28/7/17

Μια απελπισία

Επεράσαν πολλές μέρες και πολλά συμβάντα.

Πέρασε και η 20η Ιουλίου. Άφησε μου πρωτόγνωρες σκέψεις και προβληματισμούς. Είδα και κάτι βίντεο, που τα ποστάραν για πρώτη φορά οι Τούρκοι. Με μωρά να βουρούν να προυπαντήσουν τους Τούρκους στρατιώτες. Πολλά περίεργο. Βλέπεις και κάτι σχόλια στο φβ. Για τους Τούρκους που εσφάξαν και τι μας εκάμαν και τι κακό και δεν ξεχνώ και δεν συγχωρώ. Ύστερα το ίδιο άτομο γράφει για τους  πρόσφυγες ότι έπρεπε να βυθίσουν την βάρκα που ήρτα στον Πωμό. Εϊναι να αναρωθκιέσαι. Άμαν ο ίδιος εν λυπάται κάποιους που περνούν εν ξέρω πόσες φορές χειρότερη κατάσταση, γιατί έχει την απαίτηση να τον λυπηθεί εκείνον κάποιος. Δυστυχώς ή ευτυχώς εγώ εμεγάλωσα σε μιαν οικογένεια πάρα τζιει που το δεξιά. Τζιαι ξέρω και ποιοι εν οι δολοφόνοι. Τζιαί ξέρω τζιαι που εν θαμμένοι αγνοούμενοι πριν το `74. Τζιαι αηδίασα και τους μεν και τους δε. Εγώ εν θέλω να είμαι ούτε ελληνίδα, ούτε τουρκισσα, ούτε κυπραία εν θέλω να είμαι σε κανένα σύνολο που να με συνταυτίζει με τούτους ούλλους τους αμπάλατους.

Ύστερα ήρτε και το θέμα του δημόσιου θηλασμού. Να έχουν όλοι άποψη για το αν θα φκάλει το βυζί μια γυναίκα να ταίσει το κοπελλούι της. Να έχει ο καθένας άποψη για το πως θα ταίσει η κάθεμια το κοπελλούι της. Θέλει να το φκάλει ασ το φκάλει. Το πρόβλημα σου ποιον είναι; Μεν θωρείς. Όποιος άντρας ενοχλείτε να μεν θωρεί τσόντες και να κόψει τα οιδιπόδεια και τες φαντασιώσεις με την μάμμα του. Όποια γυναίκα ενοχλείτε είτε ανασφαλής γυναίκα και ζηλεύκει αν θωρεί ο άντρας της είναι είτε ανασφαλής μάνα. Ευρωπαίοι όλοι τάχα.

Ο καθένας αννοίει το στόμα του, γράφει, κάνουν του 2-3 λάικ και αποκτά υπόσταση, άποψη και δικαιούτε να την πει. Να την επιβάλει. Μαγκούθκια ούλλα του φβ. Μια τραγική κοινωνία. Μοίρα που είχα και γω να έχω παρόμοιο dna με τούτους ούλλους τους χώρκατους σε τούτο το όμορφο νησί. Κατά τα άλλα θέλουμε να διατηρήσουμε και την ταυτότητα μας. Εγώ λέω να την χασουμε και να ξιλιφτείτε ούλλοι.

Πρέπει να πείσω την κόρη να πάει να μείνει στο εξωτερικό.