Συνέντευξερ με την Ποστ

Intro: what is this?

My interview

Έκαμνα την δύσκολη της Πρασινάδας, μα έχω δουλειά, μα έχω διάβασμα, μα εν πυρά, μα εννα έχω ώρα να θκιαβάσω το μπλογκ?!?!? Ύστερα έβαλε και το ρεμάιντερ τjιαι λαλώ "άτε να δοκιμάσουμε"!

Και μετά μπουμ-να συνεντευξιαστώ με την Ποστ! "Απαναϊα μου" λαλώ "τι να της πεις τωρά"! Γράφει καιρό, μα τι τσιαττιστά, τι ιστορίες, τι δεν έχει εκείνο το μπλογκ μέσα. Επέρασα ώρες να πηγαίνω σε παλιότερες αναρτησεις που το κουμπούι επειδή δεν έχει στο πλάι χρονολογική διάταξη να τα βρίσκεις!

Και στο μπλογκ τα βρίσκεις όλα, πολλή δόση χιούμορ, αυτοσαρκασμού, καταλαβαίνεις ότι είναι άτομο ξηγημένο και λογικό, νοσταλγία για την Κύπρο αλλά και αγάπη για την Κρυοχώρα. Και ελάτρεψα την Μεγαλομήτωρ η οποία ούτε χαρακτήρας σε σειρά να ήταν! Και εκεί που φίρνεσαι με τις περιπέτειες της Post, πετάσσει και ένα γλυκό, ή ρομαντικό, ή κοινωνικο χαρακτήρα κείμενο και προσγειώνει σε ευχάριστα.

Είδα ύστερα ότι περνά και quarter life crisis! ΟΟΟΟοοοο, τυχαίο?? Δεν νομίζω! Και αρέσκει της ο Daniel Craig-ευτυχώς παραπάνω αρέσκει της ο Clooney!

Γενικά ήταν ευκαιρεία να θκιανεφτώ σε ένα πολύ ωραίο μπλογκ το οποίο αντανακλά ένα πολύ ωραίο άνθρωπο!

Keep Blogging Post!

1. Γιατί το λέμε post babylon to eblogimeno??? Γιατί τον λέμε Σιαολίν?

Χμμμ, καλή ερώτηση! εθκιάλεξα το postbabylon  σαν ψευδόνυμο επειδή εκφράζει με. Σκέφτου το ελληνικά: "μεταβαβυλώνιος", μετά την βαβυλωνία (πύργος της Βαβέλ και τα σχετικά) επικρατούσεν γλωσσική συγχιση. Ε τούτη επικρατεί τζιαι στον νου μου, αφού μιλώ μιαν φάουσαν γλώσσες, αλλά καμίαν τέλεια.

σνίφ

Ποστμπάμπυλον φάση δηλαδής.

Το εblogημένο είναι συνώνυμον του «ωραίου», του ευπρόσδεχτου τζιαι του κούλ, γιατί όι; Εμπνευστηκα που μιαν καλογρια ενος μοναστηρκου έξω που την Λευκωσία που όποτε της έπερνεν κάτι η Μεγαλομήτωρ, ξέρεις, κανέναν σιάμαλι, κανέναν γλύκισμαν άννοιεν το ασημόχαρτον τζιαι έφκαλλεν μιαν αγαλιάζουσαν κραυγη ενθουσιασμού:  «ΕΕΕΕΥΛΟΓΗΜΕΕΕΕΕΕΕΝΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ!!!!!!!»

Ο Σιαολίν... άλλως Σιάολος. Όπως τους βουδιστές μοναχούς Σιαολίν; που άμαν λάχει παρετούν το μεντιτέισιον για να σου φέξουν μιαν μες τα ριζοφκια; Ε, ετσι. Ο Σιαολίν που λαλείς έκαμνεν μιαν πολεμικήν τέχνη ονόματι Shaolin Kung Fu Wing Chin Chuan, η κάτι έτσι τελοσπάντων όσπου τζιαι έλυσεν τους τένωντες του τζιαι εξέκινησεν να κάμνει πτωταθλητισμόν στο πλεηστέησιον. Παρόλον που στην ουσίαν εν συνταξιούχος Σιαολίν, ακόμα χαρακτηρίζεται που την φιλοσοφίαν αυτήν κάμνωντας αρτσιακκισμούς του στύλ: "πονώ πολλά την κκελλέν μου αλλα εν θα πκιω ππανατολ! Θα κάμω σιαολίν!" Κατι που στην ουσίαν σημαίνει θα σφιχτώ να το αντεξώ ώστι να μου περάσει τζιαι στο ενδιαμεσον θα επαναλαμβάννω το μάντρα "πονώ την κκελλεν μου - πονώ την κκελλεν μου-πονώ την κκελλεν μου" ωστι να λύσω τα νευρα της ποστμπάμπυλον. Γκετ δη αηντία;

2. Γιατί είσαι στην Κρυοχώρα? Είναι πιο εύκολο να είσαι στην ξενιτιά ή πιο δύσκολο?

ερμ, ενι ξερω. Ετσι ήρταν τα πράματα. Ηρτα να σπουδάσω τζιαι έμεινα. Πιστεύκω τζιαι ότι δαμέ "εμεγάλωσα", αφού ήρτα 17 χρονών. Το αστείον εν ότι πριν να φύω να σπουδάσω οι φίλες μου στο σχολείον ελάλουσαν ότι εν θα έρτω πίσω. Πόθθεν το εξέραν; ενιξέρω. Για μενα εν πκιο έυκολο, αφού κάμνω τον τρόπον ζωης που θεωρώ πκιο σωστό. Δηλαδή χωρίς κοινωνικό εξαναγκάσμον τζιαι με πκιο λλίην καταναλωτική πίεση. ζιω πολλά πκιο απλά. Τζιαι τούτον αρέσκει μου. Αρέσκει που έσιει δαιφάνεια τζιαι δημοκρατία. Τζιαι που ούλλα λειτουργούν.

Δύσκολον εν το ότι ότι τζιαι να κάμεις εν ξενιθκια ρε παιδίν μου, τζιαι εν εσιεις τους δικούς σου κοντά. Πεθυμω την οικογένεια πολλά, ειδικά την ευρύτερη οικογένεια, θκειούες τζιαι ανήψια, που συνάουνται πολλα συχνά αλλά εγω εν είμαι τζιαμέ, καλούς τζιαι αγαπημένους φίλους, τον ήλιον.... τα καλά της τζοιλιάς μου, τα αγρέλια, τα στρουθούθκια, το κεφαλάκιν, τα γλυτζιά, φρούτα τζιαι λαχανικά αληθινά, όι ψευτικα, τα σάντουιτσ του Γιαπανά, ξέρεις....

3. Τι ανάγκη σου καλύφκει το μπλόγκ, εχτός από το να μιλάς και να γράφεις  κυπριακά?

Εμ, αρέσκει μου η επικοινωνία με άλλους Κυπραίους είτε εγχώριους είτε ξενιτεμένους. Εν λλίον κοννέξσιον με την πατρίδαν. Αρέσκει μου επίσης που έσιει κόσμον πολλά εξηγημένον, φιλοσοφημένον τζιαι άνετον. (που καταχωνιάζουνται  τούτοι ούλλοι άμαν πάω Κύπρον εννα σπάσω! Μόνον Κύπριπες τζιαι Κυπρίπισσες βρίσκω ιν ππέρσον).

Αλλα άρκεψα το πρώτα πρώτα για να γράφω Κυπριακά, τζιαι να κουντήσω τζιαι γω λλίον παραπάνω την «διάλεχτον» στο επίπεδον της γλώσσας, αφου θεωρώ ότι πληρεί τα γλωσσολογικά κριτήρια. Εν στα πολιτκά που κουτσουφλά/βάλλουν της κλάππαν. (κατίσιη μας που τον Αντίχριστον αν το θκιεβάσει)

4. Ο εαυτός σου στο μπλογκ είναι και αυτός στην ζωή σου ή είναι μια περσόνα ή ένα κομμάτι σου που αποκαλύπτεται μόνο online?

Όι, ότι γράφω είμαι. Είμαι ακριβώς το ίδιον πλάσμαν. Καποιος που με ξέρει αν ιθκιεβάσει το μπλογκ μου θα καταλάβει αμέσως ποια είμαι.

Καλάν σίουρα που το μπλογκ εν θα τα καταλάβεις ούλλες τες πτυχές της αβύσσου που εχω για ψυσιήν. Αλλά εν είμαι άλλη περσόνα όι. Ετσι παναύριν είμαι τζιαι που τ’αλήθκεια.

Σόρυ που έν εχω εναν μυστηρίον πραγματικόν εαυτόν να αποκαλύψω. Πηλε΄μου κανένα σκάνδαλον...  Κάποιαν διαστροφή...

Α, πίννω την, ισχύει; χαχαχαχαχαχαχα

5. Αν ήσουν στην άκρη του ηφαιστείου, οι ιθαγενείς είχαν τα κοντάρια τους στραμμένα πάνω σου, εσύ δεμενη χειροπόδαρα και ο μόνος τρόπος να σωθείς ήταν να διαλέξεις μεταξύ του  Daniel Craig και του George Clooney ποιόν θα  διάλεγες? (να πούμε και καμιά μαλακία!)

Μα τον Κλούνη φυσικά. Ναι ναι εν πολλά χοτ τζιαι αρέσκει μου που βελτιώννεται. Πκιο νέος ήταν σλάημη εν μου άρεσκεν. Αλλα εν τέλει ο γέρος πετεινός έσιει ζούμιν α!

6. Πώς πάει το quarter life crisis? Σε ποιά φάση είσαι?

Ειμαι στην τελευταίαν φασην νομίζω. Πάω να το ξεπεράσω! Γιέη!

7. Πάμε πίσω τρία χρόνια, τι συμβουλή θα σου έδινες?Ερμ... ‘ενι ξέρω. Τα τελευτάια 3 χρόνια εν έκαμα κανέναν τραγικό λάθος. Πρίν 10 ασπούμεν θα είχα διάφορες συμβουλες.

Ευχαριστώ Ποστ για τις πολύ ωραίες απαντήσεις!!

Ατε cheers και ας εν και με πορτοκάλι και κανέλα!

 Και γειά σου Πρασινάδα με τις ιδέες σου! 

Αίτια και αντιμετώπιση του Συνδρόμου Σειριακής Σπαστικής Κολλίτιδας

Κατά την κοινωνιολογική μελέτη της συμπεριφοράς των Κυπρίων σε χώρους όπου απαιτείται η δημιουργία σειράς αναμονής έχει παρατηρηθεί, όταν και εφόσον έχει ακολουθηθεί αυτό το σύστημα και δεν μπαίνει ο καθένας δεξιά αριστερά, το Σύνδρομο Σειριακής Σπαστικής Κολλίτιδας. Το σύνδρομο αποτελεί κοινωνιολογική και συμπεριφεριακή ειδική κατάσταση. Ο παθόντας φέρετε να στέκετε στην σειρά κολλητά, σε απόσταση αναπνοής ή πάνω στο άτομο το οποίο προηγείται από αυτόν. Αυτό οδηγεί σε δυσφορία και εκνευρισμό το άτομο το οποίο έχει να αντιμετωπίσει την εμφάνιση του φαινομένου.
Πολλές υποθέσεις έχουν γίνει για τα αίτια του Συνδρόμου αυτού. Καταρχήν φαίνεται πως ο παθόντας νομίζει ότι αν βυζακώσει και ποβαρεί πάνω στο άτομο που στέκεται μπροστά του προχωρά πιο γρήγορα. Αποκτά την αίσθηση ότι επιταχύνει την διαδικασία με το να υποβάλλει τον προπορευόμενο σε άγχος και σικκίρτισμα ώστε να ποφυσήσει και να καταλάβει ο ταμίας ή το άτομο που εξυπηρετεί ότι βιαζούμαστε και πρέπει να τελειώνει. Είναι η εκκίνηση δηλαδή μιας αλυσιδωτής αντίδρασης.  Ένα άλλο αίτιο είναι η έλλειψη του ορισμού του προσωπικού χώρου. Κάποια άτομα φαίνεται ότι έχουν μειωμένη αντίληψη του προσωπικού χώρου. Η έρευνα σε αυτό το πεδίο είναι σε πρώιμο στάδιο αλλά υπάρχουν ενδείξεις ότι το σημείο στον εγκέφαλο-πίσω που τον υποθάλαμο, δεξιά του νευρώνα Α254GW-έχει πάθει μετάλλαξη με αποτέλεσμα να υπολειτουργεί. Επίσης έχει υπονοηθεί από μέλη του επιστημονικού κόσμου ότι το Σύνδρομο Σειριακής Σπαστικής Κολλίτιδας απορρέει άμεσα από αυτή την μετάλλαξη. Άποψη που ενισχύεται από την παρατήρηση και αλληλοσυνδεδεμένων φαινομένων στα ίδιο άτομο, όπως ο κουτσομπολίστικος παροξυσμός, η ανακατωσούρα σε θέματα που δεν το αφορούν και η είσοδος σε χώρους και σπίτια χωρίς να ρωτήσει ή να τηλεφωνήσει πριν. Τέλος η εμφανιση του συνδρόμου μπορεί να οφείλεται και σε κοινωνιολογικό φαινόμενο της ανασφάλειας ότι μπορεί να χάσει την θέση του. Γενικά στην Κύπρο η σειρά ή η γραμμή αναμονής δεν είθισται να ακολουθείται εύκολα. Οπότε τα άτομα που μετέχουν σε αυτή να νιώθουν την απειλή ότι κάποιον θα τους γελάσει και θα μπει μπροστά τους-κάτι που γίνεται γενικά, ακόμα και σε χώρους που δεν το περιμενεις, όπως την γριά που σου γελά στην σειρά για να κοινωνήσεις-how very christian of her!
Οι τρόποι αντιμετώπισης του Συνδρόμου αυτού είναι απλοί και σχετικά εύκολα εφαρμόσιμοι.
1. Γυρνάς στο άτομο πίσω σου και κάνεις μια γκριμάτσα έτσι ! Διατηρείς την γκριμάτσα αυτή αναλλοίωτη για τουλάχιστον 5 δευτερόλεπτα.
2. Σφίγγεσαι και κλάνεις-αυτό με προυποθέσεις τι έχεις φάει.
3. Κάνεις απότομες κινήσεις ώστε να σου φεύγουν 2-3 αγκωνιές προς τα πίσω κάθε 15 δευτελόπτα.
4. Βγάζεις το σπαθί σου και κόφκεις την κεφαλή εκείνου που στέκεσαι πίσω σου. Οι άλλοι δεν θα τολμήσουν να σου κοντέψουν. Βγάζεις φωτογραφία το πτώμα και το κάνεις κονκάρδα που την βάζεις στην πλάτη σου με την λεζάντα "Αυτό έπαθε ο προηγούμενος που εποβαρούσε πάνω μου στην γραμμή"

Time Out #2 On my way to Athens!

Και που λέτε έτσι πρωί πρωί εβρέθηκα στο αεροδρόμιο της Λάρνακας για ένα ταξιδάκι για other than pleasure λογους στην Αθήνα! Έκαμα που την νύχτα το web check in και επέρασα μπροστά από όλους να αφήσω την αποσκευή μου, μεν δεις κάτι βλέμματα παιδί μου δολοφονικά οι συνταξιδιώτες μου, ερουθουνίζαν να τους προσέξω, εν εκάμναν στην άκρια να περάσω, του στυλ ""Είσαι έξυπνη εσύ και προσπερνάς μας?"
"Ναι ρε! είμαι έξυπνη, κάθουμε 3 λεπτά και κάμνω το σπίτι μου, και δεν καρτερώ σαν τον μαλακα στην σειρά ΑΣΠΟΥΜΕ!"
Αφού αφήνω την βαλίτσα μου-από θαύμα δεν έφαα καμιά χαμέ με τόσο μάτι πάνω μου-προχωρώ να μπω μέσα και ΤΙ ΑΝΤΙΚΡΥΖΩ! Ένα έργο τέχνης, κυπριακότατο βεβαίως. Τα αισθητήρια μου όργανα αρκέψαν τον χορό του Ζαλόγγου που την μαζεμένη τέχνη έτσι αναπάντεχα στο LCA International. Επειδή μία εικόνα ίσον χίλιες λέξεις (άρα 3 ίσον με 3000, μάντα γαλαντόμα είμαι α!) voila:

Εικόνα 1: Από κοντά το έκθεμα. Μετά την έκθεση του στο LCA International θα μεταφερθεί στο Λούβρο.

Εικόνα 2: Λίγα λόγια για τον καλλιτέχνη. Μη επιβεβαιωμένες φήμες λεν ότι είναι επίτιμος διδάκτορας στην Σχολή Καλών Τεχνών Τοσκάνης, Παρισιού και Βιέννης.

Εικόνα 3: Άποψη από μακρυά, σε αυτή φαίνεται πόσο προσθέτει στην όλη αισθητική του χώρου. Εν φαίνουνται είχε δεξιά και αριστερά φυρμένους-δεν αντέξαν το μεγαλείο.

Με τα λόγια δεν θα μπορούσα να περιγράψω το μεγαλείο αυτής της κακογουστιάς (ακόμα σηκώνουνται οι τρίχες μου).
Anyway  περνώ μέσα και φτάνω στον έλεγχο των αποσκευών και του metal detector. Καταπληκτικές φανταστικές εργαζόμενες του LCA International στέκονται με πολύ καλή διάθεση και σου λένε ευγενικότατα να βάλεις τα πραγματάκια σου στο καλάθι το μπλε. Μυρίζει λεμονανθούς και γιασεμί η ατμόσφαιρα, μικρές νεράιδες χορέυουν γύρω μας και το χαμόγελο των εργαζομένων αστράφτει.
"Φκάλε τα παπούτσια σου"
"Συγνώμη τι?" απαντώ επειδή εψιλοέχασκα
Νευριάζει και θωρεί με με ένα ύφος δολοφονικό σικκιτρισμένο
"Φκάλε τα παπούτσια σου, έχει τακκούνι"
"Οκ " λαλώ, εφοήθηκα, μπορεί να με βρίσκαν με κανένα τακούνι στον οισοφάγο, έδωσα και το σπαθί μου στο check in άσε.
"Θα μου δώσετε κάτι να φορέσω?"
"Τι να φορέσεις?" άρκεψε και έπαιζε το μμάτι της.
"Ε εννά πατώ χαμέ?"
"Εν έσhιει τίποτε να σου δώκω"
Μετά ακολούθησε μια συζήτηση του τύπου "εν τα φκάλλω, εννά τα φκάλεις" με εμένα να υποχωρώ.
Περνώ και που το metal detector, το οποίο παίζει εννοείται και καθώς έφτανα σε πολύ intimate καταστάσεις με μιαν που τες αστυνομικίνες που πριν 3 δευτερόλεπτα εχαχάνιζε και έδερνε έναν άλλο αστυνομικό που της εκόλλαν στο LCA International, με το μολυβούι το μαύρο που έτρεξε που την μια μεριά και κάτι μαλλιά ξανιστά, ρωτώ την:
"Καλά μα γιατί εν έχετε κανένα κάλυμμα για τα πόθκια και πρέπει να περπατώ ξυπόλυτη?"
"Έχουμε" λαλεί μου μετά το χούφτωμα σε όλα τα μέρη του σώματος-seriously πρέπει να το απαγορεύσουν τούτο το πράμα.
"Αφού ερώτησα και είπαν μου εν έχετε"
"Ε έπρεπε να μου πεις εμένα"
Επυριλλώσαν τα μάθκια μου και επετάχτηκε η φλέβα στο μέτωπο μου-εν με ξέρετε, αμαν πεταχτεί κείνη η φλέβα εν πολλά φοιτσιάρικο.
"ΚΑΛΑΝ ΚΟΡΗ ΜΟΥ ΤΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΜΩ ΠΟΥ ΤΟΥΤΗΝ ΤΗΝ ΜΕΡΚΑ. ΑΦΟΥ ΕΝ ΠΟΥ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΠΟΥ ΤΑ ΗΘΕΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΚΕΙΝΗ Η ΠΑΛΑΒΗ ΟΤΙ ΕΝ ΕΧΕΤΕ"
Ήρτε ο υπέυθυνος και είπεν μου οι άλλοι εν υπάλληλοι του LCA International ενώ τούτοι εν αστυνομικοί που τα καλά-no comment-και ότι εν μπορεί να μεταφέρει το παράπονο μου επειδή δεν είναι αρμόδιος. Γαμώ τες αρμοδιότητες σας δηλαδή.
Εχτύπησε το γκόγκ μες το μυαλό μου και εγίναν όλα κόκκινα της φωτιάς της πυρκαγιάς. Έπήρα την θέση του δράκου, του βόα (που εν της μόδας) και του σhιύλλου όλες σε μία και i killed bill, τον μη-αρμόδιο, την αστυνομικίνα, κείνον που εχαϊρεντίζετουν η αστυνομικίνα πριν μου αρκέψει τα χουφτώματα και την παλαβή που μου είπε να φκάλω τα παπούτσια μου. Τους άλλους άφηκα τους να ζήσουν μπας και μεταφέρει κανένας το παράπονο μου!

ps H απάντηση μου η αληθινή ήταν "Εν τjιαιν κουτουρού που εμπήκαμε στο μνημόνιο κύριε μου, εν μπορείτε να μεταφέρετε ένα παράπονο εν είσαστε αρμόδιος, εν τούτα που μας εφάαν"

Πήρα κοκκινα γιαλιά φίλε μου!

Εσκέφτουμουν παλιά την ζωή μου σαν γραμμή. Αρχή-μέση-τέλος, ευθεία γραμμή. Μία πορεία που ότι και να γίνει την ακολουθείς. Μετά αρχίσαν να διαφένονται τα σταυροδρόμια, τα διχάλια και οι εναλλαγές του τοπίου. Οπότε από μονοδιάστατη στον άξονα του χ έγινε δισδιάστη περιλαμβάνοντας και τον άξονα του ψ. Και μετά από την ανακάλυψη της δέυτερης διάστασης αρχίσαν οι καμπύλες και οι εφαπτομένες, οι ελλείψεις (κατόπιν διόρθωσης του φίλου μου του Jack!) και οι υπερβολές. Στη συνέχεια εχτός που δεξιά και αριστερά η γραμμή άρχισε να κινείται πάνω κάτω, πάνω και πιο πάνω, μεγάλη κλίση ή και μικρή, κάτω και άβυσσος! ανακάλυψα και την τρίτη διάσταση-του άξονα z.

Μ`αρέσει να σκέφτομαι την ζωή μου να έχει αρχή και απροδιόριστο τέλος. Επίσης την σκέφτομαι σαν τον δρόμο του roller coaster όπου εγώ με άλματα, και προσεχτικά βήματα ισορροπώ σαν αθλήτρια της ρυθμικής. Την σκέφτομαι σαν το screen saver του υπολογιστή, εκείνο το 3D pipes του Windows. Άμαν βάλεις και την επιλογή multiple βλέπεις και τις ζωές των άλλων που σε περιβάλλουν. Κλείνω τα μάτια και σκέφτουμε τες γραμμές που μπλέκουνται σφιχτά με την δική μου, άλλες που απλά διασταυρώνουνται, κάποιες ξεμπλέκονται και οδηγούνται με κλίση μακριά από την δική μου.

Μετά σκέφτουμε μια γραμμή-μάλλον μπλε, μπορεί και άλλο χρώμα αλλά προτιμώ μπλε-που κάπου βολοδέρνει εκεί έξω, σε κάποια απομακρυσμένα πλέγματα και κάποια μέρα θα διασταυρωθεί με τη δική μου, και μετά θα μπλεχτεί με τη δική μου ως το τέλος. Μπορεί να είναι μπλεγμένη με κάποιαν άλλη γραμμή-λαθεμένα-μπορεί να βιώνει ένα ελάχιστο στην καμπύλη ή ένα εξαιρετικό μέγιστο, μπορεί να είναι απλά στην επόμενη στροφή μου. Μπορεί να έχει ήδη διασταυρωθεί, μπορεί να περιμένει σε παράλληλη διάταξη να κάνω εγώ την στροφή επιτέλους όταν θα είναι η ώρα που πρέπει. Μπορεί σε ένα σπίτι φιλικό, μπορεί σε κάποιο πάρτυ, μπορεί στον χορό, μπορεί όπου να ναι, μπορεί και πιο μετά!

 υγ. Ακούγοντας το τραγούδι αυτό μες το αυτοκίνητο σε έναν αγροτικό δρόμο που βλέπεις από μακρυά την Λεμεσό και φωνάζοντας τα λόγια δυνατά! Κάθε λέξη θα μπορούσε να είναι δική μου!

Οι περιπέτειες των Beatrix και Peggy #3 Το άτομο μου

H Peggy είναι το άτομο μου! Όπως είπε και η Meredith στην Christina. H Peggy δεν χρειάζεται να με καταλάβει, δεν χρειάζεται να ξέρει γιατί κάνω κάτι, με στηρίζει. Στο έτσι, πλάτες, ώμους, χέρια, βάζει ότι χρειάζεται. Ξεσηκώνεται καμιά φορά όταν πιστεύει ότι κάτι δεν με τιμά, να μου πει να κόψω τες μαλακίες. Ξέρει να σιωπά όταν πρέπει. Ξέρει ότι είμαστε γενικά πολύ διαφορετικά άτομα, αλλά στον πυρήνα ίδια. Της μιλώ όταν έχει ξυπνήσει και εγώ ετοιμάζομαι να σχολάσω, της μιλώ όταν ετοιμάζομαι να κοιμηθώ και εκείνη πάει σπίτι ή είναι ακόμα γραφείο. Η Peggy μένει πολύ μακριά. H Peggy ξέρει να μην με παρηγορεί όταν κλαίω, αλλά να το εκλογικεύει.

Την τελευταία φορά που ήρθε η Peggy στην Λευκωσία πήγαμε για καφέ-μαζεύτηκαμε η τετράδα των σπουδών-χωρίς τους συζύγους οι έχοντες-από τα σπάνια. Και ήμασταν ξανά 20-21 χρονών, γελοία άτομα σχεδόν 30 να γελούν. Μοιραστήκαμε και πάλι οι τέσσερις το φαγητό μας, όπως παλιά. Έφυγαν τα "αγόρια" και εμείς τρυπώσαμε με το αυτοκίνητο σε ένα parking και αλλάξαμε ρούχα χαχανίζοντας. Βάλαμε τα τακούνια και βαφτήκαμε στο καθρεφτάκι. Σταθήκαμε στο μπαρ παρακολουθώντας τον λατρεμένο μας να τραγουδά σε λίγα μέτρα απόσταση. Μας κέρασαν ποτά δύο κανακάρηδες. Η Peggy χαμογέλασε την έβλεπαν σαλιαρίζοντας-the pretty brainiac she is. Χορεύαμε και γελούσαμε. Αγγαλιαζόμασταν και τραγουδούσαμε. Και έπινα, έπινε, έπινα, έπινα, έπινα, έπινε.
Παραπατούσα και με περιμάζεψε. Βγήκαμε τρεκλίζοντας και τραγουδούσαμε το άσμα που μας άρεσε πάντα πιο πολύ. Της έδωσα τα κλειδιά και τραγουδούσα το "baby you can drive my car-yes im gonna be a star" σε χορευτική παντομίμα.
"Πρόσεχε ρε υπέρλαμπρο άστρο" είπε μου αλλά εν έφτασε, έππεσα πάνω σε ένα αυτοκίνητο.Τα μάθκια μου ετρέχαν που το γέλιο.
Εμπήκαμε κακήν κακώς μες το αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε για το σπίτι.
"Σταμάτα και εννά τα φκάλω ούλλα" εφώναξα και εφκήκε αμέσως που τον δρόμο. Ανοίγω την πόρτα, περιμένω περιμένω περιμένω τίποτε.
"Θέλεις βοήθεια?" λέει και γελα "μια γροθιά στο στομάχι να ξεράσεις μιαν και έξω?"
Εγελούσαμε και εμιλούσαμε, παρκαρισμένες στην άκρια του δρόμου.
Αρέσκει μου που είμαι μόνη μου-και μένα, εν θέλω να περνούν έτσι τα χρόνια-μακάρι να είμασταν στην ίδια χώρα-εν μπορώ να συμβιβαστώ ακόμα με κανέναν-ευχαριστώ για όλα-ευχαριστώ και εγώ. Εν θα ξεχάσω τότε που χώρισα-ούτε τότε που χώρισα εγώ. Μάνα μου μάνα μου και είπε μου έτσι και είπα του γιουβέτσι-ΕΙΠΕ ΣΟΥ ΕΤΣΙ? OMG-ναι, εν καλο?-ε μα ξέρω? Κάτι παπούτσια μπλε-κόρη μου μπλε και συ-ε ξεκόλλα επιτέλους με το μπλε εν της μόδας. Στην eurovision? Ναι ναι θυμάσε, ναι που εκάμναμε την χορογραφία και αντίναξες μου την και ετρέχαν τα γιαίματα-θέλω να πάω για χορό τωρά-ναι βαστούν σε τα πόθκια σου για χορό τάχα? -Σύντομη (μπορεί και εκτενής) αναφορά στον Harry Potter- Ποιός Edward παιδί μου ξενέρωτος-σαν τον Eric εν έχει. Να κάτσουμε να δούμε το OC επεθύμησα-που ώρα να θωρούμε με τες ώρες κολλητά επεισόδια ρε κορίτσι-δαμέ εν είμαστε καν στην ίδια ήπειρο. Και πόσο κόλλημα με τον Barney-ilike-true story? legendary!
Και εσταμάτησε το περιπολικό.
"Τι κάμνετε δαμέ κοπέλλες?"
"Θέλει να κάμει εμετό-τίποτε εν γίνεται, ούτε δέχετε να την ππουνιάρω"
Ο αστυνομικός εγέλασε, μετά εμένα ήρτε μου και έπνασα. Εφύαμε και επήαμε σπίτι-σπίτι μου.
Και την ώρα που εξαπλώσαμε και έπαιρνε με ο ύπνος....
"Εννά πάμε Κούβα για το στοίχημα ένναιν?"
"Ναι, αλλά μάλλον εννά χάσω
"Εν έσhιει chance"

Είδα μέσα στη βουή

Είμαι δεκαέξι χρονών και μες το σκοτάδι μυρίζει λεμόνι και σαπούνι. Έτσι ψαχουλεφτά βρίσκω τα δάκτυλα του τα μακριά και μπλέκονται στα δικά μου σφιχτά. Και γράφω του ποιήματα, και λέξεις, και αφιερώσεις, ζωγραφίζω τον στα τετράδια μου. Κείνος εν παράξενος, διαφορετικός, φατσάρει μου κενός, και μετά εκπλήσσει με, και μετά ξανά κενός, και μετά ξανά εκπλήσσει με. Θωρεί με μες τα μάθκια με έκπληξη, σάννα μεν πιστεύκει ότι θέλει με εμένα, ότι θέλω τον εγώ, ότι μπορεί να θέλουμε ο ένας τον άλλο. Φέφκει μακριά μου κοντοκουρεμένος και κλαίει και γω θωρώ τον που κλαίει μες τα χακκί του. Φέφκω μακριά του σε άλλες χώρες και εν αφόρητο. Εν ο άντρας μου, εν ο ένας, εν εκείνος, που με πουλά και με γοράζει. Που μ'αγαπά βαθιά, χωρίς να το ξέρω. Στέλλουμε γράμματα, παραδοσιακά και παλιομοδίτικα. Μιλούμε, γελούμε, φιλιά, χωρίζουμε, μαλλώνουμε, σκοτωνούμαστε, δαγκώνουμε ο ένας τον άλλο με τα δόντια τα δηλητηριώδη, αφήνουμε τα κουφάρια μας πίσω, όπως τα φίδια πέφτουν τα δέρματα μας και ξαναγενιούμαστε και μετά ξανά που την αρχή. Και περνούν τα χρόνια, και κοιμούμαστε αγκαλιά, και ξέρω τον ρυθμό της ανάσας του την ώρα που τον παίρνει ο ύπνος έστω κι αν είμαστε άσπρο και μαύρο, και κάμνουμεν τα ούλλα γκρίζα. Αφήνουμε τα κουφάρια μας ποτζιεί ποδά, κάθε φορά χάνουμε το χρώμα μας. Μετά δαγκώνουμε ο ένας τον άλλο πιο βαθιά μέχρι αίμα να βγει μπροστά μας, και λες και ηδονιζούμαστε που το κόκκινο, λίγο χρώμα, λίγο κόκκινο στο γκρίζο. Και μετά αγκαλιαζούμαστε σφιχτά και κλαίμε και γελούμε. Και παρακαλώ τον, παρακαλώ τον να τα δει, τούτα τα δέρματα μας που εχάσαμε τόσα χρόνια, να μεν χάσουμε άλλα, αλλά κλείει τα μάθκια του και μπήει τα δόντια μου πας το σβέρκο μου και ρουφά. Και οι ζωές μας που μόνες τους εν λαμπερές, που τα δεκαέξι στα εικοσιέξι, πολύχρωμες, και στον συνδυασμό μας σβήνουν και χάνουντε.
Μια νύχτα μες το σπίτι αφήνω τον που την αγκαλιά μου και θωρώ τον που σέρνεται χαμέ, το μάθκια του τα πεθαμένα, το δέρμα του γκρίζο, γονατίζω και γω. Θωρώ τα χέρια μου γκρίζα, οι δυνάμεις μου χαμένες, εν μπορώ να σταθώ.
"φύε" ψιθυρίζω του, "φύε, φυέ φύε" πιο δυνατά κάθε φορά. "Αγαπώ σε αλλά φύε, αν μείνεις δαμέ θα πεθάνουμε μιαν τζιαι έξω"
Εν έφυε, εχαμογέλασε μου και είπε μου να παρετήσω τες πελλάρες.
Τα μάθκια μου επαρανοήσαν, άρκεψα και δάγκωνα τα χέρια μου, τα πόθκια μου με λυγμούς, να με πεθάνω, να με δηλητηριάσω, κείνος επροσπάθησε να με σταματήσει αλλά εν είχε δύναμη να συρθεί αρκετά γρήγορα κοντά μου. Και έχασα τες αισθήσεις μου. Εξύπνησα επέταξα το κουφάρι μου και άφηκα τον, γκρίζο, γιαιματωμένο, να με φωνάζει και να κλαίει "Εν θα ζήσω".

Πέρασαν σχεδόν δύο χρόνια. Και είδα την φιγούρα του που πίσω, μες τον κόσμο, και εμύριζε λεμόνι και σαπούνι, και επέταξε το κουφάρι του και κείνος. Και θυμήθηκα τες ανάσες του την ώρα που τον έπαιρνε ο ύπνος. Δεν μας συγχωρώ

#3.4 Flames to dust, lovers to friends

Όχι ένα κομμάτι του "dating process" επακριβώς! Μένει στην κατηγορία αυτή για χάριν της ιστορίας! :P

Διαδικασία αξιολόγησης νέου προσώπου:
1. Έλξη
2. Eye contact
3. Συζήτηση
4. Κατάταξη: φίλος ή ερωτικό ενδιαφέρον
5-1. Ερωτικό ενδιαφέρον: αναζήτηση πληροφοριών
6-1. Ανταλλαγή πληροφορίων
7-1. Επιβεβαίωση ή όχι της έλξης
8-1. Ραντεβού και επακόλουθα ή όχι

5-2 Φίλος: ξεκαθάρισμα ότι πρόκειται για φιλία
6-2: Ανταλλαγή πληροφοριών
7-2: Εμβάθυνση της φιλίας ή όχι
8-2: Θέση στην ζωή μου ή όχι

Entering Daniel
$%^&^($#%#$%^&&*&$@!$%%
The system is down!

Ήταν το τέλιο πείραμα, μπορώ να είμαι ψυχρά με κάποιον άντρα? Να μην δεθώ, να μην νοιαστώ, να μην θέλω κάτι παραπάνω? Απάντηση: ΟΧΙ. Ήταν ο φίλος που με έβγαλε από την παγωμάρα, τικ τικ τικ εσπάσαν τα κρυσταλλάκια και έγινα από χιονάνθρωπος άνθρωπος και μπλα μπλα μπλα εξαναείπαμεν τα!
Ήνταλως γίνεται από τα επακόλουθα του 8-1 να βρεθούμε στο φιλικό είναι ένα πράμα ανεξήγητο. Η πιο άκυρη σχέση μου μέχρι τώρα, ανάποδη. Ακυρώνει όλες τις διαδικασίες που ακολουθώ, όλο το λογισμικό του εγκεφάλου μου εκράσhιαρε και μιλούμε φιλικά εν ξέρω γιατί. Ρε άνθρωπε μου φύε!
Έγινε και οικείος πλέον, έμαθε με, τα χούγια μου, ε έχει τόοοοοοοσο καιρό (παραπάνω από ότι αναφέρεται στο παρόν μπλόγκ)! 

Και που λέτε είμαστε φίλοι με τον Daniel! "Κανονικοί" φίλοι! Εμιλήσαμε και για την φιλενάδα του (shocker)!

Προηγούνται: #3.3

Μεν μου διάς σημασία

Τι σημασία έχει αν δουλεύω μέρα νύχτα; Τι σημασία έχει αν βγάζει η εταιρεία χρήματα; Τι σημασία έχει αν εφώναξε ο πελάτης; Τι σημασία έχει να τελιώσει η λίστα με τα pending; Τι σημασία έχει αν εφώναξα παραπάνω από ότι έπρεπε; Τι σημασία έχει αν με είδε στραβά ο boss; Τι σημασία έχει η συνάδελφος που χαμογελά ευγενικά και ξέρεις ότι μπορεί να σου την φέρει; Τι σημασία έχει που σου την έφερε; Τι σημασία έχει;
Τι σημασία έχει αν με θέλει; Τι σημασία έχει αν δεν με θέλει; Τι σημασία έχει αν με πιάνει τηλέφωνο; Τι σημασία έχει κάποιος; Τι σημασία έχουν όλοι; Τι σημασία έχει τι θέλουν; Τι σημασία έχει να πάω κάπου; Τι σημασία έχει να εύρω την αγάπη; Τι σημασία έχει η αγάπη; Τι σημασία έχει μια σχέση; Τι σημασία έχει το σεξ; Τι σημασία έχει να αναλώνω την ώρα μου σε τούτα; Τι σημασία έχει να περνά ο καιρός και να τα αναζητώ; Τι σημασία έχει η ώρα μου;
Τι σημασία έχει να συζητάς με κάποιους; Τι σημασία έχει να πας για ποτό; Τι σημασία έχει ένας καφές όπου τα λεγόμενα σε αφήνουν αδιάφορη; Τι σημασία έχει να βλέπεις κάποιον να μιλά και να παρατηρείς τα χείλη του που κινούνται χωρίς να δίνεις σημασία; Τι σημασία έχει αν τον πληγώνεις; Τι σημασία έχει αν είσαι ξεκάθαρη πάντα αφού όλοι κάνουν και πιστεύουν αυτά που θέλουν; Τι σημασία έχει να είσαι ξεκάθαρη; Τι σημασία έχει να μην παίζεις παιχνίδια; Τι σημασία έχει αν όλοι παίζουν παιχνίδια και θεωρούν ότι και εσύ κάνεις το ίδιο;
Τι σημασία έχει ποιά είμαι; Τι σημασία έχει που είμαι; Τι σημασία έχει τι κάμνω; Τι σημασία έχει τι γράφω δαμέ τωρά; Τι σημασία έχει η πραγματικότητα; Τι σημασία έχει τι νιώθω; Τι σημασία έχει να νιώθω; Νιώθω; Τι σημασία έχει που πάω; Τι σημασία έχει τι θέλω; Τι σημασία έχει να θέλω; Θέλω;
Τι σημασία έχει το χρώμα; Τι σημασία έχει η εικόνα; Τι σημασία έχουν οι αριθμοί; Τι σημασία έχουν τα γράμματα; Τι σημασία έχει; Τι; Τι; Τι;
                                                                                                                                     

Εν θέλω να τα μηδενίζω ούλλα αλλά μηδενίζουνται που μόνα τους
Μεν μου διάς σημασία εννά μου περάσει