Το λοιπόν κοπέλλες και κοπέλια.
Ακούτε την κατάσταση που βιώνω.
Γενικά θεωρώ τον γάμο λλίο ξεπερασμένο πράμα. Εν ονειρεύκουμε δεξιώσεις και φκιόρα και τα λοιπά. Ούτε το χρειάζομαι για να δοθώ εντελώς στον Φιτζ. Και κείνος εν οκ μαζί μου, νιώθουμε μιαν ασφάλεια. Ότι συμφωνούμε στα περισσότερα θέματα, μείζονα και ελάσσονα, και ότι θα διασταυρώσουμε το γενετικό μας υλικό να φκάλουμε τα πιο τέλεια κοπελλούθκια-θαύματα επί γης. Ντάξει εν είμαστε στη φάση κοινός λοαρκασμός αλλά συνεισφέρουμε το ίδιο περίπου. Και η σχέση μας προχωρά με τον ρυθμό μας.
Οπότε με τον Φιτζ συζούμε.
Εγώ γενικά εν ειμαι και ιδιαίτερα περπατημένη, ο παπάς μου εν έτσι πολλά αυστηρός, οπότε το γεγονός ότι συζώ με τον Φιτζ αστεφάνωτη αποτελεί θαύμα. Αλλά είναι κάτι που έγινε με προϋποθέσεις που τέθηκαν από τον πάτερ φαμίλια τον καιρό εκείνο, πριν 1,5 χρόνο.
Οπότε και ο πάτερ φαμίλιας, θέλει να κάμει cash out την υπομονή, την κατανόηση και τις προϋποθέσεις που έθεσε τότε.
Εχτός και που τούτο, είμαι σε μια ηλικία, όπως και ο Φιτζ, όπου οι δικοί μας ανακουφίστηκαν που ήβραμε ένα πλάσμα να στραωθεί πάνω μας και να καταδεκτεί να γυρίσει να μας δει. Οπότε από τους 6 μήνες που ήμασταν μαζί έχουν ούλλοι αξιώσεις, ελπίδες, οράματα και όνειρα, και δεν συγκρατιούνται από το να τα εκφράζουν.
Στην αρχή η μάνα μου, εμάσιετουν μου πότε και πότε, και πότε και πότε θα παντρευτώ. Αφού εν εδιούσα απάντηση και ήμουν γενικά αρνητική, άρκεψε το άλλο τροπάρι. Να κάμω κοπελλούι στο έτσι, εν και πειράζει. Εννά το αντέξουν, να αντέξουν τα σχόλια του κόσμου, έτσι κι αλλιώς η φήμη μου εχάθηκε αφού μένω αστεφάνωτη με τον Φιτζ. Είμαστε στο στάδιο τωρά που κάνει εκρήξεις για το θέμα μια-δυο φόρές την εβδομαδα. Η συζήτηση πάει κάπως έτσι:
Β-"μάμμα κάνω γιόγκα"
Μ-"μμμμμ"
Β-"εν ωραία γυμναστική, έγινα πιο ευλύγιστη"
Μ-"εμένα εν με κόφτει, εν θωρώ αγγόνι στα επόμενα 2 χρόνια εννα μείνουμε έτσι και εσύ κάμνεις γιόγκα"
Η δε γιαγιά μου άρκεψε τις δηλώσεις: τωρά που σώνουμε, τωρά που είμαστε ζωντανοί, πριν πεθάνω θέλω να σε δω νύφη, όλα τα εγγόνια μου θέλω να τα δω ευτυχισμένα. Και όχι μεταξύ μας, μπροστά σε όλους, όποιος κι αν είναι.
Ο παπάς μου: τηλεφωνώ του, "γειά σου παπά", "γειά σου κόρη μου, όλα καλά; έσιει κανένα νέο, κάτι να μου πεις;" κάθε φορά, κάθε μέρα να τον πιάννω κάθε μέρα ρωτά. Και να του εξηγώ, ότι και να είχε κάτι εν θα του το λαλούσα που το τηλέφωνο, τίποτε ατού ο Γαβρίλης. Απλά τωρά ρωτά με και που κοντά όταν βρεθούμε. Εν έχουμε άλλη συζήτηση
Από την μεριά του Φιτζ η οικογένεια εν μου λαλούν τίποτε τραγικό επειδή οκ εν είμαστε κ σε τόσο άνετη σχέση , κάνει κάτι δηλώσεις η μαμά του, θέλει αγγόνια και σύρνει μου τες.
Αλλά γενικά υπάρχει μια πίεση, μια φιλοδοξία, τούτες ούλλες οι ελπίδες, που εν αφήνουν τα πράματα να πάρουν τον δρόμο τους, που κάθε κίνηση ή βήμα μπροστά έρκετε μετά που το ζητήσαν νον στοπ πολλές φορές. Οπότε χάνει την ουσία του και την χαρά του.
Εμένα εν με κόφτει να κάμω ένα γάμο να τελειώνει, να φύει που την μέση. Να τελειώνουμε που τούτη την κουβέντα. Εν και θέλω γάμο για να είμαι όπως είμαι με τον Φιτζ. Ούτε μπορώ να σκεφτώ ότι θα πρέπει να οργανώσω τούτες τες μαλακίες. Ούτε θέλω να κάμω χαιρετίσματα κλπ κλπ. Έτο να γίνει ένα πάρτυ κ τέλος. Μια μέρα ένει.
Ο δε Φιτζ λεει δεν θα κάνουμε κάτι απλά επειδή το θέλουν οι άλλοι και θα το κάνουμε όταν θα είμαστε έτοιμοι. Που την μια έχει δίκαιο, αλλά που την άλλη εν ήξερα ότι σημαίνει κάτι ο γάμος για κείνον. Επειδή για μένα εν απλά μια μαλακία. Και εν καταλάβω τι εννοεί "έτοιμος".
Και θα ήθελα να πω σε ούλλους τους γονείς, να μεν πιέζουν τα κοπελλούθκια τους, επειδή κι αν θέλουν να κάνουν κάτι, με την πιεση χαλούν τους το, ή κάμνουν τα να κάνουν πράματα που δεν θέλουν. Ή προκαλούν προβλήματα που τζιαμέ που εν υπάρχουν, όπως το να κάθουμε να σκεφτουμε τι σημαίνει ο γάμος για τον Φιτζ, και τι σημαίνει το "έτοιμος"
Ακούτε την κατάσταση που βιώνω.
Γενικά θεωρώ τον γάμο λλίο ξεπερασμένο πράμα. Εν ονειρεύκουμε δεξιώσεις και φκιόρα και τα λοιπά. Ούτε το χρειάζομαι για να δοθώ εντελώς στον Φιτζ. Και κείνος εν οκ μαζί μου, νιώθουμε μιαν ασφάλεια. Ότι συμφωνούμε στα περισσότερα θέματα, μείζονα και ελάσσονα, και ότι θα διασταυρώσουμε το γενετικό μας υλικό να φκάλουμε τα πιο τέλεια κοπελλούθκια-θαύματα επί γης. Ντάξει εν είμαστε στη φάση κοινός λοαρκασμός αλλά συνεισφέρουμε το ίδιο περίπου. Και η σχέση μας προχωρά με τον ρυθμό μας.
Οπότε με τον Φιτζ συζούμε.
Εγώ γενικά εν ειμαι και ιδιαίτερα περπατημένη, ο παπάς μου εν έτσι πολλά αυστηρός, οπότε το γεγονός ότι συζώ με τον Φιτζ αστεφάνωτη αποτελεί θαύμα. Αλλά είναι κάτι που έγινε με προϋποθέσεις που τέθηκαν από τον πάτερ φαμίλια τον καιρό εκείνο, πριν 1,5 χρόνο.
Οπότε και ο πάτερ φαμίλιας, θέλει να κάμει cash out την υπομονή, την κατανόηση και τις προϋποθέσεις που έθεσε τότε.
Εχτός και που τούτο, είμαι σε μια ηλικία, όπως και ο Φιτζ, όπου οι δικοί μας ανακουφίστηκαν που ήβραμε ένα πλάσμα να στραωθεί πάνω μας και να καταδεκτεί να γυρίσει να μας δει. Οπότε από τους 6 μήνες που ήμασταν μαζί έχουν ούλλοι αξιώσεις, ελπίδες, οράματα και όνειρα, και δεν συγκρατιούνται από το να τα εκφράζουν.
Στην αρχή η μάνα μου, εμάσιετουν μου πότε και πότε, και πότε και πότε θα παντρευτώ. Αφού εν εδιούσα απάντηση και ήμουν γενικά αρνητική, άρκεψε το άλλο τροπάρι. Να κάμω κοπελλούι στο έτσι, εν και πειράζει. Εννά το αντέξουν, να αντέξουν τα σχόλια του κόσμου, έτσι κι αλλιώς η φήμη μου εχάθηκε αφού μένω αστεφάνωτη με τον Φιτζ. Είμαστε στο στάδιο τωρά που κάνει εκρήξεις για το θέμα μια-δυο φόρές την εβδομαδα. Η συζήτηση πάει κάπως έτσι:
Β-"μάμμα κάνω γιόγκα"
Μ-"μμμμμ"
Β-"εν ωραία γυμναστική, έγινα πιο ευλύγιστη"
Μ-"εμένα εν με κόφτει, εν θωρώ αγγόνι στα επόμενα 2 χρόνια εννα μείνουμε έτσι και εσύ κάμνεις γιόγκα"
Η δε γιαγιά μου άρκεψε τις δηλώσεις: τωρά που σώνουμε, τωρά που είμαστε ζωντανοί, πριν πεθάνω θέλω να σε δω νύφη, όλα τα εγγόνια μου θέλω να τα δω ευτυχισμένα. Και όχι μεταξύ μας, μπροστά σε όλους, όποιος κι αν είναι.
Ο παπάς μου: τηλεφωνώ του, "γειά σου παπά", "γειά σου κόρη μου, όλα καλά; έσιει κανένα νέο, κάτι να μου πεις;" κάθε φορά, κάθε μέρα να τον πιάννω κάθε μέρα ρωτά. Και να του εξηγώ, ότι και να είχε κάτι εν θα του το λαλούσα που το τηλέφωνο, τίποτε ατού ο Γαβρίλης. Απλά τωρά ρωτά με και που κοντά όταν βρεθούμε. Εν έχουμε άλλη συζήτηση
Από την μεριά του Φιτζ η οικογένεια εν μου λαλούν τίποτε τραγικό επειδή οκ εν είμαστε κ σε τόσο άνετη σχέση , κάνει κάτι δηλώσεις η μαμά του, θέλει αγγόνια και σύρνει μου τες.
Αλλά γενικά υπάρχει μια πίεση, μια φιλοδοξία, τούτες ούλλες οι ελπίδες, που εν αφήνουν τα πράματα να πάρουν τον δρόμο τους, που κάθε κίνηση ή βήμα μπροστά έρκετε μετά που το ζητήσαν νον στοπ πολλές φορές. Οπότε χάνει την ουσία του και την χαρά του.
Εμένα εν με κόφτει να κάμω ένα γάμο να τελειώνει, να φύει που την μέση. Να τελειώνουμε που τούτη την κουβέντα. Εν και θέλω γάμο για να είμαι όπως είμαι με τον Φιτζ. Ούτε μπορώ να σκεφτώ ότι θα πρέπει να οργανώσω τούτες τες μαλακίες. Ούτε θέλω να κάμω χαιρετίσματα κλπ κλπ. Έτο να γίνει ένα πάρτυ κ τέλος. Μια μέρα ένει.
Ο δε Φιτζ λεει δεν θα κάνουμε κάτι απλά επειδή το θέλουν οι άλλοι και θα το κάνουμε όταν θα είμαστε έτοιμοι. Που την μια έχει δίκαιο, αλλά που την άλλη εν ήξερα ότι σημαίνει κάτι ο γάμος για κείνον. Επειδή για μένα εν απλά μια μαλακία. Και εν καταλάβω τι εννοεί "έτοιμος".
Και θα ήθελα να πω σε ούλλους τους γονείς, να μεν πιέζουν τα κοπελλούθκια τους, επειδή κι αν θέλουν να κάνουν κάτι, με την πιεση χαλούν τους το, ή κάμνουν τα να κάνουν πράματα που δεν θέλουν. Ή προκαλούν προβλήματα που τζιαμέ που εν υπάρχουν, όπως το να κάθουμε να σκεφτουμε τι σημαίνει ο γάμος για τον Φιτζ, και τι σημαίνει το "έτοιμος"