30/9/15

Μεταβατικά

Ήταν να σας γράψω μια αστεία ιστορία για έναν άνθρωπο αλλά επέθανε. Σκέφτουμουν, να την γράψω έτσι κι αλλιώς, αφού ηταν απλά μια αστεία ιστορία για το πόσο ευγενικός ήταν, που την άλλη, εν μπορώ πλέον να αστειευτώ για τούτον τον άνθρωπο, εν μου φκαίνει.

Ήταν να σας πω ότι γενικά πορώθηκα στην δουλειά. Εν το μόνο που με σώζει τούτες τες μέρες.

Τι άλλο;

Εν δύσκολο να θωρείς τες αλλαγές της ζωής σου, άμα εν είναι καλές και να μεν πληγώνεσαι. Αλλά τι να κάνουμε; έτσι εν η ζωή, έχει άτομα που χάσαν πατέρα, έχει γυναίκα που έχασε άντρα, που τον μοιρολογούσε και ελάλε ότι άφηκεν την μόνη της. Ότι εν είναι έτσι που έπρεπε να εν τα πράματα και "που επήες ταίρι μου". Τι σπαραγμός. Ήταν μαζί που μικροί, πολλά σκληρό να χάνεις τον άντρα σου, τον σύντροφο σου, το ταίρι σου μετά που το ήβρες.

Είδα ένα άρθρο για ένα ζευγάρι, που ήταν μαζί 70 χρόνια, ερωτευμένοι φουλ, αγαπημένοι, και πεθάναν με 15 ώρες διαφορά. Εννά ήθελα τούτο το πράμα. Τούτη την οικιότητα και εμπιστοσύνη.

Εν ξέρω γιατί εν το βλέπουμε πιο συχνά, εν οι γυναίκες που φταιν εν οι άντρες; εν η ηλικία; που όσο πιο μεγάλος είσαι τόσο πιο δύσκολο είναι; Ασπούμε τι καταλάβεις; Ζεις κουτσουρεμένος ενω μπορούσες να ανθήσεις. Γενικά κάτι μέσα μου σαπίζει. Όσο πιο πολλά πράματα συμβαίνουν στην ζωή σου, τόσο πιο δειλός γίνεσαι, τόσο πιο πολύ νεκρώνεις, εχτός κι αν είσαι δειλός εκ φύσεως. Ήταν εκπληκτικό το ότι κατάφερα να ερωτευτώ πριν δύο χρόνια. Νόμιζα ότι το είχα χάσει. Ένναιν μαγκιά να μεν μπορείς να έρτεις κοντά σε έναν άλλο άνθρωπο, εν είναι μαγκιά να μεν μπορείς να νιώσεις. Πήαιννε έλεξε το. Μαγκιά είναι να αννοίεις τα χέρια σου κ να διάς πας τον τοίχο φουλ σπιτ έρωτας. Να αννοίεις τα σώψυχα σου να σε δει ο άλλος. Κ τα κακά σου και τα καλά σου. Και να συνεχίζεις να το κάμνεις όσο δύσκολο και να γίνεται. Μετά που 2-3 φορες που διάς μες τον γκρεμό, χάνεις την μαγκιά σου, αν την είχες ποττέ. Αλλά οι θαρραλεόι, θα το κάμουν ξανά και ξανά. Γιατί ξέρουν να δίνουν, και να χαίρονται όταν δίνουν, όχι μόνο όταν παίρνουν.

Εν ξέρω αν θα τα ξανακαταφέρω. Εν ξέρω κι αν θα ξαναχρειαστεί. Ούφφου βαρκούμαι να μεν είμαι καλά. Αν και είναι νόρμαλ. Να μεν είσαι καλά. Κανένας εν είναι χάππι όλη την ώρα.

Εν ξέρω πως οι ανθρώποι χάνουν το νόημα της ζωής. Ασπούμε πότε το ήβραν; Εγώ εν το βρίσκω. Αποφάσισα ότι εν υπάρχει. Κάμνω πράματα να για νιώθω καλά, να νιώθω ότι με χρειάζουνται, να κουράζομαι για να μεν σκέφτουμαι, κάμνω πράματα με τα λεφτά μου για να αξίζει να κουράζομαι, και έτσι περνά η ζωή. Αυτό είναι. Αν κάμω κοπελλούθκια ποττέ μπορεί να αποκτήσω άλλη οπτική γωνία. Αλλά ναι, ως τα τωρά αυτό είναι.

Συζητήσαμε το, συζητούμε το. Ξέρω ότι εν και είναι εύκολο, να μιλάς για νερό με τόση δίψα. Ειδικά άμαν κάθεσε και πίνεις και ξύδι. Αλλά φίλη μου, εγώ και εσύ είμαστε οι θαρραλέες, εγώ και εσύ εν θα νεκρώσουμε ποττέ, έστω κι αν εν πιο εύκολο, εγώ και εσύ έχουμεν το φως, και άστους υπόλοιπους να βολεύκουνται με τα λλία και τα τυπικά. 

Έλα πάρε αυτό:



3 σχόλια:

  1. Εγώ απλά να πω φίλη μου ότι εσυγκινήθηκα (αφού εκατάφερεσ να με κλειοστομιάσεις). Πολλα πολλά φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "Ένναιν μαγκιά να μεν μπορείς να έρτεις κοντά σε έναν άλλο άνθρωπο, εν είναι μαγκιά να μεν μπορείς να νιώσεις. Πήαιννε έλεξε το. Μαγκιά είναι να αννοίεις τα χέρια σου κ να διάς πας τον τοίχο φουλ σπιτ έρωτας. Να αννοίεις τα σώψυχα σου να σε δει ο άλλος. Κ τα κακά σου και τα καλά σου. Και να συνεχίζεις να το κάμνεις όσο δύσκολο και να γίνεται. Μετά που 2-3 φορες που διάς μες τον γκρεμό, χάνεις την μαγκιά σου, αν την είχες ποττέ. Αλλά οι θαρραλεόι, θα το κάμουν ξανά και ξανά. Γιατί ξέρουν να δίνουν, και να χαίρονται όταν δίνουν, όχι μόνο όταν παίρνουν."

    Πόσο πολλά συμφωνώ

    Μόνο έτσι νιώθεις ζωντανός

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Να δούμε αν θα τα θκιεβάσει τζαι κανένας που πρέπει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή