Συνεχιζόμενη λογοδιάρροια-θέλω συναισθηματικούς ηλεκτρολύτες

Έχει ένα σημείο, μια πράξη που γίνεται ένας σεισμός. Που επιτέλους ταράσσει ο νούς σου, παραλληλίζονται οι κερατοειδείς σου, καθαρίζει η σκόνη, θωρείς καθαρά. Για να φτάσεις σε αυτό το σημείο πρέπει  να είσαι κυρίως έτοιμος και να έρθει να δέσει. Να μπουν όλα τα νεκατώματα σε μια σειρά, να δεις τα πράγματα ακριβώς όσο απογοητευτικά είναι, όσο λίγα, όσο μέτρια, όσο κοινότυπα. 

"Δεν μπορείς να καταλάβεις πόσο τον αγάπησα" της είπα σχεδόν σοκαρισμένη με το πως έδωσα τούτο το απύθμενο πηγάδι της αγάπης μου τόσο επιπόλαια. "πόσο βαθιά, πόσο δυνατά, εν ανάπνεα στη ιδέα ότι εν θα ήμουν μαζί του" 

Με κοίταξε και χαμογέλασε. 

"Άρα είσαι τυχερή" είπε

"Γιατί;" ρώτησα ακόμα σε απορία με τον εαυτό μου, που το επίπεδο της πλανης και του βάθρου που μπόρεσε να στήσει το μυαλό μου.

"Επειδή μπορείς να αγαπήσεις έτσι" είπε τελειωτικά "δεν μπορούν όλοι"

.

.

.

.

.

.

ισχύει 

Now I’m better solo, solo never let me down, didi-down-down-down

Επειδή μιαν μανία με την γιουροβιζιον την περάσαμε οικογενειακώς ας βαλουμε κ την πολωνια στον τιτλο για να μιλήσουμε για το solo traveling. 

 

Αποφάσισα στο τσακ μπαμ να παω ενα ταξιδι μονη μου. Η μια φιλη μου ηθελε να με τραβολοησει ποτζει, η άλλη ποδά. Εγω ήθελα να ειμαι εγώ στην ησυχια μου. Αγαπώ τες φίλες μου, αλλά μέσα σε τούτο τον δρομο που ετραβησα θελω κ τον εαυτο μου να τον απολαυσω. Να ειμαι εγώ αφιλτραριστη. Μου έλειψε αυτή η ηρεμία του μυαλού.

 

Ηβρα μιαν πολη ασφαλή, αγνωστη, καινούρια, για να εγκαινιασω την καινούρια Μπεατρίξ. Εκλεισα ξενοδοχειο στο κέντρο, εκλεισα εισητηριο οσο οσο τελευταίας στιγμής. Εσασα τα πραματα μου για φανσυ κλάσι γυριλλες στην Ευρώπη κ ωσπου να το παρω ειδηση ημουν στο αεροδρομιο χωρις κανενα πλάνο. Αυτό ηταν και το πλάνο, χωρίς πλάνο.

Ήταν όλα πανεύκολα και χωρίς πίεση, έφτασα στο ξενοδοχείο, που ήταν όσο πιο κέντρο και φθηνό γινόταν οπότε ήταν κάτι σε μικρό δωμάτιο φοιτιτικής εστίας. Και μετά;

Μετά ότι ήθελα έκανα. Μια απίστευτη ελευθερια, περπάτησα στους δρόμους, ξάπλωσα σε γρασίθκια, έδωκα πανω σε φεστιβάλ, ήπια, περπάτησα, γνώρισα κόσμο, πήγα σε μουσεία και σε μάρκετ. 

Η πιο όμορφη στιγμή ήταν όταν σε ένα ύψωμα κάθισα με έναν μηλίτη κ αγνάντεψα την πόλη, δίπλα μου μια γυναίκα που δεν γνώρισα ποτέ ξανά στην ζωή μου. Περάσαμε την μέρα μαζί στο άσχετο και μιλήσαμε ειλικρινά και απο καρδιάς, για όλα. Ταυτιστήκαμε και ταιριάξαμε, με πήγε σε μέρη ντόπιων και περπατήσαμε. Μου έπιασε το χέρι, και με κοίταξε "μου αρέσει ο τρόπος που βλέπεις τα πράγματα", είπε. "όλα έχουν θετική κατάληξη φτάνει να το αποφασίσεις". Χαμογέλασα, της έσφιξα το χέρι, μιας άγνωστης που μοιραστήκαμε τα σώψυχα μας σε μια μέρα, μια άγνωστης που δεν χρειάστηκα να εξηγήσω πολλά. Που δεν χρειάστηκε να αποδείξω ποια είμαι, επειδή το ποιος/ποια είσαι βγαίνει πηγαία, από συμπεριφορά, από τα μικρά, από τις λέξεις που θα διαλέξεις, από τα συμπεράσματα που θα βγάλεις. 

Εγώ αυτά βλέπω, τα μικρά, αν θα πετάξεις την πίσσα σου χαμέ, αν θα μιλήσεις υποτιμιτικά, αν θα κατηγορείς τους άλλους για τα προβλήματα σου, αν θα φκαλεις τους άλλους σκάρτους για να δικαιολογήσεις τις πράξεις σου, αν θα πεις ψεματάκια, αν θα κρυώσω και δεν θα αντιδράσεις, αν θα με κάνεις να νιώσω άβολα και να μεν σε κόψει. 

Είδα τα μικρά της, είδε τα δικά μου, είπαμε τα σώψυχα μας. 

Περπατήσαμε σε έναν δρόμο, γεμάτον τριαντάφυλλα, και μουσκομύριζε ο τόπος. 

"τέλειο τέλος σε μια ομορφη μερα" της είπα και συμφώνησε. 

της είπα αντίο στο μετρό και μου είπε "πάντα θα έχεις μια φιλη εδώ, όποτε θες να ξαναέρθεις"

Σκέφτηκα πόσο εύκολα ξαναμπήκα στον εαυτό μου, πόσο εύκολα πάντα έκανα σχέσεις και γνώριζα ανθρώπους, πόσο ανοιχτή είμαι και περίεργη για το τι έχει να πει ο κάθε άνθρωπος. Πόσο εύκολα επέστρεψα σε αυτό που λάτρεψα, πόσο κόσμο γνώρισα σε αυτό το ταξίδι, από 30 λεπτά κουβέντας με άγνωστο σε ολόκληρη μέρα με άγνωστη. Και ναι, αυτή ήμουν και είμαι

επίσης σκέφτηκα ότι οι φιλενάδες μου είπαν μου να βρω άντρα να καμω σεξ και πάλε έκανα λάθος το assignment, φτου γαμώτο έκανα μονο φίλους. 

Time out #41 Στην συναυλία

 Στην συναυλία πήγα τρεχτή κ την θέση μου την φύλαγαν οι φίλες μου. Ωσπου να κοιμήσω κοπελλούθκια και να δραπετεύσω ήμουν οριακά. Τις έψαξα στο αμφιθέατρο εκούντησα και τσαλαπάτησα κόσμο για να φτάσω στην θέση μου. Πάντα εφακκούσαν μου τούτοι που ξεκινά μια παράσταση 9 και έρκουνται 9 παρά 1. Έγινα πουτζιέινους τωρά που εν θαύμα αν φτάσω 9 και έχω κοιμήσει τα μωρά. 

Κάθουμαι ανάμεσα στες φίλες μου. Φίλες της δεκαετίας, φίλες που όταν τες βλέπω 1 φορά τον μήνα οι κουβέντες παν και παν και γίνεται 2 το πρωί και είμαστε λυμενες, επειδή σόρρυ 40, και ακόμα δεν λείφκουν οι κουβέντες. Φιλες που εκτιμώ και αγαπώ, και το ίδιο αυτές. 

Ξεκίνησε η μουσική. Βγήκε ο τραγουδιστής, άρχισαν τα αισθήματα και τα συναισθήματα να κυλούν. Τι μαγικό πράμα εν η συναυλία. Η μουσική και συγκεκριμένοι μουσικοί μπορούν να με συγκινήσουν και να με ταξιδέψουν με τα μηνυμάτα τους και την ένταση τους. 

Ένα ωραίο πράμα ειναι όταν αρχίσεις να αναρρώνεις από τα απανωτά τραύματα σου είναι να παρατηρείς τα milestones του healing process σου. Ένα που τα ωραία είναι όταν σταματάς να αφιερώνεις τραγούδια στην κατάσταση και στον πρώην. Στην αρχή αφιερώνεις νευριασμένα, ή πληγωμένα ή τύπου τώρα και να δεις και μετά από κάποια φάση σταματάς. Αφιερώνεις τραγούδια σε σένα, στο μέλλον σου και στην κατάσταση σου την τωρινή. Αυτό ζούσα στην συναυλία, αυτό κατάλαβαινα, ότι τα τραγούδια πλέον, ήταν δικά μου, για μένα, για τον εαυτό μου και την εξέλιξη μου. Ένιωσα μια τρομερή συγκίνηση και χαρά. Ότι έφτασα σε αυτό το σημείο επιτέλους. 

Άρχισε ένα τραγούδι, κι ένιωσα τις δύο μου φίλες να με πιάνουν η κάθε μία από μόνη της στο χέρι, στο μπράτσο. Το τραγούδι ήταν για το τέλος μιας σχέσης. Οι φίλες μου με κράτησαν. Πάλεψα λίγο μέσα μου. Πολλές φορές στην κοινωνία μας μπερδεύουμε την συμπόνια με την λύπηση. Δεν θέλουμε να μας λυπούνται, κ έτσι χάνουμε την ευκαιρία να νιώσουμε την συμπόνια. Το τραγούδι δεν με πείραξε, δεν με άγγιξε. Αλλά η ταυτόχρονη κίνηση των φιλενάδων μου με συγκίνησε. Δεν με λυπούνται, με συμπονούν. Έκανα πολλή δουλειά μέσα μου για να μπορώ να δέχομαι την στήριξη και την συμπόνια του άλλου, χωρίς να με πιάννει η "περηφάνια". Κάθισα στην θέση μου, έσφιξα τα χέρια τους τες κοίταξα, έγυρα τον ώμο μου απαλά πάνω τους και καλύφθηκα από την συμπόνια και την αγάπη τους. 

Έτσι πρέπει να εν οι ανθρώποι, να σε αγκαλιάζουν στα δύσκολα για να στέκεσαι. 

Περί επιτυχίας και γιατί με κάνει να πετώ

Και επειδή φίλες και φίλοι δεχόμαστεν και παραγγελιες πλεον σήμερα θα αναλύσουμε γιατί η επιτυχία εν η μεγαλύτερη κάβλα-ΓΙΑ ΜΕΝΑ.

Ας ξεκινήσουμεν από την περιαυτολόγηση. Για να καταλάβετε γιατι ένα μιτινγκ πριν 1 μήνα περίπου με έκανε να δηλώνω το πιο πάνω. 

Τες σπουδές μου σε κάποια φάση αρχισα να τις βλέπω και συνειδητά σαν επένδυση. Δηλαδή νομίζω τις έβλεπα και ασυνήδειτα από πριν, γιαυτό και διάλεξα έναν κλάδο που δεν ήταν ο τοπ αγαπημένος μου αλλά οι ευκαιρίες εργοδότησης κ οι κλάδοι απασχόλησης εχτός απο τρομερά ενδιαφέροντες ήταν και παρα παρα παρα πολλοι. Μετά έβαλα μέσα στο μυαλό μου, ότι έπρεπε τις σπουδές μου εργασιακά να τες αποσβέσω. Δλδ έφαα Χ χιλιάδες να σπουδάσω, πρέπει να τες φκάλω σε Χ χρονια και μετά απλά να ειναι κέρδος. 

Στα πρώτα χρόνια έκανα πολλές δουλειές, τύπου από κανάρα σε κανάρα. Απο εταιρεία σε εταιρεία, από δουλειά σε δουλειά πολλές φορές παράλληλα και projects και σε όλα ναι, σε όλα μέσα. Ως τα 30 εδούλευα σαν το σκυλι. Μέσα σε όλα. Πολλά νωρίς κατάλαβα ότι για να ανεβώ χρειαζομαι πολλά παραπάνω από το πτυχίο και τες αυξανόμενες γνώσεις. Χρειάζεσαι soft skills, presentation skills, αέρα, πυγμή και πειθώ, βασική κατανόηση  των οικονομικών, παρουσιαστικό, γνώσεις, γνώσεις διαχείρισης προσωπικού. Άρχισαν να μεν με χωρούν τα ρούχα μου. Να διαβάζω, να βλέπω παρουσιάσεις, να συμμετέχω σε σεμινάρια στον δικό μου χρόνο. Να πιέζω τον εαυτό μου να μένω στην ανασφάλεια, να εξιτάρουμε που το τι άλλο μπορώ να πιάσω από σκιλς. Να βρίσκω λύσεις, να μεν βλέπω όρια. Να παρουσιάζω τον εαυτο μου σωστά, να διαβάζω το δωμάτιο, να βρίσκω τον influencer του δωματίου, να μεν ακκάνω στις συζητήσεις, να ειμαι μετρημένη, να μεν χάνω το δίκιο μου.  

Και φτανουμε μπροστά στην παρουσίαση που θα καθορίσει το μέλλον μου τα επόμενα 10-15 χρόνια. Εδώκαν μου την ευκαιρεία. Εν εκοιμήθηκα για νύχτες. Έπαιζα τα όλα μες τον νου μου. Μάζευα πληροφορίες, ετοίμασα την παρουσίαση, ξίφκαλα τον μπος για τους στόχους, λεπτομέρειες, ανάκριση. Τηλέφωνα για background, πληροφόρηση πληροφόρηση. 

Η μεταφορά του μηνύματος εν το ένα. Απλά λόγια, απλό μήνυμα, made to stick μες τα μυαλά τους, να στήσω μιαν ωραία ιστορία που να τους κρατά στα κάρβουνα. Να νιώσουν το ποσο επείγον είναι και απαραίτητο. Το διάβασμα του δωματίου και πως να ανταποκριθείς στην κάθε ερώτηση εν άλλο. Να αναγνωρίσεις ποιον πρέπει να πείσεις πρώτο. Ποιος εν ο σύμμαχος, ποιος θέλει κάτι άλλο, ποιος τραβά πίσω. Πότε να πιέσεις, πότε πρέπει να ζητήσεις εκείνο που θέλεις, τι παιχνίδι παίζει ο ένας, και πότε πρέπει να μιλήσεις. Καθώς διατηρείς ένα ωραίο πόκερ φέης.

Και το μίτινγκ ετέλειωσε με την ερώτηση 

-Εσύ από το ένα και το δύο τι πιστεύεις εν το πιο σωστό

Ζήτησα αυτό που ήθελα

Και ήταν μια επιτυχία δική μου, που τόσα χρόνια βάζω τούβλο τούβλο του εαυτού μου, της μηχανής μου, που εδούλεψε σωστά. Να μου πεις, ένα μιτιγνκ αξιζε τόσα;

Ναι, εν ένα μιτινγκ που εκέρδισα ένα προτζεκτ που θα κάνω πραγματικό καλό, στον τομέα. Όχι μονο οικονομικό, αλλά καλό και στην χώρα. Εν κάτι που αν πετύχει εννα το σκέφτομαι και να χαίρομαι που με τούτη όλη την δουλεια που έβαλα του εαυτού μου, με τούτα όλα upgrades και extras του λογισμικού μου, κατάφερα να δέσω το οικονομικό συμφέρον της εταιρείας με ουσιαστική αλλαγή κουλτούρας και να κανουμε καλό στον κόσμο! 

Άρα τι εν επιτυχία για μένα, όλα τα upgrades μου δούλεψαν σωστά, τόσα χρόνια σε χτίσιμο του εαυτού σε ένα απόγευμα, με ένα στόχο και ένα σκοπό. Όπως μια παράσταση μια συμφωνικής ορχήστρας με πολλά όργανα που μετά από πολλές πρόβες τελικά όλοι παιζούν τέλεια και η παράσταση πετά. 

Τούτο το συναίσθημα, της προσωπικης δουλειάς τόσων χρόνων σε εφαρμογή για επίτευξη στόχου, ειναι μεθυστικό. 

Άρα πες μου εσύ, επειδή την ανάλυση εν ξέρω να την κάνω, τι σημαίνει επιτυχία βάσει των πιο πάνω; 

Περί μοιρολατρείας το ανάγνωσμα

Πόσο με νευριάζουν εκφράσεις του τύπου: «εφκήκε κατά την συζήτηση», «έτυχε», «δεν δούλεψε», «δεν τα καταφέρα», «οτι εγινε έγινε» «δεν το σχεδίασα» «εγινε κατάλαθος» «προέκυψε»

Αυτή η έλλειψη ανάληψης προσωπικής ευθύνης, η μοιρολατρία, σαννα και είσαι ένα ακυβέρνητο καράβι στο άγνωστο χωρίς καπετάνιο και πανί. Παθαίνω αλλεργία. Αηδία.

Και δεν λέω, κάποια πράματα προκύπτουν, αλλά τα παραπάνω δεν προκύπτουν. Τα παραπάνω συμβαίνουν σαν αποτέλεσμα των πράξεων μας ή της έλλειψης αυτών. Αν δεν λαμβάνεις καμία πράξη στην ζωή σου κ πας τζιει δα και όπου φκει κ μετά που γίνεται βουνό το θέμα «ουυυυυ εν τα κατάφερα ουυυυυ εν πολλά δύσκολο ουυυυυυ έτσι πάει η ζωή», τράβα κ γαμήθου. Ειλικρινά. Αν επιλέγεις να μοιρολατρείς παρά να αναλαμβάνεις την ευθύνη της ζωής σου τότε εισαι μίζερος καταδικασμένος μα λαγκοδέρνεσαι δεξιά και αριστερά να φακκάς πας τα βράχια, και «ο κόσμος να εν κακός κ η ζωή δύσκολη». Ε φυσικά εν δύσκολη αφού χωρίς κατεύθυνση και απόφαση καταλήγεις πας τα βράχια! ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΑΚΡΙΒΩΣ.

Και βρίσκεις το μες τες πράξεις τους, το πρόγραμμα τους εν πάντα χαώδες, ασταμάτητο μια νεκατωσιά, στον χρόνο στον νου στο περιβάλλον.

Στες λέξεις τους «εφκήκε κατά την συζήτηση» δεν εφκήκε κατά την συζήτηση, ΕΙΠΕΣ ΤΟ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΣΥΖΗΤΗΣΗ

«Εβρέθηκε στον δρομο μου» Δεν έτυχε να βρεθεί στον δρόμο σου, ήταν στον δρόμο σου κ επέλεξες να πας πάνω του αντί να αποφύγεις

«Δεν πρέπει να εν τόσο δύσκολο» Δεν ήταν δύσκολο, το έκανες δύσκολο επδ δεν έλυσες κανένα πρόβλημα.

Πάρε την ευθύνη να αγιάσεις, παρέτα την μιζέρια. Πάρε την ευθύνη των πράξεων σου, καλών και κακών, απέκτησε λίγα αρχίδια κάνουν καλό 

 

Ε ΠΟΣΕΣ ΒΛΑΚΕΙΕΣ ΝΑ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ ΠΙΑ
ς το μες τες πράξεις τους, το πρόγραμμα τους εν πάντα χαώδες, ασταμάτητο μια νεκατωσιά, στον χρόνο στον νου στο περιβάλλον. Στες λέξεις τους «εφκήκε κατά την συζήτηση» δεν εφκήκε κατά την συζήτηση, ΕΙΠΕΣ ΤΟ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΣΥΖΗΤΗΣΗ «Εβρέθηκε στον δρομο μου» Δεν έτυχε να βρεθεί στον δρόμο σου, ήταν στον δρόμο σου κ επέλεξες να πας πάνω του αντί να αποφύγεις «Δεν πρέπει να εν τόσο δύσκολο» Δεν ήταν δύσκολο, το έκανες δύσκολο επδ δεν έλυσες κανένα πρόβλημα. Πάρε την ευθύνη να αγιάσεις, παρέτα την μιζέρια Ε ΠΟΣΕΣ ΒΛΑΚΕΙΕΣ ΝΑ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ ΠΙΑ

Μες τα μουσεία τα μουσεία που γυρνάς, σαν την Ελλάδα μια ζωή με τυραννας!

 Τίτλος λαικό τραγούδι για να αποτάξουμεν την δηθενιά που θα μου καταλογιστεί που βουρώ τα μουσεία. 

Εγύριζα μες το μουσείο τέχνης. Η αλήθεια σαν παιδί φυσικών επιστημών ταπελλοποιημένη για πολλύ καιρό σνομπάριζα την τέχνη. Αν και είχα μουσική παιδεία, και λατρεία στην λογοτεχνία, ζωγράφιζα και μου άρεσε, ποτέ δεν επένδυσα να μάθω τέχνη, την σημασία της κ την επίδραση της. Ώσπου κ μίαν ημέρα με έναν πρώην βρέθηκα σε διάφορα μουσεία, βγήκε το αγγούρι από τον κώλο μου και άρχισα να εκτιμώ, να ψάχνω και να τρέχω να δω όποτε μπορώ. Η αλήθεια οι γνώσεις μου εν πολλά επιφανειακές επδ 1. Αργησα να εκτιμήσω 2. Ένας νους ενει ο ευλοημένος πόσα να κρατήσει. Τέλος εισαγωγής

Πήγα στο μουσείο, είχε 2 μεγάλες συλλογές-συν τοις αλλοις-που ήθελα να δω.

Πρώτα ήταν η συλλογή του Πικάσο. Ήταν αρκετά μεγάλη συλλογή, με αρκετά έργα που είχα υπόψη μου. Το πιο ωραίο εκ μέρους του μουσείου ήταν που τα βάλαν σε χρονολογική σειρά, μαζί με τες εξελίξεις της εποχής και τα προσωπικά δραματα και πάθη του Πικάσο, κοινώς έπιαννε την μια ξαπολούσε την αλλη κ εσπερνε κοπελλουθκια. (Αν γίνεται συχνα τουτο το πραμα δν ξερω, εν το ξαναειδα. Δεν εννοω το εσπερνε κοπελλουθκια αλλά να μπαίνουν σε σειρά με επεξηγήσεις των γεγονότων) Μπορούσες να δεις τις επιδράσεις της ζωής, του τόπου που εμενε, της γυναίκας που είχε και της ηλικίας. Πως μετάβαινε από την μια κατάσταση σε άλλη. Πως επηρεάζετουν που την προσωπική του δυστυχία ή ευτυχία, πως η ηλικία του διαμόρφωνε την τέχνη του. Δεν αμφιβάλλω για το ποσο σπουδαίος ήταν, αλλά κ με ποιό κόστος στις ζωές των ανθρώπων της ζωής του. Φαντάζομαι για να είσαι σπουδαίος πρέπει να είσαι και troubled, ασυμβίβαστος αλλά κάτι δεν μου κάθετουν καλά. Επιαννε μιαν γυναίκα, ζωγράφιζε την, εκανε της κ κανενα κοπελουδιν ή δυο, και μετά πάμε στην επόμενη, νέα, όλο και πιο νέες, για εναν άντρα τόσων χρονων να πιάννει πεδούλες, να τες κάνει ερωμένες και μούσες ώστε μετά να τες αφήσει για την επόμενη. Τι είχε να πει ο Πικάσο με μιαν 20άρα. Προφανώς τίποτε. Τις χρησιμοποιούσε για όσο καιρό έπρεπε και μπορούσε. Οσο τα σκέφτουμουν αυτά, σαννα κ ασχημιζαν τα έργα του, αυτή η εκμετάλλευση των ανθρώπων για τι; Για την προσωπική του ανέλιξη; Εν ο μόνος τρόπος να γινει κάτι τόσο extraordinary ; Από ανθρώπους χωρίς ήθος; Η αλήθεια ειναι ότι κ γω ειμαι στα πιο «πεφωτισμένα» μου όταν βασανίζομαι. Οχι να μου αρκέψετε τωρα οτι συγκρινομαι με πικασο, αλλα μιλώ για κατάσταση μυαλου, προφανώς το δικό του μυαλό στην βασανισμενη του κατάσταση εκανε πίνακες εμένα κάνει blog posts and tweets, oh well. 

Μες τες σκέψεις μου, πήγα στην επόμενη συλλογή, τους ιμπρεσιονιστές και ποιός καλύτερος απο τον Μονέ. Έλεγε για τα δύσκολα παιδικά του χρόνια, για τις απορρίψεις και πως κατέληξε στον ιμπρεσιονισμό. Γενικά φύρνουμε με τούτα τα έργα τους, πως απο κοντά εν χρωματα γραμμές κ κουκκίδες και απο μακρυά εν εικόνες. Όπως τους ανθρώπους, που κοντά θωρείς 5 πράματα, αλλά άμαν απομακρυνθείς θωρείς όλη την εικόνα, καλή ή καλή. Κ μετά μας είπαν για την Καμιλ, την μούσα του, που έγινε γυναίκα του, που τον επηρέασε τόσο θετικά, που το εφκαλε που την φτώχια με την διαχειριστική της ικανότητα, που πέθανε πολύ νωρίς και του άφησε 2 παιδιά, που ο Μονέ τότε πενθούσε, και δεν το ξεπέρασε ποτέ. Έγινε σπουδαίος, δν μπορώ να τους συγκρινω (πικάσο και μονε) σε σημαντικότητα, αλλά θεωρώ ξέρω γω εν σάννα και συγκρίνεις μπαχ και μπετοβεν ή μότσαρτ. Ο ένας, έζησε σαν άνθρωπος, ο άλλος σαν τέρας. Ο ένας αντλούσε έμπνευση απο την χρήση των ανθρώπων σαν αντικείμενα και ο άλλος εμπνέετουν απο την αγάπη και την φύση κ την ζωή. 

Και γιαυτο πάντα θα προτιμώ τον Μονέ. 

Επίσης φέρτε μου εναν να γυρίζουμε τα μουσεία να κοφκουμε κουβέντες να μεν τα γραφψ μονη μου δαμε