27/10/16

28 βδομάδες υπέρηχος

Όλη μέρα περιμένω να πάμε στην γιατρό να σε δούμε.

Ξαπλώνω, φκάλλω την κοιλιά έξω, βάλλει η γιατρός το τζελ και ξεκινούμε.

Και πάλε χώνεσαι μικρούλι.

Αλλά θωρούμε σε, που τρώεις τα χέρια σου, το πόδι σου, που βαστάς τον λώρο. Που μοιάζεις του παπά σου. 5 δακτυλάκια μακριά λεπτά.

Και στο τέλος που μας γυρίζεις την πλάτη σου.

Και θέλω απλά να κάθουμαι τζιαμέ να σε θωρώ.

Εν πειράζει που δεν μας δείχνεις το πρόσωπο σου. Παίζε το ντίβα ρε σκατούι, εννά φκεις και θα σε δούμε.

Είμαστε σε σοκ.

Παιδάκι μου μικρό!


1 σχόλιο: