2/2/16

Μια ιστορία #3

Κάθεται στον καναπέ. Δίπλα από την τζαμόπορτα, βλέπει τον ουρανό γκρίζο. Είναι απόγευμα. Τα πόδια της διπλωμένα στο στήθος της, το πιγούνι στα γόνατα της.
Ακούει μικροθορύβους από το υπνοδωμάτιο. Νιώθει εξαντλημένη πλέον, δεν μπορεί να αντιδράσει σε κάτι. Τον ακούει να κινειται μέσα στο σπίτι, να μαζεύει, τα μάτια της υγραίνονται, και ένα δάκρυ τρέχει στο μάγουλο της. Το σκουπίζει με τα δάκτυλα, αναπνέει βαθιά για να συγκροτηθεί.
Ακούει τα βαριά του βήματα καθώς έρχεται στο σαλόνι. Δεν γυρνάει να τον αντικρύσει. Αυτός αναστενάζει σιγά. Αφήνει κάτω την βαλίτσα που κρατά, το ξέρει από τον ήχο που κάνει όταν αγγίζει το πάτωμα.
-"Θα σε πιάσω πότε να έρθω για τα υπόλοιπα" της λέει, η φωνή του εξαντλημένη.
Καταπίννει πριν απαντήσει
-"Οκ" απαντά πνιχτά.

Για ένα λεπτό που φαίνεται σαν ώρα, αυτός στέκεται εκεί, απλά στέκεται.
Αυτή συνεχίζει να κοιτά έξω, τα πόδια της διπλωμένα στο στήθος, το πιγούνι στα γόνατα.

Σηκώνει την βαλίτσα του. Ανοίγει την πόρτα, ακούγεται ο μεταλλικός ήχος του κλειδιού στο γυαλί όταν το αφήνει στο επιπλάκι της εισόδου.

Η πόρτα κλείνει.

Το μυαλό της ουρλιάζει "συγνώμη, μην φύγεις"
Ανάβει τσιγάρο, συνεχίζει να κάθετε στον καναπέ.

4 σχόλια:

  1. Κι ενώ θέλω να του πω: 'Συγνώμη, μη φύγεις', ανάβω τσιγάρο, μένοντας να κοιτώ το παράθυρο σιωπηλή.
    Κι ενώ θέλω να της πω: 'Συγνώμη, δε θέλω να φύγω', ανοίγω την πόρτα και φεύγω.
    Πώς γίνεται να μην λέμε αυτά που πραγματικά νιώθουμε και κρυβόμαστε πίσω από αυτά που μας υπαγορεύει ο εγωισμός μας, τα λόγια που είπαμε πάνω στο θυμό μας;

    Υ.Γ. ωραίο κείμενο, ελπίζω μόνο να είναι φανταστικό, αλλά κι αν είναι αληθινό, να είναι από παλιά επεισόδια, και τώρα να είναι καλά κ ευτυχισμένοι... :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. φυσικά και είναι φανταστικό, όπως όλες οι ιστορίες με την σχετική ετικέτα :)

      Διαγραφή
  2. μερικές φορές πρέπει απλά να κάμνεις πράματα επειδή πρέπει και να αναγνωρίζεις ότι η λογική στη τελική υπερισχυεί του συναισθήματος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ή το μυαλό να ουρλιάζει "Πες μου να μείνω"
    Μετάθεση της ευθύνης πάνω στον άλλο.
    Και μένεις παρέα με τον ατσαλακωτο εγωισμό.

    Ή όπως λέει και ο Χέλμουτ κάποια πράγματα πρέπει απλά να γίνουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή