Time Out #26 Στο Caffe Nero

Τjιαι που λαλείτε έμένα αρέσκει μου το καφέ νέρο. Αρέσκει μου το κόνσεπτ του, αρέσκει  μου και ο καφές του. Και άρεσκε μου και που την Αγγλία. Και γενικά συγκεντρώνουμε να δουλέψω άμα πάω τζιαμέ. Φυσικά τωρά εν η κατάρα της περιόδου που εν ούλλοι οι φοιτητές και διαβάζουν πας τα τραπέζια και απλώνουν κόλλες και βιβλία και σημειώσεις.
Οι φοιτητές τρώουνται, εν ήσυχοι και φρόνιμοι. Οι φοιτήτριες με τίποτε. Χαζολογούν ανά μισάωρο και αν τύχει και κάτσουν γυρώ σου επούτσισες την.

Πάω που λαλείτε προχτές το πρωί τζιαμέ με τον φάκελο μου που έχει ότι χαρτούρα χρειάζομαι, το τετράδιο μου και το λαττοπ μου. Μπροστά μου 3 μιτσιές, πρέπει να εν φρέσκες φοιτήτριες.
Να συζητούν τι εν το λαττε, και τι εν το αμερικανο, και τι εν το εσπρεσσο, το φρεντο, και γενικά να μεν ξερουν τι καφέ να παραγγείλουν και να φωνάζω που μέσα μου "μα πόθεν εκατεβήκετε στη Χώρα κοππέλλες μου εσείς και εν εξέρετε ναμπον το ευλοημένο το λάττε".
Υπομονή Μπεατρίξ και ήρεμα. Τι σου φταίξαν οι κορούδες. Μπορεί να ήταν αποκλεισμένες, να έχουν αυστηρό παπά, να μεν πίννουν καφέ, να ήταν σεξ σλέηβς και φκάλλαν την κλειδωμένες σε κανένα υπόγειο, μπορεί να έχουν αμνησία και τα τελευταία 10 χρόνια που δραστηριοποιούνται οι αλυσίδες καφέ στην κύπρο να μεν ξαναπήαν.

Τέσπα η πιο αποφασιστική αποφάσισε να παραγγείλει, Κουβεντίαζει με τον μιτσή στο ταμείο που εγλυκοθώρεν μια που τες άλλες. Βρίσκουν τι θέλει. Πλερώνει. "κάρτα νέρο έχετε;" ρωτά ο ταμίας, "οι" λαλεί του κείνη. Τραβά μια σταμπάρει της την διά της την.
-"Μα τι εν τούτο;" ρωτά η κοπέλλα.
και ξεκινά να της εξηγήσει ο ταμίας, ότι να το έχει μαζί της, και κάθε φορά που έρκετε, θα της την σταμπάρει και στες 9 στάμπες πιάννει ένα δωρεάν, ή αλλιώς το δέκατο δωρεάν, και για όποιον δεν το κατάλαβε κάθε 10 καφέδες ο ένας είναι δωρεάν, ξέρεις πολλά ατβάνστ καταστάσεις. Ασπούμε εν αθυμούμε να ρώτησα ποττέ για τούτες τες κάρτες. Πιάννω τες, διαβάζω τι στα ανάθεμα γράφει πάνω και ΑΝ έχω απορίες ρωτώ. Εν ρωτώ που μιας εξαρχής, βασίζομαι στο ότι έχω μιαν αντίληψη τούτων των περίπλοκων οδηγιών. Σαν την παραθέτω εδώ πιο κάτω δια του λόγου του αληθές και αν έχετε απορίες do not hesitate to contact me.

 Ευτυχώς ακούαν και οι άλλες προσεκτικά τις επεξηγήσεις  και γλιτώσαμε.
Διά της το μασκαραλλίκκι που δονείται άμαν εν έτοιμα τα πράματα σου.
Και φυσικά:
-"Μα τι εν τούτο;" ρωτά η κοπέλλα.
Και της εξήγησε
Φυσικά.

Ε μετά ήρτε η ώρα της άλλης της κοπέλας, να αποφασίσει τι καφέ θέλει. Ποτζιεί ποδά ποτζιέι ποδά, φκάλλει τα λεφτούθκια της, ψάχνει λλίο τα ψιλά της. Ακολουθήσαν τα έχετε κάρτα καφέ νέρο, σταμπούα, απόδειξη μπάζερ.

Και ήρτε η ώρα της τελευταίας.
Εντωμεταξύ εγώ φορτωμένη πράματα, να καρτερώ.υπομομονετικά.σε κατάσταση χύτρας ατμού με θερμοκρασία 200oC.
Υ.π.ο.μ.ο.ν.ε.τ.ι.κ.α
Είδα πόσο είναι ένα λάττε, 2.90. κρατούσα τα στο χέρι ακριβώς να είμαι έτοιμη, και την καρτούα νέρο. Έτοιμη.
 Σαν έτοιμη από καιρό σαν θαραλλλλλέα

Και ήρτε η σειρά της τελευταίας, παστούα με μακριά ίσια μαλλιά, και αρκέψαν τα χαμόγελα με τον ταμία, και τα βλέμματα, και τα "ενιξέρωωωω τι θέλω" και τα αντροπιάσματα, και τελικά θα πιάσει ποτζιείνο όπως το chino, με καραμέλα και σαντιγί. (Προς διαχείριση καφέ νέρο: ΝΟΜΙΖΩ εν λάθος να εξηγά ο ταμίας σας στον πελάτη σας, ότι το φραπουτσίνο εν όπως το Chino, ολίγον τι φάουλ ένναιν; μίγμα καφέ με θρυμματισμένο πάγο ίσως; γρανίτα καφέ; Μήπως; Μήπως να κάνατε κανένα τρέηνινγκ; μήπως)
Να θωρώ το τραπέζι που κάθουμε συνήθως, το μακρόστενο στο βάθος απέναντι που τον πίνακα. Να σκέφτουμαι την ττουντού λίστα μες τον νου μου. Να ακούω την κορού να μετρά τα λεφτά να δώκει στον ταμία, έναν έναν σελίνι, να της διά την σταμπαρισμένη κάρτα νέρο. Το μπάζερ. Να χαχανίζουν. Να καρτερώ, με υπομονή και επιμονή ήταν 9 παρά το πρωί. Ήμουν ακόμα ήρεμη.

Να έρκετε η σειρά μου. (έντερ ψαλμωδίες αγγέλων να παίζουν στα αυτιά μου)
"ένα άιστ λάττε μέτριο σάιζ σε γυάλινο ποτήρι", λαλώ τείνοντας του τα λεφτά και την κάρτα μαζί.

ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΠΑΡΑΓΓΕΛΟΥΜΕ ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ. Εν χασομερούμε σαν ηλίθιοι, εν κάμνουμε γραμμή ώσπου να μετρήσουμε τα σελινούθκια. Είμαστε προετοιμασμένοι, ξέρουμε πόσα ένει. Το ίδιο και στο σούπερμαρκετ.
Πάντα ξέρω πόσα λεφτά εν το καλάθι που κρατώ περίπου και όσο περιμένω φκάλλω τα ανάλογα χαρτονομίσματα ή κάρτα στο χέρι. Με σεβασμό στον χρόνο των υπολοίπων.

Ξεκινούν να κάμουν τες παραγγελίες οι μπαρίστες. Εγώ παίζω με το κινιτό. Οι γκόμενες πιάννουν τα πράματα τους, καρτερώ τον καφέ μου. ετοιμάζεται. γυρίζω να πάω στο τραπέζι μου. Και θωρώ τες. τες σκατένες. να κάθουνται στο τραπέζι μου. στο τραπέζι που κάθουμαι εγώ. συνήθως. και απλώσαν τα βιβλία τους. ήδη. τραπέζι 8 θέσεων, εκαταλάβαν το 3 μπαστάρτες που το άλλο σύμπαν, το μπουτρούμι ή όπου ήταν τόσο καιρό και εν ξέρουν τι εν το φραπουτσίνο και το λάττε.

Ξαπωλώ τα ούλλα χαμέ και τραβώ το σπαθί. Πετάσσουμε πας το τραπέζι και κλωτσώ τους τα βιβλία.
-Μα τι να τα κάμετε τα βιβλία γαμώτο άμα θέλετε επεξήγηση για την loyalty cart? γάμα τα, χωρίς  την κριτική σκέψη, τι να τα κάμεις τα πτυχία; Και τούτο εν το τραπέζι μου αντιναχτείτε που δαμέ.
Ε, εν εταράξαν, ε, έσφαξα τες.

Πι Ες: άμα διαβάζεις στο νέρο ιατρική, μεν μου κάνεις την καμπόση, ριλάξ λλίο, μεν ξεφυσάς και να νεκατώνεις την μαλλούρα με υφάκι, και να στήνεις τα βιβλία ώστε να φαίνουνται οι τίτλοι και να χαμογελάς μόνη σου. Άμα διαβάζεις σπίτι σου και κανένα εν σε θωρεί κάνεις τα ίδια?
Πι Ες 2: για το πόσο λέτσισες εν οι γυναίκες τα ξαναείπαμε εδώ. Το να πηγαίνεις σε καφέ και να είσαι σε περιοδεία, και να αφήνεις σταξιές γιαίματα χαμέ, είναι άλλο επίπεδο γαουροσύνης. Σε συγχωρώ μόνο αν είσαι τυφλή.

Περί γάμου και πίεσης

Το λοιπόν κοπέλλες και κοπέλια.

Ακούτε την κατάσταση που βιώνω.

Γενικά θεωρώ τον γάμο λλίο ξεπερασμένο πράμα. Εν ονειρεύκουμε δεξιώσεις και φκιόρα και τα λοιπά. Ούτε το χρειάζομαι για να δοθώ εντελώς στον Φιτζ. Και κείνος εν οκ μαζί μου, νιώθουμε μιαν ασφάλεια. Ότι συμφωνούμε στα περισσότερα θέματα, μείζονα και ελάσσονα, και ότι θα διασταυρώσουμε το γενετικό μας υλικό να φκάλουμε τα πιο τέλεια κοπελλούθκια-θαύματα επί γης. Ντάξει εν είμαστε στη φάση κοινός λοαρκασμός αλλά συνεισφέρουμε το ίδιο περίπου. Και η σχέση μας προχωρά με τον ρυθμό μας.

Οπότε με τον Φιτζ συζούμε.

Εγώ γενικά εν ειμαι και ιδιαίτερα περπατημένη, ο παπάς μου εν έτσι πολλά αυστηρός, οπότε το γεγονός ότι συζώ με τον Φιτζ αστεφάνωτη αποτελεί θαύμα. Αλλά είναι κάτι που έγινε με προϋποθέσεις που τέθηκαν από τον πάτερ φαμίλια τον καιρό εκείνο, πριν 1,5 χρόνο.

Οπότε και ο πάτερ φαμίλιας, θέλει να κάμει cash out την υπομονή, την κατανόηση και τις προϋποθέσεις που έθεσε τότε.
Εχτός και που τούτο, είμαι σε μια ηλικία, όπως και ο Φιτζ, όπου οι δικοί μας ανακουφίστηκαν που ήβραμε ένα πλάσμα να στραωθεί πάνω μας και να καταδεκτεί να γυρίσει να μας δει. Οπότε από τους 6 μήνες που ήμασταν μαζί έχουν ούλλοι αξιώσεις, ελπίδες, οράματα και όνειρα, και δεν συγκρατιούνται από το να τα εκφράζουν.

Στην αρχή η μάνα μου, εμάσιετουν μου πότε και πότε, και πότε και πότε θα παντρευτώ. Αφού εν εδιούσα απάντηση και ήμουν γενικά αρνητική, άρκεψε το άλλο τροπάρι. Να κάμω κοπελλούι στο έτσι, εν και πειράζει. Εννά το αντέξουν, να αντέξουν τα σχόλια του κόσμου, έτσι κι αλλιώς η φήμη μου εχάθηκε αφού μένω αστεφάνωτη με τον Φιτζ. Είμαστε στο στάδιο τωρά που κάνει εκρήξεις για το θέμα μια-δυο φόρές την εβδομαδα. Η συζήτηση πάει κάπως έτσι:
Β-"μάμμα κάνω γιόγκα"
Μ-"μμμμμ"
Β-"εν ωραία γυμναστική, έγινα πιο ευλύγιστη"
Μ-"εμένα εν με κόφτει, εν θωρώ αγγόνι στα επόμενα 2 χρόνια εννα μείνουμε έτσι και εσύ κάμνεις γιόγκα"

Η δε γιαγιά μου άρκεψε τις δηλώσεις: τωρά που σώνουμε, τωρά που είμαστε ζωντανοί, πριν πεθάνω θέλω να σε δω νύφη, όλα τα εγγόνια μου θέλω να τα δω ευτυχισμένα.  Και όχι μεταξύ μας, μπροστά σε όλους, όποιος κι αν είναι.

Ο παπάς μου: τηλεφωνώ του, "γειά σου παπά", "γειά σου κόρη μου, όλα καλά; έσιει κανένα νέο, κάτι να μου πεις;" κάθε φορά, κάθε μέρα να τον πιάννω κάθε μέρα ρωτά. Και να του εξηγώ, ότι και να είχε κάτι εν θα του το λαλούσα που το τηλέφωνο, τίποτε ατού ο Γαβρίλης. Απλά τωρά ρωτά με και που κοντά όταν βρεθούμε. Εν έχουμε άλλη συζήτηση

Από την μεριά του Φιτζ η οικογένεια εν μου λαλούν τίποτε τραγικό επειδή οκ εν είμαστε κ σε τόσο άνετη σχέση , κάνει κάτι δηλώσεις η μαμά του, θέλει αγγόνια και σύρνει μου τες.

Αλλά γενικά υπάρχει μια πίεση, μια φιλοδοξία, τούτες ούλλες οι ελπίδες, που εν αφήνουν τα πράματα να πάρουν τον δρόμο τους, που κάθε κίνηση ή βήμα μπροστά έρκετε μετά που το ζητήσαν νον στοπ πολλές φορές. Οπότε χάνει την ουσία του και την χαρά του.

Εμένα εν με κόφτει να κάμω ένα γάμο να τελειώνει, να φύει που την μέση. Να τελειώνουμε που τούτη την κουβέντα. Εν και θέλω γάμο για να είμαι όπως είμαι με τον Φιτζ. Ούτε μπορώ να σκεφτώ ότι θα πρέπει να οργανώσω τούτες τες μαλακίες. Ούτε θέλω να κάμω χαιρετίσματα κλπ κλπ. Έτο να γίνει ένα πάρτυ κ τέλος. Μια μέρα ένει.

Ο δε Φιτζ λεει δεν θα κάνουμε κάτι απλά επειδή το θέλουν οι άλλοι και θα το κάνουμε όταν θα είμαστε έτοιμοι. Που την μια έχει δίκαιο, αλλά που την άλλη εν ήξερα ότι σημαίνει κάτι ο γάμος για κείνον. Επειδή για μένα εν απλά μια μαλακία. Και εν καταλάβω τι εννοεί "έτοιμος".

Και θα ήθελα να πω σε ούλλους τους γονείς, να μεν πιέζουν τα κοπελλούθκια τους, επειδή κι αν θέλουν να κάνουν κάτι, με την πιεση χαλούν τους το, ή κάμνουν τα να κάνουν πράματα που δεν θέλουν. Ή προκαλούν προβλήματα που τζιαμέ που εν υπάρχουν, όπως το να κάθουμε να σκεφτουμε τι σημαίνει ο γάμος για τον Φιτζ, και τι σημαίνει το "έτοιμος"

Ένας φίλος ήρθε προψές απ`τα παλιά

Αγαπητέ κυπριακέ λαέ, είμαι ζωντανή.
Αυτό συμβαίνει όταν δεν βαρκέσαι την ζωή σου, εν βρίσκεις ώρα να κάτσεις να γράψεις τες μαλακίες που σου συμβαίνουν.

Ήντα πράμα; Να μεν έχω 1 ώρα στο γραφείο να κάμω ανάρτηση επειδή αρέσκει μου τούτο που κάνω και επίσης επήξαμε στην δουλειά και επίσης εν έχω γραφείο πλέον;

Που τον καιρό που γράφω δαμέσα, άλλαξα 5 δουλειές, τούτη εν η καλύτερη από όλες τες απόψεις.

Προψές επήα για ποτό με ένα πρώην φίλο, είχε 2 χρόνια να μιλήσουμε επειδή εν μαλάκας και είναι στο εξωτερικό. Κουβέντα στην κουβέντα μαζί του ανακάλυψα πόσο χάππυ είμαι. Ξέρω η ζωή μου δεν είναι τέλεια, σπάζουν τα νεύρα μου καθημερινά, φακκά μου ο παραπάνω κόσμος, κάμνω τους καφκάες μου, αλλά είμαι χάππυ. Και είμαι χάππυ δαμέ όσο θα ήμουν κάπου αλλού.

Έχω τον Φιτζ μου, που μαθαίνει, και μαθαίνω, πως να είμαστε σύντροφοι, ενναιν εύκολο πράμα. Πέφτει τσακωμός, όπως πριν κανένα μήνα που πέρασα 1 βδομάδα στον καναπέ. Αλλά όλα καταλήγουν στο ότι θέλει high maintenance γκόμενα που εν ικανοποιείται με τα δεδομένα. Και επίσης στο ότι θέλω τον άντρα που τα φκάλλει περα μόνος του και θαυμάζω το, αλλά το να τα φκάλλει πέρα μόνος του έχει και το αρνητικό στο ότι εν δύσκολο να γίνει ζεύγος. Αλλά όλα περνουν, επειδή θέλω και θέλει και βάλλουμε τους εγωισμους κάτω. Πεθυμώ λλίο που ήμασταν γκόμενοι και γυρίζαμε και εφίλαν με μες τον κόσμο. Αλλά και τωρά έχει άλλες χάρες. Έχω το πετ μου. Εν έχει έτσι πράμα, σαν το πετ. Το καμωματάρικο, το μωρό. Εν μπορώ να σας περιγράψω πόσο ανυπομονω να έρτω σπίτι στο μικρό μου να παίξουμε, να φύουν όλα από το κεφάλι μου. Το πετ είναι το αντιστρες, αντιψυχωτικό μου. 
Έχω την οικογένεια μου που τα βρίσκουν. Που μένουμε όλοι κοντά αλλά εμπήκαν τα όρια και εν έρκετε κανένας ακάλεστος, αλλά ήβραμε πως να βρεθούμαστε με μέτρο. Καθένας έσσω του και όλοι μαζι τραπέζι. Έχω φρέσκο φρέσκο γαμπρό, που πραγματικά τωρά τον γνωρίζω σε βάθος, και όσο τον γνωρίζω τόσο πιο πολύ τον συμπαθώ. Ήντα περίεργο πράμα ένας σχεδόν άγνωστος διά ένα δακτυλίδι της αρφής σου και ξαφνικά θωρείς τον διαφορετικά, σαν να είναι ο μιτσής ο αρφός σου.Έχω τους φίλους μου, που ένας προς ένας εν διαλεκτοί για την σχέση που έχουμε. Εν είναι τέλειοι αλλά ο καθένας έχει τα δικά του. Έχω τα άκυρα τα χόμπις μου, έχω το σπίτι μου, και τα σχέδια μου για το μέλλον, και τι δεν έχω. Λλία λεφτά παραπάνω να είχα αλλά ας μην είμαστε άπληστοι.

Νιώθω πλήρης στην δεδομενη περίοδο. Και κείνος μου θύμισε μια περίοδο που δεν ήμουν, μια περίοδο που έψαχνα τα πάντα. Πίεζα τον εαυτό μου στα όρια, να μάθω τις αντοχές μου, εν ξέρω αν ήταν ευτυχισμένη περίοδος, αλλά σίουρα ήταν ενδιαφέρουσα. Ήταν η ευκαιρία μου να πήξω το μυαλό μου.
Καθούμασταν σε κείνο το μπαλκόνι, και ήταν τόσο περίεργα, επειδή ήμασταν ίδια άτομα, αλλά τόσο μακρυά, σαν να ήταν φάντασμα από τα παλιά. Σαν ένας ξένος που ξέρει τόσα για μένα, αλλά τίποτε για το ποια είμαι πλέον.

Εν και πάει πούποτε τούτη η αναρτηση, εχτός που το ότι ήταν γουίαρτ :)

PS. Welcome back honeymooners