γουότ.ε.γίαρ

2024 και ξερό ψωμί! 

Ο Σεπτεβρης εν για τους επαγγελματικούς στόχους-συνδεδεμένος μες τον νου μου με το σχολείο. Τα γενέθλια εν για την κρίση ταυτότητας, και η πρωτοχρονιά εν για αξιολόγηση της πορείας στην ζωή. 

Εν θέλω να περιαυτολογήσω, θέλω μόνο να πω οτι εμπήκα σε τούτη την χρονιά, χωρίς να περιμένω τίποτε. Κι έδωκε μου πολλά παραπάνω από ότι μπορούσα να φανταστώ. Ήταν που τες καλύτερες χρονιές της ζωής μου.

Εν θέλω καν να μοιραστώ τιποτε, μόνο την χαρά μου, και ότι σε τούτο το υπέροχο τσίρκο που εν η ζωή μου δέχομαι πλέον μόνο κερασάκια στην τούρτα. Αν δεν εισαι γλασαριστό τρυφερό κερασάκι ζουμερό που θα στολίσει την υπέροχη τούρτα μπροστά μου, να παεις στο καλό παρακαλώ. 

ΥΓ. Οποιαδήποτε επαγγελματική επιτυχία δεν θα μου προσφέρει ποτέ μεγαλύτερη χαρά που το να κάθουμε με τες πυζιάμες στον καναπέ και τα μωρά μου να χοροπηδούν και να φωνάζουν επειδή είδαν τη μαμα να μιλά στην τηλεόραση. Εν έχει τίποτε ανώτερο 

ΥΓ.2 φτου φτου φτου 

Έχω daddy issues

 Ξεκάθαρα.

Είμαι σε μια ηλικία που έρκουμαι και μπορώ να αξιολογήσω πράματα διαφορετικά πλέον. Εν η ηλικία που μας ελαλούσαν οι γονιοί μας που εννα κάμετε μωρά εννα καταλάβετε. Ε ισχύει. 

Η σχέση μου με τον παπά μου επέρασε διάφορα στάδια. Θυμάμαι κάπου τζιαμέ τέλος δημοτικού/αρχές γυμνασίου που εκατάλαβα οτι δεν ειναι ούτε ο πιο δυνατός, ούτε ο πιο ωραίος, ούτε ο πιο έξυπνος. Ήταν πολλύ το σιοκ. Ως εκείνη την ηλικία ήταν το θαύμα επι γης. Μετά περάσαμε στην φάση της εφηβείας που έπαθε ο ίδιος το σοκ οτι ξαφνικά γεναικώνω και αλλάζουν τα δεδομένα. Οκ εδυσκολεύτηκε. Έκαμνε μου το "αν δεν εισαι έξω που το κλαπ η ώρα 12 θα μπω να σε φκάλω" και φυσικά δεν εδέχετουν ούτε να με πάρει ούτε να με φέρει κανένας. Προφανώς έσπαζε μου τα νεύρα μου και ήταν ο λόγος που έχωνα κάποια πράματα πχ piercings. Ας μην συζητήσουμε τι έγινε οταν είχα το πρώτο αγόρι. (Ρε παίδες-ξερω οτι έχει χάζι που λαλείτε εννα παίξετε το αγόρι της κόρης οταν κάμει, αλλα φκείτε λλίο που τον ρόλο του πρωταγωνιστή και σκεφτέιτε λλίο τα συναισθήματα της και πως την επηρεάζει αυτή η αντίδραση. Εν σας λέω μπάτε σκυλοι αλέστε προφανως, αλλά οκ εν νόρμαλ να υπάρξει αγόρι.) Η σχέση μας μετά επέρασε στο ότι εσπούδαζα και εμιλούσαμε στο τηλέφωνο. Ήθελα παραπάνω την μάνα μου τότε, εμιλούσαμε και συνεννοούμασταν πιο καλά. Αλλά ο παπάς μου, που ήταν πάντα παραπανω που ενεργός στο μεγάλωμα μας, διεκδικουσε θέση, εν υποχωρούσε. Να με πάρει στο αεροδρόμιο και να συγκινείται που φέφκω, να με πιάννει που το αεροδρόμιο και να συγκινείται που έρκουμαι, να μου μαγειρεύει τα αγαπημένα μου φαγιά, να γεμώνει το σπίτι πράματα που μαρέσκουν να τρώω. Να εν η κάθε επιστροφή, με κάθε επισημότητα η επιστροφή της άσωτης κόρη (στο ύφος όχι στην ασωτεία ατε μεν με κακοχαραντηρίζετε), γεμάτη πολλή χαρά. Μετά εχαθήκαμε τέλεια, δύσκολη η επικοινωνία. Αντι να στραφώ να παντρευτώ, αποφάσισα να σκιπάρω και αυτό τον σόκαρε επίσης. Αλλά πάντα ήταν η παρουσία του διαρκής. 

Ο παπάς μου εμαγείρευε, εταίζε, ελουνε μας, εκοίμιζε με με ιστορίες της ΕΟΚΑ και τα ποιήματα του Παλληκαρίδη. Ο παπάς μου έκαμνε λουκάνικα κρασάτα και λούντζες, ψωμιά, σούβλες, σουβλάκια. Ο παπάς μου κάθε πρωί έφερνε μας το γαλα μας ή τα κορνφλεηκς μας. Έκαμνε μας τα σάντουιτς μας, έπαιρνε μας σχολείο. Εθκιάνεφκε μας στα φροντιστήρια, πήγαινε στο σούπερμαρκετ και την φρουταρία. Ο παπάς μου εν είχε βοήθεια που γιαγιάδες όταν η μάνα μου αργούσε να σχολάσει, ή πιο μετά που εδούλευε 1-2 βδομάδες τον μήνα στο εξωτερικό, ή που έκανε ταξιδια συχνά με την δουλειά της. Εν είχε βοήθεια και δεν χρειάζετουν βοήθεια για να ειναι παπας και εν εσκεφτήκαμε ποτέ κάτι γιαυτό. Ο παπάς μου δεν έχανε ματς, δεν έχανε σχολική γιορτή και ήταν πάντα παρόν. Ήμασταν πάντα προταιρεότητα χωρίς να είμαστε βάρος. Ο παπάς μου με την ίδια ευκολία που μας υπερασπίζετουν σε κάθε κουρόυπεττο, και να γίνεται  επιθετικός σε κάτι αληταρκά που μαζεύονταν στα γήπεδα να μας πάρουν μάτι, με την ίδια ευκολία έκλαιε δημόσια αμαν ήταν περήφανος, άμαν εφεύφκαμε για σπουδές, στους γάμους, στις γεννήσεις των εγγονιών. Ο παπάς μου εγόραζε μας μόνο χρυσαφικά για τα γενέθλια μας. Και της μάνας μου ένα σετ κάθε χρόνο, κολιε στα γενεθλια της μιας κορης, σκουλαρίκια στα γενέθλια της άλλης κορης και το δακτυλίδι στα γενεθλια της μανας μου. 

Εν τούτο που μεγαλώνεις με ένα τρόπο και θεωρείς οτι εν ούλλοι έτσι. Εν ούλλοι φροντιστικοί άνθρωποι με αξίες και προταιρεότητες. Οτι, ότι και να φέρνουν μαζί τους που την οικογένεια τους εννα καταφέρουν να τα αφήκουν πίσω για να στήσουν την δική τους, με αγάπη, να τα δώκεις ούλλα, και να συνεχίσεις να τα διάς, επειδή εν η προταιρεότητα σου. Εν εσκέφτηκα ποττέ οτι ενναιν έτσι η πλειονότητα.

Οπότε έχω alternative daddy issues, επειδή ενόμιζα οτι ούλλοι οι άντρες, ή τουλάχιστον οι παραπάνω θα εν έτσι. Ενόμιζα εν το ψιλοδεδομένο.

Όι γιε μου, αρέσκει μου πολλά

ξέρετε τι μου αρέσκει πάρα πολλά;

Να είμαι ελαφρόμυαλη καποιες φάσεις. Δλδ να πω κ την τσιόφτα μου, κ την μαλακία μου, και να χαχανίσω. Να πάω τον χορό μου και να φκω έξω, και να βάλω κ το φουστανούδι μου και το κοκκιναδούι μου και να ασχοληθώ με τα νύσια μου και την μαλλούρα μου. Να γοράσω τα παπούτσια μου και να κάμω κ τες πίττες μου κ τα πισκοττούθκια μου. Κ όταν είμαι τούτη η πλευρά μου, να δω ποιος εν μπον τούτος ο αππωμένος ποννα με υποτιμήσει. Τούτος ο σοβαροφανής, ο εξπερτ, ο έξυπνος ο επαγγελματίας. Που εν παραπάνω που τους άλλους. 

Και τι εν το επόμενο που μου αρέσκει; Την ώρα που ννα την ξαπολύσω την άλλη που μέσα μου. Και εννα καταλάβει οτι υποτίμησε με, έντερ γκιφ λεονάρτο ντι κάπριο που ακκάνει δάκτυλα. Που εννα ανοίξω το στόμα μου να είμαι σοβαρή χωρίς να είμαι σοβαροφανής. Με την ίδια ευκολία που μιλώ του τοπ επαγγελματία, εννά μιλήσω και του τελευταίου γέρου. Κ με την ίδια ευκολία που χαχανίζω εννασταθώ να κάμω πρότζεκτς κ αναλύσεις κ να μεν αναστατωθώ, ούτε να χάσω βήμα. Αλλά εν θα το πιστεύκει, επδ μόνο οι παλαβοί μπορούν να γελούν, ο σοβαροί και οι έξυπνοι εν πάντα πίκριες και μονόχνωτοι. Εν προαπαίτηση ευχάριστο πλάσμα που γελά=μαννό, σφιχτο πλάσμα που δεν σηκώνει πολλά πολλά=έξυπνο. 

Να είσαστε ταπεινοί πουρέκκια μου. Εν έχει μεγαλύτερο ντεκαβλέ πράμα που την αππωμάρα και την σοβαροφάνεια. Εν έχει μεγαλύτερη ένδειξη της έλλειψης αυτοπεποίθησης επίσης. 

Είμαστεν κ μεις έξυπνοι-καλάν δεν ήμαστιν κ διάνοιες οκ, στην γκαουσιανή γέρνουμε νάκκον δεξιά σε συγκεκριμένα θέματα που μας κόφτουν-, αλλά είμαστε κ αλλα πράματα, ευτυχώς. 

Ibelin

Μετά που είδα το catfishing ντοκιμαντερ στο νετφλιξ, και την ταινία για την Μάρθα Στιούαρτ, το νετφλιξ εφκαλε μου (εχτος που το Μενεντεζ που δεν εχω στομαχι να δω, κ γενικα έτσι θέματα ΔΕΝ ΘΩΡΏ, ΔΕΝ ΑΓΓΙΖΩ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ) την ταινια ντοκιμαντερ "Ibelin".

 Ως το τέλος ΕΣΠΑΣΑ ΠΟΥ ΤΟ ΚΛΑΜΑ, ειμαι κ σε pmsing περιοδο και δώστου κλάμα κ οδυρμό.

Ο Ibelin εν ο διαδικτυακός χαρακτήρας ενός αγοριού από την Σκανδιναβία, δεν θυμάμαι ποιά χώρα, και βαριέμαι να σταματήσω την σκέψη μου να μπω στο γοογλε να ψάξω οπότε εν αρκετό να σας πω την Σκανδιναβία. Λόγω αρρώστιας παραλύει σιγά σιγά, και περνά όλο κ περισσότερη ώρα διαδικτυακά παίζοντας παιχνίδια, τυπου role play. Εκεί γνωρίζει πολλύ κόσμο, σχηματίζει σχέσεις φιλικές, ερωτεύεται, συμβουλέυει, έχει θετική επίδραση στην πραγματική 4D ζωή των ανθρώπων, και νιώθει χρησιμος. Γενικά προσφέρει, που εν ένα χαρακτηριστικό της ζωής του ανθρώπου γενικά, το να νιώθει χρήσιμος και ουσιαστικός. Την ζωή αυτή την ανακαλύψαν οι γονείς του μετά που πέθανε, όταν ανακοινώσαν στην διαδικτυακή κοινότητα τον θάνατο του, κι είχαν τρομερή ανταπόκριση απο τον κόσμο μεσω ημέηλς .

Εν πολλά μεγάλο το θέμα με τες διαδικτυακές σχέσεις. Εν κ ανακάλυψα τες τωρά. Που τον καιρό που έγινα μπλόγκερ για αποφυγή έκρηξης εγκεφάλου, έκανα πολλες διαδικτυακές σχέσεις, κάποιες ουσιαστικές και βαθιές, κάποιες επιφανειακές, κάποιες σύντομες, κάποιες μακροχρόνιες. Καποιες αποτελούνται από διάφορα διάσπαρτα μηνύματα, κάποιες από συνεχή καθημερινή κουβέντα. Σίγουρα δεν ειναι όλες οι ίδιες. Κάποιες μεταφέρονται στην απο κοντά επαφή, κάποιες παραμένουν αυστηρά στα ημέηλ ή στα dm. Αλλά κ πρόσφατα, έχω αποκτήσει εξαιρετικά καλούς φίλους τα τελευταία 2 χρόνια που επαναδραστηριοποίηθηκα στα τουίτερ και στα Χ. Έκανα νέες φίλες και φίλους που βγαίνουμε πολύ συχνά, έκανα φίλους που μιλούμε όλη μέρα και είπαμε σοβαρά προσωπικά θέματα, γνώρισα άτομα που μου στείλαν κάττινγκς που τα φυτά τους και δώρα για τα κοπελλούθκια μου σαν μεν με είδαν ποττέ, γνώρισα άτομα που γυρεύκουν ακόμα να μου εύρουν το κοκκινάδι μου στην Αγγλία <3. Άτομα που νιώσαν την ανάγκη να μοιραστούν μαζί μου τες προσωπικές τους χαρές και ήταν φουλ συγκινητικό. 

Είναι οι σχέσεις οι διαδικτυακές αληθινές; ρωτά με ο άλλος ο προβληματισμένος που γράφω δαμε τες κουβέντες μας που μείναν μισοδότζι. 

Εν ξέρω, γιατί να μεν ειναι; Ειδικά αν εν μακροχρόνιες, αν εν σταθερές, αν αποδεικνύουν τους εαυτούς τους και αν σε κάποια φάση γινεται και κάτι που κοντά. Ξέρω γω, πχ καμνουν σου κατι κουτσοδούλια ή κερνούν σου καφέ για την γιορτή τους.

Γιατί θέλουμε σχέσεις διαδικτυακές; Γιατί απλά εν μπορούμε να εύρουμε άτομα να μας μοιάζουν ή να μπορούμε να πούμε τες κουβέντες που θέλουμε στον άμεσο κύκλο μας. Εν ο πιο εύκολος τρόπος να έυρεις 3-4 πλάσματα που σκέφτουνται με παρόμοιο τρόπο, να μπορείς να πεις αυτά που έχεις μέσα τον νου σου χωρίς να πνίεσαι. Και σαν δεν εχεις τον χρονο να φκεις σαν τον χαρο παγανια για νεο αιμα φίλων, στο ιντερνετ εν το πιο εύκολο πράμα να γυρέψεις. Εν το θεωρώ υποδεέστερο. Και ναι, μπορεί ο άλλος να είναι οποιοσδήποτε στο ίντερνετ, αλλά έχει κ άτομα που εν αληθινά και μπορεί να δεθούν ουσιαστικά μαζί σου. 

Ο Ibelin επέθανε, εγώ έσπασα που το κλάμα, και η σκέψη ότι οι φίλοι οι διαδικτυακοί (μπορούν να) είναι αληθινοί ειναι solidified μεσα μου. 

Ντάξει ηταν λλίο απότομο το τέλος αλλα εβαρέθηκα. Ας πει κ τίποτε ο Μιαντο που με τρίγκαρε σε τούτο το θέμα.