Άτομα τα οποιά ο κόσμος θα ήταν καλύτερος διά της απουσίας τους

4. Κορούδες που νομίζουν ότι με το να μιλούν λεπτά και μέσα που την μούττη τους-ΑΚΑ να νιαουρίζουν-είναι η επιτομή της θηλυκότητας.

Νο ντάρλινγκ δεν είσαι κιουτ! Ντάρλινγκ έρκετε μου να σε πιάω να σε σουζουλίζω όσπου να φκει η φωνή σου η κανονική.

Time Out #10 Η κ.Κούλλα

Για πολλούς και διάφορους λόγους αποφάσισα να μάθω μια ξένη γλώσσα. Ψέματα. Άκουσα στο ράδιο ότι άμα μιλάς 3 ξένες γλώσσες κάτι γίνεται με το εγκεφαλο σου και εν πιο μικρή η πιθανότητα να εμφανιστεί το Αλτσχάιμερ. Εμπεριστατωμένη έρευνα, όι πελλάρες! (*sarcasm duuuuh!) Anyway είπα να μάθω ακόμα μια γλώσσα, να προσθέσουμε ακόμα ένα πράμα στο βιογραφικό.

Πάμε που λαλείτε στην τάξη είχε κάτι άλλους τjιαμέ, εγώ με τα ρούχα της δουλειάς, formal και τακούνια και make up. Και μια άλλη κορού που με θώρεν με ππιριλλωτά μάθκια, φοιτήτρια. Καθούμαστε μες την τάξη, εγώ σαν καλό geek έκατσα μπροστά μπροστά. Η φοιτήτρια δίπλα μου. Άρκεψε η καθηγήτρια η γλώσσα τούτη εν έτσι, και έτσι και αλλιώς. Ακούαμε τι είχε να μας πει. Μπαίνει μέσα, καθώς εμίλαν η δασκάλα μας, η ξάδερφη του Φλωρινιώτη-πέρκει να μεν ξέρεις τον Φλωρινιώτη? Πόσην ποιότητα και συ?

-Ηλικία: πάνω που 65, μαλλί Αντρούλλας Βασιλείου χρώματος άσπρο βαμμένο με χρωμοσαμπουάν ώστε να μωβίζει ελαφρώς. Γυαλλούδιν γεροντέξ με χρυσό σκελετόν. Φόρμες-ναι ναι φόρμες-βελουδέ μωβ σκούρο πεθαμενί. Είχαν και στρασάκια ασημένια. Παπουτσόυδιν αθλητικό μαύρο και τσαντού μαύρη μεγάλη. Έκαμα περίπου 2 λεπτά να αφομιώσω την εικόνα.

"Αγάπη μου ήρταααααα, άρκησαααααα?" λαλεί της καθηγήτριας.

"Γεια σας, είστε η κ.Κούλλα?" απαντά η καημένη μες στο shock.

"Ναι μάνα μου, που κάθουμε?"

Και άρκεψε την κουβέντα, όι αρκησε η κόρη της-δουλεύκει στην τράπεζα, έχουν πολλή δουλειά τωρά τελευταία-μα γιατί άραγε?-εν ήρτε να πιάει το μωρό, εκαρτέραν τον γαμπρό της, και μετά η άλλη της η κόρη, εν δασκάλα-ναι ναι μια τραπεζικός μια δασκάλα-ε μηνίσκει μαζί τους αλλά ήταν να πάει για καφέ, εν εμπορούσε να της πει να μεν πάει για να προσέχει το μωρό, ελευθερη κορούα να μηνίσκει σπίτι? Άρκεψαν οι καπνοί και εσχηματίζουνταν μες στο κεφάλι μου.

"Ντάξει κ. Κούλλα εξεκινήσαμε με την εισαγωγή"

"Ναι μάνα μου" έφκαλε το τετράδιο της η κ.Κούλλα και εκούντησε τα γυαλιά της πάνω. 

Η φοιτήτρια δίπλα μου εμιλούσε με ύφος 1000 καρδιναλίων για το τι κάμνει, του στυλ "επέρασα κάτι που με εκφράζει και κρατώ τον Θεό που τα αρτσhίθκια" και μετά εγώ ισοπέδωσα την του στυλ "σπούδαζε και εννά φάεις τjιαισου καλά". Εν μπορώ άμα μου σπουδάζουν κάτι του στυλ "αφαιρετική νοημοσύνη του παράλληλου σύμπαντος" επειδή τους εκφράζει και μετά σhίζουνται για τους άνεργους πτυχιούχους! 

Μετά έπρεπε να πω και γω τι στο καλό κάμνω-και άτε εξήγα τωρά της κ.Κούλλας και της εκφραστικής. Άσε που η κ.Κούλλα είχε και απορίες. Για να σε δω να εξηγάς της κ.Κούλλας τι εστί βερίκοκο. 

Άρκεψε η δασκάλα και έγραφε μας λεξούες, και εθκιαβάζαμε τες. 

"Αααααααααα, μα τούτη θυμίζει ελληνικά" η κ.Κούλλα αναφώνισε

"Ναι κ.Κούλλα, έχουν όλες οι γλώσσες κοινές λέξεις, εν ένα παράδειγμα για να σας δείξω τούτο το γεγονός"

"Ααααααααα, μα τούτη σημαίνει έτσι?"

"Όχι κ.Κούλλα, απλά εθύμισε σας εκείνη την ελληνική λέξη" 

"Μα είσαι σίουρη?" ρωτά η κ.Κούλλα

-ναι κ.Κούλλα, έκαμε λάθος η καθηγήτρια, έχεις δίκαιο-εμάχουμουν μες τον νου μου.

"Μα και τούτη η λέξη εν έτσι που σημαίνει και στα αγγλικά"

"Ναι κ.Κούλλα"

"Μα κοίταξε ρε παιδί μου, εν εντυπωσιακό"x 1000000 φορές.

Δεν εσταυρώσαμε μιση πρόταση και να μεν κάμει comment απείρου κάλλους η κ.Κούλλα. 

Η καθηγήτρια να δυσπιρκά, κούτσα κούτσα επροχωρούσαμε. Την ώρα που κάτι μας εξήγαν για την προφορά κάτι γραμμάτων ακούεις ντρίγκι ντρίγκι. Ούλλοι αχάπαροι. Η κ.Κούλλα να θωρεί γυρώ γυρώ και μετά να αντινάσσεται. 

"Απαναία μου και εν το δικό μου αλόπως". Φκάλλει την τσέντα και γυρεύκει το κινητό το οποίο παίζει ακατάπαυστα. Σταματά να παίζει η κ.Κούλλα βρίσκει το, πιάννει πίσω, εν ο γαμπρός, λαλεί του τι ετάισε το μωρό, γελούσιν λλίο και 7 μαλάκες καρτερούν να τελιώσει. Κλείει το τηλέφωνο. 

"Ε το μωρό εν τρώει, διά του και εν τρωεί, αφού έφαε το φαί της γιαγιάς εννά τους καταδεκτεί κείνους?" λαλεί ούλλο περηφάνια και εγώ σκέφτουμε: "ΤΙ ΜΕ ΚΟΦΤΕΙ ΚΟΡΗ ΜΟΥ? ΤΙ ΜΕ ΚΟΦΤΕΙ ΠΟΥ ΤΟ ΚΟΠΕΛΛΟΥΙ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΦΑΙ ΣΟΥ?"

Συνεχίζουμεν ακόμα λλίο και εμένα τα νεύρα μου ένναιν καλά, ερκούμαστε δαμέ για ένα σκοπό, η κ.Κούλλα γαμά τους νόμους και τα συντάγματα και σικκηρτώ.

"Ααααααα" αναφωνεί στην αρχή ακόμα ενός βαθυστόχαστου και ουσιώδους σχολίου. 

Ανεβαίνω με το τακούνι πας το θρανίο, προσεκτικά φορούμε και φούστα του ταγέρ μεν ανοίξει το σχίσμα. Το σπαθί μου κρέμμετε στο πλάι και λυγίζω τα γόνατα. Βάζω το άλλο τακούνι το στήθος της και την σπρώχνω πίσω. 

"Μεν με αναγκάσεις να λερώσω το ταγέρ μου και τις φορμούδες σου" λέω της. "Έχεις ακόμα μια ευκαιρεία". 

Ξανακάθουμε πίσω προσεκτικά και τραβώ μια τούφα που τα μαλλιά μου που εκόλλησε πας το κοκκινάδι. 

Κάμνω εύκολα φίλους!

Το τσίρκο ΙΙΙ

Στέκομαι στην άκρη, στην άκρη της εισόδου. Η ανάσα μου κομμένη. Βάζω την παλάμη μου στο στόμα να καλύψω τον ακανόνιστο ήχο της. Βγαίνει λάμψη από την είσοδο του τσίρκου. Εγώ στέκομαι δίπλα στα σκοτεινά. Οι ακτίνες από το φως διαγράφουν πορεία και τελικά χάνονται στο σκοτάδι. Αποκαλύπτουν την ζωή που κρύβεται στα σκοτάδια, την μικρή ζωή. Μικρά έντομα πετούμενα αποκαλύπτονται στην ακτίνες του φωτός. Κρύβομαι, ακουμπώ στην άκρη της εισόδου και κρύβομαι. Μέσα γίνεται η παράσταση, ήμουν και γω. Τα ρούχα μου ταιριάζουν με τον ακροβάτη. Θυμώνω. Στα μαλλιά μου στρας, λαμποκοπούν. Τα τινάζω νευρικά. Καρικατούρα που λαμποκοπεί. Το στήθος μου ανεβοκατεβαίνει, έτρεχα, έφυγα. Τον ακολούθησα. Ήρθε σκοτεινός και τον είδα στο πλήθος. Τον ακολούθησα και με έβγαλε εδώ έξω.
Στέκομαι στην άκρη της εισόδου στα σκοτεινά. Και ακούω, τον ακροβάτη. Έρχετε τρέχοντας στην είσοδο. Λάμπει μέσα στο φως, ελαφρά πατώντας στα σκοτεινά, όσο όσο για να με βρει. Κοιτά δεξιά, καχύποπτα πάνω από τον ώμο του, με στενά μάτια, σχιστό σοβαρό στόμα. Και μετά κοιτά αριστερά, με την ίδια ψυχρή έκφραση, με το πρόσωπο τέλειο, σαν άγαλμα, τέλειο πρόσωπο, σφιχτοί μύες. Κλείνω τα μάτια. Με βλέπει. Έρχετε κοντά, βάζει το χέρι απαλά στον λαιμό μου, κλείνω τα μάτια, η αναπνοή μου ηρεμεί. Χαϊδεύει απαλά τα χείλη μου που ανοίγουν, αγγίζει τα δόντια μου, δεν δαγκώνω. Μου χαμογελά
"Έλα" 

Το γέλιο εν κληρονομικό

Πάω να στρώσω το τραπέζι. Το μπουφέ είναι στολισμένο. Φωτογραφοθήκες. Φωτογραφίες. Γάμοι, παιδιά, πτυχία, μεταπτυχιακά, αρραβώνες, οικογένειες, τα αδέρφια, τα εγγόνια, τα δισέγγονα. Φορέματα των διάφορων εποχών, χαμόγελα. Χτενίσματα που προδίδουν ηλικίες. Φωτογραφοθήκες διαφόρων σχημάτων και χρωμάτων, υλικών. Συμπληρώνουν το παζλ της οικογένειας, το δέντρο.

Μπαίνει η ξαδέρφη μέσα. Κρατά μια στίβη πιάτα. Φέρνω τα μαχαιροπίρουνα. Έρχετε το φαγητό, οι πιατέλλες, με τα διάφορα. Μπαίνουν, βγαίνουν, βάζουν στο τραπέζι τα ποτά, τα συνοδευτικά, κάθονται στις θέσεις τους, εγώ στη δική μου. Γελούμε, μιλούμε, πειράγματα. Ο παππούς στο κεφάλι του τραπεζιού, βάζει ουίσκι, μου κάνει εβίβα, εγώ με το κρασί. Τρώμε, ο καθένας αυτό που του αρέσει, και αυτό που δεν του αρέσει, ιδιοτροπίες, χούγια, πειράγματα, κουβέντες ίσhιες. 

Κάτι λέμε, ο παππούς μου, αλλιώς γνωστός και ως "Ο λογικός", ξεκινά το γέλιο, εκείνο το ασταμάτητο που συνοδεύεται με δάκρυα. Όλοι στην οικογένεια μου γελούν δυνατά και καθαρά. Μέσα από το πέρασμα των χρόνων, από όλα τα προβλήματα και τις δυσκολίες που είχε ο κάθε ένας από εμάς, ακόμα μαζευόμαστε σε εκείνο το τραπέζι, το ξύλινο, το παλιό, στην σάλα με τα παλιά φωτιστικά και γελούμε δυνατά. Το καυστικό χιούμορ της γιαγιάς μου έχει περάσει στις κόρες της, και αυτές το έχουν περάσει στις εγγονές της. Αυτοσαρκαζόμαστε, λέμε αλήθειες μέσα από τα αστεία, και τα πιάτα πάνε και έρχονται μέσα στα γέλια και τα χαχανητά.

Και έτσι βλέπω την βιολογία μας, την βιολογία της οικογένειας μου. Το αίμα που κυλάει στις φλέβες μας, τα ονόματα που είναι κάποια κοινά, ανήκουμε. Δεν ταιριάζουμε, δεν μοιάζουμε. Αλλά γνωριζόμαστε από την αρχή της ζωής μας. Και γελούμε δυνατά, μέχρι δακρύων κάθε φορά.

Γι αυτό οι Κυριακές εν ωραίες. Οι Κυριακές είναι οι μέρες της οικογένειας. Οι Κυριακές εν οι μέρες που θυμούμε γιατί είμαι σε τούτο τον τόπο και όχι αλλού.

Έτσι κι αλλιώς δεν έχουν όλοι σπαθί στην οικογένεια μου, λίγοι είμαστε, αν χρειαστεί ξεσπαθώνουμε και για τους άλλους.

Άτομα τα οποία ο κόσμος θα ήταν καλύτερο μέρος διά της απουσίας τους

3. Άτομα που μένουν μόνοι τους και κάθε πρωί έρχετε η μαμμά να καθαρίσει το σπίτι φέρνοντας φρεσκοσιδερομένα κουστούμια.



(AKA o βουτυρομαλλοππάππας που μένει στον κάτω όροφο. Μιλούμε the ultimate αρσενικόν)

Τρώγαμε με τον Daniel

and then he said:
"τούντα ξεκαθαρίσματα σου ρε Beatrix, τραβάς το σπαθί σου και ο άλλος επέθανε"

τυχαίο?

Ρε έχω issues

Ετοιμάζουμουν, ετοίμαζα το, για μήνες, ετοίμαζα τον εαυτό μου ψυχρά. Τι παράξενο πράμα, να είσαι αφοσιωμένος σε κάποιον έτσι, να πηδάς στο κενό για εκείνον και μετά να τα κλείνεις όλα, να παίρνεις την απόφαση και να ξεκινάς την προετοιμασία. Δεν τον ξεγέλασα,δεν τον γέλασα, ακόμα και την τελευταία στιγμή είχε ευκαιρεία, αλλά για να κερδίσει έπρεπε να υπερβεί εαυτόν, και οι ανθρώποι δεν το κάνουν αυτό, σχεδόν ποτέ, 99% ποτέ.

Είδα ότι δεν με επίστευκε, δεν καταλάβαινε τι του έλεγα. Δεν ελύγισε, ούτε ένα λεπτό, επίστευε ότι ακόμα είχε το πάνω χέρι. Τι παράξενο? Να είσαι σε μια σχέση που ο άλλος θέλει να έχει το πάνω χέρι? Μόνο όταν άνοιξα την πόρτα να φύω, εκαταλάβε, και κείνο το ύφος, το ύφος που έχει κάποιος άμαν χάνει το έδαφος κάτω που τα πόδια του, έμεινε μες τον νου μου.

Εξύπνησα την άλλη μέρα και ήταν η ζωή μου καινούρια. Η δική του ήταν λαβύρινθος. Υπερέβει εαυτόν τελικά. Τι παράξενο να χτίζεις την ζωή σου πάνω σε έναν άνθρωπο και να τον θεωρείς δεδομένο? Τι παράξενο άμα φεύκει και διαλύουντε ούλλα? Τι παράξενο να εκτιμάς τι είχες μόνο άμα το χάσεις? Τι παράξενο να παρανοείς άμα τον χάσεις? Ήξερε ότι έφταιε, ήξερε ότι έχασε, αλλά δεν ήξερε ότι ήταν αργά. Τις ευκαιρείες πρέπει να τις αρπάζεις όταν σου δίνονται, ούτε λεπτό αργότερα.

Επαρανόησε. 

Πώς ξεκινάς την ζωή σου ξανά? Όταν έχεις προκαλέσει κάτι τέτοιο σε κάποιον άλλο άνθρωπο? Όταν έπρεπε να φύεις για σένα πληγώνοντας τον άλλο? Όταν τον φέρνεις σε τούτο το σημείο? Να φοάσε για την ζωή του? Να φοάσε για την υγεία του? Όταν τον ακούεις να κλαίει, με λυγμούς, όταν πρέπει να είσαι ψυχρή γιατί αν δεν είσαι θα τρέξεις κοντά να τον παρηγορήσεις. Να ξέρεις ότι αν υποχωρήσεις μισό μέτρο ετέλιωσε. Να σου κλαψουρίζει σαν σκυλί που το χτυπάς, και εσύ με την στάση σου να είναι λες και τον χτυπάς. Να ξέρεις ότι εσύ το προκάλεσες, την αλλαγή, την θλίψη, να τον βλέπεις και να τον αγαπάς και να τον μισάς την ίδια ώρα, να τον φοβάσε και να φοβάσε για κείνον την ίδια ώρα, να σε απειλεί επειδή σε αγαπά? Γίνεται? Κείνος ο άνθρωπος που σε κρατούσε να κοιμάσε να κρύβει κάποιον τόσο σκοτεινό μέσα του? Αλήθκεια τον άλλο γνωρίζεις τον μόνο άμα χωρίσεις. Το μόνο σίγουρο να είναι ότι έκανες καλά που έφυγες για σένα, για κείνον έκανες την ζωή του κομμάτια. 

Τι εν πιο καλό? Να κινδυνεύεις να ξαναδείς εκείνο το βλέμμα σε κάποιον άλλο άνθρωπο? Και να ξέρεις ότι εσύ το προκάλεσες? Μπορείς να αφεθείς ξέροντας ότι υπάρχει το ενδεχόμενο αυτό? Να πληγώσεις κάποιον άλλο τόσο πολύ? Ή να ζεις μια γεμάτη ζωή δική σου, ολόδικη σου. Επέρασε τόσος καιρός και ακόμα εν ανοιχτά τα θέματα. Κλείουν ποττέ? 

Στο κάτω κάτω ήνταλως κάμνεις έτσι, έτο εχώρισες και συ μια φορά

Beatrix: Ρε έχω issues

Peggy A: ε εν δικαιολογημένα με κείνα που γίναν