9/7/18

Περί γκέυ γονιών

Πολλά πολλά στο μυαλό μου.

Συνέχεια σκέφτομαι διάφορα και αναθεωρώ.
Πριν χρόνια είχα γράψει ένα ποστ και κάπου κάπως αναφέρουμουν ότι εν θεωρώ ότι έχω εχώ το δικαίωμα να πω σε κάποιον γκέυ ότι απαγορεύεται να παντρευτεί και να κάμει οικογένεια. Και κάποιος μου σχολίασε απο κάτω ότι μετά που έγινε γονιός άλλαξε τούτη η άποψη του και ότι τα μωρά χρειάζονται μάμμα.

Οπότε ήθελα να δω αν θα άλλαζε αυτό το πιστεύω μου.

Εν άλλαξε, το ανάποδο. Το θεωρώ παράλογο πλέον, σκληρό και τουλάχιστον τραγικό. Να στερείς που ένα μωρό την πιθανότητα της οικογένειας-σε οποιανδήποτε μορφή. Να του στερείς την αγάπη, την στέγη, την ασφάλεια και την πιθανότητα ενός αξιοπρεπούς μέλλοντος που μπορεί να του παρέχει ένας άλλος άνθρωπος που εν απλά ομοφυλόφιλος.

Δεδομένων και όλων αυτων που φκαίνουν στην φορά και τα κάνω hide από το  newsfeed μου. Εχτός που ένα που ήταν στον τίτλο και το διάβασα, ότι ο αδερφός στην Ζάκυνθο σκότωσε τον πατέρα του επειδή του παραπονέθηκε η 9χρονη αδερφή του ότι πονούσε τα γεννητικά της όργανα.

Να προστατεύσουμε τα παιδιά από τους γκέυ, επειδή το παιδί θα γίνει γκέυ διά παραδείγματος, και όχι εκ φύσεως. Όπως μια συνάδελφο μου που δεν θέλει να τραγουδά στον γιο της Βουγιουκλάκη επειδή εν αγόρι. Και του θύμωσε επειδή έβαλε το κοκκινάδι της. Επειδή ο μη γένοιτο κολλήσει ομοφυλοφιλία που τούτα.

Άκουα ένα ποτκαστ, για parenting, και μιλούσε ένας γκέυ γονιός, για το πώς κατέληξαν να υιοθετήσουν τα παιδιά της αδερφής του, η οποία ήταν ναρκομανής. Τα παιδιά της 3 και 1 χρονών επιβιώσαν από εγκυμοσύνες υπό την επίρροια οπιοειδών και το να μεγαλώνουν με εμπόρους ναρκωτικών, την μητέρα τους να δουλεύει σαν πόρνη και ξυλοδαρμούς. Το 3χρονο δεν μιλούσε. Επίσης δεν είχε την δύναμη να πει όχι, επειδή είχε συνέπειες αν έλεγε όχι. Και όταν αναστατωνόταν έκλαιγε για ώρες ασταμάτητα. Ο γονέας περίγραφε πώς παρενέβηκαν και πήραν τα παιδιά της αδερφής του, πώς τα βοήθησαν, πώς τα πήραν σε παιδοψυχολόγους, και πόσο δυσκολεύτηκαν να γίνει νόμιμη η υιοθεσία επειδή για την πολιτεία ήταν προτιμότερο να επιστρέψουν τα παιδιά στην μάνα τους παρά με τους γκέυ θείους.

Είδα επίσης μια άλλη ιστορία, για ένα γκέυ ζευγάρι, που υιοθέτησε 5 παιδιά. Και πόσο δουλέψαν να τα συνεφέρουν που την ζημιά που τους κάναν οι στρέητ  γονιοί τους, με επιμονή και αγάπη, με στήριξη και ασφάλεια. Τι θέλουν τα παιδιά; Αγάπη και ασφάλεια! Αποδοχή.

Εν ξέρω τι εν προτιμότερο, να περνούν τα παιδιά μια σκατοζωή με εν ξέρω κ γω πόσα ψυχολογικά ή με δύο γονείς γκέυ, που θα τα περιπαίζουν στο σχολείο ασπούμε αλλά θα έχουν σθένος να το αντέξουν και επίσης θα έχουν την στήριξη ατόμων που επέζησαν από κάτι τέτοιο. Και τέλοσπάντων το σχολείο τελειώνει και εν έχει  και τόση σημασία.

Οπότε εν αλλαξε η άποψη μου.