Το σπίτι #3

Με τα περίεργα της βήματα από τα παγωμένα και μουδιασμένα άκρα άρχισε να προσπαθεί να κάνει το σπίτι της πιο όμορφο. Συγύρισε. Έφερε εξωτικά φυτά. Έβαλε μουσική λάτιν. Κρέμμασε λαμπιόνια. Άνοιξε τα σπασμένα παράθυρα. Έφερε μέσα άγνωστο κόσμο. 

"Κοιτάξτε κοιτάξτε το σπίτι μου"

Οι ξένοι της είπαν είναι πανέμορφο. Ενδιαφέρον. Συναρπαστικό. Δεν ήθελαν να φύγουν και όσο ήθελαν να μείνουν τόσο αυτή πνιγόταν στο "ξένο" σπίτι. Άνοιγε την πόρτα χωρίς λόγο για να δει αν θα έρθει αυτός. Αν θα χτυπήσει το κουδούνι. 

Την ίδια ώρα προσπαθούσε να βρει όλα τα προβλήματα του σπιτιού. Όταν έβρισκε κάτι δύσοσμο γλειώδες και μολυσματικό από τα θεμέλια του σπιτιού της το έβλεπε με τρόμο. Το τραβούσε με τα χέρια της και ανάβλυζε από μέσα του αίμα. Ματωμένο και κομματιασμένο του το έπαιρνε στα πόδια του. 

"Δες τι βρήκα στα θεμέλια μου, το έβγαλα" έλεγε σχεδόν σαν προσευχή. Αλλά τα πόδια του γίνονταν ξύλινα και δεν καταλάμβαινε ότι μιλούσε στην πόρτα του δικού του σπιτιού. Άφηνε τα πιο άσχημα και μολυσμένα κομμάτια της στην πόρτα του. Μόνο στην πόρτα. 

Το σπίτι της πλέον ήταν αγνώριστο. Το πάτωμα, τα θεμέλια και οι τοίχοι γεμάτοι βαθιές τρύπες να ψάχνει τα σάπια. Το υπόλοιπο στολισμένο με αταίριαστα όμορφα πράγματα και με μουσική υπόκρουση που δεν κατανοούσε. 

Ξάπλωσε στο πάτωμα στην στάση του παιδιού στο πάτωμα. Δάκρυα έρχονταν και στέγνωναν σε χοντρές γραμμές. Αναπνοές βαθιές. Το αίμα της σταμάτησε σχεδόν. Τα μάτια της γυάλισαν και θόλωσαν. Ήρθε η νύχτα και ήταν κρύα και ατέλειωτη. Σαν 40 νύχτες. 

"Θέλω πίσω το σπίτι μου" ψυθίρισε αδύναμα. 

Ο ήλιος ανέτειλε. 

Το σπίτι #2

Κουβαριασμένη στο πάτωμα του σπιτιού και σε σοκ έκανε εμετούς. Ξυπνούσε το πρωί κλαίγοντας, περνούσε κρίσεις αγωνίας όπου το κεφάλι της πάγωνε κ το σώμα της ίδρωνε. Τα παράθυρα ήταν ραγισμένα και η παγωνιά της μούδιαζε τα άκρα. Αυτό της προκαλούσε δυσκολία στις κινήσεις.  Ήταν λες και φορούσε ξένο σώμα. 

Στο υπνοδωμάτιο άνοιξε το παλιό σκονισμένο συρτάρι με τις μάσκες. Τις έβγαλε και τις δοκίμασε. Καμία δεν της ταίριαζε πλέον. Έφτιαξε καινούριες, πιο σκληρές, να καλύπτουν όλο της το πρόσωπο και να απορροφούν τα δάκρυα όταν κρυβόταν σε διάφορες τουαλέτες για να κλάψει ή σε μια κρίση πανικού.  «Πώς τις φοράς με έτσι ευκολία αυτές τις μάσκες σου;»   της είπε κάποιος διορατικός γνωστός ξαφνικά μια μέρα και ένιωσε γυμνή. 

Οι φίλοι ήρθαν στο σπίτι, άγγιζαν τα έπιπλα, την τέχνη, την ομορφιά, τα φυτά. Δες πόσο όμορφα είναι όλα αυτά της έλεγαν ξανά και ξανά. Κανένα σπίτι δεν είναι τέλειο. Της μιλούσαν και άκουγε, αλλά τα φώτα άναβαν και έσβηναν σαν διακοπές ρεύματος, τα φυτά ζωντάνευαν και πέθαιναν, οι τοίχοι ενώνονταν και ραγιζαν. 

Αυτός ήταν ακόμα στο βάθρο του. Όσο είναι στο βάθρο του τόσο είναι παγιδευμένη σε αυτό το ενδιάμεσο σπίτι καταστροφής και ομορφιάς. Όσο περνούσαν οι μέρες τόσο καταλάβαινε ότι για να ζήσει το σπίτι θα έπρεπε να σκοτώσει ένα κομμάτι της. Πρέπει να πετσοκόψω το βάθρο.

«Θα είναι πιο εύκολα, πιο καλά να φύγω απο το σπίτι» της είπε στην έξοδο.

«Για ποιόν;» ήθελε να ρωτήσει αλλα η φωνή της χρόνια δεν περνά από τα τύμπανα των αυτιών του.

Η νύχτα πριν

 Πώς περνάς την νύχτα πριν την ανακοίνωση στα μωρά σου ότι θα χωρίσετε με τον παπά τους;

1. κλαίεις

2. μισάς τον 

3. κλαίεις 

4. καπνίζεις

5. ανακατεύεσαι για τον πόνο που θα βιώσουν

6. πιάνεις τηλέφωνο έναν φίλο σου κ κλαίεις, μιλά σου, κλαίεις, μιλά σου

7. γράφεις στα μωρά γράμματα με υποσχέσεις

8. σκέφτεσαι πώς θα μπορέσεις να τον συγχωρέσεις 

9. νιώθεις αβοήθητο λιοντάρι που θέλει να κάνει οτιδήποτε να το ανατρέψει αλλά δεν μπορεί

10. κλαίεις