ο τοκετός

ο τοκετός, τα γράφω τώρα που θυμάμαι.

ο τοκετός είναι από τα πιο δύσκολα πράματα που έκαμα. δεν θα σας το καλύψω με ζάχαρη-ελεύθερη μετάφραση από τα αγγλικά.

δεν είναι εύκολο πράμα, είναι πολύ πολύ δύσκολο.

Για τεχνικούς λόγους που δεν θα συζητήσουμε το πρώτο στάδιο του τοκετού μου διήρκησε περίπου 2 βδομάδες. Με συσπάσεις που έρχονταν και φεύγαν, και πόνους μάλλον ασθενείς, που αυτό μεταφράζεται σε δυνατούς πόνους περιόδου. 2 βδομάδες που κάναμε συνέχεια μόνιτορ το μωρό. η ημερομηνία που περιμεναμε την μικρή ήρθε και πέρασε, και εγώ γεμάτη στρες μετρούσα συσπάσεις στο κινιτό, περπατησα το ΙΚΕΑ και το μολ λόγω του ότι εν τόσο πυρά που φκάλλεις σπάσμα, σκέφτου να είσαι και έγκυος+, δεν έκανα σχέδια, και ήμασταν έτοιμοι, 24 ώρες την μέρα να αρπάξουμε τες βαλίτσες και να πάμε. Τι σεξ κάναμε, τι ασκήσεις στην μπάλα του γιόγκα, τι δεν έκανα για να σπάσουν τα νερά, να τονώσω τις συσπάσεις, οτιδήποτε. Τίποτε, αγύριστο κεφάλι το μωρό. 41 βδομάδες γκαστρωμένη.

Έτσι, κανονίσαμε μια μέρα, να πάμε να γεννήσουμε.

Κάναμε διάφορα τελετουργικά με Φιτζ, φάγαμε έξω το προηγούμενο βράδυ, αγοράσαμε εφημερίδες το πρωί καθώς πηγαίναμε κλινική. Φτάσαμε, έβαλα το νυχτικούδι και ξεκινήσαμε. Τζελούι για να ξεκινήσει ο τοκετός αν είμαστε τυχεροί και εν χρειαστούμε πιο βαρετά. 2 ώρες ξάπλα να πιάσει το τζελλούι, και μετά 2 ώρες περπάτημα και ασκήσεις. Το τζελλούι εν έπιασε.

2 εκ. διαστολή.

Η γιατρός είπε να μoυ βάλουν και ένα μπουστ κάτι ορμόνες εν αθυμούμε ονόματα. Εσπάσαν μου και τα νερά, το οποίο είναι εντελώς χωρίς πόνο. Ο Φιτζ έφκαλε βίντεο. Ως τα τωρά καλά. Όλα διαχειρίσιμα, όλα ανεχτά. Σε μισή ώρα οι πόνοι εγίναν αρκετά έντονοι, του στυλ έλα γιε μου αρκέψαμε. Αλλά ακόμα, διαχειρίσιμο. Σε μισή ώρα παραδόθηκα και είπα "κανεί μαλακίες βάρτε μου επισκληρήδιο."Ήρτε η γιατρός, εν εδέχετουν να μου βάλουν επισκληρίδιο, πολλά νωρίς είπε. Βάλλει χέρι μετρά.

3 εκ. διαστολή

"Κινούμαστε" λέει τελικά η γιατρός και διά το οκ για επισκληρίδιο. Περπατητή με διαλείμματα την ώρα που επιάνναν οι συσπάσεις πήγαμε στο μαιευτήριο για να μου βάλουν την επισκληρήδιο. Αλλά οι πόνοι ήταν πολύ συχνοί και δεν προλάβαινε η αναισθησιολόγος να τελειώσει την διαδικασία μέχρι να αρχίσει η επόμενη σύσπαση. Τα είδα όλα γιε μου. Οργανωθήκαν όλοι γυρώ μου. Σε ετοιμότητα. Μόλις τέλειωσε η σύσπαση, η αναισθησιολόγος ξεκίνησε και η γιατρός με την μαία ετσυλούσαν με χαμέ να μεν ταράσσω καθώς με έπιαννε ακόμα μία σύσπαση. Παίζει να τους έσπασα τα κόκκαλα τους. Βάλλει χέρι η γιατρός, μετρά.

4 εκ. διαστολή.

"Γεννούμε" λαλεί μου και εγώ παραδίνομαι στην επισκληρήδιο. Θεικό πράμα. Οι συσπάσεις γίνονταν όλο και πιο δυνατές, εγώ μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, να μεν καταλάβω θεό. Πολλά ωραίο πράμα η επισκληρήδιος.
Ρωτούσαν με συνέχεια αν νιωθω βάρος στην λεκάνη. Από την εμπειρία μου, αν δεν ξερεις αν το νιώθεις σημαίνει εν το νιώθεις. Γιατί όταν το νιώσεις θα το ξέρεις. Βασικά εν όπως θέλεις να κάμεις κακκά, και είναι η πρώτη μέρα της περιόδου, και νιώθεις ότι με κάθε κένωση φκάινουν τα όργανα σου στην τουαλέτα. ΈτσιΧ100. ή Χ1000. Και όταν το ένιωσα κατάλαβα ότι ήρτε η ώρα. Περπατούσαμε με την μαία μέχρι να ανοίξω εντελως και ύστερα ξάπλωσα, ήρθε η ώρα του σπρωξίματος. Το σώμα απλά το κάνει.

Ποιος ξέρει πόσα εκ. διαστολη.

Η γιατρός με εμψύχωνε, φώναζε και συμμετείχε, ήταν θετική και με βοηθούσε. Το μωρό ερχόταν, Ο Φιτζ ήταμ διπλα και με βοηθούσε. Η μαία μου μετρούσε τις αναπνοές. Δεν θυμάμαι πολλά. Θυμάμαι που μου είπε "βλέπω το κεφάλι". Ρώτησα τον Φιτζ και το είδε κι αυτός. Και μετά από 3 σπρωξίματα ένα μελιντζανί ανθρωπάκι προσγιεώθηκε στο στήθος μου, από το πουθενά, ολογιάιματο. Μια αίσθηση ανακούφισης και έκπληξης λες και είσαι αλλού, είσαι άλλη. Ο Φιτζ έκοψε τον λώρο, το μωρό έκλαψε. Την πήραν από πάνω μου να την δει ο παιδίατρος. Μετά όλα είναι θωλά. Κοιμήθηκα, ξύπνησα, ο Φιτζ κρατούσε το μωρό. Η γιατρός και οι υπόλοιποι βγάζαν φωτογραφίες μαζί μας. Έκλαια, εφέραν μου το μωρό. Φκάλαν με έξω, ήταν η οικογένεια μου εκεί, πάλε έκλαια, εν ξέρω πολλά νεκατωμένα πράματα.

Γενικά ο τοκετός είναι ένα πράμα χτιτζιόν

Ύστερα εφέραν μου την. Ντυμένη όπως την κουκλα, ένα πραματούι μιτσή, χριστέ μου. Τι εννά την κάνουμε τωρά. Τάισα την ότι μπορούσα. Μετά ξανά, μετά ξανά. Μια παράνοια κείνη η μέρα και γενικά οι 3 μας, σε κείνο το δωμάτιο. Το καλύτερο πράμα, οι 3 μας να δενόμαστε σαν οικογένεια στο δωμάτιο της κλινικής την πρώτη μας μερα. 

Στο βίτεο της γέννας είδα πολλύ κόσμο στο μαιευτήριο την ώρα που γεννουσα ακα ήμουν
σε άγρια φάση με τα ποθκια ορθάνικτα, αλλά εγώ θυμούμαι μόνο τους τρεις που ανάφερα πιο πάνω, περίεργο; Ναι τραβήσαμε τα πάντα σε βίτεο. Ναι εν οκ να το βλέπω, είναι σχεδον συγκηνητικό

36 βδομάδες και η αντίδραση του κόσμου

Να περπατώ στην Λήδρας και να με θωρούν όλοι.

Να πηγαίνω πισίνα και να με θωρούν όλοι.

Γενικά, παντού να με θωρούν όλοι.

Και όχι διακριτικά, ούτε να πεις ότι προσπαθούν να το περιορίσουν, κανονικά ποθκιάντραπα, να θωρούν την κοιλιά μου, τα βυζιά μου, και γενικά την ύπαρξη μου. Κύριε ελέησων, τόσο μπούλινγκ εν ξαναένιωσα.

Μέχρι και που άκουσα να με σχολιάζουν καθώς επερνούσα που μπροστά τους "εννά γεννήσει δαμέ τούτη", απάντησα φυσικά αλλά γαμώτο πιο σπαστικο πράμα.

ΜΕΝ ΜΕ ΘΩΡΕΙΤΕΕΕΕ.

Τι πρέπει να κάμω να μείνω σπίτι για να μεν ενοχλώ τον κόσμο, είμαι 9 μηνών το πρόβλημα πιο είναι;


Ππι. Εσς. Τζιαι τζιείνος που είπε ότι η μουττωτή κοιλιά σημαίνει γιος, εν βλάκας. Εμένα εν κόρη. Και αν πρέπει να κάμω την εξής συζήτηση:

Άσχετος: εν γιος ένναιν;
Εγώ: οι, εν κόρη
Ασχετος: μα εν μουτωτή η κοιλιά σου
Εγώ:.....
Άσχετος: άμαν εν μουτωτή εν γιος, άμα εν στρογγυλή εν κόρη, έπρεπε να εν στρογγυλη, είσαι σίουρη ότι εν κόρη; κάμνουν λάθη οι γιατροί
Εγώ: @#$%^##

Αν πρέπει να ξανακάμω έτσι συζήτηση, θα γεννήσω μπροστά σου να μαθουμε, φουλ φυσικη φίλε μου γιαίματα υγρά ομφάλιους λώρους και πλακούντα, και θα τον φάω ύστερα-τον πλακούντα-μπροστά σου, και επειδή δεν θα έχω υπόθετο παίζει να σιέσω και μπροστά σου καθώς θα σπρώχνω. Οκ νομίζω επαράκαμα το

Ε οκ

35 βδομάδες

Η κοιλιά μου είναι τεράστια. Το καράτε κιτ φακκά γυρούς. Διά μου κάτι κλωτσιές και φκερώνουν οι πνεύμονες μου. Το να ανεβώ μια σκάλα μου προκαλεί εξαιρετική δυσφορία.

 Εχτές έπιασεν την και ο λούτσικας. Εξαιρετικά χαριτωμένο.

Γενικά δύσκολα κάνω τα πάντα. Δύσκολο να φορέσω παπούτσια, δύσκολο να φορώ ρούχα, δύσκολο να οδηγώ. Να κάθουμε. Να πέφτω, να κοιμούμαι!

Πονώ την κοιλιά μου.

34 βδομάδα

Ασπούμε γιατί με ρωτούν αν πάω δουλειά κόμα;;;

Η νομοθεσία της Κύπρου, η απόλυτα ευρωπαϊκή και προοδευτική,  δίνει στις μαμάδες δικαίωμα να μείνουν σπίτι τους 15 μέρες πριν γεννήσουν. (Εν ξέρω αν κυοφορήσετε ποττέ, αλλά μετά τες 30 κάτι βδομάδες η κατάσταση αρκέφκει να δυσκολέφκει.)

Οπότε αφού γεννάς στις 40 βδομάδες, σημαίνει ότι πηγαίνεις δουλειά ως τες 38 βδομάδες, (αυτό που λέμε με την κοιλιά στο στόμα).

Άρα εγώ έχω ακόμα ένα μήνα.

Άρα ήντα με ρωτάτε ούλλοι αν πάω δουλειά ακόμα; Ειδικά γυναίκες που εγεννήσαν, κοπέλλες που ασχολούνται με την εγκυμοσύνη ή την γέννα, άλλες έγκυες, ήντα με ρωτάτε;

Εν ξέρω ρε φίλε σε ήντα χώρα ζιουν τούτοι, εγώ σε τούτη τη χώρα είμαι αναγκασμένη να έρκουμαι δουλειά ως τες 38 βδομάδες, με τους πόνους και τες συσπάσεις. Επειδή έτσι εν η νομοθεσία. Γιατί  με ρωτάτε, ξέρετε κάτι που δεν ξέρω;

Ασπούμε έπρεπε να παρετηθώ και να μείνω έσσω; Εν ούλλες πλούσιες σε τούτη τη χώρα και φεύκουν που την δουλειά όταν εγκυμονούν; Εννά σπάσω γιατί με ρωτούν!

Εχτός του ότι έχω ανάγκη τη δουλειά, εδούλεψα πολλά σκληρά για να έρτω δαμέ για να τα παρετήσω όλα. Για να μείνω σπίτι με το μωρό. Εν καταλάβω τι γίνεται.

Σο μεν με ξαναρωτήσετε. Ναι δουλεύκω ακόμα και θα δουλεύκω ώσπου μπόρω.

28 βδομάδες υπέρηχος

Όλη μέρα περιμένω να πάμε στην γιατρό να σε δούμε.

Ξαπλώνω, φκάλλω την κοιλιά έξω, βάλλει η γιατρός το τζελ και ξεκινούμε.

Και πάλε χώνεσαι μικρούλι.

Αλλά θωρούμε σε, που τρώεις τα χέρια σου, το πόδι σου, που βαστάς τον λώρο. Που μοιάζεις του παπά σου. 5 δακτυλάκια μακριά λεπτά.

Και στο τέλος που μας γυρίζεις την πλάτη σου.

Και θέλω απλά να κάθουμαι τζιαμέ να σε θωρώ.

Εν πειράζει που δεν μας δείχνεις το πρόσωπο σου. Παίζε το ντίβα ρε σκατούι, εννά φκεις και θα σε δούμε.

Είμαστε σε σοκ.

Παιδάκι μου μικρό!

27 βδομάδες

Είναι Πέμπτη.

Έχω να κοιμηθώ από Δευτέρα.

Το καράτε κιτ κανει προπόνηση όλη νύχτα.

Αν μου ξαναπεί κάποιος να φροντίσω να κοιμηθώ τωρά επειδή μετά που θα γεννήσω γιοκ, θα τον αποκεφαλίσω

25 βδομαδες

Να θωρώ κοπελούθκια γνωστών στο φβ, με λεζάντες ο πουρεκκος ο ομοφφος κλπ και να ειμαι κάπως: σε παρακαλώ σύμπαν, εγώ να μεν είμαι έτσι στραβή με το κορί μου, να έχω αντίληψη της πραγματικότητας.

24 βδομάδες

Στις 5 το πρωί, να νεκατώνεσαι μες τον ύπνο σου, να βάλλεις το κεφάλι σου στον κόρφο μου, τα χέρια σου να αγκαλιάζουν την κοιλιά μου, τα γόνατα μου διπλωμένα στην κοιλιά σου, και απο κάτω διπλωμένα τα δικά σου. Να κοιμόμαστε έτσι, με τον νέο κόσμο που φτιάχνουμε μαζί να αναδεύεται στην κοιλιά μου. Πατέρα του παιδιού μου.

22 βδομάδες

Με έπιασε μια φίλη μου τηλέφωνο. Με κάλεσε σε πάρτι με φαί και ζωντανή μουσική. Θα είναι εκεί κ άλλες αγκαστρωμένες και πρώην αγκαστρωμένες. Θα είναι εκεί και μια μαμμού-στο μοντέρνο της, και μια σύμβουλος θηλασμού.

Εν θα πάω, τι να πάω να κάμω? Το μόνο που με ενώνει με αυτές τις γκόμενες είναι ότι κάποτε κάναμε σεξ. Καποτε το ωάριο μας γονιμοποιήθηκε από ένα σούπερ τρούπερ σπερματοζωάριο. Αυτό. Δεν πάω.

Είμαι έτοιμη να κάνω έκρηξη. Όπως άμα είσαι κάπου και η κοιλιά σου είναι γεμάτη πόρτους και κακά. Αλλά δεν έχω ούτε πόρτους ούτε κακά. Έχω μωρό, και δεν μπορώ να το βγάλω να ανακουφιστώ. Θα κάνω έκρηξη.

Κατά τα άλλα είμαι και άρρωστη. Τι πιο ωραίο να προστεθεί στο σύνολο της ευχάριστης διαδικασίας του ύπνου, εχτός από αϋπνίες, στριφογύρισμα και κατούρημα, ας προστεθεί ο πυρετός, η δύσπνοια, οι μύξες. Κοιμήθηκα 2 ώρες.

Αν ακόμα μια φίλη μου που δεν έχει γεννήσει  μου πει να μεν παραπονιούμε, ότι εν το πιο όμορφο πράγμα και λοιπά, θα τους πω να παν να γαμηθούν και να γονιμοποιηθούν.

20η Βδομάδα

Γενικά λένε ότι το έμβρυο το νιώθεις κάπου στις 16-20 βδομάδες.

Εχτός που μια παλαβή στα μαθήματα του Μακάρειου που μας είπε ότι το ένιωσε στις 2,5 βδομάδες και ήθελα να είμαι ο Χιτλερ να της απαγορεύσω την γονιμοποίηση και κυοφορία διαπαντώς.

Εγώ εν ξέρω τι γίνετουν. Τάχα ένιωσα, τάχα εν ένιωσα, λίγο μπερδεμένα πράματα. Επίσης έχεις και τις διαταραχές του πεπτικού σωλήνα, και με το ότι τα έντερα σου εν ξέρεις πλέον ακριβώς που επιάσαν μετάθεση, κάθε τσίμπημα φτερούγισμα νεκάτωμα νομίζεις ότι εν το μωρό, αν και μπορεί να είναι και κακά. Μια άλλη παλαβή επίσης μου είπε, ότι νιώθω στην κοιλιά μου μετά την 16η βδομάδα είναι το μωρό. Είμαι σίουρη ότι τούτη είναι καλή υποψήφια για αίρεση, ή καλή χριστιανή. Πολλα το παίζει το "πίστευε και μη ερεύνα".

Και προχτές σαν οδηγούσα στο highway και έπαιζε αυτό:

Ένιωσα την! Ξεκάθαρα, και έντονα, και δεν ήταν σαν κάτι άλλο. Ούτε φτερουγίσματα ούτε κλωτσιές, ούτε τπτ από ότι χρησιμοποιούν για να το περιγράψουν. Είναι ακριβώς όπως άμα έχεις ένα ανθρωπάκι μες την κοιλιά σου.

Φυρμός

εν γιος οξά εν κόρη;

Λόγω των επιπέδων των ορμονών που δεν ήταν και τα καλύτερα, μου συνέστησε ο γιατρός, για να μεν έχουμε έννοιαν να κάμουμε ένα τεστ, το Veracity. Το οποίο αναλύει το dna του μπεμπε από το αίμα σου και βλέπει εχτός από διάφορα γενετικά και ιατρικά, και φυσικά το πιο σημαντικό: το φύλο.

Ιμμίσh, λαλούν μου να μεν μάθω τι είναι να εν έκπληξη στην γέννα. Μα χάνετε;

Ασπούμε πρέπει να ξέρω, αν δεν ξέρω παίζει να φυρτώ.

Εκάμαμεν το τεστ, πίεση στην πίεση να φκουν τα αποτελέσματα, 10 μέρες αναμονή.
Στο μεταξυ έκαμα σελίδα  στο ίντερνετ κ δεχουμουν στοιχήματα από φίλους και συγγενείς. Ένα 90% έλεγε γιος.
Και όσοι με βλέπαν, ποντάραν σε γιο.
Εγώ είδα όνειρο, ροζ κουβέρτες και μιαν κόρη, είδα και το όνομα της.
Η αγωνία στο ζενίθ.
.
.
.
.
.
.
 Πιάννει με η γιατρός, όλα καλά είπε με το τεστ.
-"Ξέρω και το φύλο", έσυρεν μου
-"Μεν μου πεις μεν μου πεις" είπα αλαλάζοντας, "θέλουμε να το μάθουμε μαζί με τον Φιτζ"

Μετά επαίχτηκε μίσσιον ππόσιπολ γιατί σιγά μεν καρτερώ να μάθω μετά που μέρες

Ηταν να πάει ο γαμπρός μου-που ήταν ντάουν τάουν κοντά στην γιατρό-να πιάσει κλειστό σφραγιστό φάκελο που την γιατρό να βρεθεί με την αδερφή μου κάπου στο δρόμο, να της  τον δώσει, να πάει η αδερφή μου σπίτι μου να βάλει τον φάκελο κάτω από την πόρτα μας. Να συντονιστούμε εγώ κ Φιτζ, να επιστρέψουμε σπίτι από τες επαρχίες την ίδια ώρα και να ανοίξουμε τον φάκελο. Τελικά ο γαμπρός μου δεν μπορούσε να πάει, κ σηκώστηκε το αδέρφιν μου που την άλλη άκρη της Λευκωσίας, να πάει στο κέντρο Λευκωσίας να πιάσει τον φάκελο, να έρτει στην ποδά άκρη της Λευκωσίας να φέρει το μυστικό φάκελο.

Στο χάι γουέη εγώ προσπαθούσα να μεν υπερβώ το όριο.

Φτάσαμε σπίτι. Σταθήκαμε ο ένας απέναντι από τον άλλο.

Ανοίξαμε τον φάκελο. Και λουλούδια και μελωδίες και χρώματα και ένα μελλον, ένας καινούριος κόσμος, που βάλαμε τα δομικά υλικά βγήκε από αυτόν. Επιτέλους, το μπεμπε έγινε πιο αλήθεια. Έγινε πρόσωπο, απέκτησε όνομα-το ίδιο με το όνειρο που είδα.

Ο Φιτζ έμεινε λίγο χάσκοντας, να κοιτά τον φάκελο.

Εγώ έκατσα στον καναπέ και έκλαιγα από σιοκ κ χαρά. Έβαλα αυτό:

Παραπέω

Γενικά η εγκυμοσύνη είναι μυστήριο πράγμα.

Ανακαλύπτεις ότι έχεις μέσα σου ένα πράγμα που θα μεγαλώσει και θα γίνει ένας νέος κόσμος. Το σοκ είναι καθημερινό. Αλλά φυσικά η ζωή σου είναι ίδια, ειδικά όταν δεν το ξέρουν όλοι οι άλλοι. Μερικές φορες το ξεχνάς, και το θυμάσε όταν πρέπει να πας τουαλέτα 4 φορές την νύχτα, ή όταν σουστουν τα βυζιά σου καταλάθος και δακρύζεις από τον πόνο. Ή όταν ξαφνικά λόγω ορμονών ή γουοτέβερ κουτσαίνεις από το ένα πόδι και πονάς κάθε φορά που θα ταράξεις.

Ντάξει υπάρχει μια τρομοκρατία στο τι πρέπει να τρώω, τι πρέπει να πίννω, τι πρέπει να κάνω, μια συγχυση. Αν πίννω σωστά το φολικό, αν πίννω σωστά τες βιταμίνες, αν τρώω όση πρωτεϊνη χρειάζεται. Ιστορία ο πόνος. Έχει γίνει πραξικόπημα, το σώμα μου τελεί υπό κατάληψη. Ας  μην μιλήσουμε για τες κινήσεις του εντέρου, ή μάλλον την έλλειψη τους,  μια πονεμένη, κυριολεκτικά και μεταφορικά, ιστορία. Ή την ακατάσχετη δίψα.


...Και ακόμα ασπούμε το μπεμπέ έχει νούρον.

Σκέφτου όταν θα είναι α-νουρο τι θα μας κάμνει.

Ο.M.ΓΚ.ελπίζω να είναι άνουρο και να μεν μας μείνει ο νούρος.

Ψυχολογικά και ο πατέρας του

Είναι ακόμα μυστικό. Το ότι εγκυμονώ.

Ο πατέρας του έχει τα δικά του και μια ψυχρότητα ώρες ώρες μας καταλαμβάνει. Εγώ τα δικά μου.
Ψυχολογικά μια τεράστια ανασφάλεια με έχει πιάσει. Αν κάνω για μάνα, αν κάνω καμιά μαλακία, αν το σώμα μου εν οκ, αν εν κατάλληλος να γίνει πατέρας, αν μπορώ να στηρικτώ πάνω του, αν θα τα καταφέρουμε, αν θα τα καταφέρω, αν κάναμε καλά που είμαστε σε αυτή την κατάσταση τώρα, αν τέλειωσε η ζωή μου. Άσε, πολλή αναζήτηση και πάλη εσωτερική.

Ο πατέρας του, μετά από μια επίσκεψη σε ένα φίλο του που εγινε πρόσφατα πατέρας, μου ανακοίνωσε  ότι ο φίλος του δεν νιώθει άνετα να κρατά το νεογνό τους, και ότι η μητέρα του νεογνού ασχολείτουν συνέχεια με το νεογνό χωρίς να τον αναγκάζει-τον πατέρα του νεογνού-να ασχοληθεί ή να ξεπεράσει το σοκ. Και αυτή η δήλωση φυσικά με έκανε ακόμα πιο ανασφαλή ως προς τον πατέρα-του δικού μου.

Άντε τώρα εξήγα ότι "ναι αγάπη μου, είμαστε και οι δύο τρακαρισμένοι αλλα αυτή τη στιγμή εγώ έχω τον σπόρο σου μες την κοιλιά και όλη μου η ζωή πλέον θα ελέγχεται από αυτόν τον σπόρο, εσύ μπορείς άνετα σε κάποια φάση να την σκαπουλάρεις και να κάνεις μια νέα ζωή-το οποίο το στηρίζεις με το να θαυμάζεις το ότι ο φίλος σου κρατά απόσταση από το νεογέννητο του ασπούμε, εγώ τέλειωσα για πάντα, θα είμαι η μάνα αυτού του σπόρου και κρίνοντας από τον εαυτό μου, όταν έρθει η ώρα δεν θα κρατήσω κανένα όριο, θα είμαι εκεί για αυτό τον σπόρο 101% γι αυτό μην με σκας, έλα μαζί να γλείψουμε τα ψυχολογικά μας πριν γεννηθεί το μπεμπε και ασε τες μαλακιες του φίλου σου."

Ο σπόρος μεγαλώνει ασφαλής.

10 μέρες

10 μέρες που πέρασαν πολύ πολύ περίεργα.

Όλοι ήξεραν ότι είχα γαστρεντερίτιδα.

10 μέρες που ξάπλωνα, έβλεπα τηλεόραση (3 πρώτα seasons Gilmore girls) και έτρωγα. 10 μέρες που δεν μπορούσα να πω τίποτε σε κανένα.

10 μέρες περίεργων ονείρων, ανασφάλειας, αγωνίας και υποθετων προγεστερόνης.

Και μετά πήγα στην γιατρό.

Και άκουσα τους χτύπους της καρδιάς του.

Τα καταφέραμε!

ΣΟΣ ΣΟΣ ΣΟΣ

Περνούν οι μέρες και εμείς είμαστε πάνω κάτω σε σοκ. Έχω κατεβάσει 6 αππλικέητιονς για να ξέρω τι γίνεται. Έχω διαβάσει άπειρα άρθρα, σε άπειρα ιστολόγια για την εγκυμοσύνη.

Είναι γενικά μια περίοδος ανασφάλειας που νιώθω εντελώς παντελώς απροετοίμαστη. Λόγω του ότι δεν περίμενα να μείνω έγκυος μόλις πούμε οτι προσπαθούμε, και επειδή είναι κάτι που κρατούμε για τους δυο μας έτσι δεν έχω μαζέψει την απαραίτητη πληροφόρηση και επίσης δεν μπορώ να ζητήσω γνώμες και συμβουλές.

Και έτσι ένα βράδυ που αποκοιμήθηκα στον καναπέ, ένιωθα πολύ βρεγμένη όταν σηκώθηκα για να ξαπλώσω στο κρεβάτι. Όταν κοίταξα την πυζάμα μου, είχε κόκκινους λεκέδες. Ξαφνικά κοπήκαν τα πόδια μου και κάθισα κάτω, φώναξα τον Φιτζ. Άλλαξα, ξαπλωσα και αμφιταλαντεύομουνα μεταξύ του "οτι είναι να γίνει θα γίνει" και του "κρατήθουυυυυυυυυ τζιαμέ μάζα από κύτταρα".

Την άλλη μέρα πήρα την γιατρό τηλέφωνο και πήγαμε.

Μέχρι να μου πει το "όλα εντάξει" δεν ξέρω πως κρατήθηκα.

Μου έδωσε άδεια 10 μερών για ξεκούραση και ξάπλα, συνταγή για ένεση προγεστερόνης και υπόθετα προγεστερόνης. Η άδεια έγραφε πάνω "επαπειλούμενη αποβολή". Ξεροκατάπια.
Πήγα μόνη μου για την ένεση. Εκεί που περίμενα, βγήκε ένας πατέρας από το μαιευτήριο, μόλις είχε γεννήσει η γυναίκα του, γιο. Έδειχνε φωτογραφίες στις γιαγιάδες που κλαίγανε. Αγκαλιάζονταν. Ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Τους ευχήθηκα.

Και τώρα, περιμένουμε. 10 μέρες. Για να δούμε τι θα γίνει.

Στην γιατρό

Πάμε σαν τους σhεσμένους στην γιατρό.
Καρτερούμε εκεί έξω. Εγώ φυρμένη, έχει 3 μέρες που περιμένω τούτη τη στιγμή. Που εν ξέρω τι μου γίνεται.

Εν ξέρω πόσα πράματα έπρεπε να διαβάσω που το άγχος μου. Τι να τρώω τι να μεν τρώω, τι να κάμνω τι να μεν κάμνω, και αν κείνη την μέρα που επήα και εκρέμμουμουν που τα σχοινιά θα έχει ως αποτέλεσματα να φκει το κοπελλούι γκαβό. Όπως και κείνο το κόκτεηλ που ήπια επειδή ήμουν σίουρη ότι τα συμπτώματα που είχα ήταν της περιόδου. Τάχα που έπρεπε να ξέρω ότι τα συμπτώματα της εγκυμοσύνης ΕΝ ΤΑ ΙΔΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ; Ασπούμε θενκς Μητέρα Φύση για το heads up. Και τα πανατόλ. Όου μάι γκοτ. Και τα κουτσhιά που έφαα προχτές με τα τσαρτελλούθκια.

Βάλλει μας η γιατρός μέσα.

Ξιβρακώνουμαι, βάλλει κείνη το προφυλακτικό στο εξάρτημα του υπέρηχου και μπαξιώνει το. Ο Φιτζ σε κατάσταση σοκ στην ιδέα της γυναικολογικής εξέταςης αποτραβιέται στην άκρη.

Και ξαφνικά η γιατρός δείχνει μας κάτι ότι εν το μωρό μας.

Μια τάτσα.

Το πιο;

Πόσο Ρέητσελ ένιωσα.

Αλλά ήταν απλά μια τάτσα.

Σοκ.

Σοκ.

Σοκ.

Μα σκέφτου να το κάμναμε και καταλάθος τι ήταν να πάθω.

Εν κάμνω μάνα μου εγώ για μάνα, εν κάμνω. Τόσες φίλες μου γεννούν, οι υπόλοιπες σhιουμαλίζουνταν τα βρεφούθκια, εγώ εν μπορώ να τα αντιμετωπίσω σαν όντα αν δεν στέκεται η κκελέ τους πας τους ώμους τους ενώ κάθουνται.

Και τωρά;

Η τάτσα μας σόκαρε

Οι πρώτες μέρες

Φυσικά και δεν το είπαμε σε κανένα.

Είναι το μυστικό μας.

Το ξέρουμε εγώ και ο Φιτζ.
Εγώ σε κατάσταση πανικού του στυλ: ΕΓΩ ΑΚΟΜΑ ΜΕΛΕΤΩ ΤΟ ΠΩΣ ΝΑ ΜΕΙΝΩ ΕΓΚΥΟΣ ΤΙ ΕΝΝΟΕΙΣ ΕΙΜΑΙ;
Και δεν έχω πιει αρκετό φολικό οξύ, μόλις το ξεκίνησα.
Και τι κάνουμε τώρα;
Τι πρέπει να τρώω; Τι πρέπει να κάνω; Ααααα, για αυτό λες να κοιμάμαι σαν αρκούδα τις τελευταίες μέρες; Γυρεύκω στο ίντερνετ τι πρέπει να τρώω. Και τι δεν πρέπει να τρώω. Πρέπει να πάω σούπερμαρκετ. Τις επόμενες μέρες εμφανίζομαι στην δουλειά με ένα τάπερ με σέλινα καρρότα, γιαoύρτι αιγοπρόβειο, φαγητό μαγειρευτό.
"Ξεκινώ διατροφή" ανακοινώνω.
Στέλνω απανωτά μηνύματα στον Φιτζ με όλες τις σκέψεις μου.
Που είναι τάχα μου απασχολημένος με την εργασία του και δεν μπορεί να μιλήσει.
Αλλά εγώ δεν έχω πουθενά αλλού να τα πω.

Τηλεφωνώ στην γιατρό. Κλείνω ραντεβού. Δεν  μπορεί να με δει πιο νωρίς από 3 μέρες.

Ενδέχεται να σπάσω που την αγωνία.

ΛΟΡΤ δώσμου δύναμη! 

Η επιβεβαίωση

Ήταν 5 το πρωί.
Κουντώ τον.

-Εν αντέχω άλλο, εννά πάω τωρά.
-Μμμμ, καλά.

Πάω μες το μπάνιο. Ανοίω το κουτούι, διαβάζω τες οδηγίες. Ανοίω την συσκευασία, αννοίω το καπάκι, τσουλλώνω και κατουρώ πάνω με προσοχή, μεν σου φύει πολλύ μεν σου φύει λλίο, μεν τα πιτήσεις πας τα χέρια σου. Κλείω το. Αφήνω το σε οριζόντια θέση.

Πάω βουρητή πίσω στο κρεβάτι. Πέφτω στην αγκαλιά του. Βάλλω χρονόμετρο.
-Εν μπορώ, αγχώθηκα, λαλώ του
-Μεν αγχώνεσαι, εν θετικό, λέει και ακομα εν άνοιξε τα μάθκια του.

Περνούν τα 2 λεπτά.
Πάω, θωρώ το. 2 γραμμούες, θετικό.
2 γραμμούες, θετικό.
2 γραμμούες, θετικό.
2 γραμμούες, θετικό.
2 γραμμούες, θετικό.
2 γραμμούες, θετικό.

Αννοίω την πόρτα.

-Εν θετικό, ανακοινώνω
-Ξέρω το, λέει ανασηκώνεται.
 Παίρνω το μαζί μου στο κρεβάτι.
Θωρούμεν το
-Είσαι οκ, ρωτώ τον
-Ναι, εσύ;
-Εν ξέρω, αγχώθηκα
-Εν ήταν τούτο το πόιντ; Να φκει θετικό; Ήντα αγχώθηκες

Ξαπωλώ το στο κομοδίνο. Τραβά με πίσω στα σκεπάσματα. Αγκαλιάζει με. Εγώ θωρώ το ταβάνι.

ΑΠΑΝΑΪΑ ΜΟΥ