Τι πράμα σε αυτή την φάση έπαθα Αθηναική πίστα.
Οπότε συνεχίζουμε το ρεπερτόριο μας με το 100 φορές κομμάτια.
Μήπως τόσες φορές πρέπει να σπάσω ώστε να το ξεπεράσω; Το να βλέπεις έναν άτομο να χάνεται σταδιακά από την ζωή σου είναι επίπονο σε κάθε καινούριο στάδιο. Εν μπορείς άμαν εν ο παπάς των μωρών σου να πεις άτε και ασιχτίρ κ σταναθεμα. Λίγο λίγο φεύγει ενώ είναι εκεί. Κάθε μέρα μια καινούρια χαρακιά. Και είσαι σε ένα ισοζύγιο ρε μπας και αλλά όχι ρε δεν. Ώσπου και γίνονται κ μεγάλες μετακινήσεις όπως περνάτε ώρα ο ένας με τον άλλον μες τον ίδιο χώρο, χωρίς αλληλεπίδραση.
Όλα τα λόγια εν τζιαμέ μες το στόμα σου. Αλλά δεν τα λες, εν έχει νόημα. Όλα τα βλέματα εν τζιαμέ, αλλά δεν τα ρισκάρεις. Όλη η καρδιά εν τζιαμέ αλλά καταπίνεις την κ ας εν κομμάτια κ κάφκουν σαν κατεβαίνουν που τον λαιμό σου. Ακόμα ένα φτυάρι χώμα πας το φέρετρο του γάμου σου. Πότε εννα θαφτεί να πνάσουμε. Πότε ο ένας εννά γίνει ένας που τους άλλους;
Ξέρω εν έχει νόημα κανένα πλέον ούτε ελπίδα. Αλλά πότε τελειώνει τούτο το πράμα.
Άτε πάμε να ανεβούμε το βουνό να εύρουμε όρεξη και διάθεση πάλε. Ως πάρατζιει. Ως την επόμενη φορά. Ώσπου να πιάσει όλα τα πράματα του από το σπίτι.