24/5/19

Αδιέξοδο

Εχτές ετέλιωσα κατά τες 6:30 που τη δουλειά. Ήμουν διαλυμενη, πολλή ένταση τον τελευταίο καιρό. Μπήκα στο αυτοκίνητο, έκρουζε, άνοιξα το παράθυρο, εμασούσα μούγιες, έφκηκα της βιομηχανικής και περνούσα μέσα χωράφκια με ππάλες να φκω αυτοκινητόδρομο. Ξεκίνησε το τραγούδι και έπαιζε και εν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω.

Πότε εφτάσαμε πάλε στα αδιέξοδα;

Πότε εκαταλήξαμε πάλε στην πλήρη επαγγελματικη απογοήτευση. Εν ξέρω τι εν χειρότερο, πριν που εν ήξερα για τι ήμουν ικανή και εδιούσα μέσα να δω τη δύναμη μου, ή τωρά που ξέρω για τι είμαι ικανή και δεν μπορώ να το κάνω επειδή πρέπει να αναλώνουμε στα ιδια και τα ίδια μάταια και ανικανοποίητα. Κάθε μέρα με τα ίδια άτομα να κάνουν τα ίδια πράματα. Ένας φαύλος κύκλος. Που δεν λύνεται.

Πότε η πιο δύσκολη και βλαβερή σχέση έγινε εκείνη με την μάνα μου. Πόσο δύσκολο ειναι να δεκτείς κάποια πράματα πλέον, πόσο δύσκολο είναι απλά να αποτραβηχτείς πίσω και να διατηρήσεις ισορροπίες όχι με την μάνα σου πλέον, αλλά με την ΓΙΑΓΙΑ του παιδιού σου. Πότε εφτάσαμε να πρέπει να προστατευτώ που την μάνα μου.

Πότε έφτασε η μόνη σχέση που μου διούσε ελπίδα για τη ζωή να εν στην εντατική και διούμε ορρούς και φάρμακα πέρκει την σώσουμε;

Πότε εφτάσαμε πάλε στες μοναξιές; Να κουντούμε κάθε μέρα πάρατζιει, να μεν βρίσκουμε πλάσμα να μιλήσουμε και να μεν θέλουμε να μιλήσουμε; Να είμαστε μόνοι μας και να θέλουμε να είμαστε μόνοι μας. Να ζούμε μες την απογοήτευση;

Πότε εφτάσαμε να μιλούμε στον πληθυντικό για έναν άτομο;

Ευτυχώς που υπάρχει και η κόρη μου.