22/12/14

Time Out #24 Στον Αθηαινίτη



Εγώ γενικά εν πατώ στον Αθηαινίτη, κάτι με απωθεί εξαιρετικά. Έχω να πάω περίπου 15 χρόνια. Ακόμα και όταν περνώ από έξω νευριάζω ασπούμε. Φυσικά αυτό που εκτιμώ αφάνταστα είναι που παραμένει κλειστός τις Κυριακές, που δείχνει ότι σέβεται τους υπαλλήλους του και δεν θέλει να πιει το γιαίμα τους, όπως κάποιοι άλλοι. Φυσικά δεν πατώ και στο άλφαμέγα λόγω τιμής και άττιτιουτ, που μου εφέραν το τέσκο και πουλούν το σάννα και εν waitrose ασπούμε.
Ένηγουεη, έ το ήρτεν η ώρα να πάω και στον Αθηαινίτη. Η μάμα μου την έχει δει αρτοποιεία-ζαχαροπλαστεία αυτή την περίοδο, σε φάση δεν χωρά πλέον το τραπέζι-των 8 θέσεων-τους δίσκους με τα καλούδια που κάμνει. Βρίσκει κάτι συνταγές του στυλ:  ασπρίζεις αμύγδαλα, τυλίγεις τα σε πέπλο από νουτέλλα, βάλλεις τα στο θάλαμο, καλύφκεις τα με ζύμη αραβόσιτου, την οποία εμποτίζεις με φτύμμα δράκου, ψήνεις σε αυτοσχέδια φουκού με φλόγα νατρίου, μέχρι να φουσκώσουν 3,45 εκατοστά, στην συνέχεια τα εμβαπτίζεις σε σιρόπι από κατούρες νεράιδων, αφήνεις να στεγνώσουν σε θερμοκρασία 15 κελσίους, σε σταθερή ροή αέρα, με συντελεστή Reynolds <1, καλύπτεις με χρυσόσκονη φιλτραρισμένη σε συκωτάκια κοτόπουλου.  Οπότε λετς σέη, εν ήβρε χρυσόσκονη φιλτραρισμένη σε συκωτάκια κοτόπουλου και είπε μου να πάω να γυρέψω στον Αθηαινίτη.
Η ταλαιπωρία άρκεψεν που την είσοδο, του αυτοκινήτου, στο πάρκινγκ. Εν μπορούσα να μπω, είχε καμπόσα αυτοκίνητα που εκάμναν ομπροστινές πισινες, σε όλες τις κατευθύνσεις, χ, ψ, ζ! έπρεπε να το καταλάβω τότε, αλλά είπα να μεν είμαι τόσο αρνητική μέρες χριστουγέννων.  Μπαίνω στο πάρκινγκ, είχε γέρους με αυτοκίνητα σταματημένους ποκεί ποδά χωρίς λογική, με τα φώτα κινδύνου να αναβοσβήνουν. Χωρίς τρόπο να περάσεις εχτός κι αν το αυτοκίνητο έφκαλε φτερά δεξιά και αριστερά και επετούσαμε που πάνω-που λάλε και ο αντίδοτος! Μετά από 15 λεπτά μάχης στο πάρκγινγκ, ξιτιμάζοντας γέρους οι οποίοι είτε με αυτοκίνητο, είτε με τρόλλευ φορτωμένο είτε απλά με την ύπαρξη τους προκαλούσαν κονφούζιο (λέξη που μου θυμίζει 1990), κατάφερα να ξαπολύσω το αυτοκίνητο.
Σε όλη τη διαδρομή να μπω μέσα άλλοι ποδά άλλοι ποτζιεί εστέκουνταν, μιλούσαν, καρτερούσαν, ισορροπούσαν το φορτωμένο τρόλλει τους γενικά πολύς πανικός μες το παρκινγκ. έπρεπε να το καταλάβω τότε, αλλά είπα να μεν είμαι τόσο αρνητική μέρες χριστουγέννων.  Προχώρησα στην είσοδο, φυσικά επειδή 5 πράματα θα έπιανα έπιασα καλαθάκι, πιο άβολο καλαθάκι του κόσμου, μεταλλικό μιτσή, λεπτά χερούλια που σου κόφκουν τα χέρια. Και άρκεψα το οδοιπορικό μου μες τους διαδρόμους.
Αν έχει τσανς να μεν επήες στον Αθηαινίτη η λογική τοποθέτησης των προϊόντων στα ράφια έχει ως εξής:
Νουτέλες, σοκολάτες, μότες, ποντικοφάρμακο, φακελάκια για μνημόσυνα, ντιξάν, ξηροί καρποί, σαμπου, διακοσμητικά κεράκια, γλάσο ζαχαροπλαστικής, λίπασμα για φκιόρα, φκιόρα, κάρβουνα, ψαραγορά… κλπ. Ζήτω τα παράλογα ζήτω η ελλάς ένα πράμα.
Οι διάδρομοι γεμάτοι με ανθρώπους, κοπελλούθκια να κλαιν, να γελούν , να στέκουνται αδιάφορα μες την μέση χωρίς κανένα να τα συνάξει, παρέες παρέες να κουβεντιάζουν ποκεί ποδά, καροτσάκια υπεργεμάτα να σου την διούν, πας τον κώλο, πας την λεκάνη, να σου τσιλλούν τα πόθκια σου. Κάνοντας ελιγμούς και ξεφυσώντας, κουντώντας αδέσποτα καροτσάκια να φύουν που μες την μέση και αγριοθωρώντας κοπελλούθκια κατάφερα να διασχίσω ένα μεγάλο μέρος ψάχνοντας για την χρυσόσκονη. Έπιασα και 4 άλλα πράματα που ήθελα και σε απελπιστική κατάσταση άρπαξα μιαν υπάλληλο που το χέρι:
«σας παρακαλώ που έχετε την χρυσόσκονη φιλτραρισμένη σε συκωτάκια κοτόπουλου;»
«ίντα πράμα;» λέει με κείνει την ψιλή χωριάτικη φωνή στιλ κατίνα-της-γειτονιάς
«χρυσόσκονη, χρυσόσκονη φιλτραρισμένη σε συκωτάκια κοτόπουλου»
«εν έχουμε έτσι πράμαν μάνα μου»
Την μάνα σου μέσα ήταν να της πω αλλά άτε, τι φταίει το λείψανο.
Στέκουμαι λλίο χωρίς να ξέρω τι να κάμω, τα πράματα στο καλάθι μου εν πρώτης ανάγκης, όπως κωλόχαρτο, γάλα, σαπούνι.
Γύρω μου η λαοθάλασσα που χώρκατους αχάπαρους αργούς και αθκιασερούς κυπραίους, να με κουντούν, να μου τζιείζουν, να διούν πάνω μου, μια βαβούρα ένας χαμός, αγοραφοβία αρκέψαν ετρέχαν τα σάλια μου σαννα και είμαι λυσσασμένος σκύλος.
Στην παράνοια βλέπω μιαν ταπέλα «ταμείο εξπρές»
Φωνάζοντας ΑΕΡΑΑΑΑΑ κατευθύνομαι προς τα εκεί. Δίπλα τα ταμεία κάτι τρόλλει-διαστάυρωση με μπουλντόζα γεμάτα βουνά που πράματα πράματα πράματα πράματα, που τα  βάλλουν τούτα ούλλα ρε κουμπάρε, τι στα ανάθεμα κάμνουν με τόσα πράματα ΡΕ ΚΟΥΜΠΑΡΕ.
Μπροστά μου στο εξπρές 5 πλάσματα.
Ο πρώτος είχε 2 καλαθούθκια γεμάτα, έτρωε κιόλας, εν έβαλλε και τα πράματα του μες τες τσέντες, ήταν να πλερώσει με κάρτα, οκ μεν το εξηγήσω πώς αρκέψαν τα νεύρα μου να γίνουνται.
Ο επόμενος επροχώρησε, αργά και σταθερά η ταμείας έκαμνε και χιούμορ.
Η επόμενη ήταν διαστάυρωση πιθήκου με ακροκανθόσαυρο. Μετά που το λακκιρτί με την σπαστική ταμεία αθυμηθικε ότι θέλει τσιάρα. Σηκώνετε η ταμίας να παναφέρει.
«απαναία μου» λαλώ της μπροστινής μου
«ε κοπέλλα μου στον αθηαινίτη πάντα έτσι είναι» λέει μου παρηγορητικά
«τώρα που θα αυτοαναφλεγώ όι να φοηθείς» απαντώ
Άρκεψε εγέλαν δυνατά.
Έρκετε η ταμίας
«όι κόρη που τούτα» λαλεί η διασταύρωση «τα άλλα τα μπλα μπλα μπλα»
«ου κόρη εξίασα τέλια» λέει χαχανίζοντας του στυλ «ποιος τους γαμά τούτους του καθυστερημένους που καρτερούν στην γραμμή για το εξπρές;» και σε αυτή τη σκέψη πεταχτήκαν 5 μαύροι τίτσιροι, ξεκίνησαν από τον παπουλή πίσω μου.
Ώσπου να έρτει πίσω η κοκ-κόνα, εφκαίναν καπνοί που τα αυτιά μου, οι μαύροι εγονατήσαν τον παππουλή.
Και τελειώνει την πληρωμή η διασταύρωση, και εκεί που ήταν να ξεκινήσει να χτυπά τα πράματα της η μπροστινή μου, που είχε μόνο 6, εκείνη την ώρα και την στιγμή αποφασίσαν να αλλάξουν ταμεία. Γαμωτοκέρατομουγαμώ,γαμωτηνώρακαιτηνστιγμήπουήρτασετουτοτοχανι,τουπάντζιαρου. Άρκεψε να συνάει το δικό της η αχάπαρη που είχαμε ως κείνη την ώρα, και ήρτε μια άλλη που έβαλλε το δικό της. Είδε τους καπνούς που εφκαίναν που τα αυτιά μου και προσπαθούσε να κάνει γρήγορα. Ετέλειωσε η μπροστινή μου έφυε, ήρτεν επιτέλους η σειρά μου. που τα νεύρα ετρέμαν τα χέρια μου.
Έβαλλα τα πράματα μου μες την τσέντα.
«ξέρετε, αν δεν μπορείτε να κάμετα εξπρές σωστά να μεν το κάνετε καθόλου» λέω ήρεμα
«έχουμε 3 εξπρές κυρία μου» απαντά
«φυσικά που να τα εύρω δαμέσα, αλλά σε αυτό το ταμείο έχει 15 λεπτά που στέκουμαι για 5 πράματα»
«μα εν και ήμουν εγώ ήταν η άλλη κοπέλλα»
«ναι λέω σου το να το μεταφέρεις, ότι είστε πολύ αργοί»
«μα τι φταίω εγώ, έτσι εν η δουλειά»
Ε πόσην ώρα, φκαλω το σπαθί, γυρίζω το απότομα πάνω της, κόφκω την κκελλέ της, η οποία κυλά πας τον ιμάντα του ταμείου, σταματά ο ιμάντας όταν φτάσει η κκελλέ της στην άκρια.
«εν σας εμάθαν complaint management γαμώ τον επαγγελματισμό μου μέσα;» λέω αλλά είναι πολύ αργά, δεν με ακούει πλέον.

16/12/14

I will always be a frustrated romantic





Πάντα θα αναζητώ το τέλειο, πάντα θα απογοητεύομαι, από τον κόσμο, τους ανθρώπους, μα κυρίως από εμένα. Στους ανθρώπους μπορώ να είμαι πολύ υπομονετική, να υποχωρήσω, να δεκτώ ιδιαιτερότητες , να βάλω νερό στο κρασί μου, αλλά αυτά γίνονται με προϋποθέσεις, που στην τελική αν με απογοητεύσεις, θα τις λουστείς.

Έχω εξαιρετική ανάγκη για επικοινωνία, το μυαλό μου αμφισβητεί καθημερινά την ανάγκη ύπαρξης μου. θέλω να ηρεμίσω, θέλω να γείρω το κεφάλι μου και να μην αμφισβητώ κάθε γαμημένο δευτερόλεπτο πόσο μαλακία είναι η ζωή μου. κάνω υπομονή, κάθε λεπτό που περνά. Γιατί κάνω υπομονή όμως; Δεν ξέρω. Τι με κρατά; Ποιος ο λόγος; Γιατί κάνω υπομονή; Γιατί δεν γίνομαι σερβιτόρα στην Ρώμη;

Η ζωή εν άδικη, ενώ εγώ μεγάλωσα με όνειρα και ελπίδες. Και καταφέρνω τα, πολλά καλύτερα που άλλους, καταφέρνω τα. Αλλά πάλε πολλά μακριά που κείνο που θέλω να φτάσω. Αλλά τι με κόφτει; Ποιος ο λόγος να τα καταφέρνω; Ποιού ικανοποιώ τις ανάγκες; Κάμνω εμετό την κάθε μου μέρα, την ξερνώ στο πάτωμα, αναρωτιέμαι ποιος ο λόγος; Για να είμαι πιο μεγάλο γρανάζι στην μηχανή σου; Για να ζήσω το μεσοαστό σου όνειρο;

Τουλάχιστον παλιά είχα χάζι, ήμουν fun and funny, ήμουν σέξυ και γυναίκα, και περνούσα ώρες έξω. Πεθύμησα να χορέψω αναίσθητα μέχρι να πονέσω τα πόδια μου, αλλά και αυτό έχασε την ουσία του πλέον. Είδα ένα βίντεο παλιό, 2,5 χρόνια πριν, αυτήν πεθυμώ. Που τρεκλίζει, με την μαλλούρα και το σορτ, που χορεύει με νάζι, πώς μπορούσαν να κρατήσουν τα χέρια τους από πάνω μου θέε μου. έχασα κάθε θηλυκότητα, έχασα την όρεξη μου. ποια είμαι; Σίγουρα πολλά μακρυά που κείνη που λέει ευχαριστώ στο «you are beautiful»

cause I m not anymore. I m ugly. I m a mediocre

ένας άγνωστος μου είπε ότι "αγάπη είναι όταν η ευτυχία του άλλου σε νοιάζει περισσότερο από την δική σου". αυτό κάνω τους τελευταίους μήνες, και μάλλον κάπου έχασα την ισορροπία. στην τελική τι γίνεται όταν η ευτυχία του άλλου είναι επίσης πιο σημαντική για κείνον;

είναι μήνες που είμαι μια άλλη, και με εκπλήσσει πως έχασα τον εαυτό μου πάλι, για να μπω σε μοτίβα και θέλω, και γιατί; γιατί πετσόκοψα τον εαυτό μου; για τα ψέματα σου; στο μυαλό μου πάντα θα χορεύω, στο μυαλό μου πάντα θα καπνίζω, στο μυαλό μου πάντα θα αποζητώ να κάνω ανούσιες συζητήσεις περί ανέμων και υδάτων. για αυτά νιώθεις όπως νιώθω εγώ όταν μπουκώνεσε γλυκά η ώρα 11 το βράδυ, σαν βουλιμικό 10χρονο. αλλά αυτή είμαι, έχω φίλους, έχω ζωή, έχω αίμα στις φλέβες μου και παλμούς 100, θέλω να έχω. είναι καλό αυτό που έγινε. γιατί έτσι βλέπω πόσο άλλη έγινα πάλι. μια αέναη μάχη μέσα μου, ποιά είμαι και ποιά ζω. που με βρίσκω και που με χάνω. και τελικά όχι μόνο δεν ακούς τις κραυγές μου για παρέμβαση, αλλά μου τις ταίζεις κιόλας.

όσο κι αν με τρώει η δουλειά μου είναι ο μόνος χώρος που είμαι ΕΓΩ, αυτούσια, σκληρή και αθυρόστομη. έρχομαι σπίτι για να κάνω την νοικοκυρά και γιατί; είναι καιρός να μπουν τα πράγματα στην θέση τους. ΕΓΩ είμαι ΕΓΩ και τέρμα. So fuck you anyway Μπεατρίξ, you died once again last night!

15/12/14

Άτομα τα οποία ο κόσμος θα ήταν καλύτερος διά της απουσίας τους

27. Κοπέλες που μου κάνουν τες γκόμενες, φορούν σφιχτό παντελόνι, και κόφκει τες το βρατjί.

Κόρη μου, αν θα το φορήσεις το στενό βάλε ένα τάγκα.

Αλλιώς εν με κόφτει ούτε το ιριδίζον το μαλλί σου, ούτε το πράσινο το μμάτι, ούτε το το κοκκινο το κοκκινάδι, έχεις 4 κωλομέρκα, μεν μου κάμνεις την γκομενα

10/12/14

είναι μια ιστορία που δεν χρειαζόταν να ξέρεις



-«χαίρομαι, να τεστάρουμε την σχέση μας, να δούμε αν αντέξει» της είπε όταν του είπε ότι θα φύει ένα χρόνο Αγγλία για μάστερ.
Σαν τον πάτσο μες τα μούτρα.
Ήρτεν ο καιρός, επήρεν την ο παπάς της αεροδρόμιο. 
Έφτασε στην Αγγλία τακτοποιήθηκε. Ως τα Χριστούγεννα επερνούσε πολλά ωραία, έκαμε παρέα, μιλούσε του γκόμενου αραιά, εγύριζε. Γνώρισε κόσμο που πολλά μέρη της Γης. Τα Χριστούγεννα που εστράφηκε ήταν αδιάφορα. Ο γκόμενος έφκαινε με καινούρια παρέα που κανένας τους δεν την ήξερε και απέφευγε να φκαίνει μαζί του. Ύστερα έμαθε κάποια πράματα που της κρατούσε κρυφά. Έφυγε για Αγγλία θυμωμένη και απογοητευμένη.
Λλίες μέρες μετά στην στάση έξω που το σούπερμαρκετ ένας ψηλός είπε της  
«hi, I know you, you are friends with Tom right?»
Εγύρισε είδεν τον, έφτανε ως τον ώμο του. Είχε μακριά μαλλιά και μούσια. Φορούσε ένα πέτσενο ημίπαλτο. Είχε δίκαιο εγνωρίζουνταν. Αρκέψαν και μιλούσαν. Γελούσαν. Την ίδια νύχτα ήβρεν την στο facebook. Αρκέψαν και μιλούσαν. Όλο και πιο πολύ. Έστελλαν τραγούθκια, ελαλούσαν τες απόψεις τους, ελαλούσαν μαλακίες. Αρκέψαν και κάμναν παρέα. ο ψηλός άρεσκε της φίλης της και απόζητούσε την παρέα του. Μαζί με την φίλη της εθώρεν τον και κείνη. Η παρέα έδεσε. Αρκέψαν οι εκδρομές, οι εξόδοι, τα σινεμά, τα φαγιά. Εμιλούσαν σταθερά. Πάντα φιλικά. Μετά το Πάσχα εγίναν αχώριστοι, φίλοι. Ήταν καλοκαίρι στην Αγγλία, οι φοιτητές φκάλλουν την στο πράσινο γυρώ που την εστία. Κάθουνταν οι θκυο τους χαμέ με τες ώρες και χαχανίζαν. Παθιάζονταν με την ίδια μάρκα πίσσες. 
Ελάλε της πόσο μισούσε τον πατέρα του, ελάλε της πως εν ήθελε να στραφεί πίσω στη χώρα του, είπε της πόσα λεφτά και περιουσίες έχει ο πατέρας του, αλλά κείνος εν καταδέχεται να πιάσει τίποτε. Ελάλε του για την οικογένεια της, και για τα όνειρα της, και για το πόσο ήθελε να πάει Ρώμη. Και μια που τες φορές που λαλούσε για την Ρώμη εσηκώστηκε , είδεν την μες τα μάθκια και είπε της αν του ελάλε οκ θα την έπαιρνε, θα έπιανε λεφτά που τον παπά του και θα την έπαιρνε. Ετράβησε πίσω, που τούτο το κύμα αγάπης που ήρτε που το μέρος του. Εψύχρανε. Φοήθηκε. Σκέφτηκε τον γκόμενο πίσω στην Κύπρο. Σταμάτησε να του μιλά πολλά. Αλλά έλειπε της αφάνταστα. Οι κουβέντες που λαλούσαν, το πόσο την καταλάβαινε, η μουσική τους. Τα πειράγματα του, το έξυπνο χιούμορ του. Ο γκόμενος στην Κύπρο χαβά αρβανίτικο, πάντα για κείνον ήταν ένα δεδομένο, τι κι αν εν εμιλούσαν για 1 βδομάδα; Τι κι αν εν ήξερε τιποτε που την ζωή της; Ούτε κείνη ήξερε πλέον, ποιος ήταν ποια ήταν.
Χωρίς να το επιδιώκει εβρέθουνταν, αφού ήταν μέλη της ίδιας παρέας. Μια μέρα ήταν σε μιαν pub. Όλη η παρέα είχε άποψη για το τι θα κάνουν μετά ούλλοι τσακώνουνταν να περάσει το δικό τους, ο ίδιος ήταν σιωπηλός. Όσπου και είδεν την μες τα μάθκια, και είπε της:
“What do Υou want to do?”
Σινεμά είπεν του, θέλω να πάω σινεμά. Xτύπησε την παλάμη του στο τραπέζι, έπιασε την που το χέρι και εφύαν οι δκυό τους. η νύχτα κείνη ήταν ατέλιωτη. Είδαν σινεμά, εμιλούσαν, εκάτσαν δίπλα που τον ποταμό και ήπιαν μπύρες. Επήρεν την αργά σπίτι. Ο γκόμενος ούτε που την εγύρεψε, ούτε και εκείνη.
Το επόμενο σαββατοκυρίακο σε ένα πάρτι με χόρτο και ποτά κείνη έγινε άχρηστη. Εσήκωσεν την που χαμέ, έβαλε της το σακκάκι του, και επήρε την σπίτι της. Έφκαλε τα παπούτσια της και έβαλε την μες το κρεβάτι, εφίλησε την στο μέτωπο και είπε της:
“i m so in love with you”
Μες την ζάλη της κείνη είπε του ότι έχει γκόμενο
"Ξέρω το" είπεν της, "απλά είπα το."και έφυε. 

την άλλη μέρα έστειλε της ένα τραγούδι, το "never be the same again", και λαλούσεν της συγνώμη. κείνη είπε του εν μπορεί να ξαναμιλήσουν. είπεν της οκ

έλειπε της αφάνταστα, εγίνετουν της απαραίτητος. 
ώσπου και λίγο πριν φύει που την αγγλία εν αντεξε άλλο. είπε του να βρεθούν. και είπε του ότι θέλει τον σαν φίλο. και είπε της εντάξει, θα είμαστε φίλοι. και απολαμβάναν ασταμάτητα την παρέα ο ένας του άλλου. 
την τελευταία μέρα, πριν φύει επεράσαν την μαζί. μαγειρέψαν μαζί, μιλούσαν. στην πόρτα σταμάτησε, έπιασε την φάτσα της μες τα τεράστια χέρια του και είπε της:
εν θα σε ξαναδώ ποττέ, γι αυτό να με ακούσεις, εν έχω τίποτε να κερδίσω εγώ αλλά χώριστον, εν σου αξίζει τέτοιος άνθρωπος, αξίζει σου κάποιος καλύτερος. αξίζει σου κάποιος που θέλει να σου δώκει ότι θέλω να σου δώκω εγώ και παραπάνω. 

 κείνη επήε πίσω, στην χώρα της, επροσπάθησε να στήσει ξανά την σχέση της, αλλά μάταια, ετέλιωσε.

άφηκε την ο ξένος να ηρεμήσει και μετά που λίγο καιρό άρκεψε να της μασιεται να βρεθούν. να παν ταξίδι μαζι, να έρτει ο ίδιος κύπρο, να παν μαζί κάπου, κείνη εφοάτουν, και ελάλεν συνέχεια ότι εν εβάσταν λεφτά, κείνος ήθελε να της τα πιερώσει, και κείνη ετράβαν πίσω. επίεζεν την, εμίλούσαν συνέχεια, και τούτη αγαπούσεν τον πολλά. σαν φίλο, σαν άνθρωπο, σαν άντρα. αλλά εν ετόλμαν να του δώκει σχοινί, επειδή εν ήξερε τι θα γίνετουν παρακατω. είπε του ότι ήθελε να πάει στην πόλη δίπλα που την πόλη που έμενε, και της έστειλε φωτογραφίες με το που θα την πάει όταν τον επισκεφτεί. έστελλε του κάθε μήνα κουθκια με τες πισσες που του αρέσκαν, εν είχε στην χώρα του. όσπου και εν αντεξε αλλον κείνος. 
μιαν ημέρα είπεν της: 
"τέλος, απόφαση τωρά, αν μου πεις ναι έρκουμε κύπρο για σένα, αλλάσω και θρησκεία αν θέλεις, ερκουμαι κύπρο και είμαστε μαζί. αν προτιμάς πάμε αγγλία, να είμαστε μαζί, εν ξαναγνώρισα κάποια σαν εσένα."

είπεν του όι, εν ήξερε πως να αντιμετωπίσει, την κοινωνική κατακραυγή τέτοιου ζευγαριού, το πως θα αντιμετώπιζε την οικογένεια της, και τι θα γίνετουν αν δεν εδούλεφκε, αν εμπαίναν σε τόσο ρίσκο, και μετά εν εδουλεφκε..είπε του όι. 

είπεν της οκ, εν θα επιμένει άλλο, ότι αγαπά την και θέλει την να μείνει στη ζωή του σαν φίλη.

μιλούσαν συχνά, ακόμα και για την προσωπική τους ζωή, συχνα. λαλούσεν της για τες γκόμενες του, η μια βρωμά και μια ξινίζει. περίπαιζε όσους έφκαινε κείνη μαζί τους. ήβρεν μια καλή κορού, είπεν της το. έκαμε σχέση, σοβαρή, και έστελλε της ενημέρωση τι δεν του άρεσκε πάνω της. κείνη ένιωθε λλίη ικανοποίηση άμαν κατηγορούσε κείνος την γκόμενα του. 

ύστερα εγνώρισε ένα παιδί, ερωτεύτηκε τον σχεδόν αμέσως. μιλούσε του ξένου για κείνον. κείνος έφκαλε του παρατσούκλι. 

ώσπου και σοβάρεψε το πράμα με τον καινούριο. αγαπησε τον βαθιά και απόλυτα.

εσκέφτετουν το πολλά, και τελικά επήρε μιαν απόφαση. 

είπεν του, να μεν ξαναμιλήσουν

κείνος εδιαμαρτυρήθηκε, είπεν της ότι πάντα φίλοι ήταν,  έστω κι αν άρχισε διαφορετικά, τον τελευταίο καιρό ήταν μόνο φίλοι, ποττέ εν της έντζισε με άλλο τρόπο, ότι αν κείνη εν του λαλε του καινούριου ότι κάποτε υπήρξε ένταση μεταξύ τους εν θα το μάθαινε ποττέ. 

αλλά εξήγησε του, ότι έστω και έτσι, κείνος θα ήταν πάντα μια άλλη πραγματικότητα, που μπορούσε να είχε ζήσει. κάτι που κάποτε ήθελε, αλλά όχι αρκετά για να υπερνικήσει όλα τα εμπόδια. ότι τον νοιαζόταν σαν φίλο αλλά αν ήθελε να είναι δίκαιη με τον καινούριο έπρεπε να καθαρίσει όλα τα υπολείμματα από πιθανά σενάρια που πήγαν λάθος. 

της είπε ότι έχει δίκαιο, ότι πρέπει να είναι φοβερός ο καινούριος για να κερδίσει τετοια γυναίκα, ότι πραγματικά χαίρεται που είναι χαρούμενη,  και ότι πάντα θα την σκέφτετε, και ότι θα του λείψει. 

θα μου λείψεις και μένα, είπα, και τότε διάγραψα και αυτόν τον άνθρωπο από την ζωή μου

ήταν μια απόφαση που δεν μετάνιωσα 

ήταν μια ιστορία που δεν χρειαζόταν να ξερεις

9/12/14

ο εμετός

ρίγη και κρύο, ένα τρέμουλο που εν σταματά. ρίγη και τρέμουλο να τρέχει πάνω στο κορμί. το στομάχι άδειο και νεκατωμένο. νιώθεις τους σπασμούς. το κεφάλι να βουίζει. το στομάχι άδειο και ξινό. να πάλλεται. σπασμοί. και όταν δεν το αντέχεις άλλο πιάννεις το σπαθί σου. πιάννεις δύο κάσιες που βρίσκεις και στερεώνεις το προς τα πάνω. θωρείς το και χωρίς να κλίσεις τα μάτια πέφτεις πάνω του. περνά μέσα στην σάρκα σου και τρυπά το στομάχι. μένεις ακίνητη και τρέχει πας την λαβή ένα κίτρινο πηχτό υγρό. μένεις ξαπλωμένη πας το σπαθί.

8/12/14

Κυνήγι! Beatrix is coming for you



Μια μέρα που βαρκούμουν, εν ήταν και η Άμυ να κόψουμε καμιά κουβέντα, και όλοι οι άλλοι μπλόγκερς που παρακολουθώ εκλείσαν τα και εν είχε καινούρια ποστ για μέρες, βγήκα για κυνήγι. Σεριάνιζα στα μπλογκς και γύρευκα καινούριους ενδιαφέροντες μπλόγκερς, να σύρνουν τες ιδέες τους, να παρουσιάζουν τους κόσμους τους, ξερνώντας μέσα στο ίντερνετ ότι τους κατεβεί, να εν αστείοι, ή καταθλιπτικοί, ή και τα δύο, να εν εξυπνοι, ή απλά να έχουν ίσσιους, να εχωρίσαν πρόσφατα, να λαλούν εξυπνάδες. Βαρκούμε πολλά εναν μπλόγκερ που κάνει απλές περιγραφές, ή να εν γλυκούλης και μαλακτούλης-τρες μπορινγκ.

Και έτσι, που το μπλογκρολλ του Τριόλου έδωκα πάνω σε ένα σεντούκι.
Μαύρο και άραχνο, άνοιξα το και κρέμμουνταν οι αράχνες.

Διάβασα 2-3 ποστς, και με έπιασα να μειδιάζω.
Σιγά σιγά διάβασα όλα τα ποστς αυτού του εγκαταλελειμμένου μπλογκ, η φωνή που μιλούσε, λίγα χρόνια πριν, αντηχούσε μες τα μπιτς (ποιητικά).

Αυτό το μπλογκ είναι:

 http://asigxoriti.blogspot.com/

και έχει χάζι! απλά!

1/12/14

flirting by young women could “elicit violence”


Σε απάντηση του πιο κάτω βίντεο με τίτλο "“You are responsible. You can do something about it.”", των σχολίων που ακολούθησαν στο φβ, και στο reasoning που χρησιμοποιούν άντρες και γυναίκες για να το στηρίξουν:



Ποστάρω αυτό το βίντεο. Την πρώτη φορά που το είδα γεμώσαν τα μάτια μου, και ακόμα και ακόμα με συγκινεί:


ΥΓ: http://www.hrw.org/news/2014/11/27/dispatches-hungarian-police-blame-victims-anti-rape-campaign

28/11/14

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ (ΓΙΑ ΑΓΡΙΟΥΣ) #6: Αγαπητή περιοδιεύουσα συνάδελφε

Αγαπητή περιοδιεύουσα συνάδελφε,

καταρχήν συγχαρητήρια που είδες περίοδο και αυτό τον μήνα. Μπράβο. Πάντα θωρείς προς το τέλος του μήνα. Ξέρουμεν το επειδή εν σε κόφτει να πετάσσεις τες μότες σου ανοιχτές μες το κάλαθο για να θωρούμε τα περιεχόμενα. Επίσης επειδή εν σε κόφτει να πατήσεις καλά τον νιαγάρα ώστε να παν τα γιαίματα κάτω και το νερό έχει μερικές φορές ανοιχτό κόκκινο χρωματάκι.
Κάθε μήνα η ίδια κουβέντα. Τον προηγούμενο μήνα αναγκάστηκα και έβαλα ανακοίνωση για τα αυτονόητα.
"παρακαλώ πατάτε καλά το κουμπί για το καζανάκι"
"παρακαλώ διατηρείται την τουαλέτα καθαρή"

Εχτές είδα τα πρώτα σημάδια πάλε, κόκκινη απόχρωση και ανοιχτές μότες.
Σήμερα έφκαλες και το σχοινί και το παλλούκι.
Πήγα να κατουρήσω και πάνω στο κάθισμα είναι μια κόκκινη σταξιά.
Εφκαλα φωτογραφία, ετύπωσα την και έβαλα την στην πόρτα της τουαλέττας

γράφει: "είσαι μια λέτσισσα"


27/11/14

Πράματα που εν με κόφτουν και σύντομη αναφορά στα σκατά



-Εν με κόφτει να ξέρω το όνομα σου, σίριουσλι εν θέλω να ξέρω το όνομα του σερβιτόρου του ιδιοκτήτη του πωλητή και να το αναφέρω σάννα και είμαστε παρέες. Ούτε με κόφτει να μπαίνω σε ένα κατάστημα και να με χαιρετούν και να παίζουμε τους φίλους. Θέλεις τα λεφτά μου, θέλω ότι έχεις να προσφέρεις, δώσμου το να σου τα δώκω και κανεί.
-εν με κόφτει να είμαι ιν και κουλ και να ξέρω κόσμο και να έχω ακριβά ή vintage πράματα για να ανήκω σε μια ομάδα που έχουν το ίδιο στιλ και νιώθουν ασφάλεια.
-εν με κόφτουν οι πελλάρες που λαλείς η ζωή εν μικρή
-εν με κόφτει το πρόβλημα σου η ζωή εν μικρή
-εν με κόφτει η άποψη σου η ζωή εν μικρή
-εν με κόφτει θέλω να γίνει το δικό μου η ζωή εν μικρή
-εν με κόφτει ποιος νομίζεις ότι είσαι, εν με κόφτει αν έχεις μουτ σουίνγκς, εν έχω όρεξη να προσαρμόζουμε κάθε γαμημένη μέρα στην διάθεση σου.
-εν μπορώ να θωρώ ειδήσεις
-εν με κόφτει ρε πεζεβεγκόσπορε βέργα, πήαινε στα ανάθεμα.
-εν με κόφτει ρε βλάκα πρόεδρε που θέλεις τους επιστήμονες να έρτουν πίσω. ΠΩΣ ΝΑ έρτουν πίσω; Πόση ζημιά κάμνει ο βέργας τούτες τες μέρες, πόση ζημιά κάμνουν οι κυπριακές αερογραμμές, στο ηθικό, στην κοινωνία.
-ασπούμε εν εβρέθηκε ένας να πάει να τον πατσαρκάσει τον βέργα;
-στην κοινωνία των αμπάλατων
-εν με κόφτει κανένας
-εν με κόφτει να ππέσει λαμπρό να σας κάψει εν θα με κόφτει
 -μερικές φορές σκέφτουμαι ότι είμαι σιγά την διάνοια, τόσοι επιστήμονες, τόσοι που καταλάβουν κβαντομηχανική ασπούμε. Κάποιος έγραψε την «ασκητική», τόσοι φιλόσοφοι. Και ύστερα φκαίνω μες τον κόσμο ρε κουμπάρε και εν γίνεται ρε φίλε, εν γίνεται να εν τόσο παλαβός ο κόσμος. Εν γίνεται.
Εν σκέφτομαι
Εν
Γίνεται
Εν
Γίνεται
Αύριο αν πεθάνω στην τελευταία μου μέρα επήα δουλειά και κάθουμουν στο γραφείο και εν εκατάφερα να γλιτώσω που τα σκατά που κυκλοφορούν έξω, στους δρόμους, στις υπηρεσίες, γλίτσες σκατά παντού. Όλα καλυμμένα με σκατά, τούτη εν η κυπριακή πραγματικότητα.

Ρίλι άι αμ ττου σμαρτ ττου μπι ππουρ