Έχω αναλάβει πλήρως τον ρόλο της hot single mum. Ναι, ναι, εννα μου πείτε κόρη μου πνάσε που νομίζεις οτι είσαι και χοτ κ διατυμπανίζεις το. Ασπούμε οκ, αντικειμενικα από αυτά που βλέπω στο περιβάλλον μου αντικειμενικά για μια 40άρα κυπραία μάνα εν δύσκολα τα πράματα. Ασπούμε ότι ειμαι η μονοφθαλμη μέσα στες τυφλές επδ ξέρω γω παρά-επάστηνα που το διαζύγιο κ έχω τα γονίδια του πλούσιου μαλλιού. Η μονοφθαλμοσύνη μου φυσικά μπορεί να ισχύει για τες λαικές περιοχές που ζιούμε, κ οχι σε πιο ππόσh σχολεία που εν όλες γραμμωμενες με τα κολάν και τες μαλλουρες και τα μπότοξ. Οπότε εκεί θα ήμουν στες τυφλές. Οου γουέλ.
Πάμε με το στάτους αυτό σε παιδικό πάρτυ. Μπαίνουμε μέσα, χαιρετουρες, βαλλω στα παιδάκια μου κλάτσες, παραγγέλω τον καφέ μου, βρίσκω τες μαμάδες που θέλω να μιλήσω για να μάθω πληροφορίες που ξέρουν πάντα τα πάντα. Τα πάρτις εν ευκαιρεία να ενημερωθείς, μαθαίνεις πράματα για το παιδί σου που δεν τα σκέφτηκες και πώς την βλέπουν οι υπόλοιποι. Ποτζιεί ποδά, συγκόφκω αγορίνο μόνον του με παιδί που με συγκοφκει. Δεν ειναι συμμαθητής το παιδάκι άρα μάλλον ανήκει στο οικογενειακό περιβάλλον του πάρτυ. Οκ δεν ξέρουμε αν εν σιγκλ αν δεν ειναι σινγκλ, βάρτε τες βέρες σας ρε παιθκιά να ξέρουμε τι κάνουμε. Δεν ανταποκρινούμαστε με θέρμη, που ξέρω ποιος ειναι. Τελειώνει το παρτυ χαμογελά μου πριν φύω και είμαι κάπως οκ κιουτ.
Περνά ο καιρός, βρεθούμαστε σε μάζωξη του σχολείου. Όπως μπαίνω μέσα και ψάχνω να βρω γνωστούς πέφτει ο βλέμμα μου πάνω του. Χαμογελά μου, χαμογελώ κ γω πισω. Τι γυρεύκει πάλε δαμέ τουτος ο άγνωστος; Που κολλα αφού το παιδί του ξέρω γω εν πιο μικρό απο αυτά του δημοτικού. Προσεχτικά, αφού χωρισμένη εστί, οι ταπέλες και τα στερεότυπα της κοινωνίας εν εύκολα να σου κολλήσουν αν δεν προσέχεις, προσπαθω να καταλάβω ποιος ειναι. Μεν αρκέψετε λαλούς έτσι κ αλλιώς και τι σε κόφτει τι να πει ο κοσμος, κοφτει με. Κοφτει με πρωτίστως επδ εχω παιδιά και δεν θέλω ποτέ να βρεθούν σε άβολη θέση να τους πουν το α β γ για την μανα τους-έστω κ αν ξέρω οτι πάντα κάτι θα ειπωθεί ξερω ξέρω ξέρω το. Κι επειδή το κουτσομπολιό πάει σύννεφο, ιδίως το κακεντρεχές κουτσομπολιό, προτιμώ να μεν διώ αφορμές, έστω κ αν δεν κανω κατι κακό. Επίσης αυτα που θεωρώ εγω οκ συνήθως ενναιν, δυσκολευκουμε να καταλαβω που εν η γραμμη του αποδεκτου/μη αποδεκτου της κυπριακής κοινωνίας. Αρα εν το ρισκαρουμε. Κ έτσι καταλήγουμε να γραφουμε τύπου ανώνυμα, οτι πελλαρα μας κατεβεί στο ιντερνετ για να μεν κανουμε εκρηξη εσωτερική και να τρέχει ο εγκεφαλος μας απο τα αυτιά χαμέ πλιτς πλατς. οκ παράκαμα το οκ οκ οκ.
Ο τυπος κανονικά ματάκια, χαμογελάκια, φλεξάκια μπρατσάκια εκείνο το πρωινό της Κυριακής. Προσεχτικά προσεχτικότατα δικλίζω να τον δω που έρκεται κ στέκεται δίπλα μου στο ιδιο γκρουπ γονιών. Τσιεκκαρω, βέρα δεν φορεί οκ. Συνεχιζω να στέκουμαι τζιαμέ μεν την χάρη του αγγουρκού του χωραφκιού, κ να χαμογελώ σαν την μαγκωμένη από εγκεφαλικό. Μετά-δοξασοι ο θεός-με φώναξε το παιδί μου να παω κ θελει με. Έτρεξα. Καθώς ασχολούμουν με το τέκνο μου, διώ πάνω στην μάμα που είχε κάνει το πάρτυ που είπαμε πιο πάνω. Ανοίγω το στόμα μου κ λέω:
-Τώρα θυμηθήκα που ξέρω αυτόν τον τυπο με το Χ μπλουζάκι, εν ηταν και στα γενέθλια του γιού σου;
Θωρεί με, και λαλεί μου αυτολεξεί:
-Εχει νεογέννητο, η γεναίκα του μόλις εποσαράντωσε.
Αυτό.
Επρεπε να βουρήσουμε να του βάλουμε ταπέλα "ΔΕΣΜΕΥΜΕΝΟΣ ΜΗΝ ΑΓΓΙΖΕΤΕ", μπας και ξέρω κ γω, σαν σειρήνα και απελπισμενη γεναίκα χωρίς όρια, απομονώσω τον καπου, ξεμυαλίσω τον και παρασύρω τον μακρυά από την ενάρετη ζωή του και την λεχώνα γεναίκα του.
Φκάλλω το σπαθί μου, τραβώ του το 4ο του δάκτυλο κ χαράσσω το γυρώ γυρώ ξανά και ξανά ώσπου να φανουν τα κόκκαλα του. Δείχνω της το.
"ΒΟΥ Α ΛΑ, τωρά ξέρουμε ούλλοι κ δεν παρεξηγούμεν αν μας θωρεί σαν τον λυσιασμένο ενώ η γεναίκα του ακόμα στάσσει γιαίματα της γέννας"
