6/8/18

Κόρη μηλιά κορή μηλιάααααα

Ακούτε τωρά πως επήεν τούτη η υπόθεση.

Ακούω podcasts στον δρόμο για την δουλειά, λόγο highway προσφέρετε. Επίσης μαθαίνεις πράματα και προσφέρουν σου κάτι παραπάνω που τες πελλάρες του ραδιοφώνου. Και πάω που το ένα στο άλλο. Που τα αγαπημένα μου εν ένα-φυσικα-για εγκυμοσύνη, γέννα και το να είσαι γονιός,αλλά με θέματα που εν περιμένεις. Πχ ένα επεισόδιο  ήταν "the parents guide on doing it" όπου ανάφερε διάφορα θέματα που δεν περιμένεις για τη σεξουαλική ζωή μετά την γέννα, ή δεν τολμούν πολλοί να μιλήσουν. Επίσης αγγίζει, υπογονιμότητα, εκτρώσεις, αποβολές, γκέυ γονείς, γκέυ παιδιά, και γενικά τέτοια θέματα. Ονομάζεται "the longest shortest time"-κατάλαβες το γιατί;; Ε καθώς το άκουα επροτείναν ένα άλλο podcast που λέγεται "Unladylike", το οποίο εν πολλά δύσκολο για μένα. Πρώτον επειδή σε κάθε επεισόδιο, ξεκινώ να διαφωνώ με εκείνα που λένε, και καταλήγω να αναθεωρώ, μερικώς τουλάχιστον, ως το τέλος. Δύο επεισόδια με ταράξαν όσο τίποτε. Το ένα ήταν το "how to be a bad mom" που καταρρίπτει το ιδεώδες ότι όλες οι γυναίκες έχουν έμφυτη την μητρότητα και το double standard που υπάρχει για τις μαμάδες και τους μπαμπάδες. Ότι δεν έχει να κάνει με το φύλο, αλλά με τον άνθρωπο, ότι έχει πατεράδες που είναι καλύτεροι στο να φροντίζουν τα παιδιά παρά οι μαμάδες, και ότι είμαστε preconditioned να πιστεύουμε το ανάποδο. Ένα άλλο που με τάραξε εν το "how to dress for success", που μιλά για το πόσο καταπιεσμένες είναι οι γυναίκες στο να χώνουν ή να αλλάσσουν το πως ντύνουνται, να χώνουν τους κώλους τους και τα βυζιά τους για να τες παρουν στα σοβαρά. Εν κάτι που εμένα με επηρεάζει καθημερινά, και δεν είμαι καμιάπου δείχνει γενικά. Στην δουλειά καταλήγω να φορώ μακρυές φαρδιές μπλούζες με ψηλό λαιμό που στην υπόλοιπη  μου ζωή δεν προτιμώ. Και περνώ τις μέρες μου νιώθοντας σαν τον κούλουφο και εχτός εαυτού, φορώντας ρούχα που δεν μου αρέσουν και δεν με κολακεύουν λόγω του φύλου μου στην τελική. Αυτό το επεισόδιο με οδήγησε στο να σκεφτώ, πόσα άλλα κάνω χωρίς να το καταλαβαίνω, και πώς μπορώ να προστατεύσω την κορη μου από αυτό. Ότι δεν χρειάζεται και η ίδια να κάνει ίσως πολλούς απότους συμβιβασμούς που κάνω εγώ στη ζωή μου.
Και έτσι κατέληξα σε διάφορες σελίδες να ψάχνω για το πώς να μεγαλώσεις δυναμικά κορίτσια και γενικά πως να καταπολεμήσεις τον σεξισμό του boy or girl. Βρήκα δύο πολύ ωραία βιβλία. Ξεκινώντας να διαβάσω το ένα δεν το άφησα μέχρι να το τελειώσω. Υπέροχο, πανέυκολο και με πολύ καλά σημεία. Πέραν του φεμιστικού του θέματος υπήρχε και ένα σημείο για την ταυτότητα, την εθνική ταυτότητα. Ότι πρέπει να μαθαίνουμε στα παιδιά μας την εθνική τους ταυτότητα χωρίς να τα κάνουμε περήφανα ή χωρίς να ντρέπουνται, δηλαδή να μεν λαλούμε "σαν την κύπρο εν έχει" αλλά και όχι το "κύπρος τι περιμένεις". Επίαστηκα τζιαμέ. Ένιωσα ούλλο το κενό που υπάρχει μέσα μου, και την ανάγκη να το καλύψω για να το μεταφέρω στην κόρη μου. Το γιατί υπάρχει το κενό εν  μια τεράστια συζήτηση που αγγίξαμε που πάνω που πάνω με την Πέγκυ εχτές το απόγευμα που έκαμνα 10000000000 τηγανήτες με μπανάνες αυγά και βρώμη να φκάλουμε την βδομάδα.

Το πως θα το καλύψω εν ξέρω. Θέλω τα φώτα σας, κυπριακή ταυτότητα, κυπριακή ιστορία, κυπριακά τραγούδια. Δώστε μου όσοι εν βαρκέστε. Ίσως εν λάθος να ποστάρω δαμέ, εν κ μείνετε κ πολλοί. Εν έχω τίποτε, και πέραν του Αλκίνοου εν ξέρω ποιός άλλος έτζισεν να κάμει μια ωραία παρουσίαση κάποιων τραγουδιών που να μεν είναι τέλεια παλιακά. Νιώθω ότι εν υπάρχει τρόπος να κάμω την επανασύνδεση.