19/3/18

Μετά συζύγου κ τέκνου

Από τα θέματα που με βασανίζει τον τελευταίο διάστημα είναι η σχέση μου μετο σύζυγο λόγω του τέκνου.

Γενικά η συμβουλή είναι ασπούμε, χρειάζεται κ το ζευγάρι χρόνο. Πρέπει το ζευγάρι να βρίσκει χρόνο. Πρέπει να κάνουμε σεξ. Πρέπει να πηγαίνουμε έξω μαζί. Και τα λοιπά και τα λοιπά.

Προσπαθώ.

Αλλά δεδομένων των συνθηκών μας είναι εξαιρετικά δύσκολο. Δηλαδή τελευταία φορά που βγήκαμε οι δύο μας εν θυμούμαι πότε είναι. Μπορεί πριν τα Χριστούγεννα.

Το σεξ άλλαξε επίσης. Εννοείται, και όρεξη να σου έρτει είσαι τόσο κουρασμένος/η που δεν σώννεις να ταράξεις το δακτυλούι σου. Κ στο τέλος μιας καθημερινής το μόνο που θέλεις να κάμεις είναι μπάνιο και ύπνο.

Επίσης αλλάξαν και τα πράματα που εκτιμώ στον σύζυγο μου. Δηλαδή, παλιά θα ήταν ρομαντικό να μου φέρει φκιόρα. Τώρα ρομαντικό είναι να αλλάξει το παννί του μωρού το πρωί. Και το πιο σέξυ πράμα στο κόσμο είναι πλέον το να αγκαλιάζει το μωρό, να την βλέπει με λατρεία, να της αφιερώνει τραγούδια και να παίζουν μαζί. Αλλάξαν τα πάντα.

Σκέφτουμαι συνέχεια αν κάνω κάτι λάθος στη σχέση μας. Αλλά έστω κ χωρίς ιδιαίτερο σεξ, χωρίς ιδιαίτερο χρόνο μαζί, χωρίς να μπορούμε να μιλήσουμε τα πάντα, νιώθω πιο κοντά του από ότι ποτέ. Νιώθω ότι το να φροντίζουμε αυτό το μικρό παιδάκι, που θα αφήσουμε πίσω σαν κληρονομιά στον κόσμο όταν τον αποχαιρετήσουμε, είναι το πιο σημαντικό πράμα, αυτό που μας έφερε όσο πιο κοντά  θα μπορούσαμε να έρθουμε. Ότι είμαστε πλέον ένα. Και αυτά τα χρόνια, αυτό είναι το ζητούμενο. Να μεγαλώσουμε ένα άτομο όσο καλύτερα μπορούμε, όσο πιο ισορροπημένα, να του δώσουμε ότι εφόδιο υλικό και ψυχικό. Φροντίζοντας το μωρό μας, φροντίζουμε έμμεσα ο ένας τον άλλο. Κάνοντας πράγματα μαζί για το μωρό μας, ερχόμαστε τόσο κοντά.

Και σαν προέκταση του τρόπου που νιώθω πλέον για τον σύζυγο μου, έρχομαι και σκέφτομαι. Η σχέση μας, αυτή η σχέση που άλλαξε, τώρα ειναι σε μικρή παύση. Ναι μεν είναι ζωντανή, επειδή σέβεται αυτά που λέω, και σέβομαι αυτά που λέει, κρατούμε κοινή πολιτική και παλεύουμε για τα ίδια πράματα. Απλά δεν έχουμε άλλο χρόνο. Αν  τώρα χαλάσει αυτή η σχέση, τότε ίσως δεν ήταν η κατάλληλη; Αν ο άντρας ή η γυναίκα δεν αντιλαμβάνεται ότι τώρα αυτό είναι το πρωταρχικό θέμα, το παιδί, και αντιδρά στο ότι δεν υπάρχει χρόνος για το "Εμείς"-όπως το ξέραμε πριν φέρουμε ένα άτομο στον κοσμο, τότε ίσως καλύτερα να μην το κάναμε κ καθόλου; Τώρα που μας χρειάζεται; Τώρα που την βλέπουμε λίγες ώρες την μέρα; Αυτό το μωρό που είναι σάρκα και αίμα μας.

Εμείς δεν αντιδρούμε. Ζούμε τη λατρεία να "κοιμόμαστε" όλοι μαζί αγκαλιασμένοι,  και σταματώ να ανησυχώ.