19/11/19

Ο τοκετός 2

Ο τοκετός δεν χρειάζεται να είναι ένα πράμα χτιτζιόν!

Ζήτω!!!

Βάσει της εμπειρίας μου με την κόρη, όσο περνούσε ο καιρός κ κοντεύκαν οι μέρες παραπάνω με κρατούσε ο πανικός. Έκανα συσπάσεις καμπόσες μέρες κ όταν εκοντέψαν αρκετά και μου είπε η γιατρός "έλα κλινική κ γεννάς" έκατσα πας το κρεβάτι κ έκλαια. Για πολλή ώρα. Με αναφυλητά. Τύπου "δεν θέλω δεν θέλω δεν θέλω". Ότι κ να έλεγε ο Φιτζ του απαντούσα αρνητικά, ώσπου κ του είπα "εσύ δεν το πέρασες κ δεν ξέρεις". Που εν η αλήθεια. Μέχρι να πάμε στη γιατρό, σταματήσαν οι συσπάσεις. Το μπλόκαρα μου ειπε. Της είπα οτι φοβάμαι πολύ.

Περάσαν 3 μέρες-κ η μέρα μου-χωρίς ένδειξη τοκετού. Πήγα να με δει η γιατρός κ πάλι. Χαλαρά μου είπε αν δεν γεννήσω μέχρι παρασκευή να πάω-τη παρασκευή-το πρωί να κάνουμε πρόκληση. Με έλεξε-είχα διαστολή, αλλά δεν είναι περίεργο να έχεις κάποια διαστολή πριν να γεννήσεις. "Ατε κάνε κ ένα μόνιτορ" λέει. "Να σου πω με περιμενει η αδερφή μου εδώ πιο κάτω να πιούμε καφέ, να πάω έτσι στα γρήγορα κ να πάω μετά για μόνιτορ?" "Ναι καλό" λέει. Η ώρα ήταν 10

Μίλησα με τον Φιτζ που περίμενε έγκριση απο μένα να ξεκινήσει μια δουλειά που θα του έπαιρνε μερικές ώρες κ δεν θα τον έβρισκα μέχρι να τελειώσει. "Κάνε δουλειά σου" του είπα, "θα το πάρουμε ως την Παρασκεύη". Πήγα βρήκα την αδερφή μου έκατσα στον καφέ. Σε μια φάση νιώθω να πληθαίνουν οι συσπασεις. Πάω στην κλινική-η ώρα ήταν 11-περιμένω μια ολόκληρη ώρα να ελευθερωθεί μόνιτορ-οι συσπάσεις σίγουρα είχαν πολλύνει. Στις 12 μπήκα μόνιτορ. Στις 12:45 μου είπαν γεννάς πήγαινε πιάσε δωμάτιο. Η ώρα 1 ήμουν στο δωμάτιο. Δεν είχε κανένα κοντά, δεν μπορούσα να βρω τον Φιτζ, η μάνα μου πήρε το αυτοκίνητο σέρβις, η αδερφή μου εχει βρέφος, η πεθερά ανάλαβε να συνάξει την κόρη απο το σχολείο κ με ρωτά η νοσοκόμα "να φέρετε τα πράγματα σας;" Εμμμ να τα φέρουμε, αλλά ποιοι να τα φέρουν.

Μην πολυλογώ, ετοιμάστηκα, έστελνα του Φιτζ μηνύματα τύπου:

"έπιασα δωμάτιο, αριθμόςΧΧΧ"
"κατεβαίνω μαιευτήριο"
"βάζω επισκληρήδιο"

Κάπου εκεί ήρθε κ ο Φιτζ.

Στο μαιευτήριο δε ένα πάρτυ. Χαχανίζαμε όλοι, λίγο το στρες, λίγο το τι γίνεται γιατί προχωρά έτσι γρήγορα, λίγο η γιατρός μου, λίγο η μαία, λίγο η μουσική, μια ωραία ατμόσφαιρα ήμασταν. Ήρτε κ ο παιδίατρος κ κάναν όλοι χάζια. Σε μια φάση έσπρωξα 5 φορές κ προσγειώθηκε ο γιος μου στο στήθος μου. Η ώρα ήταν 4 το απόγευμα. Δεν έκλαια τούτη τη φορά. Ήμουν εκστασιασμένη από την χαρά μου. Ο Φιτζ έβαλε το τραγούδι που διάλεξα για αυτή την γέννα κ τραγουδούσε ο αναισθησιολόγος. Ο γιος μου παούριζε-επδ το κλάμα πάνω από κάποια ντεσιμπέλ εν θεωρείται κλάμα, θεωρείται παουρκά. Ο Φιτζ εφκαλε φανέλες να κάμει σκιν-το-σκιν. Αυτή τη φορά εν είχα επιπλοκές κ δεν κοιμήθηκα αμέσως μετά για να σταματήσουν τες αιμορραγίες οπότε τους ζήτησα να μου δείξουν τον πλακούντα μου-εν πολλύ πράμα!!

Ντύσαν μου τον γιο μου κ τον πήραν στον εκθετικό χώρο για να συγκινηθούν όλοι οι συγγενείς-δλδ η μαμα μου κ η γιαγιά μου, οι μόνοι που προλάβαν να έρτουν.

Μόλις πήγαμε στο δωμάτιο κ ένιωσα τα πόδια μου μπορούσα να τα λυγήσω ήρθε κ η κόρη μου, στην αρχή τρομαξε από τα σωληνάκια που είχα. Μετά καταλήξαμε να χορεύει κ να τραγουδά. Γενικα η όλη μέρα ήταν ωραία. Δεν πρόλαβα να τρομάξω επδ όλα έγιναν γρήγορα.

Ο γιος σήκωνε την κλινική με το κλάμα του, το οποίο παραμένει πολύ δυνατό κ σηκώνει κ την γειτονιά τον ένα μήνα που πέρασε από τότε που γεννήθηκε!

Με έτσι γέννα κάμνω αλλό 5 κοπελλούθκια-ντάξει σχήμα λόγου :)