Το βλέμμα της έχει από καιρό χαμηλώσει. Το τσίρκο υπό την δική της διευθυνση έγινε ένας χώρος χαράς και ασφάλειας.
Ο αέρας ζεστός, η μουσική δυνατή, τα φώτα αναβοσβήνουν. Κοιτάζει γύρω της, Η παράσταση στο τσίρκο είναι συνεχής. Φορά ένα παλιό φόρεμα, μόνο που τώρα της πάει πολύ πιο καλά.Ανεβαίνει στην κούνια της στο κέντρο της σκηνής. Χαιρετα τον κόσμο και κανει τις φιγούες της. Κατεβαίνει με ικανοποίηση και πάει στα παρασκήνια. Έρχεται κοντά της και της δίνει το ποτό της. Αυτή κάθεται στον μαλακό καναπέ και πίνει σιγά σιγά.
Μιλάει ο κόσμος γύρω της. Γελά, ξανά και ξανά. Της κάνει αέρα με την βεντάλια, είναι πολλή ζέστη. Της ανάβει το τσιγάρο της βλεποντας την στα μάτια. Χαμογελά.
Τρομαχτικά ζώα στην άκρια της σκηνής, αποκρουστικοί κλόουν που προσπαθούν να την τρομάξουν, αλλοιωμένα πρόσωπα χωρίς τις μάσκες τους, πάντα υπάρχουν και θα υπάρχουν στο τσίρκο. Ανθρωπάκια 30 εκατοστά ύψος προσπαθούν να κάνουν τους καλικάντζαρους με κακόγουστες γκριμάτσες. Βρωμίζουν το τσίρκο. Με κάθε θάνατο της έγινε πιο δυνατή, και με κάθε ζώο που την δάγκωσε έφυγε ο φόβος. Ολοκαύτωμα στο σώμα της. Τώρα δεν την αγγίζει κανένας τρόμος. Με ένα βλέμα αποφασίζει οτι δεν αξίζουν ούτε και το σπαθί της. Εμφανίζει ηλεκτροφόρα καλώδια για να κρατά τις βρωμιές και τους επικίνδυνους στην άκρια. Διαμαρτύρονται, κάνουν απειλητικές χειρονομίες, την πιάννει το γέλιο.
Της δίνει το χέρι του για να την βοηθήσει να σηκωθεί από τον καναπέ. Το πιάννει και την τραβά στην πίστα. Το βλέμμα της στο κενό. Χορεύει και γελά. Βλέπει ψηλά σε μια στροφή, η μέρα φεύγει, η δύση πολύχρωμη, ο αποσπερίτης λάμπει.
