Time Out #44 Στο σουπερμαρκετ παλε

Μα ήντα πράμα ρε παιδί μου, άμαν εννα γράψω έτσι τα γκομενικά μου, άμαν γράψω τίποτε κοντροβερσιά για ρετ φλακς, ήνταλος αννοιετε τα στοματα σας να μου στείλετε. Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω, όλους τους αναγνώστες μου-και τους 7-που μου είπατε οτι δεν ειμαι red flag που το ποστ που εκαμα πριν κανενα μηνα. Απο καρδιάς. Εν είμαι, αλλά όποιος έπιασε τι ήθελα να πω τελεια! Οποιος δεν έπιασε τι ήθελα να πω! Πάλε τέλεια, βαρκούμαι να εξηγήσω τι ήθελα να πω, και στην τελική εν τούτο το ενδιαφέρον της ανθρωπινής επικοινωνίας, ότι σπανίως εν επιτυχής. 

Κ όσους ενευριάσαν  εκ μέρους μου για το μια ιστορία, εν απλά μια ιστορία. 

Και όσοι ενιώσαν οτι εχάλασε η εικόνα μου στο μυαλό τους που τα λεγόμενα μου, πάλε ωραίο, οι εικονες δεν ειναι άνθρωποι, οι εικόνες εν δισδιάστατες, οι άνθρωποι εν 3d και πολλά πιο ενδιαφέροντες, γουινκ γουινκ! Σε σένα απευθύνομαι ναι μεν θωρείς γυρώ γυρώ. 

Ευχαριστώ που μου στέλλετε, ειμαι κουλ συνήθως επειδή γράφω τα μετά που τα έκαμα πρόσες. K εν τα γράφω έτσι απλά για το κουτσομπολιό, γράφω κάποια συγκεκριμενα πράματα που θέλω να επικοινωνήσω συγκεκριμένες διαπιστώσεις. 

Τέλοσπάντων δαμέ κανονικά ήταν ένα άλλο κείμενο. Αλλά εν θα το ποστάρω επειδή εν σαννα κ θκιαβάζετε απευθείας το ημερολόγιο μου-παραπανω απο το κανονικο- και δεν ξέρω αν ειμαι έτοιμη να εκτεθώ σήμερα και να δω ποσο διαφορετικά που το τι εννοω πολλές φορές πιαννετε απο τα λεγόμενα μου. Και γενικά πάντα ήθελα το μπλογκ μου να ήταν σαννα και έχετε με απέναντι σας να πινουμε καφε και να σας λαλω πράματα, αλλά σπανίως εν έτσι. Άλλο να σας τα λαλώ, άλλο να σας τα γράφω. 

Εννα σας πω, για προχτές που επήα σουπερμαρκετ. Ναι ξερω, εν έχει τζιους (aka juice) το να πάω σουπερμαρκετ. Αν εξαιρέσεις ούλλες τες ιστορίες που έγραψα δαμέσα για τις δολοφονικές μου τάσεις στα σουπερμαρκετ. Ειπαμεν και για τον Αθηαινίτη, είπαμε και για το Λιτλ. Ειπαμε και για το Αλφαμέγα, δόξασοι ο θεός πάω σε ούλλα. Τέλοσπαντων, πάω στο ποπ λάιφ προχτές, να γοράσω καμπόση άμμο των κάττων και μια τροφή που φέρνουν ωραία που αρέσκει στες γάτες μου οι οποίες δεν δέχονται να τρων την ίδια τροφή για πολλύ καιρό, θέλουν την ποικιλία τους. 

Φακκω τον γυρό μου, χαμένη στες σκέψεις μου-οπως εν γενικα η περισσότερη ζωή μου, μες τον νου μου, εν πολλα ωραίος τόπος ο νους μου συνήθως-τζιαι επειδή ήταν τέλος του μήνα, κ οχι πως εννα πεινάσουμε αλλα η διαχείριση των πόρων σωστά εν καύλα για μένα, να έχω ελεγχομενα έξοδα, να χρησιμοποιώ ότι έχω στο σπίτι και να φυλάω ενα ποσο εν απολαυση, εμέτρουν τα κουτσιά μου κατά το ψώνισμα. Άρα ειχα μονο δύο τσαντούλες στην έξοδο όπου διώ πανω σε κάτι γέρους ενα ζευγάρι. 

Ο παππούς επερπάταν εν επερπάταν, η γιαγια με το μπαστούνι κ τα χοντρά γυαλιά. Στην έξοδο να προσπαθούν να φκάλουν λοαρκασμό πως να παν στο αυτοκινητο αφου δεν τους αφήναν να φκάλουν έξω το καροτσάκι το μικρό του χεριού και ήταν παρκαρισμένοι μακρυά. Σταματώ λέω τους να σας τα πάρω εγώ. Πιάννω τες σακκούλες, η γιαγιά μουρκουρκό του παππού, ο παππούς να σαλαβατά πίσω. Περπατώ αργά με την γιαγια μπροστά ο παππούς πάει πιο αργά που πίσω. 

"Μιαν ζωή ο ίδιος, πεντε μίλια δέκα ώρες" έφκαλλε το παραπονο η γιαγιά, "πάντα ούλλα αργά, ενημπορω εσπασε με, μιαν ζωή το ίδιο πράμαν" ελαλε μόνη της, εγω εχαμογελούσα αβολα εγύριζα εθώρουν οτι έρκετουν και ο παππούς ο οποίος εσαλαβάταν τα δικά του. 

Γυρίζει πάνω μου "επελλανα σε κορούα μου εννα έχεις και συ τα δικά σου με τον άντρα σου"

"Εν έχω αντρα εγώ" λαλώ της κ χαμογελώ.

"Μα είσαι ανύπαντρη"

"Εχώρισα" απαντώ της

Πιάννει με έτσι πας το μπράτσο γυρίζω θωρώ την. Καρτερώ να μου πει τα γνωστά που λαλούν οι παραπανω. "εν πειράζει τουτα τα πραματα εν τυχερά" "ου μα εν το ήξερα" "εννα φτιάξεις την ζωη σου μεν έχεις έννοια" 

Γυρίζω θωρώ την και λαλεί μου

"Η καλλύτερη δουλειά ποκαμες, να πνάσει το βλατζιύν σου" 

Εφύρτηκα 

Εγέλασε

Ο παππούς εσαλαβάταν

Time Out #43 Στο ταμείο του Λιτλ

λίγα πράματα με νευριάζουν πλεον. 

προσπαθώ να ειμαι ήρεμη, detached, απομακρη. Να μυρίζομαι λουλούδια να φυσώ κεράκια να μυρίζομαι λουλούδια να φυσώ κεράκια να μυρίζομαι λουλούδια να φυσώ κεράκια να μυρίζομαι λουλούδια να φυσώ κεράκια να μυρίζομαι λουλούδια να φυσώ κεράκια.

Να προσπαθώ να βρίσκω τις μικρές απολαύσεις της ζωής. Να μεν χαλώ την ενέργεια μου. Πάω για αγιοποίηση θεωρώ. Ατ σαμ ποιντ ενδέχεται να αναβλύσουν μύρο οι μασχάλες μου με αυτή την ζεν στάση. Οξά το ζεν εν για βουδισμό; Τι αναβλύζουν οι μασχάλες των βουδιστών;

Ένηγούεη, γαμιέται το σύμπαν τους τελευταίους μήνες αλλα εγώ μυρίζομαι λουλούδια φυσώ κεράκια εγώ μυρίζομαι λουλούδια φυσώ κεράκια εγώ μυρίζομαι λουλούδια φυσώ κεράκια εγώ μυρίζομαι λουλούδια φυσώ κεράκια. Δεν χαλώ την ζαχαρένια μου για τον οποιοδήποτε κυρία μου, οχι κυρία μου. Δεν θα χαλάσομεν την ηρεμία μας επειδή πρέπει να την διατηρούμε-την ηρεμία μας- στην διαρκή κρίση πας την κρίση που εν η υπέροχη ζωή που ζούμε. Ναι έτσι ειναι η ζωή με τα πάνω της και τα κάτω της και ναι έτσι εν η ζωή με τα πάνω της κ τα κάτω της, και οτι φέρνει η ζωή πρέπει να τα διαχειριζόμαστε και να μυρίζομαι λουλούδια να φυσώ κεράκια να μυρίζομαι λουλούδια να φυσώ κεράκια ως παρατζιει να φκάλουμε και αυτή την μέρα. Ε τελοσπαντων μυρίστου φύσα μυρίστου φύσα απέκτησα άγχος, απέκτησα εκζεμα απέκτησα μια φάουσα αλλεργίες, και τέλοσπαντων μπας κ ούλλα τα καταπιεσμένα συναισθήματα για την ηρεμία και η πίεση του να μεν νευριάζω με το παραμικρό κ να μεν κάνω έκρηξεις τύπου Ετνα, τελικά οδηγούν στα αυτοάνοσα κάτι τέτοιο εδιάβαζα προχτές. Αλλά ηρεμία επδ αν φλιπάρω δεν θα περάσουμε καλά. Έτσι βλέπεις με απέναντι σου ήρεμη κ κομποζτ τζιαι άι χαβ μάι σχιτ άντερ κκοντρόλ αλλά μέσα μου κρούζει η Έτνα. Μέσα μου η φαιά ουσία φακκά γυρό σαν τον ring of fire που είδα σε ένα ντοκιμαντέρ που ήμουν 15 και επείστηκα οτι εννα πεθάνουμε ούλλοι την επόμενη διετία που μια έκρηξη ηφαιστείου. Ηρεμία, πάμε να φυσήσουμε κεράκια να ρουφήσουμε χόρτα ξέρω γω τι πρέπει να κάνουμε. 

Παμε στο λιτλ. Πιάννουμε ενα κασόνι που ήταν στην φρουταρία τα οποία μετά τα πέρνω σπιτι και διασκεδάζουν οι γάτες 2-3 μέρες, βαζουμε καμιά 20αριά πράματα με τον γιο. Πάμε στα ταμεία, εγίνετουν της που-τά-νας. Όχι το συνηθισμένο της πόπης που γινεται στο λιτλ. Της πουτάνας. Είχε 2 ταμεία και ουρές στο καθένα απο 7-8 άτομα τα οποία είχαν γεμάτα καρότσια, και 6 self check out που πάλε η γραμμή ήταν 7-8 άτομα και επίσης επδ εν καινούριο το κονσεπτ εκαναν πολλή ώρα ο καθένας. Οπότε τα νεύρα ήταν στα κόκκινα, η ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη, ούλλοι εδυσφορούσαν εδυσπυρκούσαν, η ένταση εκόλλαν πάνω σου σαν την υγρασία της Πάφου. 

Μπροστά μου μια κορούδα έτσι 30άρα, με τα κολάν της και τα athleisure της, με τα χείλη της τύπου Ελκαλια. We love gen z μεν μουρμουράτε αλλά αν εχει τάιπ, εν τούτος, χαχα. Μια χαρά όμορφη κορούδα κομμον σασμένη κυπραία. Εβαλεν τα πράματα της πας τον ιμάντα κ εβάσταν το τηλέφωνο. Εγω εντωμεταξύ τίπικαλ μεσήλικας κυρία που έχει το ένα κοπελλούι μαζί της καθώς το άλλο κάμνει μπαλέττο κ στα 45 λεπτά διαθέσιμα έχει άλλες 5 δουλειές να κάνει-οπου η μια ειναι να σκοτωθεί που μιαν σκάλα, ου σόρρυ τούτο έγινε μετά, σποιλερ αλέρτ. Πίσω στο θέμα μας. Προχωρούσε η γραμμή η κοπέλα εθώρεν στόρις, ο γιος μου ερώταν με κάθε 1 λεπτό αν γίνεται να πιάσει κάτι που τα 1ι498856-π3-92109212υ45849θ3984 πραματα που έχουν τα σούπερμαρκετ εκτεθιμένα να θωρουν τα κοπελλούθκια μας σαν καρτερούμε στην γραμμή. Ουλλοι αχχα κ βαχχα και πφφφφφ κ δυσπύρκασμα. Έρκεται η ώρα και η στιγμή που αρκέφκει και χτυπά της τα πράματα της κορούδας. Η κορούδα πάει στο τέλος του ταμείου και αρκέφκει κ οργανώνει τα πράματα της σε τσέντες, προσεχτικά, βάλλει φκάλλει, ο ταμίας κουντά της τα ευγενικά. Μάνα μου πολλά οργανωμένη κορούδα. Ήντα καλά να ήταν κ γρήγορη. Αλλά οκ αν εισαι γρήγορη πολλά πιθανον να μεν εισαι πολλά οργανωμένη. Τέλοσπαντων αργά και σταθερά και βάλε φκάλε συνεχίζει η κοπέλα. Σε μια φάση αντιλάμβάνεται ότι σχεδόν εποσπάστηκε και γυρίζει και λέει "ου εν εβαλα την λιτλ καρτ μου". Οκ ενναιν τιποτε, 1 δευτερόλεπτο έξτρα ενναιν κάτι. Αννοιει το τηλέφωνο, νεκατώνει, νεκατώνει,

νεκατώνει,

νεκατώνει, 

νεκατώνει. 

Αρκέφκω κ τριβιτζιάζουμε, περνά ένα λεπτο θωρεί το τηλέφωνο, ο ταμίας εν την διακοπτει αλλα εποσπάστηκε με το χτύπημα κ απλά στέκει κ θωρεί την. Αρκέφκω και θωρώ γυρώ μου, για να σπάσει η ένταση του βλέμματος μου. Αμπα κ κρούσω την καταλάθος με τα λέηζερ που φκαίνουν που τα μάθκια μου. 

"Εξιενώθηκε ο λογαριασμός μου" λέει του ταμία. 

"ενωθείτε πάλι" απαντά τζιείνος "καμιά φορά όταν γίνεται ανανέωση η εφαρμογή σε πετάει έξω"

Βλέπει το τηλέφωνο της αλλο λλίο. 

"ε εξέχασα τους κωδικούς μου"

"αν κάνετε forget password;" λαλεί της ο άλλος. 

Εντωμεταξύ πίσω Εγώ, το κοπελλούι μου, ο λεωνίδας, οι 300 και οι πέρσες. Η κοπελλούδα χαλαρά, να περάσει τους πόντους να πιάσει το κουπόνι 1 ευρώ που το λιτλ. Αναγκαίο να καρτερούν οι Μυρμιδόνες με τον Αχιλλέα πισω μας για τους πόντους του Λιτλ. Σκέφτου πόσο στον κόσμο σου πρέπει να είσαι να κάθεσαι τόσην ώρα να γυρεύκεις να ενώσεις τον λοαρκασμό σου και να ξίασες τον κωδικό, και να κανεις και forget the fucking password. 

Κανονικά τζιαμέ καρτερούμε, Τελικά μετά ήβρε τον νέο κωδικό μες το ήμεηλ της εμπήκε, έπιασε τους πολύτιμους πόντους my precioussssss του λιτλ. Συνέχισε έτσι να τα βάλλει οργανωμένα. Εγώ να ξικαπνίζω κανονικά κανονικότατα. Ποσπάζεται, πρώτα ο θεός, και αρκέφκει να γυρεύκει να πλερώσει. Ανοίγει το πορτοφόλι, το μελετά, φκάλλει την κάρτα, την μελετά, την βάζει αργά πας το μηχανηματούι σαννα κ εφοάτουν οτι εννα κάνει έκρηξη. Θωρώ ψηλά, προσπαθώ να φυσήσω το κεράκι αλλά εν λαμπρατζια πλεον, και δεν υπάρχουν λουλούδια να μυρίσω. 

και δεν περνά η κάρτα. 

Αρκέφκω να θωρώ γυρώ γυρώ, λέω εν αόρατος φακός εν γίνεται, εν κοινωνικό πείραμα του τικ τοκ να δουν την πελλή που εννα εκραγεί απέναντι στην φτωσιή κορούδα. Καρτερώ την κάμερα, η το κινητο που μας καταγράφει. Εν θωρώ τίποτε. Εντωμεταξύ η άλλη χαλαρά, ταχύτητα της σιελώνας βάλλει την κάρτα μέσα να φκάλει την άλλη, θεγέ μου πως να ειναι η καθημερινότητα της; Αγνή, ήρεμη, μακάρια. Όλα θα κινούνται αργά, σαν σκιές θα περνούν ούλλοι οι πελλοί σαν εμένα, οι φωνές μας στο αυτί της θα ακούγονται σαν μακρυνή ηχώ, τίποτε δεν θα διαταράσσει τα φκιόρα και τα κεράκια της.

ως τζιαμέ ηταν η υπομονή μου, ως τζιαμέ. 

"Μα περιπαίζεις μας κοπέλα μου, τάρασσε έχει τόσην ώρα ελυσες μας τα νεύρα μας, πίσω μου εν η κάθοδος των Αχαιων κι εσύ αγρόν ηγόρασεν. Τάρασσε να χαρείς και εννα φκει η ψυσχιή μου δαμέσα να σε καταδιώξει σαν την ερινύα" 

Πετάσσουμε πας τον ιμάντα, πιάννω τα τελευταία πράματα της,  αρκέφκω να της τα σύρνω πάνω της δυνατά, πάρε το κι αυτό και πάρε το και τούτο, και πάρε το κι αυτό και πάρε το και τούτο. Άρκεψε και υποχωρεί εντρομη, εγώ νιώθω ζωντανή μετά που πολλύ καιρό, και τέλοσπαντων θωρεί με και το μωρό και διώ κακο παράδειγμα, και φαντασιώνουμαι να την πιάννω  που τον κότσο και να την δέρνω, πάτσους κ κλωτσιές, αλλά πρέπει  να είμαι ήρεμη και να φυσώ και να ρουφω κ εν θυμούμαι με ποιά σειρά πρέπει να γίνουνται τούτα και τι φταίει η φτωχή η καημένη η κορούδα, ετσι εγεννήθηκε πρεπει να έχουμε κατανόηση και δεν ειναι ούλλος ο κόσμος δικός μας να κινούνται με τους ρυθμούς μας και να έχουν τις έννοιες μας. ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ ΠΚΟΙΟΝ

Τελοσπαντων 

ΥΓ μπλέκω την πραγματικότητα με την φάντασία. Δυστυχώς δεν υποστηρίζω το ξύλο ούτε την βία. 

Time Out #42 Παρτο σπαθί μου και καντο βέρα σου

Έχω αναλάβει πλήρως τον ρόλο της hot single mum. Ναι, ναι, εννα μου πείτε κόρη μου πνάσε που νομίζεις οτι είσαι και χοτ κ διατυμπανίζεις το. Ασπούμε οκ, αντικειμενικα από αυτά που βλέπω στο περιβάλλον μου αντικειμενικά για μια 40άρα κυπραία μάνα εν δύσκολα τα πράματα. Ασπούμε ότι ειμαι η μονοφθαλμη μέσα στες τυφλές επδ ξέρω γω παρά-επάστηνα που το διαζύγιο κ έχω τα γονίδια του πλούσιου μαλλιού. Η μονοφθαλμοσύνη μου φυσικά μπορεί να ισχύει για τες λαικές περιοχές που ζιούμε, κ οχι σε πιο ππόσh σχολεία που εν όλες γραμμωμενες με τα κολάν και τες μαλλουρες και τα μπότοξ. Οπότε εκεί θα ήμουν στες τυφλές. Οου γουέλ. 

Πάμε με το στάτους αυτό σε παιδικό πάρτυ. Μπαίνουμε μέσα, χαιρετουρες, βαλλω στα παιδάκια μου κλάτσες, παραγγέλω τον καφέ μου, βρίσκω τες μαμάδες που θέλω να μιλήσω για να μάθω πληροφορίες που ξέρουν πάντα τα πάντα. Τα πάρτις εν ευκαιρεία να ενημερωθείς, μαθαίνεις πράματα για το παιδί σου που δεν τα σκέφτηκες και πώς την βλέπουν οι υπόλοιποι. Ποτζιεί ποδά, συγκόφκω αγορίνο μόνον του με παιδί που με συγκοφκει. Δεν ειναι συμμαθητής το παιδάκι άρα μάλλον ανήκει στο οικογενειακό περιβάλλον του πάρτυ. Οκ δεν ξέρουμε αν εν σιγκλ αν δεν ειναι σινγκλ, βάρτε τες βέρες σας ρε παιθκιά να ξέρουμε τι κάνουμε. Δεν ανταποκρινούμαστε με θέρμη, που ξέρω ποιος ειναι. Τελειώνει το παρτυ χαμογελά μου πριν φύω και είμαι κάπως οκ κιουτ. 

Περνά ο καιρός, βρεθούμαστε σε μάζωξη του σχολείου. Όπως μπαίνω μέσα και ψάχνω να βρω γνωστούς πέφτει ο βλέμμα μου πάνω του. Χαμογελά μου, χαμογελώ κ γω πισω. Τι γυρεύκει πάλε δαμέ τουτος ο άγνωστος; Που κολλα αφού το παιδί του ξέρω γω εν πιο μικρό απο αυτά του δημοτικού. Προσεχτικά, αφού χωρισμένη εστί, οι ταπέλες και τα στερεότυπα της κοινωνίας εν εύκολα να σου κολλήσουν αν δεν προσέχεις, προσπαθω να καταλάβω ποιος ειναι. Μεν αρκέψετε λαλούς έτσι κ αλλιώς και τι σε κόφτει τι να πει ο κοσμος, κοφτει με. Κοφτει με πρωτίστως επδ εχω παιδιά και δεν θέλω ποτέ να βρεθούν σε άβολη θέση να τους πουν το α β γ για την μανα τους-έστω κ αν ξέρω οτι πάντα κάτι θα ειπωθεί ξερω ξέρω ξέρω το. Κι επειδή το κουτσομπολιό πάει σύννεφο, ιδίως το κακεντρεχές κουτσομπολιό, προτιμώ να μεν διώ αφορμές, έστω κ αν δεν κανω κατι κακό. Επίσης αυτα που θεωρώ εγω οκ συνήθως ενναιν, δυσκολευκουμε να καταλαβω που εν η γραμμη του αποδεκτου/μη αποδεκτου της κυπριακής κοινωνίας. Αρα εν το ρισκαρουμε. Κ έτσι καταλήγουμε να γραφουμε τύπου ανώνυμα, οτι πελλαρα μας κατεβεί στο ιντερνετ για να μεν κανουμε εκρηξη εσωτερική και να τρέχει ο εγκεφαλος μας απο τα αυτιά χαμέ πλιτς πλατς. οκ παράκαμα το οκ οκ οκ. 

Ο τυπος κανονικά ματάκια, χαμογελάκια, φλεξάκια μπρατσάκια εκείνο το πρωινό της Κυριακής. Προσεχτικά προσεχτικότατα δικλίζω να τον δω που έρκεται κ στέκεται δίπλα μου στο ιδιο γκρουπ γονιών. Τσιεκκαρω, βέρα δεν φορεί οκ. Συνεχιζω να στέκουμαι τζιαμέ μεν την χάρη του αγγουρκού του χωραφκιού, κ να χαμογελώ σαν την μαγκωμένη από εγκεφαλικό. Μετά-δοξασοι ο θεός-με φώναξε το παιδί μου να παω κ θελει με. Έτρεξα. Καθώς ασχολούμουν με το τέκνο μου, διώ πάνω στην μάμα που είχε κάνει το πάρτυ που είπαμε πιο πάνω. Ανοίγω το στόμα μου κ λέω:

-Τώρα θυμηθήκα που ξέρω αυτόν τον τυπο με το Χ μπλουζάκι, εν ηταν και στα γενέθλια του γιού σου;

Θωρεί με, και λαλεί μου αυτολεξεί: 

-Εχει νεογέννητο, η γεναίκα του μόλις εποσαράντωσε. 

Αυτό. 

Επρεπε να βουρήσουμε να του βάλουμε ταπέλα "ΔΕΣΜΕΥΜΕΝΟΣ ΜΗΝ ΑΓΓΙΖΕΤΕ", μπας και ξέρω κ γω, σαν σειρήνα και απελπισμενη γεναίκα χωρίς όρια, απομονώσω τον καπου, ξεμυαλίσω τον και παρασύρω τον μακρυά από την ενάρετη ζωή του και την λεχώνα γεναίκα του. 

Φκάλλω το σπαθί μου, τραβώ του το 4ο του δάκτυλο κ χαράσσω το γυρώ γυρώ ξανά και ξανά ώσπου να φανουν τα κόκκαλα του. Δείχνω της το. 

"ΒΟΥ Α ΛΑ, τωρά ξέρουμε ούλλοι κ δεν παρεξηγούμεν αν μας θωρεί σαν τον λυσιασμένο ενώ η γεναίκα του ακόμα στάσσει γιαίματα της γέννας"

Time out #41 Στην συναυλία

 Στην συναυλία πήγα τρεχτή κ την θέση μου την φύλαγαν οι φίλες μου. Ωσπου να κοιμήσω κοπελλούθκια και να δραπετεύσω ήμουν οριακά. Τις έψαξα στο αμφιθέατρο εκούντησα και τσαλαπάτησα κόσμο για να φτάσω στην θέση μου. Πάντα εφακκούσαν μου τούτοι που ξεκινά μια παράσταση 9 και έρκουνται 9 παρά 1. Έγινα πουτζιέινους τωρά που εν θαύμα αν φτάσω 9 και έχω κοιμήσει τα μωρά. 

Κάθουμαι ανάμεσα στες φίλες μου. Φίλες της δεκαετίας, φίλες που όταν τες βλέπω 1 φορά τον μήνα οι κουβέντες παν και παν και γίνεται 2 το πρωί και είμαστε λυμενες, επειδή σόρρυ 40, και ακόμα δεν λείφκουν οι κουβέντες. Φιλες που εκτιμώ και αγαπώ, και το ίδιο αυτές. 

Ξεκίνησε η μουσική. Βγήκε ο τραγουδιστής, άρχισαν τα αισθήματα και τα συναισθήματα να κυλούν. Τι μαγικό πράμα εν η συναυλία. Η μουσική και συγκεκριμένοι μουσικοί μπορούν να με συγκινήσουν και να με ταξιδέψουν με τα μηνυμάτα τους και την ένταση τους. 

Ένα ωραίο πράμα ειναι όταν αρχίσεις να αναρρώνεις από τα απανωτά τραύματα σου είναι να παρατηρείς τα milestones του healing process σου. Ένα που τα ωραία είναι όταν σταματάς να αφιερώνεις τραγούδια στην κατάσταση και στον πρώην. Στην αρχή αφιερώνεις νευριασμένα, ή πληγωμένα ή τύπου τώρα και να δεις και μετά από κάποια φάση σταματάς. Αφιερώνεις τραγούδια σε σένα, στο μέλλον σου και στην κατάσταση σου την τωρινή. Αυτό ζούσα στην συναυλία, αυτό κατάλαβαινα, ότι τα τραγούδια πλέον, ήταν δικά μου, για μένα, για τον εαυτό μου και την εξέλιξη μου. Ένιωσα μια τρομερή συγκίνηση και χαρά. Ότι έφτασα σε αυτό το σημείο επιτέλους. 

Άρχισε ένα τραγούδι, κι ένιωσα τις δύο μου φίλες να με πιάνουν η κάθε μία από μόνη της στο χέρι, στο μπράτσο. Το τραγούδι ήταν για το τέλος μιας σχέσης. Οι φίλες μου με κράτησαν. Πάλεψα λίγο μέσα μου. Πολλές φορές στην κοινωνία μας μπερδεύουμε την συμπόνια με την λύπηση. Δεν θέλουμε να μας λυπούνται, κ έτσι χάνουμε την ευκαιρία να νιώσουμε την συμπόνια. Το τραγούδι δεν με πείραξε, δεν με άγγιξε. Αλλά η ταυτόχρονη κίνηση των φιλενάδων μου με συγκίνησε. Δεν με λυπούνται, με συμπονούν. Έκανα πολλή δουλειά μέσα μου για να μπορώ να δέχομαι την στήριξη και την συμπόνια του άλλου, χωρίς να με πιάννει η "περηφάνια". Κάθισα στην θέση μου, έσφιξα τα χέρια τους τες κοίταξα, έγυρα τον ώμο μου απαλά πάνω τους και καλύφθηκα από την συμπόνια και την αγάπη τους. 

Έτσι πρέπει να εν οι ανθρώποι, να σε αγκαλιάζουν στα δύσκολα για να στέκεσαι. 

Time out #40 δεν μπορώ να γίνω βραζιλιάνα

Εβάλαμε τα καλά μας, να πάμε έξοδο να χορέψουμε τες σάλτσες μας. 

Είπα το ξανά, άμα δεν ξορτώνει ο άλλος να με κουμαντάρει στην σάλσα καλύτερα να μεν χορέψω. Οπότε για να αποφύγω τίποτε εκπλήξεις στέκουμαι στην άκρη της πίστας και συγκόφκω καβαλιέρους. Άμαν δω κανένα που να εν καλός αρκέφκω την μετακίνηση προς το μέρος του και πουκάτω πουκάτω eye contact. Μεν με θωρείς έτσι αναγνώστη μου, έχω τες μεθόδους μου. ΕΝ ΔΟΥΛΕΥΚΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΠΡΟΦΑΝΩΣ. 

Σύγκοψα εναν κουβανό με κάτι ράστα που χόρεφκε κολασμενα αλλά δεν κατάφερνα να του κοντέψω, σειρά οι ντάμες και άτε τωρά να παλέψω για έναν χορο 38 χρονών γεναικα. 

Γιαυτό καταλήγουμε να χορεύκουμε μπατσιάτες που οι άντρες θέλουν παραπάνω να την μάθουν επδ εν πιο εύκολη κ επίσης μπορείς να κάνεις πιο ανεξάρτητες λίγο κινήσεις. Και είναι κ χοτ χορός που σου επιτρέπει να τριφτείς πας στην άλλη με δικαιολογία του χορού. Ατε θα σας βάλω και ενα τραγουδι να μπαίνετε στο μουτ. 

Ένηγούεη μεταξύ κουβέντας, χάχανου και χορού θωρώ ένα παιδί, ψηλό-μεν μου αρκεψετε ποσο ψηλό, εφόρουν τακούνια 8-9 πόντους κ εθώρουν το στόμα του, άρα ΨΗΛΟ-μελαχρινό, μπρατσωτό, με τα χαιμαλιά του, το κοτσούδι του, τον σταυρό του τον μεγάλο κομποσχοινενιο.  Κοντεύκει κοντεύκει κοντεύει. 

Απλώνει μου το χέρι του.  
Διώ του το δικό μου. 

Λέει μου οτι εν μπικινερ. 

Λέω του εν οκ. 

Χορέφκουμεν μιαν μπατσιάτα, δεξιά αριστερά δεξιά αριστερά δεξιά αριστερά. Χάτες λέω όλοι πρέπει να μάθουν από κάπου. Έκανα τες στάνταρτς εκφράσεις μου σαν people pleaser, μάτια στα μάτια, χαμογελο με δαγκωμένο κατω χείλος για να νιώσει άνετα. Τιποτε ο παρέας δεξιά αριστερά. 

Ποσπαζούμαστεν δόξασοι λέω  που μέσα μου. 

"Γιου αρ βέρυ νάις" λεει μου. "Ανάδερ ουάν;"

Ατε μένω για ακόμα ενα οκ. 

Λέει "πρέπει να με βοηθήσεις λίγο εν ξέρω". 

Αστο πανω μου φίλε μου. Εχτός που τα μαθήματα, είχαμε κ σύντροφο χορευτήν προ γαμοποίησης και μητεροποίησης άρα κάποιο πράκτις εκαναμε μαζί του συν τις αλλοις. Θεε μου λαμπρό θα με κάψει με τούτα που σας λέω. 

Πιάννω το lead, αρκέφκω τες στροφές και τα lady style και χέρια και πόδια σε φανφάρες. Γελούσε το παιδί, γελούσα και γω. Ήταν ωραία. 

Τελειώνουμε, συστήνεται μου, ας τον πούμε ξέρω γω Χουάν, που χώρα της Λατινικής Αμερικής. Αρκέφκει το πούρου πούρου, και χαχαχα, κ το χέρι του στην μέση μου, και το χέρι του στο μπράτσο μου, και να μου φύγει τα μαλλιά που τα μούτρα. Ζούμε το λατινοαμερικάνικο όνειρο, έμεινε να βάλω προσθετικό κώλο και να χορεύκω στο Ριο σάμπα -10 χρόνια. 

Κκαν Αι χαβ γιουρ ναμπερ; λέει. 

Μένω θωρώ τον. Κκαν χι; Κκαν χι; Κκαν χι; 

Φκαλω το τηλ μου από τσάντα, δείχνω του την οθόνη που εν η φωτογραφία των παιδιών μου. 

Πιάννει το. 

Θωρεί το

You have cute kids omg! λέει. 

How old are you? You had them when you were teenager? η επόμενη ερώτηση. 

Χάτες ο παρέας εκέρδισε την συμπάθεια μου κ ας το λέει μόνο που πάνω που πάνω. Λέω του. Γελούμε.  

"So can I have your number?"

Ωωωω Χουάν άτε γιου κκάν!

Έφερε μου ένα ποτό και μιλούσαμε το βράδυ και ήταν ωραία. 

Να σας τελειώσω δαμέ το στόρυ στο χάππι έντινγκ. 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Επειδή τες επόμενες μέρες ο Χουάν άρκεψε μου τα καλημερακαληνυχτα, κ ποτε να σε δω κ ελα κ φωτος κ εν εχεις ωρα για μενα, κ εν πειραζει που εχεις τα παιδια φερτα και τα παιδια κ ποτε θα ερτεις. Και δεν απαντούσα ξερω γω 2 ώρες και ανησυχούσε-κυριε ελεησων σαννα κ επιβίωσα καταλάθος 38 χρόνια. Κ ειπα του Χουάν μανα μου, εν σου καμνω, εισαι πολύ καλός για μένα και δεν μπορώ να σου προσφέρω αυτά που θες. Αντί να του πω την αλήθκεια, που θα ήταν: Χουάν μου αναρρώνω μάνα μου εν έχω τίποτε να σου δώκω. 

Time out #39 Στο μάθημα χορού (ποστ συνεχόμενη μέρα σάννα και είμαστε στο 2013 πας τα αρκουλα μου)

Τον πρώτο καιρό που ο πρώην άντρας της ζωής μου και νυν άγνωστος συνεργατογονέας πήγε να "σκεφτεί" (χαχά, κόρες άμα παν να σκεφτούν εν απλά για να χωρίσετε, το λεν κ οι στατιστικές), άκρεψα να προσπαθώ να σταθώ στα πόθκια μου. Το πρώτο πράμα που έκανα, οπως ανέφερα ξανά αγαπητέ αναγνώστη δώσε προσοχή σε παρακαλώ εδώ θέλουμε το πραγματικό μου φανκλαπ, ήταν να αρκέψω τους χορούς. 

Και που λες βρίσκω μια σχολή να με βολεύκει με τες ώρες και κλείνω να πάω να δω τι παίζει. Φτάνω εκεί με την νέα μου κορμάρα, κοκκαλένια της αφαγίας κ το κολάν μου που πλέον μου πέφτει ήμουν που ήμουν άκωλη, τωρά μεν σας πω τι γίνεται εκεί κάτω, αμπερ αλέρτ*κοντεύουμε σίλβερ ΟΚ, και μπαίνω μέσα. Ήταν κάτι κορούδες 5-10 χρόνια πιο μιτσιές μου οκ εφάμεν την λέω εν θα κάνω κοννέκτιον με τούτες. Ήταν κ κάτι μεσήλικες 40-50+ χρονών. Συνήθως αυτή εν η αναλογία στους χορούς. Μεσήλικες, 20-30άρες και οποιος καβαλιερος εν πιο κάτω από 35 περνά πολλά ωραία που οι κορούδες εν πολλά πρόθυμες να χορέψουν και άλλα πράματα μαζί τους, being there done those. Οκ καθώς προχωρώ μέσα στην αίθουσα ακούω μια φωνή, γνώριμη η φωνή που ακούω. Ααααα, ο ξέρω-γω-να τον πούμε "Ε" από το ωραίο Ελληνικό κλασσικό όνομα. 

Ο Ε! Ο Ε ήταν γνωριμία παλιά. Ο Ε χόρευε πολύ ωραία, δεν ήταν ομορφος κλασσικά, είχε μια γοητεία όμως. Eίχε λέγειν κ ευφυία που για μένα εν τρομερά τραβηχτικά, είχε μοτόρα και ώμους πλατιούς. Όταν χορεύαμε ξόρτωνε να με σηκώνει ψηλά και να με στριφογυρίζει επειδή ήταν που τους λίγους πιο ψηλούς μου καβαλιέρους που είχαν όντως μύες. Αλλά ως τζιαμέ, επδ όταν τον πρωτοείδαμε τον καβάντζωσε μια φιληφιδι. Επίσης ήταν από αυτούς τους μαννούς που πρέπει να σε υποτιμήσουν σαν μέρος του φλερτ. Οπότε κοκκινότατο ρετ φλακ. Η φιληφιδι του την έπεφτε σοβαρά, ο Ε χαβά αρβανητικο, εγώ αγνοούσα το ψιλοφλερτ του επδ CHICKS BEFORE DICKS. Τέλοσπαντων εγώ ήμουν σε φιλική απόσταση με τον Ε, η φιληφιδι έφτασε στο αμήν κ έκανε εξομολόγηση στο Ε, ο Ε της είπε οτι παρεξήγησε την στάση του, κ ότι κάτι παίζει μαζί μου. Τι υπέροχα, εμανικώθηκε η φιληφίδι και ήρτε να με μουστουνιάσει που το πουθενά. Τελοσπάντων εγώ απογοητεύτηκα κ σταμάτησα να κάνω παρέα με μεν κ δεν. Ο Ε σταμάτησε τα μηνύματα, εγώ σταμάτησα την επικοινωνία με φιληφιδι γενικά γίναμε κώλος επδ ο Ε δεν της έκατσε κ οκ. Περιπλοκότητες που βαρκούμαι να έχω στην ζωή μου, eject reject, end of!

Στο ενδιάμεσο, γνώρισα θεωρητικό υπεργκόμενο, έκανα πραγματικά υπερκοπελλούθκια, εχώρισα και να που βρίσκομαι με τον Ε στο ίδιο μάθημα. Μόλις με είδε άρχισε τα ωωωωωω ποσα χρόνια έχει να σε δω, μα δύο μωρα; μα ποτε προλαβες, ούτε καν σου φαίνεται, κ κουβέντα στην κουβέντα, με σύστησε, ήταν κάτι του στυλ μεν την θωρείς έτσι να ξέρεις πόσα χρόνια έχει που χορεύει, εν μεγάλη αν κ εν της φαίνεται (α λέω παραμένει χοντροειδέστατος) οκ να χορέψεις μαζί μου σήμερα κλπ. Ξεκινά το μάθημα στέκουμαι δίπλα του μπροστά στον καθρέφτη. Μετά ζευγαροποιούμαστε πιάννει μου την μέση μου, είπα σας εν κ 2μιση μέτρα έφταννα περίπου στο στόμα του. Αρκέφκουμε να μπατσιατάρουμε (βαρτε το τουτο για μουντ). Οπως μου πιάννει το χέρι μου να με φατσίσει γυρό ελέγχει το χέρι μου-fyi η βέρα ήταν το πρώτο πράμα που εφκαλα που πάνω μου. Χαιδεύκει μου τα δάκτυλα, βρεθούμαστε η πλάτη μου στο στήθος του, πιάννει μου κ το άλλο χέρι σταυρωτά να σουστουμε δεξιά αριστερά, χαιδεύκει μου κ τα δάκτυλα του άλλου χεριού. Γυρίζει με ίσια και παμε δεξια αριστερά στροφή, γύρμα πισινό (πέτε μου πόσο σεξυ είναι η μπατσιάτα με τα κυπριακά μου όι πέτε μου). Μόλις βρέθουμαι μάγουλο με μάγουλο μιλά μου στο αυτί. 

"Εν φορείς βέρα". 

"Εν φορώ" απαντώ. 

Χορεύκουμε,

στροφή, 

ποδι με πόδι δεξιά αριστερά, 

κλπ κλπ

Τραβά με πάνω του, "αν εχεις να την φορείς να μεν μας μπαίνουν ιδέες". 

ατε το γιο μου πνάσε, με αν σαν μπαίνουν με αν δεν σας μπαίνουν. 

"Εν μες το συρτάρι μου" έντερ ίβολ λαφ 

ε τέλοσπαντων εσταμάτησα να πηγαίνω, εσταμάτησε να ρωτά, με τες ιδέες του εν ξέρω τι έγινε, ΚΑΙ ΕΝ ΕΧΩ ΚΑΠΟΙΑ ΕΥΘΥΝΗ ΕΓΩ

Time out #38 Στο σουπερμάρκετ που συναντιόμαστε

Με τον πρώην πρώην ήμασταν μαζί μια δεκαετία και μετά τελειώσαμε άσχημα και δύσκολα. Ένα παιδί νέο, ωραίο, κουκλι, χοτ, σέξυ, αστείο και δημοφιλές, εκόφκαν οι γέναιτζιοι τες φλέβες και τον είχα εγώ. Φυσικά με όσα έμαθα μετά που χωρίσαμε όλα αυτά βοήθησαν στην κερατοποίηση μου. Επρόσεξα ότι εκορακούσα όποτε έρεσσα που τους παραραστατους της πόρτας ή άκουα τιτιβίσματα πουλιών αλλά δεν πήρα είδηση ότι ήμουν στολισμένη με κερατα. 

Επειδή είχαμε γνωριστεί στα σχολεία, σημαίνει ότι ήμασταν/είμαστε από την ίδια περιοχή, και σαν γνήσια κυπριοπουλα στραφήκαμε πίσω απο τες σπουδές και μετοικήσαμε στο κωλομέρι των γονιών μας. Αποτέλεσμα, διώ πάνω του αραιά και που, συνήθως σουπερμάρκετ με κανένα κοπελούδι. Είχε καιρό πολλύ να τον δω. 

Εχτές Κυριακή, μετά τους γυρούς στες θάλασσες και στα μπραντσιάδικα ήμουν σασμένη, χοτ και σέξυ, με τους καινούριους μου τους κρίκκους και το σβησμένο μου κοραλλί κοκκινάδι που ο άλλος δεν ξέρει αν το έφαα πας το φαί ή αν μου το έσβησε κανένας. Έβαλα τα airpods μου να ακούω μουσική κ μπαίνω σουπερμάρκετ με ανάλαφρο βήμα. Άμαν εν πρώην ο άλλος εν σάννα και έχεις 6η αίσθηση πελλέ μου. Ειδωθήκαμε μόλις έστριψα στην φρουτάρια, πάνω από το ράφι των μπανανών φαίνουνταν τα μάτια του. 
Στιγμιαίο σοκ, μέσα στο μυαλό μου αρκέψαν υπολογισμοί: 

Ντυμένη χοτ τσεκ

Καθαρό πρόσωπο τσεκ

Ωραία μαλλιά τσεκ 

Αξιολόγηση εμφάνισης τσεκ 

Δεν θα ντροπιαστώ όπως την άλλη φορά που ήμουν με τες  πυζιάμες κ τα μαλλιά κότσο τσεκ

Ωραία προχωρούμε. Φακκώ γυρό που τες μπανάνες στέκουμε πάνω που τα καρρότα. Στέκεται απέναντι. Ξαναθωρώ τον. Χαμογελά μου. 

Στιγμαίο σοκ, μέσα στο μυαλό μου αρκέψαν υπολογισμοί: 

Γυμνασμένος πάλε τσεκ 

Ωραία ρούχα τσεκ 

Χαμόγελο συνταρακτικό τσεκ 

.

.

.

τι εν....τούτο πας το κεφάλι του; ΑΡΑΙΩΣΗ ΜΑΛΛΙΩΝ τσεκ 

και......σάννα και κατέβηκε λίγη βούκκα μεσήλικα; ΤΣΕΚ 

-Γεια σου Μπεατρίξ

-Ε γειααα γειααα είσαι καλά;

-Καλά εσύ;

-Καλά, χάρηκα που σε είδα

Εσωτερική παουρκά καθώς διάλεγα το κουνουπίδι μου: ΧΑΡΗΚΑ ΠΑΡΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΠΟΥ ΣΕ ΕΙΔΑ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΣΧΗΜΗΣΕΣ. 

Νομίζω το after breakup hotness meter εγυρε λλίο προς το μέρος μου επιτέλους. 

Εννά μου πείτε ποιός κρατά το σκορ. ΕΓΩ ΡΕ. 

Time out #37 Στο Χαμάμ

Έτσι τον πρώτο καιρό που έφυε και άφηκεν με ο πρώην χάσπαντ επικεντρώθηκα στο να φροντίσω τον εαυτό μου. Ο χρυσός μου φίλος από Ελβετία μου έκλεισε ένα δώρο στο Χαμάμ Ομεριέ φουλ εμπειρία. Στέλλει μου το στο ήμεηλ να πάω να πνάσω. Πιάννω τηλέφωνο λέω το όνομα του πακέτου που μου έκλεισε λέει μου ο τύπος α όλο το experience πιάννω τες οδηγίες να πάω με μαγιώ οκ κλείνω το ραντεβού όλα σετ ready to go. 

Εμφανίζομαι στο χαμάμ κοκέτα με το μαγιούδι μου που κάτω που τα ρούχα. Παραλαμβάνουν με στην είσοδο. Βάζουν μου ένα τσάι τζίντζερ απίθανο και με συνοδευτικά λουκουμάκια γεροσκήπου έτσι 5 λεπτάκια να χαλαρώσω θεωρητικά. Παρένθεση τούτο το χαλάρωμα εν ξέρω πως το καταφέρνετε μερικοί, εγώ είμαι σαν το λάστιχο τεντωμένη νον στοπ γαμώ την κορτιζόλη μου, κλείνει η παρένθεση. 

Έρχεται μια κοπελίτσα ασιάτικης καταγωγής ποτζιεί ποδά συνεννοηθήκαμε να τιτσιρωθώ κ να μπω στο λουτρό να χαλαρώσω ΧΑΧΑ. Εγώ εντωμεταξύ ανάρρωνα από συνάχι, κατεβήκαν οι μύξες μου μες τους ατμούς, με το μαγιώ και καθόλου χαρτί, ενα μανίκι πηλέ μου να την συνάξουμε. Επίσης χωρίς κινιτό οι σκέψεις μου πηγαινοέρχονταν αδιάκοπα από το "ας πα να γαμηθεί" στο "εν μου άξιζε τούτο όλο". Ήταν υπέροχα τι να σας πω, χαλάρωσα φουλ απόλαυση. Έτσι στα όρια της κατάθλιψης και του νευρικού κλονισμού στο λουτρό ήρτε ξανά η κοπέλα με ένα σικλί υπολείμματα καφέ. Χωρίς πολλά πολλά άρκεψε να πιάννει χούφτες καφέ κ να τες τρίφκει πάνω μου έντονα. Οκ πιλινγκ λεω πολλά καλά να αστράψει το δέρμα μου. Δεν άφηκε σημείο, τράβησε κ το μαγιω το πουπάνω κ έτριψε μου τα να καθαρίσουν επίσης, εγώ εντωμεταξύ κόκκαλο. Μασχάλες, ριζόφκια, μεσοδακτυλιές, underboobs, Ευτυχώς δεν έφκαλε το πουκάτω. Πάντα πίστευα θα αντιδρούσα σε κάτι που θα ένιωθα άβολα, η εμπειρία μου έδειξε το αντίθετο. Εντωμεταξυ η μύξα συνέχιζε, η γυναίκα έτριφκε, το λουτρό ήταν πύρουλος, έξω είχε μιαν άλλη γυναίκα που ήταν τιτσίρα, οχι άβολη σαν εμένα που πήγα με το μαγιώ και απολάμβανε πραγματικά την εμπειρία. Μετά που το ξιπέτσισμα, λαλεί μου να σηκωστώ. Αν έχεις τον θεό σου πιάννει ένα σικλί και αρκέφκει να με πλυνίσκει, έβαλλε νερό επέσσε μου το, ήμουν σαν την κούκλα στα χέρια της. Νερό πέταμα, νερό πέταμα, νερό πέταμα, πλάτη, βυζιά, χέρια πόδια, πρόσωπο, όπως το καψόνι. Σε αργή κίνηση θωρώ την τραβά και το μαγιώ το πουκάτω κ αρκέφκει κ σύρνει μου νερό μέσα να με ξεπλύνει. Άμαν εξεπλύναμε και όλα τα μέρη του σώματος εγώ σαν στήλη άλατος προχώρησα να λουθώ. Μπαίνω μες το ντους να λουθώ, και παρά τις προσπάθειες της κοπέλας ήμουν καλυμμένη με καφέδες ακόμα. Μες τα μαλλιά, μες τα αυτιά, παντού.  Φκαίνω έξω που το ντους με περίμενε εκεί, μου είπε είμαι ακόμα λερωμένη, να πάω να ξαναλουθώ. Υπάκουσα. Με συνοπτικές διαδικασίες i was her bitch. Σήκω σήκω κάτσε κάτσε με είχε. 

Φκαίνουμε που το δωμάτιο με τα ντους διά μου ένα βρακί χάρτενο τι ήταν να το βάλω να πάμε για μασαζ. Βάλω το βρακί πάω ξαπλώνω στο χαλαρωτικό δωμάτιο με τα κεριά και τες μυρωδιές. Λέει μου που την άκρια η κοπέλα "γιου ρετι;" γιες απαντώ. Μπαίνει μέσα πιάννει τον ττόρρο και σκεπάζει με. Έπιασε με ένα γέλιο σπαστικό, δαμέ το μόνο που δεν κάναμε ήταν να μου καθαρίσει τα lady parts μου και αγχωθήκαμε στο μασάζ να καλυφτούμε. Γέλιο στο γέλιο, επιασε με ο βήχας, η μύξα συνέχιζε να τρέχει λόγω του ατμού που το λουτρό. 

Are you ok? λέει η κοπέλα μεταξύ των χαχάνων μου. 

"Νο" λέω της μεταξύ γελιου και βήχα. 

Ήταν πολύ ωραία, χαλαρωτικά. 

Time out #36 Στο λάτιν πάρτυ

 Ξεκίνησα χορούς κ παναϋρκα πάλε. Τι να κάνουμε πρέπει να εύρουμε τον εαυτό μας που τον εχάσαμε με την οικογενειακή ζωή. Λάθος; Έτσι φαίνεται. 

Άρχισα δειλά δειλά μαθήματα και κατέληξα στο πρώτο μου πάρτυ μετά από χρόνια. Έπιασα την φίλη μου την Αμαδρυάδα, όποιοι την θυμάστε πέτε της γειά αν το διαβάσει. Την τραβολόησα στο πάρτυ ήρτε και αλλό μια, κάτσαμε σε ένα τραπεζάκι μπροστά στην πίστα για εύκολη πρόσβαση και ένα άγχος το είχα φίλοι μου. Την προηγούμενη φορά που πήγα για χορό ήμουν ένα hot piece of ass με όλα τα κατάλληλα σημεία σώματος στητά. Τωρά είμαι μια 40παρά με όλα τα σημεία του σώματος ταραμένα. Είχα για στόχο να χορέψω τουλάχιστον μία φορά. 

Κάθουμουν και σούζουμουν στην μουσική και περίμενα τους καβαλίερους να σφαχτούν στα πόδια μου για έναν χορό. Η αλήθεια ποσιέπαζα και για κανέναν που να ήξερα από τα παλιά αλλά χωρίς τύχη. Επίσης ποσιέπαζα και για τον πρώην Καβαλιέρο-τωρά που μπορούμε να αναφερθούμε και στο παρελθόν χωρίς να υποκρινούμαστε την παρθενοποίηση μας πριν τον πρώην Φιτζ. Ο πρώην Καβαλιέρος έταξε μου ότι όποτε με θωρεί θα με χορεύκει έναν χορό και όσες φορές τον είχα δει το είχε κάνει. Άρα αν έρκετουν είχαμε τον ένα χορό-στόχο της βραδιάς. Δεν ήρτε. 

Και έτσι όπως κάθουμουν και θώρουν δεξιά αριστερά πετάσσεται ένα χέρι μπροστά μου. Διώ το δικό μου με περίσση χαρά-χαχα-και έτσι τα πόδια μου επήραν φωτιά μετά που τόσα χρόνια. Ο ρυθμός, η μουσική, ο καβαλιέρος, έκλεισα τα μάτια μου και ακολουθούσα τις κινήσεις του. Διατηρούσα την επαφή με το σώμα του για να με κατευθύνει, και οι κινήσεις μου ξεθαύτηκαν από τα χρονοντούλαπα. 

Κάθισα στο τραπέζι μετά που τέλειωσε το τραγούδι. 

"Λάμπεις" μου είπε η Αμαδρυάδα και πήρα τα πάνω μου. 

Μετά οι καβαλιέροι πηγαινοέρχονταν. Χόρεψα και χόρεψα και χόρεψα. 

Ωσπου κ έρχεται έτσι ένα παιδί κοντό μουζούρικο τετραγωνισμένο που την πρωτείνη και το γυμναστήριο. Απόρησα πως ανοίγουν τα χέρια του να σας πω την αλήθεια και κάνει και χορό έτσι σκέδιο. Μιαν ευελιξία την χρειάζεται να κανεις φιγούρες και πιρουέτες. Αρκέφκουμεν την πατσιάτα μας-εν κανεί ήταν και πατσιάτα ήταν και γρήγορη-και το παιδί δεν ξορτώνει, είμαι πιο ψηλή του, τα χέρια του τα πρησμένα δεν ανοίγουν στες μασχάλες. Πώς το σκέφτηκε να έρτει να με χορέψει εν ξέρω. Στα πολλά πολλά λέει μου χαλάρωσε λλίο είσαι σφιχτή. Χαμόγελασα στον τύπο, τύπου μάνα μου αν εξόρτωνες να με κάνεις λιντ στον χορό εν θα ήθελα χαλάρωμα, ήταν να μουν πλαστεσίνη στα χέρια σου.  Συνέχισε τες φιγούρες εγώ εν ακολουθούσα, εν ήξερα τι ήθελε να πει με το σώμα του και πως να ακολουθήσει το δικό μου. Λέω του "πάρτο χαλαρά και έχει κ μια 5ετία να χορέψω" 

Παρένθεση

Τι εν τούτα τα κελίκκια εσκέφτουμουν, αντί να του δώκω μιαν να στήσει κάθουμαι κ δικαιολογώ τον  και εν του λέω γιε μου παρέτα με

Κλείνει η παρένθεση. 

και γυρίζει και λέει μου ο κοντός ο τετράγωνος χωρίς μασχάλες:

"5ετία; Αλόπως πριν 5 χρόνια εν επερπάτουν"

Τζιαι παιθκία τραβώ την σπάθα που την θήκη πας την πλάτη και κόφκω του τες μασχάλες του. 

"Ορίστε έτσι πρέπει να ανοίγουν οι μασχάλες, όχι 90 μοίρες."

Έβαλα την σπάθα πίσω. 

Ορίστε το πρώτο θύμα. 

Πάρε κόσμε. 

ΥΠ. αναρωτιέμαι τι εννα διαγνώσει η ψυχολόγος αν της στείλω το μπλόγκ μου. 

Time out #35 στην γραμμη για το ραπιτ

Είμαι ποτζιείνα τα αρνιά που ούλλη την ώρα παν κ κάνουν τεστ. Γιατί; Γιατί ξέρω πολλούς που αρρωστήσαν, γιατι το απαιτεί η δουλειά. Ένηγουέη πάω κ κάνω μιαν την άλλη. Βλέπω διάφορα αλλά το τοπ οδ δε τοπ το έζησα με την κοπέλα την Αθηνά. 

Πάω πρωί πρωί με την αυγή παίρνω τα μωρά σχολείο, κ στο πιο κοντινό σημείο με ράπιτ στέκουμε γραμμή 8 και κάτι. Είμαι μέσα στους πρώτους 10. Δύο θέσεις μπροστά μου ένας γέρος ούλλο μουρμουρκό. Κ δεν έχει ενα τόπο να κάτσουμε. Πίσω από 6-7 άτομα πρεπει στέκεται η γυναίκα του. Ένευφκε της ενα ύφος κατακαημένο. 

8 και 20κάτι ήρταν τα παιδιά που κάνουν το τεστ. Πολλά επαγγελματικά εστήσαν τα πάντα 8:30 ακριβώς ήταν έτοιμοι. Μπράβο NIPD. Επειδή είδα πολλές ομάδες τούτοι εν οι πιο γρήγοροι. Ο γέρος να με σιουρκάζεται, ένευφκε της γυναίκας του. Εν οκ ελάλεν του εκείνη εννά φτάσει. Πας το εννά φτάσει να την πετάγεται. Ποιά; Η Αθηνά; Με το καρέ της, την γυαλλούμπα του ήλιου, το καφεδάκι απο κκαφέ ττου γκόου, παντελόνι και τρικούδι της τραπεζικού ή του λογιστικού γραφείου, τακούνι 10ποντο χοντρό, μεγαλοκοπέλα, κυπριακότατη κωλούριση. 

"Ήρτα παπααααα" λαλεί του. 

"Άτε Αθηνά μου κ αρκέψαν, αν δεν εφταννες επιασε κ η μαμα πιο πισω" της είπε κ της έδειξε την μάνα της

Θωρείς τον γέρο κούτσα κούτσα επήε να σταθεί στο τέλος της γραμμής και η Αθηνά στάθηκε 2 θέσεις μπροστά μου. 

ΑΚΟΥΤΕ ΣΧΕΔΙΟ ΤΩΡΑ. Ήρταν οι γέροι να πιάσουν θέση της Αθηνάς, κ επιάσαν κ 2 θεσεις ξέχωρες άμπα κ αρκήσει στο κκαφε η Αθηνά που εγόρασε το πρωινό της καφεδάκι πριν να έρτει να κάνει το τεστ.

Πάει η Αθηνά κάνει το τεστ. Πάω κ γω. Βλέπω τη μάνα της άρκεψε της. "Πήγαινε κ να το πιάσουμε εμείς το αποτέλεσμα". Προφανώς η δουλειά της Αθηνάς εν πολλά σημαντική εν μπορεί να αργήσει. Ρωτά η Αθηνά, 45 χρονων περίπου γεναίκα τωρα-"εεε εν οκ το αποτέλεσμα να το πιάσουν η μάμα μου κ ο παπάς μου""οχι εν προσωπικά δεδομένα κ πρέπει να το πιάσετε εσείς". 

Καρτερούσε η Αθηνά. Εφκήκε το αποτέλεσμα Αρνητικό. Έδωσε κ το όφκερο ποτήρι στην μάνα της κ πάει προς το πάρκινγκ. 

Καθώς οδηγεί πετάσσουμε πας το καπό. Φκάλλω το σπαθί:

"Αθηνά ήρτεν η ώρα να κόψουμε τον ομφάλιο λώρο"

Έψαξα όλη την κοιλιά της, μόνο έντερα ήβρα

Time (out) in #34: Γαμήσια σας

Καθούμασταν με τον σύζυγο, στο σαλόνι. Ήταν Σάββατο νύχτα, ήμασταν διαλυμένοι που το χωρκοϊρκό της ημέρας και τα βούριστρα της βδομάδας. Εκοιμήσαμε την κόρη-με 1000 ζόρια, εφυρτήκαμε πας τους καναπέδες να δούμε ταινία. Έτσι καθώς καθούμασταν, μπαμ μπουμ στα ξαφνικά. Ντάξει, δεν ειναι και η πρώτη φορά. Πυροτεχνήματα. Οι κάττοι ξιππαστήκαν, η μια εχώστηκεν, ο σκύλος χαβά. Εγώ πήγα ως το δωμάτιο της κόρης να ελέξω ότι όλα καλά.

Επέρασε το κακό, ξαναφυρνούμαστε πας τον καναπέ. Ξανά την ταινία.

Στο μισάωρο όσο και ριλαξάραμε, ξανά μανά.  Μπαμ,μπουμ. Άλλα πυροτεχνήματα άλλου γάμου. Ίδια ιστορία, οι κάττοι να σπουρτούν δεξιά και αριστερά εγώ να βουρώ στο  δωμάτιο της κόρης.

Και πάλι ηρεμούμε ξαναπαίρνουμε τις θεσεις μας, η μια η γάτα έπαιξε το εκ του ασφαλούς και δεν ξαναξεπρόβαλε. Και ήξερε τι έκαμνε, επειδή πάλε στο 45λεπτο, ΜΠΑΜ ΜΠΟΥΜ. Ξιτίμαζα μέσα που τα δόντια μου, Εννά μου πεις σιγά κόρη και συ. Εν πολλά σπαστικό όμως, να αγχώνεσαι αν θα ξυπνήσει το κοπελλούι σου, ειδικά αν ξυπνά 2-3 φορές την νύχτα.

Ετέλειωσε και η ταινία, μια μετριότητα. Πάμε να κοιμηθούμε. Ξαπλώνουμε και εν εκείνη η γλυκιά στιγμή, που είσαι ένα στάδιο πριν κοιμηθείς. Και φυσά το αερούι, και σηκώνει σου την τρίχα.

ΜΠΑΜ ΜΠΟΥΜ ΘΚΙΑΟΛΕ ΜΑΥΡΕ ΠΙΑΣΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΜΠΑΜ ΜΠΟΥΜ ΕΝ 12 Η ΩΡΑ ΓΑΜΩ ΤΟΝ ΚΑΠΗΛΕ ΣΑΣ, ΜΠΑΜ ΜΠΟΥΜ.

Μπαίνω στο αυτοκίνητο. Φτάνω στο κέντρο. Τα πυροτεχνήματα ακόμα μάχουνται. Ο κόσμος ποθαυμάζει. Ούτε πως εν μεσάνυχτα. Κατεβαίνω, πιάννω και το σπαθί μου.Μπαίνω μες το κέντρο. Ο γαμπρός με την νύφη αγκαλιάζουνται και θωρούν τα πυροτεχνήματα. Περπατώ αποφασιστικά. Φκάλλω το σπαθί που την θήκη. Σηκώνω το πάνω και με μια κίνηση αποκεφαλίζω τους. Πητούν τα γιαίματα.

"Εξυπνήσετε μου το μωρό χωρκατοκούλλουφοι, εννα μου βάλετε κ πυροτεχνήματα."

Time out #33 Στο Τίφανις

Αναμένεται να αρκέψω ξανά να σφάζω κόσμο.

τώρα να αναγιωθεί αλλό λλίο η κόρη  και να δείτε. όποιος της τζίζει θα τον σκοτώνω.

πήγαμε τις προάλλες στο Τίφανις. όσοι εν το ξέρετε εν καφέ/παιδότοπος αλλάγια μικράκια.
πήγαμε τις προάλλες στο τίφανις. Έπαιζε το νιννάκι μου σούπερμαρκετ κ κουζινάκι. Ήρταν 3 ζευγάρια. νέοι γονείς όι σαν εμάς που ντάξει 30αρήσαμε κ μετά. περί τα 28 με 1-2 κοπελλούθκια 3 χρονών μαξ ο καθένας.

Ξαπολήσαν τους, μαλάκα, κ εκάτσαν. Εγυρίζαν ανα διαστήματα να ελέξουν τι κάνουν τα τέκνα τους και μετά συνεχίσαν το χαχαχα κ το χιχιχι κ το κουμέρα κ κουμπάρε και αυτά τα χλιαρά της μέσης κυπριακής παρέας που γνωρίζουνται που το πάππου φιλίππου και βαφτίσαν όλοι όλους και δεν έχουν άλλο χώρο και χρόνο για άλλους επειδή έχουν την τέλεια παρέα και την τέλεια σχέση.

Ο ένας ο μιτσής πιο μιτσής που την δική μου, στο όριο του περπατά δεν περπατά ήταν ένα λέσχι.
που την ώρα που τον βάλαν μες τον παιδότοπο-εξαπολύσαν δλδ, που έκλαιε.  νον στοπ αγκάνισμα ελυπήθηκα τον. Έρκετουν η μάμμα του: "μα τι θέλεις Λοίζο μουυυ". Ε τι να θέλει κόρη μου. πιάστον,εν μας κόφτει αν ήρτες να πιεις την καφεδιά σου. Εν θέλουμε να σχίζεται ο κότσιρος σου. Εν λέω,εν σε παιδότοπο που ήμασταν οκ, κ φασαρία είχε κ μωρά να κλαιν κ να κάνουν φασαρία. Αλλά επίτηδες να τον αφήνεις να κλαίει κ να μεν σου καίγεται καρφί, να αναστατωνόμαστε όλοι και τα μωρά μας, είναι πρώτου επίπεδου γαουροσύνη.

Στην πολλή την ώρα ο Λοίζος το πήρε απόφαση ότι η μάνα του εν μια γαούρα κ δεν θα έρτει, ο παπάς του εν ένας γάρος και δεν εδίκλεισε καν, λαλεί του κουμπάρου κάτι για το τζυνί και τες τζίκλες κ έσκασε. Και φυσικά άρκεψε τες πελλάρες. Ότι αναμένεται δλδ, τα ψυχολογικά που τν φορτώνουν οι γονιοί του να τα πλερώνουμεν εμείς. Έπαιζε το μωρό μου μια χαρά, θωρείς τον σκατομπάσταρτο επήε άρπαξε της που μες τα χέρια το παιχνίδι. Η δική μου εν αντέδρασε, έμεινε να τον θωρεί του τύπου "wtf". Στην συνέχεια,αφού ο Λοίζος έκανε μπούλινγκ σε όλα τα υπόλοιπα μωράκια εγώ μπήκα να παίξω με το νιννάκι μου. Σε μια φάση, σαν σε αργή κίνηση, θωρώ το σκατοχέρι του σκατολοίζου να αρπάσσει τα μαλλιά της κόρης μου. Αρπάσσω το χέρι του, και σούζω το καθώς του έλεα "ΟΧΙ". Και φωνάζω δυνατά: "ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΜΩΡΟ ΤΡΑΒΑ ΜΑΛΛΙΑ"

Εσυγκινήθηκε ο πατέρας να έρτει, "Μα τι έκαμε, όι όι εν το ξανάκαμε". "Λοίζο, κακό, μην το ξανακάμεις".

Ηταν να του πω, μπράβο ρε τσιακκο είσαι ο καλύτερος, έτσι συμμόρφωσε τον Λοίζο, το έχεις. Αλλά εσιώπησα.

Η προσοχή μου και πάλι στην υπέροχη μου λαμπερή κ πολύτιμη κόρη.

Εν λυπήθηκα τον Λοίζο; Λίγο ναι. Πιο πολύ όμως λυπήθηκα την κόρη μου. Που μπορεί μια μέρα να ερωτευτεί έναν Λοίζο κ να τηςκάνει την ζωή πατίνι. Που μπορεί μια μέρα να δουλεύκει με εναν Λοίζο, να έχει φίλο έναν Λοίζο κλπ

Time Out #32 Η εκδίκηση της ξαπλώστρας

Ήμασταν σε ονειρική αμμώδη παραλία καταγάλανων νερών και ειδικής διαμόρφωσης, ποτζιείνες που μπαίνουν συχνά στις λίστες  με τες πιο εντυπωσιακές παραλίες σε σάιτς διακοπών.

Επιάσαμε τες ξαπλώστρες μας, και γω άπλωνα καθώς παρακολουθούσα τον Φιτζ να ερωτεύκεται την κόρη μας όσον επαίζαν οι θκυο τους στο νερό.

Σε ανύποπτο χρόνο και καθώς ήμουν στον έβδομο ουρανό και σκέφτουμουν πόσο άλλαξε η ζωή μου και πόσο πλήρης νιώθω την στιγμή αυτή και πόσο αγαπώ την κόρη μου προσγειώνονται δίπλα μου μια οικογενεια των 5. Μια μάνα ~45άρα, ένας  πατέρας, η κόρη ~17άρα, ο γιος ~13-14 κ ο σκύλος τους. Ήρταν τζιαμέ, ξαπολύσαν τες τσέντες τους. Η κόρη με το αβίαστα πετακτό φρέσκο κωλί των 17 ετών, βούρησε στο νερό να εύρει κάτι φίλες της με εξίσου πετακτούς κώλους στητούς, όπως ήταν κ ο δικός μου πριν 15 χρόνια, 7  χρόνια καθιστικής δουλειάς, απέχθειας της άσκησης και 1 γέννας.

Η μάνα, με κάτι νύχατσους με 30 σχέδια κιρκιλλωτά σε 15 τετραγωνικά εκατοστά νυχιού. Κρίκκους και μοδάτο τάχα κοτσί τύπου κκεφτέ πάς την κελλέ και μάυρη κορδέλα. Γυαλιά ηλίου περιοπής και μαγιώ μαύρο με φωσφοριζέ λεπτομέρειες. Μόδα της πλέμπας κοινώς.

Ο πατέρας, άοσμος κ άγευστος πρώην εναλλακτικός, με εναλλακτικό μούσι πάνω από την κοιλιούδα, ευνούχος κανονικός.

Ο μιτσής ο γιος δεν εκατάλαβα. Ένας νόρμαλ μιτσής.

Ο δε σκύλος, σάιζ μεγάλου ποντικού με άσπρες τρίχες και νον στοπ λάξιμο. 

-"Καθίστε εδώ, δεν σας αντέχω άλλο, εδώ θα κάτσουμε κ οποιος έχει πρόβλημα να σκάσει" ήταν η πρώτη της κουβέντα.
-"Η κόρη σου αμέσως να φύγει, έννοια καμία, λες και την πατάμε στον κάλλο" ήταν η δεύτερη
-"τι έννοείς ξέχασες την φωτογραφική στο αυτοκίνητο, είσαι ηλίθιος παιδάκι μου; Δεν με νοιάζει, την ξέχασες τελείωσε, ποιός να πάει πίσω να την φέρει απλά επειδήεσύ είσαι γκαβό"απάντησε στον υιό
-"αποστόλη μα το θεό, μην με σκας, βαριέμαι, κάνε ότι θες και μην με ενοχλείς" στον σύζυγο
-"έλα πάρε το φουσκωτό σου και κάντο ότι θες, δεν είμαι η δουλάρα να το μαζεύω συνέχεια από τον αέρα" στην κόρη
-"καλά, πλάκα κάνεις; με βγάζεις από το νερό επδ δεν ξέρεις που έβαλα τα λεφτά; είσαι βλάκας; δεν μπορείς να ψάξεις; σε βαρέθηκα μα το θεό"

Στο μισάωρο που τους σκυλλόβριζε εγώ τέντωννα νεύρα. Ήρτα να ηρεμησω να απολαύσω την παραλία και την οικογένεια μου και είχα την κάθε απογοητευμένη με τον εαυτό και την ζωή της να με πρήζε.

Ο δε σκύλος ότι ετάρρασε να του λάσσει. Εν με πειράζουν οι σκύλλοι παντού, αλλά πειράζουν με να εν ανάγωγοι, όπως και τα κοπελλούθκια τα ανάγωγα-που ενοχλούν νον στοπ.

Ο μιτσής μπήκε μόνος του στην θάλασσα και άρκεψε η μάνα:
-"να δεις που θα πάει στα βαθιά το βλαμμένο και να θέλει να πάμε να το βγάλουμε, όλο σημασία θέλει, πολύ κουραστικό αυτο το παιδί"

Και φυσικά επαληθεύτηκε.

Σηκώνεται η μάνα που την ξαπλώστρα και άρκεψε:
-"έλα έξω ΠΑναγιώτη, γκαβό είσαι παιδί μου; έλα έξω μην πνιγείς, όχι δεν έρχομαι, αν πας κι άλλο θα πνιγείς έλα έξω"

Πάω να τραβήσω το σπαθί να την ποφκάλω να πνάσουμε, φυσά ένα απότομο αεράκι, γύρνει η πλάτη της ξαπλώστρας πιάννεται το χέρι της μες το κενό μεταξύ του σκελετού και του υφάσματος, σπάζει της τα δάκτυλα, φκαίνει ένα νύχι, τρέχει και γιαίμα. Χαχα, εφύαν

Εν θα πω  ψέματα, απόλαυσα το.

Time Out #31 Θα τα πούμε στα δικαστήρια

Επήαμε με τον Φιτζ στο δικαστήριο. Έβαλα άδεια, και ο Φιτζ κανόνισε τες δουλειές του να πάμε να ορκιστούμε ότι είμαστε φανταστικοί σινγκλς.

Μερικές φορές χτιτζιάζω ρε κουμπάρε, που φεφκω που την πόλη και πάω στου θκιαόλου την μάνα κάθε πρωί, για να βαωθώ με άλλους στη δουλειά χωρίς παράθυρα. Και το απόγευμα επιστρέφω. Τουλάχιστον τωρά μπαίνω σπίτι με το φως.

Πήγαμε στο δικαστήριο. Παρκάραμε. Κατεβήκαμε και αρχισε η αναζήτηση του που έπρεπε να πάμε. Μια φίλη μου μελετημένη μου είπε την  προηγούμενη μέρα να γυρέψουμε το πρωτοκολλητείο. Εν ξέρω τι εν τούτο, αλλά εγυρέψαμε το. Εν το ήβραμε, ή μάλλον ήβραμε κάποιο άλλο πρωτοκολλητείο. Μπήκαμε μέσα, και φυσικά μυριστήκαμε τα νύχια μας που έπρεπε να πάμε. Στην είσοδο εκουλιάσαν ένα ζευγάρι ηλικιωμενων με έναν μαλλιά 40άρη. Και ήταν της φάσης "ποιού είσαι" και "ο αντρίκκος ο αρφός της κουμέρας του γιώρκου του αρφού του στελλή που την βατυλή που παντρέφτηκε στο δάλι εν καλαερφός του τζιυρού σου". Γίνουνται ακόμα τούτα τα πράματα; Εμένα γιατί εν μου συμβαίνουν; Οξά είμαι γνωστή τις πάσις και δεν χρειάζεται κανένας να με ρωτήσει ποιού είμαι;
Προχωρήσαμε στο βάθος, ούτε σειρά είχε ούτε προτεραιτότητα απλά μιλούσαν όλοι μαζί. Είχε ένα γραφείο πρώτα και μέσα στο βάθος είχε και άλλα. Εμείς περιμέναμε ποιος να μας δώσει σημασία. Σε κάποια φάση νέφκει μου μια γυναίκα που κάθετουν στο γραφείο τέλεια στο βάθος. Εν εκαταλαβα τι έπρεπε να κάμω. Τρόπο να πάω κοντά της εν έβλεπα. Εκνευρίστηκε η γυναίκα. Φωνάζει μου:
"Τι θέλετε παρακαλώ;"
Και απαντώ της. Φωνάζοντας η μια στην μιαν ακρη κ η άλλη στην άλλη εσυνεννοηθήκαμε. Πέτε μου ότι εν νόρμαλ τούτο το πράμα, να λαλείς τι θέλεις  σε ένα δημόσιο λειτουργό, με το να φωνάζεις μπροστά σε άλλα ~15 άτομα. Και να σου φωνάζει πίσω. Και τι μου φώναξε; Ότι έπρεπε να με βοηθήσει η άλλη η λειτουργός που ήταν μπροστά μου. Χαίρω πολύ, Μπεατρίξ. Η δημόσια λειτουργός ομπρός μου αποφάνθηκε ότι αν και μπορούσε να με βοηθήσει θα μας επάσαρεν αλλού. Ένηγουέη έπρεπε να πάμε να πιάμε χαρτόσημα. Για να πιάσεις χαρτόσημα πρέπει να πας στην καττίνα. Η "καττίνα"  είναι μια λέξη που μισώ. Στην Ελλάδα το λέγαμε κυλικείο, και ήταν πολύ πιο όμορφο. Τουλάχιστον καντίνα; Καττίνα, θυμίζει μου η Κάττα η Καττίνα. Ζωάκι. Περπατούμε που την άλλη μερκά. Θαυμάζοντας το αποικιακό όμορφο ομολογουμένως κτίριο, να πάμε στην καττίνα, όπως είναι όλες οι καττίνες, με στύλλους και πλαστικές τέντες, ξιμαρισιές. Να πιάννεις κείνο το κτίριο και να στήνεις παναϋρκότικες τέντες πάνω του, θεωρείται ιεροσυλία. Κάθουνταν και εκεί, διάφοροι και διαφορες δήθεν, 25άρηδες με κάτι μακκωμένα κουστούμια και ευθυγραμμισμένα μούσια, και 25άρες με μαλλί του κομμωτηρίου και τακούνι του στιλ "δεν περπατάς κυρά μαρία περπατώωωω περπατώωωω". Και πούρρου πούρρου κυπραίος δικηγόρος στάιλ. Χάρηκα λίο που το ντρες κκόουτ στην δουλειά μου εν τζιν, και καμιά εν φορεί τακούνια.

Μπαίνουμεν σε ένα τόπο δίπλα που την καττίνα, προχωρούμε ένα διαδρομάκι, με οδηγό τα νύσια μας και πάλι. Φτάνουμε σε δυο γραμμες, που είναι πρόοδος που το τελευταίο δωμάτιο που ήμασταν. Μαντέψαμε και πάλι που έπρεπε να σταθούμε εσταθήκαμε. Και η δημόσια λειτουργός δεν μας είπε με μούλλου με ξούλλου. Είπα της θέλω το τάδε, έδωκε μου το, εσφύρισε μας το ποσο, εδώκαμεν της το κ πάππαλα. Σχεδόν ένιωσα άβολα που την ενόχλησα.

Και τότε καθώς βγαίναμε έξω, είδαμεν μια ταπέλα. Μπορεί να ήταν βοηθητική αφού που τα συμφραζόμενα καταλάβαμε ότι επρεπε να μπούμε σε εκείνο το κτίριο για το πρωτοκολλητείο.

Μπήκαμε εκεί, πάλε η ίδια κατάσταση, άλλα ποτζιει άλλοι ποδά, κουλιασμένοι στες γωνιές να κουβεντιάζουν, δεξιά αριστερά διάφοροι, εν εξέραμε που να παμεν. Του κουτουρού κ πάλι, εμίλησεν μας ένας τύπος, εφώναξε μιας άλλης γκόμενας που μέσα από το πουκαμισούδιν της εβλεπαμε το μπούστο.  Η γκόμενα χαχαχα και χιχιχι θκυο παλιές ετύπωσεν μας τα χαρτιά ορκιστήκαμεν, εγω στο ευαγγέλιον (χαχα) ο Φιτζ στο κοράνι και ποσπαστήκαμεν. Βουρητοί πήγαμε στο αυτοκίνητο, πάλε, δεξιά αριστερά διάφοροι, κάτι φωνές ακούγονταν, τσιάρα και καμπόσοι μαυροφορεμένοι, πιο γρήγορα περπατούσαμε. Αστυνομικοί να τραβολοούν έναν με χειροπέδες, ένας τύπος δικηγόρος με γυαλί posh κουστουμούδιν να στέκεται αδιάφορα, εμείς να προχωρούμε προς το πάρκινγκ κρατώντας την ανάσα μας. Αγοραφοβία.

Time Out #30 Cypriot brats τα αιώνια ΜΩΡΑ

Έτυχε και βρέθηκα σε τόπο που πρέπει να καρτεράς ενώ κάθεσαι πάνω σε μια μεταλλική καρέκλα ενωμένη με άλλες 5 στην σειρά. Έφκαλα το κινητό μου και άρκεψα το τσιατ. Όλα ωραία και καλά. Δίπλα μου μια άλλη γυναίκα έτσι 50άρα. Μια χαρά, εδιάβαζε εφημερίδα στο κινητό. Δίπλα της ένας νεαρός 25άρης έχασκε. Και δίπλα του ένας μιτσής 7-8 χρονών με τον παπά του 40 χρονών.

Εμείς οι 5 μοιραζόμασταν ένα κοινό κάθισμα.

Καθώς καθόμασταν άρκεψε ο μιτσής να σούζει τα πόθκια του και να τα φακκά χαμέ. Με κάθε σούσμα και φάτσhιμα και μεις μαζί.
Αρκέψαν και ανάφκαν τα λαμπάκια μου. Μα 3 ενήλικες να κάθουνται να τους σούζει ένας μιτσής; Αν δεν μπορείς παιδάκι  μου και έχεις ενέργεια πιάστο βούρος, κάμε τούμπες χαμέ, εν ξέρω, ποσκολίστου αλλιώς. Να με σούζεις πέρα δώθε ε όι, εν έχω την όρεξη σου.

Έτσι ευγενικά στο πεντάλεπτο σκύβω μπροστά λέω του:
"γειά σου αγοράκι, μπορείς να σταματήσεις να σούζεσαι; μας σούζεις όλους και εν μπορώ"
Το αγοράκι εν απάντησε.
Αλλά στο δευτερόλεπτο γύρισε από την άλλη και συνέχισε να σούζεται.
Χαμογέλασα στον παπά του.
"Είναι ενοχλητικό να μας σουζει όλους, τουλάχιστον εμένα"
"Ε εν μωρό τι θέλεις να κάνω" απαντά

Κόψε του τα πόθκια του, δώστου ένα γαουρόπατσο.
ΜΩΡΟ! 8 χρονών ΜΩΡΟ αν δεν μπορείς να του πεις να μεν σούζει άλλους 3 ενήλικες απλά επδ θέλει να σούζει τα πόθκια του ε πέταξε τον που το φαράγγι της κακκαρίστρας.

Τούτο το ΜΩΡΟ εν θα μάθει ποττέ να υπακούει, να σέβεται τους άλλους και θα γίνει άλλος ένας χώρκατος σκατοκυπραίος που θα νευριάζει το δικό μου το κοπελλούι που εν θα είναι τέλειο, αλλά σίουρα θα ξέρει ότι εν είναι μόνο του σε τούτη τη κοινωνία.

-ΤΙ ΕΝΝΟΕΙΣ ΕΝ ΜΩΡΟ ΡΕ ΣΚΑΤΟΧΩΡΚΑΤΕ, λαλώ όπως σηκώνουμε πάνω και τραβω το σπαθί μου.8 ΧΡΟΝΩΝ ΕΝΝΑΙΝ ΜΩΡΟ! ΠΕΡΚΕΙ ΝΑ ΤΡΙΦΚΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΥΛΛΟΥ ΤΟΥ ΑΜΑ ΘΩΡΕΙ ΒΥΖΙΑ ΝΑ ΣΟΥΖΟΥΝΤΑΙ ΤΟ ΜΩΡΟ ΚΑΙ ΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΕΝ ΜΕ ΕΝΟΧΛΕΙ ΣΕ 20 ΛΕΠΤΑ ΠΟΥ ΜΟΙΡΑΖΟΥΜΑΣΤΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΘΙΣΜΑ. ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΑΤΩ ΚΑΤΩ ΣΤΑ ΑΡΧΙΔΙΑ ΜΟΥ Ο ΣΚΑΤΟΚΟΤΣΙΡΟΣ ΣΟΥ.

εσφαξα τον, και εμεινε και του μωρό ψυχολογικό. 

Time Out #29 Στην παράσταση η κλανιάρα

Άκου τωρά κουβέντα. Έκλεισα να πάμε ένα θέατρο, ποκείνο που εν πάγκοι και όχι καρέκλες. Ούτε αριθμούς θέσεων είχε, ούτε καρέκλες, όποιος κάτσει όπου κάτσει ότι ώρα έρτει.

Σόου επήγαμε νωρίς, κι όταν λέω νωρίς εννοώ δεύτεροι, είχε ακόμα1 ζευγάρι πριν που μας. Και οκ κάτσαμε τέλεια μπροστά. Του στυλ μιλά ο ηθοποιός και τα φτύμματα του ππέφτουν  μες τα μμάθκια μας. Κάτσαμε και περιμέναμε την ώρα να περάσει.Θωρούσαμε βίντεο στο κινητό και τάχα αγκάλιαζα τον Φιτζ. Οκ, που τρυφερότητα ο Φιτζ, κρατά τράκτο και εν ολογιαίματος, άρα αντιλαμβάνεστε.

Ήταν θέμα χρόνου να κάτσει κάποιος δίπλα μου. Και τσουκ ήρτε μια μεγάλη γυναίκα, >65 με τον άντρα της. Κουρεμένη σαν αγοράκι. Με τα μαλλιά της άσπρα σαν κατουρημένο χιόνι. Και με μια μεγάλη κωλούριση (η λέξη ευγενική χορηγία της αμαδρυάς). Ένηγουέη. Εγώ όταν θα κάτσω κάπου, προσέχω να μεν ενοχλώ με τα προσωπικά μου αντικείμενα και να σέβουμαι τον προσωπικό χώρο του κόσμου γυρώ μου. Είχα το σακκάκι μου στο πλάι και την τσάντα μου. Μόλις ήρτε η γεναίκα, εσήκωσα τα, έβαλα την τσάντα μεταξύ του Φιτζ και εμένα και το σακκάκι πάνω μου. Για να μεν την ενοχλούν.

Δεξιά αριστερά προσπαθούσε να συσταριστεί, τα πλαϊνά της ετζίζαν μου. Οκ μεν το παρακάμουμε, άφηστην γεναίκα να συσταριστεί ολάν. Στα 3 λεπτά γυρίζει προς το μέρος μου, και χαμογελά μου:
"Να βάλω την τσάντα μου δαμέ" λαλεί μου.

Η τσάντα της ήταν σε στυλ μπαουλούι, σκληρή και ορθογώνια. Μες τον νου μου έγινε έκρηξη, τι εννοείς μωρή ξεμωραμένη σκατοκοτζιάκαρη, εγώ εσήκωσα την δική μου και το σακκάκι μου για να έρτεις να μπήξεις εσύ την αμπούσταν σου μες τα πλευρά μου. Εν επρόλαβα να της πω. Έφυεν την που μόνη της. Εν εξαναγύρισεν πάνω μου. Φαντάζομαι το βλέμμα μου τα έλεγε όλα:

Μπεατρίξ: φόβος και τρόμος των μπαμπόγριων, μου έδωσα συγχαρητήρια.

Πάντως επλέρωσε με καλά η κοτζιάκαρη, έκλαννεν καθόλη την διάρκεια της παράστασης. Μάλλον επίεζεν τα άντερα της η τσέντα που εβάσταν πάνω της.

Time Out #28 Τα πειραγμένα

Έκαμα την κράτηση.

Ηθελα να φκούμε μόνοι μας. Ήταν η πρώτη φορά που θα φκαίναμε μόνοι μας. Που τότε που επέστρεψε σπίτι. Που τότε που εν τον ήθελα να βρίσκεται κοντά μου, και όταν ήταν μακρυά μου έλειπε μου.

Έβαλα το φουστάνι μου το στενό και το κοντό. Και το κόκκινο το κοκκινάδι. Και κείνος έβαλε το πουκάμισο και το σακκάκι, και το μούσι του χτενισμένο, και τα μαλλιά του σασμένα.

Μπήκαμε στο εστιατόριο και εκάτσαμε.
Και παραγγείλαμε και κρασί. Που είχε καιρό να παραγγείλουμε κρασί.

Ξεκινήσαν τα φαγητά να έρκουνται. Εν έφκαλα το κινητό πας  το τραπέζι, ούτε και κείνος.

Μιλούσαμε.

Και σιγά σιγά εφαίνετουν να χάνεται τούτος ο κατζιάρης. Που άμυνα του εν η επίθεση. Και εν σκέφτεται ότι κείνα που λαλεί πας τα νεύρα, εννοεί τα εν τα εννοεί, μινήσκουν. Σιγά σιγά, φκαίνει ξανά κείνος ο άντρας ο ολογιαίματος που εμπήκε με το τράκτο να διαλύσει όλες τες άμυνες μου. Και ξαναχαμογελά, και θωρώ το κείνο το χαμόγελο που μου έκαμε το κλικ όταν είχαμε γνωριστεί. 
Και μιλά, μιλώ, μιλούμε.


Ενναιν τέλεια, αλλά εν ωραία.

Θέλω τον πάλε.

Πάντως το φαί ήταν έξελεντ

Τα πειραγμένα εν ήμασταν εμείς. Ήταν τα φαγιά

Time Out #27 φακ γιορ ρέης

Γενικά εν μπορώ να παραπονεθώ για τους γειτόνους μας. Εν είναι χειρότεροι από κείνους των γονιών μου που όταν τους ανοίξαν το σπίτι, και η μάνα μου τσιριλλούσε κ ο παπάς μου φώναζε μες τους δρόμους  εν εφκήκε ούτε κ ένας να βοηθήσει, εχτός κι αν επάθαν όλοι μαλάκυνση του τυμπάνου κ εν ακούσαν. Εν παραπονιούμε, όλοι έχουν σκύλους, κλαίουν αλλά οκ, εν ζώα. Οι παραπάνω φροντίζουν τα, που σημαίνει ότι παν πολλές βολτες οι σκύλλοι αρα κ τα πεζοδρόμια εν ολόσκατα, αλλά οκ shit happens. Στην πολυκατοικία συμπαθώ τους όλους, πάμε κ για καφέ. Μια χαρά χαρούλα. Ακόμα και το δίπλα σπίτι, που έχουν 3 γιούες-κ κανένας μαντράχαλος εν θα τους κτυπήσει την πόρτα να γυρεύκει πριγκηπέσσα-κ παίζουν όλη μέρα μπάσκετ κάτω που το μπαλκόνι του υπνοδωματίου, ακόμα κ οι πίσω που έχουν 3 γιούες-έχει το η γειτονιά-που κάνουν ολονύκτιες συνάξεις με φίλους τους στην αυλή τους, κάτω από το παράθυρο του υπνοδωματίου, κ ο ένας παίζει κ ντραμς. Εν πειράζει.

Εχτός που μιαν. Μιαν. Δαιμονισμένη.
Ήταν ποκείνες που καταλάβεις ότι το σπίτι κατοικείται που το αυτοκίνητο που κάποτε είναι εκεί κάποτε δεν είναι. Τα παράθυρα πάντα κλειστά. Σφραγιστά. Εν τους ακούεις εν τους ξέρεις. Μόνο τον αντρα της είδαμε κάποιες φορές να παίρνει βόλτα 2 σκύλους που δεν ξεραμε ότι υπάρχουν. Αθόρυβοι κ αυτοί.

Τούτη επάθενε κάτι κρίσεις, όταν αργά την νύχτα είχε η γειτονιά φασαρία άννοιεν τα παράθυρα κ εξιτίμαζεν, αλλά ξιτιμασιές πολλά αισχρές, πολλά έντονες κουβέντες.

Ύστερα εμάθαμεν ότι ήταν έγκυος, εγέννησε, ττουκ ξανά έγκυος, εγέννησε. Τωρά τα μωρά εν 2-3 χρονών.
Κάτι όμορφα παιδάκια!

Και τωρά, ξέρουμε κ ότι μένουν δαμέ, κ ήνταλως εν οι φωνες τους. Γιατί ούλλη την γαμημένη μέρα παουρίζει.

"Κώστααααα κάτσε φρόνιμα"
"Ελεάναααα όχι, βρωμιες, όχι θα λερωθέις"
"Κώστα, θα χτυπήσεις γιε μου θα χτυπήσεις έλα μέσα"
"Ελεάνα το γατάκι, όχι το γατάκι, είναι βρώμικο, είναι άρρωστο, θα του πιτίσω νερό να φύει αν δεν το αφήκεις"
"Κώστα, σταμάτα γιε μου, σταμάτα, είσαι άτακτος κακό παιδάκι"

νον στοπ πελλέ μου νον στοπ

κάθεσε μιαν ώρα να πνάσεις δώστου η φωνή της η μπάσα που διαπερνά τα πάντα, καλύτερα το μπάσκετ καλύτερα τα ντραμς παρά τούτη η πελλή που φωνάζει σε 2-3 χρονών μωρά, κ αναμένει να συμπεριφέρουνται σε 23 με το σις κ με το σας.

Αφηστα ματάμ να ξιμαρίσουν να πέσουν να χτυήσουν να παίξουν με το καττούι.

Σήμερα στην πολλή την ώρα ακούω πάλε
"Ελεάνα αν δεν αφήκεις το καττούι θα το πιάσω να το πάρω μακριά να μεν το ξαναδείς"

Πιάσαν με οι δαιμόνοι, ε όι κ να μετακομίσει το καττούι επειδή εσύ είσαι καθυστερημένη.

Κατεβαίνω κάτω, σκεκουμε απέναντι που το σπίτι της, φωνάζω στο καττούι.

Το καττούι μόλις με θωρεί βουρά πάνω μου. Το χαϊδεύω κ του βάζω κολανούι στον λαιμό. Θωρώ την
Λαλώ της τηλεπαθητικά: τζιείσε πας το καττούι κ θα γίνει της πουτάνας δαμέσα

Γυρίζει που την άλλη κ φεφκει.

Αν γίνει κάτι με το καττούι, θα με δείτε στες ειδήσεις α!

Time Out #26 Στο Caffe Nero

Τjιαι που λαλείτε έμένα αρέσκει μου το καφέ νέρο. Αρέσκει μου το κόνσεπτ του, αρέσκει  μου και ο καφές του. Και άρεσκε μου και που την Αγγλία. Και γενικά συγκεντρώνουμε να δουλέψω άμα πάω τζιαμέ. Φυσικά τωρά εν η κατάρα της περιόδου που εν ούλλοι οι φοιτητές και διαβάζουν πας τα τραπέζια και απλώνουν κόλλες και βιβλία και σημειώσεις.
Οι φοιτητές τρώουνται, εν ήσυχοι και φρόνιμοι. Οι φοιτήτριες με τίποτε. Χαζολογούν ανά μισάωρο και αν τύχει και κάτσουν γυρώ σου επούτσισες την.

Πάω που λαλείτε προχτές το πρωί τζιαμέ με τον φάκελο μου που έχει ότι χαρτούρα χρειάζομαι, το τετράδιο μου και το λαττοπ μου. Μπροστά μου 3 μιτσιές, πρέπει να εν φρέσκες φοιτήτριες.
Να συζητούν τι εν το λαττε, και τι εν το αμερικανο, και τι εν το εσπρεσσο, το φρεντο, και γενικά να μεν ξερουν τι καφέ να παραγγείλουν και να φωνάζω που μέσα μου "μα πόθεν εκατεβήκετε στη Χώρα κοππέλλες μου εσείς και εν εξέρετε ναμπον το ευλοημένο το λάττε".
Υπομονή Μπεατρίξ και ήρεμα. Τι σου φταίξαν οι κορούδες. Μπορεί να ήταν αποκλεισμένες, να έχουν αυστηρό παπά, να μεν πίννουν καφέ, να ήταν σεξ σλέηβς και φκάλλαν την κλειδωμένες σε κανένα υπόγειο, μπορεί να έχουν αμνησία και τα τελευταία 10 χρόνια που δραστηριοποιούνται οι αλυσίδες καφέ στην κύπρο να μεν ξαναπήαν.

Τέσπα η πιο αποφασιστική αποφάσισε να παραγγείλει, Κουβεντίαζει με τον μιτσή στο ταμείο που εγλυκοθώρεν μια που τες άλλες. Βρίσκουν τι θέλει. Πλερώνει. "κάρτα νέρο έχετε;" ρωτά ο ταμίας, "οι" λαλεί του κείνη. Τραβά μια σταμπάρει της την διά της την.
-"Μα τι εν τούτο;" ρωτά η κοπέλλα.
και ξεκινά να της εξηγήσει ο ταμίας, ότι να το έχει μαζί της, και κάθε φορά που έρκετε, θα της την σταμπάρει και στες 9 στάμπες πιάννει ένα δωρεάν, ή αλλιώς το δέκατο δωρεάν, και για όποιον δεν το κατάλαβε κάθε 10 καφέδες ο ένας είναι δωρεάν, ξέρεις πολλά ατβάνστ καταστάσεις. Ασπούμε εν αθυμούμε να ρώτησα ποττέ για τούτες τες κάρτες. Πιάννω τες, διαβάζω τι στα ανάθεμα γράφει πάνω και ΑΝ έχω απορίες ρωτώ. Εν ρωτώ που μιας εξαρχής, βασίζομαι στο ότι έχω μιαν αντίληψη τούτων των περίπλοκων οδηγιών. Σαν την παραθέτω εδώ πιο κάτω δια του λόγου του αληθές και αν έχετε απορίες do not hesitate to contact me.

 Ευτυχώς ακούαν και οι άλλες προσεκτικά τις επεξηγήσεις  και γλιτώσαμε.
Διά της το μασκαραλλίκκι που δονείται άμαν εν έτοιμα τα πράματα σου.
Και φυσικά:
-"Μα τι εν τούτο;" ρωτά η κοπέλλα.
Και της εξήγησε
Φυσικά.

Ε μετά ήρτε η ώρα της άλλης της κοπέλας, να αποφασίσει τι καφέ θέλει. Ποτζιεί ποδά ποτζιέι ποδά, φκάλλει τα λεφτούθκια της, ψάχνει λλίο τα ψιλά της. Ακολουθήσαν τα έχετε κάρτα καφέ νέρο, σταμπούα, απόδειξη μπάζερ.

Και ήρτε η ώρα της τελευταίας.
Εντωμεταξύ εγώ φορτωμένη πράματα, να καρτερώ.υπομομονετικά.σε κατάσταση χύτρας ατμού με θερμοκρασία 200oC.
Υ.π.ο.μ.ο.ν.ε.τ.ι.κ.α
Είδα πόσο είναι ένα λάττε, 2.90. κρατούσα τα στο χέρι ακριβώς να είμαι έτοιμη, και την καρτούα νέρο. Έτοιμη.
 Σαν έτοιμη από καιρό σαν θαραλλλλλέα

Και ήρτε η σειρά της τελευταίας, παστούα με μακριά ίσια μαλλιά, και αρκέψαν τα χαμόγελα με τον ταμία, και τα βλέμματα, και τα "ενιξέρωωωω τι θέλω" και τα αντροπιάσματα, και τελικά θα πιάσει ποτζιείνο όπως το chino, με καραμέλα και σαντιγί. (Προς διαχείριση καφέ νέρο: ΝΟΜΙΖΩ εν λάθος να εξηγά ο ταμίας σας στον πελάτη σας, ότι το φραπουτσίνο εν όπως το Chino, ολίγον τι φάουλ ένναιν; μίγμα καφέ με θρυμματισμένο πάγο ίσως; γρανίτα καφέ; Μήπως; Μήπως να κάνατε κανένα τρέηνινγκ; μήπως)
Να θωρώ το τραπέζι που κάθουμε συνήθως, το μακρόστενο στο βάθος απέναντι που τον πίνακα. Να σκέφτουμαι την ττουντού λίστα μες τον νου μου. Να ακούω την κορού να μετρά τα λεφτά να δώκει στον ταμία, έναν έναν σελίνι, να της διά την σταμπαρισμένη κάρτα νέρο. Το μπάζερ. Να χαχανίζουν. Να καρτερώ, με υπομονή και επιμονή ήταν 9 παρά το πρωί. Ήμουν ακόμα ήρεμη.

Να έρκετε η σειρά μου. (έντερ ψαλμωδίες αγγέλων να παίζουν στα αυτιά μου)
"ένα άιστ λάττε μέτριο σάιζ σε γυάλινο ποτήρι", λαλώ τείνοντας του τα λεφτά και την κάρτα μαζί.

ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΠΑΡΑΓΓΕΛΟΥΜΕ ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ. Εν χασομερούμε σαν ηλίθιοι, εν κάμνουμε γραμμή ώσπου να μετρήσουμε τα σελινούθκια. Είμαστε προετοιμασμένοι, ξέρουμε πόσα ένει. Το ίδιο και στο σούπερμαρκετ.
Πάντα ξέρω πόσα λεφτά εν το καλάθι που κρατώ περίπου και όσο περιμένω φκάλλω τα ανάλογα χαρτονομίσματα ή κάρτα στο χέρι. Με σεβασμό στον χρόνο των υπολοίπων.

Ξεκινούν να κάμουν τες παραγγελίες οι μπαρίστες. Εγώ παίζω με το κινιτό. Οι γκόμενες πιάννουν τα πράματα τους, καρτερώ τον καφέ μου. ετοιμάζεται. γυρίζω να πάω στο τραπέζι μου. Και θωρώ τες. τες σκατένες. να κάθουνται στο τραπέζι μου. στο τραπέζι που κάθουμαι εγώ. συνήθως. και απλώσαν τα βιβλία τους. ήδη. τραπέζι 8 θέσεων, εκαταλάβαν το 3 μπαστάρτες που το άλλο σύμπαν, το μπουτρούμι ή όπου ήταν τόσο καιρό και εν ξέρουν τι εν το φραπουτσίνο και το λάττε.

Ξαπωλώ τα ούλλα χαμέ και τραβώ το σπαθί. Πετάσσουμε πας το τραπέζι και κλωτσώ τους τα βιβλία.
-Μα τι να τα κάμετε τα βιβλία γαμώτο άμα θέλετε επεξήγηση για την loyalty cart? γάμα τα, χωρίς  την κριτική σκέψη, τι να τα κάμεις τα πτυχία; Και τούτο εν το τραπέζι μου αντιναχτείτε που δαμέ.
Ε, εν εταράξαν, ε, έσφαξα τες.

Πι Ες: άμα διαβάζεις στο νέρο ιατρική, μεν μου κάνεις την καμπόση, ριλάξ λλίο, μεν ξεφυσάς και να νεκατώνεις την μαλλούρα με υφάκι, και να στήνεις τα βιβλία ώστε να φαίνουνται οι τίτλοι και να χαμογελάς μόνη σου. Άμα διαβάζεις σπίτι σου και κανένα εν σε θωρεί κάνεις τα ίδια?
Πι Ες 2: για το πόσο λέτσισες εν οι γυναίκες τα ξαναείπαμε εδώ. Το να πηγαίνεις σε καφέ και να είσαι σε περιοδεία, και να αφήνεις σταξιές γιαίματα χαμέ, είναι άλλο επίπεδο γαουροσύνης. Σε συγχωρώ μόνο αν είσαι τυφλή.

Time Out #25 Ο νίντζα και τα μαυράκια

Σόου έγινε της πουτάνας και κατι που παράγγειλα από το Διαδίκτυο στον Κυβερνοχώρο δεν έφτασε στον χώρο μου. Μετά που συζητήσεις στο τσατ της άμαζον, με κάτι κοπέλλες που μου λαλούσαν κάθε 3 δευτερόλεπτα πόσο χάππυ ήταν που με βοηθούσαν, με τόση πειθώ που τες εφανταζουμουν να αυτοϊκανοποιούνται, κατάληξα στο ταχυδρομείο της Προδρομου.  Παρένθεση. Η λέξη κυβερνοχώρος μου θυμίζει 90ς και κυβερνητικά φυλλάδια. Κλείνει η παρένθεση. 

Μπαίνω στο ταχυδρομείο, είχε κάτι γέρους ποτζιεί ποδά εκουλιάζαν. Είχε και μια κοτζιάκαρη πουκείνες τες αγαπημένες μου, που μπροστά τα μαλλούθκια τους εν σασμένα πούππα, φραντζούα, βαμμένα, και μόλις γυρίζουν που πίσω, εν πιττακωμένα χωρισμένα τζιαμέ που έππεφτε στο μαξιλάρι. Ασπούμε ποιός χτενίζει μόνο τα μπροστινά του μαλλιά;

Τέσπα, στέκουμαι στην γραμμή για τα δέματα. Μπροστά μου 4 πλάσματα. Και πίσω από τον πάγκο, εν παστός κοντοκουρεμένος, μελαχρινός υπάλληλος του ταχυδρομείου. Αλλά τούτος ο υπάλληλος είχε κάτι διαφορετικό. Ο άνθρωπος ήταν ο νίντζα του μούλτιττάσκινγκ. Ρισπέκτ. Εξυπηρετούσε 2 ανθρωπους την ίδια ώρα. Καθώς εθαύμαζα τον νίντζα που ενώ εγέμωνε φόρμες για τον ένα, εμιλούσε για το δέμα του άλλου, έρκετε δίπλα μου ένα ζευγαράκι. Που τζιείνους που εν μαζί καιρό και εν τους κόφτει να κυκλοφορούν με τες φόρμες παντού. Ο άντρας ασπούμε είχε ακόμα τον ύπνο πας την φάτσα του, παίζει να μεν ενύφτηκε. Κείνη έτσι χαμηλοκώλα καλό κορίτσι, με πασιά μαλλιά που εν έβαψε ποττέ, κείνος κοντός, που κείνους που εν φκάλλουν το τζέλι που πας την κκελλέ τους και έχουν ασπρούθκια αναλόγς που το πόσες μέρες έχει να λούσουν τα μαλλιά τους. Εσταθήκαν πίσω μου, αρκέψαν τα "αγαααααπη" "αγαααααπη". Εγώ εθώρουν τον νίντζα. Αλλά ήταν δίπλα μου και τούτοι οι ευλοημένοι, εθώρουν τους. Ώσπου και πας το πουρ πουρ πουρ λαλεί κείνη:

"αγάπη στάθου ένα λεπτό"

Σε αργή κίνηση θώρω την τσιππώνει πας την φάτσα του με τους δείκτες της τεντωμένους και να κατευθύνονται σε ένα σημείο. Βάλλει τους δείκτες της πας την φάτσα του, πιέζει και τσουπ! επίτισε το σπυρί. 

εππιριλλώσαν τα μάθκια μου ήρτε μου νεουλιατός. Θωρείς την σκουπίζει το με τα δάκτυλα της πας την φόρμα της. Επίεσα τον εμετό να κατεβεί κάτω. 

"έχεις αλλόνα" λαλεί του, και πιέσει νάκκον πάρατζιει. Μαυράκι.

Σηκώστηκε η τρίχα μου, όσο και ακουσα τον νίντζα να μου ζητά τον αριθμό του πακέτου μου. 

"γύρισε και ποδά" λαλέι του και γυρίζει ο μαλθακός, να του τσιλλήσει ούλλα τα μαυράκια μες το ευλοημένο το ταχυδρομείο.

Μεταξύ του τσιλλήματος και του σκουπίσματος των εκκρίσεων πας την φόρμα εν άντεξα.

"Κύριε ελέησον εν ο τόπος για τούτη τη δουλειά δαμέ" λαλώ τους και απλά εν μου απαντούν. 

Μεινίσκουν οι γύρω και θωρούν με. Το ζευγάρι κάμνει ότι εν άκουσε. 

Τραβώ το σπαθί, ξικολλώ την που πάνω του, κόφκω την κελλέ του. 

"Χίαρ, πρόπλεμ σολβτ" λαλώ της "ξιμαρισμένη"

Διά μου το πακέτο ο νίντζα. Καθώς φέυγω λαλώ της κοτζιάκαρης να χτενιζεται και που πίσω, άμα το χτένισμα εν μισοδότζιει σκέφτου τα υπόλοιπα ασπούμε.

Ππι.Ες: να κρατάς φάκελο με τες σημειώσεις της δουλειάς και λάπτοπ, και να σε ρωτά ο μπαρίστας τι σπουδάζεις! Σε αγαπώ άγνωστε μπαρίστα! Σε αγαπώ!