Καμιά φορά πεθυμώ κ μπαινω κ διαβάζω παλιά κείμενα. Που έλεγα οτι πελλάρα είχα στο μυαλό. Κ ειχε που κάτω την άρτα κ τα γιάννενα στα σχόλια.
Χαθήκατε χαθήκαμε κ οι πελλάρες συνεχίζουν να πετούν μες τον νου μου. Αλλά επειδή είμαι κλασσικιά συνεχίζω να γράφω ποστς μες τον νου μου.
Έχω πάντα πολλά πράματα να πω. Εν λείφκουν οι κουβέντες μου.
Μόνο που βαρκούμαι να τα λαλώ μόνη μου.
Δλδ έχει φορές, που μιλώ τόσο λλίο με άλλο κόσμο ή εκτίθουμαι τόσο λίγο σε ειδήσεις και απόψεις στα σοσιαλ που η άποψη μου και το τι σκέφτουμαι μες τον νου μου εν η μόνη πραγματικότητα και η αλήθεια. Ύστερα φκαίνω ξέρω γω που την σπηλιά μου και έχει αλλο 300 πραγματικότητες και αλήθειες του κόσμου εκεί έξω. Κάνω στροφή 180 και μπαίνω πίσω στην σπηλιά μου όπου το πιο σημαντικό είναι να μεγαλώσω τα κοπελλούθκια μου να τρων υγιεινά, να διαβάζω τα βιβλία μου, να μαθαίνω τα γαλλικά μου και να κάνω skin care routine για να μεν κάνω ρυτίδες και προγούλια.
Τωρά εννα μου πείτε πως καταλήγεις έτσι άμα πχ έτρωες τον κόσμο με το κουταλούι, εγύριζες νον στοπ και πήγαινες μεθυσμένη στη δουλειά 2 φορές την βδομάδα. Δεν ξέρω. Εν η ηλικία αλόπως. Εν η μητρότητα? Τι να σου πω.
Όχι πως η πελλή μέσα μου εν εμφανίζεται. Φαίνεται στην άκρη του μαθκιού μου άμα ακούω πελλαρες ή άμαν αρκέψω να κανω γκριμάτσες στα μίτινγκς που το δυσπύρκασμα. Δαμέ στη δουλεια κανονικά λυπουνται τον άντρα μου ιμμισχ, που με έχει ούλλη την ώρα. εν κ ξέρουν οτι που τον καιρό που έχει να βρεθώ με τον άντρα μου εξίασα πως τον λαλούν; χαχα.
Η πελλή μέσα μου επόκατσε προς το παρόν, καρτερά πότε εννα σκίσει τα πλευρά μου να πεταχτεί έξω να κρούσει τους τόπους.
