Αναγκαστικά είμαστε μόνοι μας. Πάντα ένιωθα μοναξιά. Λλίο κάποιοι ανθρωποι, λλίο ο έρωτας, λλίο τα παιδιά, ξιάνεις ότι είσαι μόνος σου. Ότι η πραγματικότητα δενναιν, εν ειναι.
Πλέον νιώθω πολλά μόνη μου. Έχω ανθρώπους που βασίζομαι, να πω μια κουβέντα πρακτική, να με συμβουλεύσουν, να πουμε μια τσιόφτα να γελάσουμε.
Αλλά κατά τα άλλα εν έχω κανέναν να μιλήσω για κείνα που σκέφτομαι. Κάνω σπιράλ τους τελευταίους μήνες μέσα μέσα μέσα μέσα μέσα μου. Σαν να κατεβαίνω μια σκάλα κυκλική προς τα μέσα, σαν να μπαίνω μες το στόμα μου κ εκεί έχει μια σκάλα που κατεβαίνει κυκλικά μέσα μου. Κ πάω κ πάω.
