τα οποία ο κόσμος θα ήταν καλύτερο μέρος διά της απουσίας τους

2. Οι εκφωνητές ραδιοφώνου/δημοσιογράφοι που εν μπορούν να πουν φιλιά, γυαλιά, αγκαλιά, και λένε με ATTITUDE: φιΓιά, γυαΓιά, αγκαΓιά - its your fucking job to pronounce correctly asshole

Facebooking #2

Μια φίλη μου πόσταρε αυτό:

Ε προκαλεί δεν προκαλεί?


Beatrix Kiddo: na tous anijume oullous na evrume tin esoteriki tous omorfia? vallo to spathi an tous kratas kato :P

Ακόμα εννα απαντήσει..... 

Το τσίρκο ΙΙ

Περνούν οι κλόουν που μπροστά μου, οι ακροβάτες, χαμογελούν μου, περνούν τα λιοντάρια δείχνοντας τα δόντια τους, κάθομαι στην μέση. Περνούν οι ταχυδακτυλουργοί, οι μάγοι με τα λαμπερά τους ρούχα, όμορφα κορίτσια με στρας στα μαλλιά. Περνούν οι ελέφαντες τα άλογα, οι τίγρεις, πουλιά εξωτικά πετούν μέσα στην τέντα. Κάθομαι στο σκαμνί στο κέντρο της τέντας. Η παρέλαση περνά που μπροστά μου, η μπάντα παίζει εύθυμα, όλοι φοράνε στολές λευκές και παίζουν ρυθμικά. Άλλος το τύμπανο, άλλο το τρομπόνι, όλοι με χαμόγελα στα πρόσωπα.

Η πομπή παρελαύνει κυκλικά γύρω μου, πετάνε μπάλες και τις αρπάζουν, καταπίνουν σπαθιά, ξερνάνε φωτιές, χορεύουν και γελούν. Τα ζώα άλλα βαριεστημένα, άλλα αλαφιασμένα ακολουθούν, η μπάντα δίνει τον ρυθμό. Και το τέλος της πομπής γίνεται ένα με την αρχή της, δεν έχω τρόπο να φύγω. Κάθομαι στο σκαμνί, πόδια ενωμένα, χέρια σταυρωτά. Βλέπω δεξιά αριστερά, δεν έχω τρόπο να φύγω. Ο ρυθμός γίνεται πιο γρήγορα και η διάμετρος του κύκλου πιο μικρή, πλησιάζουν προς το μέρος μου και κινούνται όλα πιο γρήγορα, όλα πιο παρανοϊκά. Προσέχω τις λεπτομέρειες, τις αφύσικες κινήσεις τους, τα περίεργα χρώματα τους, τα παγωμένα χαμόγελα. Η καρδιά μου χτυπά όλο και πιο γρήγορα και το βουητό στα αυτιά μου δυναμώνει, τα μάτια μου σκανάρουν τον χώρο γρήγορα, σε πανικό. Νιώθω να κυλάει κάτι στο πρόσωπο μου, αγγίζω το μάγουλο μου και είναι υγρό, κλαίω? Εγω κλαίω? Από πότε? Πλησιάζουν και μπορώ να τους δω, σάπιους και δύσοσμους, τώρα πια τρέχουν και κάνουν χαμογελαστές αφύσικες γκριμάτσες μπροστά μου, γελούν απόκοσμα. 

"Τι κοιτάς?" μου λέει ο ακροβάτης. 

Δεν μιλώ, τον κοιτώ τρομοκρατημένη ενω το κεφάλι μου πάει να σπάσει. Βουητό από 10 000 μέλισσες μέσα στο μυαλό μου.

"Νομίζεις είσαι καλύτερη? Είσαι καλύτερη από μας?" φωνάζει τις λέξεις στα μούτρα μου.

Αγκαλιάζω τα γόνατα μου και βλέπω τα χέρια μου, σάπια, πασπατεύω τα ρούχα μου, η κοιλιά μου σάπια, ο λαιμός, το σώμα. Χορεύουν τώρα πια γύρω μου, με αγγίζουν. Γονατίζω και με καταπίνει το τσίρκο. 

Κάπου βραδιάζει, δεν πειράζει, πες πως τελειώνει ο κόσμος εδώ.

Time Out #6 Ματωμένος γάμος

Όταν έπιασα το προσκλητήριο  3 μήνες πριν τον γάμο ήξερα το μέσα μου, ότι αυτή θα ήταν μια νύχτα που θα την θυμούμουν για πάντα.  Με προσκάλεσαν σε γάμο στο καταπληκτικό Λιοπέτρι? Αυγόρου? Σε ένα χώρο δεξιώσεων που δεν θυμάμαι το όνομα. Δεν αναφέρω πότε ακριβώς ήταν μην καρφωθούμε.

Εξεκίνησα να πάω, εν αντροπή να μεν πάμε. Είπα να πηαίννω σε γάμους που τουλάχιστον μιλώ με τους συμμετέχοντες συχνά-aka τουλάχιστον 1 φορά το δεκαήμερο. Είχε ένα σχεδιάγραμμα-ΕΤΣΙ χάρτη με το συμπάθιο- πας το προσκλητήριο, όι στρίψε τjιαμέ, όι περνάς που το τάδε, όι θωρείς το κείνο στα δεξιά και πάεις πάνω σε ένα δρόμο κουρβωτό, αγχώθηκα έστω κι αν ξέρω την Κύπρο αρκετά και δεν χάνουμε εύκολα.  Και κάπου μεταξύ του καφέ Φοντάνα και του δρόμου του κουρβωτού-που δεν το έβρισκα-εχάθηκα. Ο λαβύρινθος του Πάνα γαμώτο. Επετάσσουνταν μυθικά τέρατα που τα σκοτάθκια, ο δρόμος έμοιαζε ατέλειωτος, κάπου εσhιάστηκα και τον Μινώταυρο-άσε έκαμα τα πάνω μου. Επαρακαλούσα να μεν βρεθώ τίποτε στα κατεχόμενα. Ήβρα έναν χωρκανό σε μια πεζίνα-που επήρε μμάτι τες ζάμπες μου μες το car τέλεια ποθκιάντροπα-εξήγησε μου. Βρίσκω το κέντρο μετά που κανένα μισάωρο.

 Κατεβαίνω που το Beatrix-mobile ισhιώνω το φουστανούι μου το κόκκινο στέκουμε στες τακκούνες μου μες την χωματjιά και αγναντέυω το Hall που γίνεται η δεξίωση. Κόσμος και κοσμάκης, το πάρκινγκ γεμάτο, τεραστίων διαστάσεων. Όντας σινγκλ επήα μόνη μου καμαρωτή, καμαρωτή εστάθηκα στην σειρά η οποία έφταννε ως το παρκινγκ, εκαρτέρουν μισήν ώρα να τους δώκω το φακελλούι μου, έδωκα τους το φακελλούι μου, εκαρτέρουν μισή ώρα να πιάσω φαί που το (μ)πουφέ. Είχε κάτι φαγιούθκια τίπικαλ του γάμου, καμιά σαλατού, καμιά πατατού, καμια σουβλού. Κάτι ξυδάτα μαραμένα. Και φρούτο, κάτι μήλα αμολυμένα με κάτι ροδάκινα καταφατjιημένα-μιλούμε για Quality Control όι αστεία! Μετά αγνάντεψα το κέντρο-το οποίο έχει το σάιζ του ΓΣΠ, είδα την παρέα μου, επήα προς το μέρος τους, τα μμάθκια του κόσμου εκρούζαν πας εκείνους που ερέσσαν, έκατσα, έφαα, εδώκαν μου και ένα κουραπιέ, τα νεύρα μου, δώκε ρε κουμπάρε ένα λουκκούμι να το ευχαριστηθώ, εν κανεί που ήρτα μες τα τριβήλλουρα για χάρη σου. 

Εκάτσαμε και πρώτο τραπέζι πίστα, είχε κάτι (γ)κόμενους στο δίπλα τραπέζι, με το κοτσί το σγουρό, μαύρους και κεινο το ύφος "μες τον νου μου είσαι στα 4, αππάρα μου". Είχεν έναν άκκανε και το κάτω χείλος του-επάθαμεν shock. Στο κέντρον της παρέας με αυξημένη την συγκέντρωση της τεστοστερόνης, εκάθετουν ο "αρχηγός", με σπιρτόζικο υφάκι, ποκείνο που έχεις άμα καπνίζεις και μπαίνει ο καπνός με τα μάθκια σου και κλείεις τα ελαφρά για να προστατεύσεις τους οφθαλμούς σου, Clint Eastwood ένα πράμα. Ένηγουέη ο μη χέσω-Clint έφκαλλε τους οφθαλμούς του πας την "φίλη" μου-ούφου έχει και πιο ωραίες μου στον κόσμο.

Και αρκέφκει η μουσική, στο κέντρο, που εγίνετουν το πάρτυ, το γαμήλιο πάρτυ, γάμος, χαρά-υποτίθεται! Και ξεκινά μου με το "'Ολα σε θυμίζουν", συνεχίζει με "Το λάθος" (ασλανίδου), "Το πάτωμα" και άλλα εύθυμα, κύριε ελέησον δηλαδή, ύστερα έμαθα εν η νύφη που τα διάλεξε. Ύστερα συνεχίζουμε με πιο ελαφρολαϊκό πρόγραμμα και φκαίνoυν πάνω οι γέναιτjιοι, σούστου και να σουστείς. Αρέσκουν μου ειδικά τζιείνες που σούζουντε εχτός ρυθμού εν η αδυναμία μου. Και έχει μιαν τύπισσα, ωραία γεναίκα, ντυμένη ελαφρά lady Gaga, χορεύκει έτσι πιο προκλητικά, έχει το κλώσμα μες το γιαίμα της γαμώτο, χορεύκει μπροστά στο τραπέζι του μη χέσω-Clin, ο οποίος καπνίζει τσιγάρο σέρτικο και θωρεί την φίλη μου με πόθο. Η lady Gaga σhιάζεται την φίλη μου και σhιυλλιάζει πάει και κάθεται μες τα νεύρα. Εντομεταξύ το παναύριν επήρε φωθκιά, εμπαίνναν μέσα τα κοπελλούθκια στην πίστα, εππέφταν χαμέ, εκλαίασιν, οι γέναιτjιοι να χορεύκουν, να μπλέκουνται τα κοπελλούθκια μες τα πόθκια τους. Εμπήκαν τα ζεϊπέκκικα, ο  μη χέσω-Clint εσηκώστιν με το τσιαρούιν το σέρτικο να χορέψει μπροστά που την φίλη μου. Η lady Gaga αφήνιασε, εθώρεν μας και εκαταλάβαινες ότι εκουτσομπόλευκε, εμέναν ελύσαν τα νεύρα μου. Σηκώνουμε να πάω τόιλετ και να φύω. Περνώ μπροστά που το τραπέζι της lady Gaga και λαλεί της φίλης της-

"Μάνταλως καταλάβουντε οι λευκωσιάτισσες που νομίζουν ότι έχουν στιλ"

Εν εγύρισα πάνω της και επροχώρησα. Στο στραφίν, εβάλαν τες καρέκλες και εν εμπορούσα να ρέξω. 

"Να περάσω?"

Εχαχανίζαν. 

"Μπορώ να περάσω?" ξαναρωτώ poking her στην πλάτη με το δάκτυλο μου

Εχαχανίζαν.

Φκάλλω την σπάθα και κόφκω της την κεφαλή της. Οι φιλενάδες επαγώσαν. 

"Τωρά μπορώ να περάσω?"

Ετραβήσαν τες καρέκλες τες πλαστικές γρήγορα και ανοίξαν μου το δρόμο. 

"Ευχαριστώ" είπα χαμογελώντας "ότι κι αν εν η ευγένεια σε τούτο τον τόπο α?"